email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่27(ผมอยู่…..ข้างคุณเสมอ)

ชื่อตอน : ตอนที่27(ผมอยู่…..ข้างคุณเสมอ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2564 19:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่27(ผมอยู่…..ข้างคุณเสมอ)
แบบอักษร

ตึก มามาซานโต้

19:30น.

“เชิญครับท่านมิซาโนะและนายหญิงของซานโต้^_^”เสียงคำทักทายอย่างเป็นมิตรพร้อมกับการผายมือเชื้อเชิญที่อ่อนน้อมให้ฉันกับมิซาโนะได้เดินเข้าประตูไปยังข้างในห้องจัดงานขนาดใหญ่

“นายหญิงของซานโต้?”หลังจากที่เราสองคนเดินผ่านประตูมาแล้วฉันก็พึมพำคำพูดของชายคนต้อนรับนั้นอย่างสงสัย

“ไม่อยากเป็นรึไง?”ซาโนะก้มหน้าลงมาถามฉันเสียงแผ่วเบา ฉันก็หันขวับกลับไปมองหน้าเขาอย่างเคืองๆ

“นายจะไม่ให้ฉันเป็นรึไง!”ฉันเสียงแข็งใส่เขาพลางจะชักมือออกมาจากแขนแกร่งของเขาเพราะเขาให้ฉันคล้องแขนเขามาตั้งแต่ลงรถแล้วแต่ก็โดนมิซาโนะจับแขนฉันไว้ซะก่อนเพื่อไม่ให้ฉันปล่อยแขนเขา

“แล้วถ้าคุณไม่เป็นแล้วใครจะเป็นล่ะ?”

“ก็แค่นั้น”ฉันเบะปากใส่เขาและเลิกมองหน้าเขาหันไปมองวิวรอบๆงานแทนก็พบกับคนญี่ปุ่นและชาวต่างชาติมากมายที่ยืนเกาะกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนานพลางคนก็ยกแก้วน้ำสีใสชนกันที่นี้มีอาหารจัดเลี้ยงแบบบุฟเฟต์ให้แขกในงานไปตักอาหารเก่งกันเองโดยอาหารจะถูกจัดวางไว้ที่ข้างๆกำแพงทั้งสองฝั่งของงาน

“วันนี้ผมกับพ่อของคุณจะเซ็นสัญญาร่วมหุ้นกันในการทำธุรกิจที่ประเทศออสเตรเลีย”ซาโนะพาฉันมาหยุดยืนตรงข้างหน้าโต๊ะหนึ่งตัวที่มีเก้าอี้ถูกตั้งไว้ทั้งสองฝั่งให้คนที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน

“แล้วต้องมีคนมากมายขนาดนี้เลยเหