email-icon Line-icon

อารตรีย์

ชื่อตอน : 26 ข้อเสนอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2564 23:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26 ข้อเสนอ
แบบอักษร

ทั้งสองคนเดินออกจากสำนักงานเขตด้วยกันทั้งคู่ชานนท์ปวดร้าวอยู่ลึกลึกแต่ไม่แสดงออกมา เขายังคงแสดงอาการร้ายร้ายตามฉบับตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอที่อยู่ภายในใจ

แสนหวานเดินตามหลังด้วยใจเหม่อลอย หญิงสาวรู้สึกหมดหวังไม่มีที่พึ่ง น้ำตาคลอเบ้ามองแทบจะไม่เห็นเส้นทาง

"แสนหวาน"...ชานนท์เรียกแต่เธอกลับไม่ได้ยิน

"แสนหวาน เธอฟังฉันอยู่ไหม !?

หญิงสาวก็ยังคงไม่ตอบเธอยังคงเม่อมองไปด้านหน้าอย่างใจลอย จนในที่สุดชานนท์ก็ต้องเดินหันหลังกลับไป แล้วเดินกลับไปประจัญหน้ากับหญิงสาว

"แสนหวานเธอได้ยินที่ฉันพูดไหม !?

ชานนท์พูดเสียงดังและยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวในขณะนี้ แสนหวานจึงหลุดจากภวังค์

"เอ่อ..คะ...คุณนนท์ว่ายังไงนะคะ"...เธอถามเขา

"ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้งทำไมเธอไม่ได้ยิน!

"ขอโทษค่ะ"....หญิงสาวเอ่ยคำขอโทษทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดอีกแล้ว

"ฉันจะถามว่าเธอนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองได้ใช่ไหม ?

เค้าถามย้ำแต่ในความรู้สึกแล้วเค้าอยากจะไปส่งเธอที่บ้านมากกว่า ยิ่งเห็นเธอมีอาการแบบนี้แล้วชานนท์ก็ยิ่งเป็นห่วง แต่ถ้าจะให้เค้าเสนอตัวไปส่งเธอไม่มีทาง ! เป็นไปไม่ได้ ! เค้าไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด เค้าเพียงแต่ถามว่าเธอกลับเองได้ไหม เพราะถ้าเธอกับเองไม่ได้เค้าก็ยินดีที่จะไปส่ง

"ค่ะ...คุณนนท์...เดี๋ยวดิฉันนั่งแท็กซี่ไปเองค่ะ "....แสนหวานบอกกับชานนท์ด้วยรอยยิ้มที่ฝืนแบบสุดๆ

"เอ่อ...พอดีดิฉันมีธุระแถวนี้ต่อค่ะ คุณนนท์กลับได้เลยนะคะเดี๋ยวดิฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ"

แสนหวานบอกด้วยเสียงเครือ ใช่แล้วเธอกำลังกัดฟันฝืนยิ้มให้กับโชคชะตา เธอจะแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นไม่ได้ ! แสนหวานได้แต่ฝืนยิ้มแม้ในใจกำลังร้องไห้อย่างหนัก แต่เธอก็ต้องฝืนยิ้มให้กับเขา "อย่าร้องนะแสนหวานเธอต้องเข้มแข็งเพื่อลูกของเธอ"....หญิงสาวได้แต่บอกตัวเองอยู่ภายในใจแล้วหญิงสาวก็มองรถของชานนท์ขับออกไปไกลจนสุดลูกหูลูกตา

แสนหวานเดินไปนั่งที่สวนสาธารณะใกล้ๆกับสำนักงานเขต ตอนนี้เธอไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตอีกต่อไป ได้แต่มองเด็กบางกลุ่มอายุ 8 ถึง 10 ขวบกำลังตีแบตกันอย่างสนุกสนาน

ส่วนผู้สูงอายุบางกลุ่มก็กำลังรำไทเก๊กกันอยู่ บางกลุ่มก็กำลังเดินแก้มวิ่งออกกำลังกาย ทุกคนกำลังหัวเราะมีความสุขสนุกสนาน แล้วเธอเล่าทำไมถึงต้องร้องไห้มีความทุกข์อยู่แบบนี้ เธอควรจะสนุกสนานแบบคนอื่นไม่ใช่หรือ

เมื่อคิดได้แบบนี้แสนหวานได้แต่ร้องไห้กับฝ่ามือของตัวเองหญิง

"ฮือ.....ฮือ......คุณแม่ข๋าหนูอ่อนแอเหลือเกิน...ฮือๆๆๆๆๆ...."

สาวสะอึกสะอื้นมันออกมาหญิงสาวไม่อาจทนกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกแล้ว แสนหวานได้แต่คิดถึงคนที่จากไป

"หนูจะดูแลหลานคุณแม่ให้ดีที่สุดนะคะ...ฮือออออ...คุณนนท์ไม่รักเด็ก...เขาไม่ต้องการลูกหนู....ฮือๆๆๆๆๆ..."

"สวัสดีครับคุณผู้หญิง"

เสียงของใครบางคนช่างคุ้นหูได้ดังขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าร้องไห้ แสนหวานค่อยค่อยใช้มือปทดน้ำตาตัวเองแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในขณะนี้ แสนหวานยังคงนั่งอยู่ที่เก้าอี้

"คุณคามิน"

แสนหวานละเมอชื่อเค้าออกมาเบาๆ เมื่อชายหนุ่มได้ยินว่าหญิงสาวจำชื่อตัวเองได้เจ้าชายคามินถึงกับกระตุกยิ้มแล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้กับหญิงสาว

"ขอบคุณค่ะ "

แสนหวานรับมาแล้วเช็ดน้ำตาของตัวเองจนหมดสิ้นแล้วเจ้าชายก็ได้นั่งลงข้างกายของหญิงสาว

"ร้องออกมาเถอะครับ...ร้องออกมาเยอะเยอะถ้ามันจะทำให้คุณแข็งแกร่งขึ้น"

เจ้าชายคามินได้บอกกับแสหวาน ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เจ้าชายเข้าใจความรู้สึกของหญิงสาวดีเพราะเจ้าชายคามินเองก็เคยต้องเสียคนรักไป แต่เจ้าชายเสียคนรักไปแบบตลอดกาล เพราะคนรักของเจ้าชายเสียชีวิตนั่นเอง แต่มันก็เป็นเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาแล้วหลายปี หลังจากที่เจ้าชายเสียคนรักไปเจ้าชายก็ไม่เคยถูกตาต้องใจสาวใดอีกเลย พระราชาและพระราชินีเองก็จนปัญญาเพราะท่านทั้งสองก็มีลูกชายเพียงคนเดียวแต่ไม่ยอมแต่งงานสักที พระราชาและพระราชินีจึงแนะนำให้เจ้าชายมาพักผ่อนที่ประเทศไทยเผื่อจะเจอสาวที่ถูกใจจนกระทั่งได้เจอแสนหวานคนนี้ คนที่เจ้าชายชอบและประทับใจมาก

"ฉันกำลังอ่อนแอค่ะ "

"ผมเข้าใจครับ เพราะผมก็เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนแต่ของผมจากไปแบบตลอดกาล คุณร้องไห้ออกมาเยอะเยอะเธอนะครับ ร้องวันนี้แล้ววันพรุ่งนี้คุณก็จะไม่ต้องร้องแล้ว"

เจ้าชายจับไหล่ของหญิงสาวหวังว่า จะให้เธอมาซบที่ไหล่กว้างของตัวเอง แต่หญิงสาวขัดขืน

"คุณแสนหวานครับ วันนี้คุณอ่อนแอมาก คุณต้องการที่พึ่งพิง ให้ไหล่ของผมได้เป็นที่พึ่งพิงของคุณเถอะนะครับ ผมเป็นคนที่เชื่อถือได้คุณก็น่าจะรู้ เพราะเราเจอกันในงานการกุศล คุณตามใจตัวเองสักครั้งเถอะนะครับ อย่าห่วงแต่ความถูกต้องเลย เพราะถ้าความถูกต้องในตอนนี้คุณก็ไม่มีสามีแล้วคุณไม่ผิดหรอกถ้าจะมาซบที่ไหล่ของผู้ชายคนอื่น "

เจ้าชายบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนจนหญิงสาวรู้สึกอบอุ่นแสนหวานได้แต่จ้องตาเจ้าชาย แล้วเจ้่ชายก็ใช้มือหนาผลักไหล่และศีรษะของเธอให้ซบอยู่ที่ไหล่เขา

ในที่สุดแสนหวานก็ยอมและไม่ขัดเขินอีกต่อไป เธอปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่าจนเสื้อของเจ้าชายเปียกเธอก็ยังไม่หยุดร้อง แต่เจ้าชายก็ไม่ว่าอะไรยังคงปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่อย่างนั้น เค้าต้องการเป็นที่พึ่งพิงของเธอในยามนี้

เจ้าชายกดโทรศัพท์ส่ง LINE ไปหาบอดี้การ์ดคนสนิททันที (ราชองครักษ์ปลอมตัว)

"ทางนี้เรียบร้อยดี อีกไม่เกินเจ็ดวันกลับประเทศได้"

"ขอรับกระหม่อม "

ราชองครักษ์คนสนิทลอบถอนหายใจแล้วส่งข้อความหาพระราชาและพระราชินีทันที ว่าทางนี้เรียบร้อยดี เจ้าชายได้เจอคนที่ท่านหมายตาแล้ว

ทางฝั่งโน้นพระราชาและพระราชินีดีใจที่เจ้าชายเจอคนที่ชอบ เพราะพระราชาเองก็อยากจะสละราชสมบัติให้กับลูกชายเต็มทีแต่ลูกชายกลับไม่แต่งงานและไม่มีทายาทจึงสละราชสมบัติให้ไม่ได้เพราะถ้ายังไม่แต่งงานก็คือยังไม่มีความมั่นคง

หลังจากที่หญิงสาวร้องไห้อยู่พักใหญ่จนตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกดีขึ้นและความเป็นตัวเองได้กลับมาบ้างแล้ว

"ขอบคุณคุณคามินมากนะคะ เดี๋ยวผ้าเช็ดหน้าฉันจะซักแล้วส่งคืนให้คะ"

"คุณผู้หญิงพร้อมที่จะเป็นเพื่อนผมได้แล้วหรือยังครับ"

เจ้าชายถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เขายังคงแสดงออกด้วยท่าทางที่สุภาพดังเดิมจนแสนหวานรู้สึกสบายใจขึ้น

"ขอบคุณนะคะที่ให้เกียรติดิฉันได้เป็นเพื่อนของคุณ แต่ดิฉันกลัวจะไม่สมเกียรติสมฐานะที่ได้เป็นเพื่อนของคุณน่ะสิคะ"

แสนหวานบอกพร้อมกับก้มหน้า เธอไม่กล้าสบตากับเขาเพราะตอนนี้เธอมีแต่ความอ่อนแอ

เจ้าชายได้ยื่นเอกสารบางอย่าง ให้กับหญิงสาวได้ดู เมื่อหญิงสาวอ่านถึงกับเบิกตากว้างแล้วมองหน้าเจ้าชายคามินสลับกับเอกสารที่อยู่ตรงหน้า

"คุณเป็นเจ้าชายจริงๆเหรอคะ "

แสนหวานถามด้วยความงุนงงและสงสัย เจ้าชายจึงได้ยื่น iPad ให้กับแสนหวานได้ดู

เมื่อเห็นดังนี้แล้วแสนหวานจึงลุกขึ้นทันทีแล้วเธอก็ถอยห่างออกไป

"ต้องขอโทษด้วยนะคะ...เอ่อ...ไม่สิ่...ต้องขอประธานอภัยด้วยนะคะที่ดิฉันไม่ทราบเลยว่าท่านเป็นเจ้าชายมกุฎราชกุมารแห่งรัฐไมคาด้า (ไรท์สมมติขึ้น) "...แสนหวานบอกพร้อมกับถอยห่างออกไป

"กลับมานั่งที่เดิมเถอะครับคุณผู้หญิง ผมอยากให้คุณเรียกผมเหมือนเดิม ผมก็เหมือนคนปกติคนหนึ่ง ไม่ต้องมีพิธีรีตองกับผม ผมมาที่นี่เป็นการส่วนตัวและไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นใคร ส่วนใหญ่แล้วผมก็จะทำตัวชิลล์ชิลล์แบบนี้"

เจ้าชายบอกพร้อมกับส่งยิ้มให้แล้วชี้ไปที่เสื้อผ้าของตัวเอง ใช่ ! เจ้าชายแต่งตัวแบบสบายมาก ไม่ได้แต่งตัวเต็มยศเหมือนกับภาพที่คือเธอได้เห็นเมื่อสักครู่

"ดิฉันมิบังอาจค่ะ"

ไรท์ได้ลบเนื้อหาบางส่วนออกนะคะ ใครที่ต้องการอ่านฉบับเต็มดาวโหลด E-Book ได้เลยคะ ราคาเต็ม 89฿ ถ้าช่วงเซลล์ตามโปรก็ 59฿ หรือ 29฿ ตามช่วงเวลานะคะ ❤️

 

 

อ่านแล้วรู้สึกยังไงกันบ้าง คอมเม้นมาคุยกันหน่อยนะคะ ไรท์รออยู่นะคะ รักหรีดทุกๆท่านเลยคะ รักทุกคนที่คอมเม้นต์เลยคะ ชื่นใจมากๆ 😻 ขออนุญาตฝากนิยายเรื่องเก่าด้วยนะคะขอบพระคุณมากค่ะ 💗

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว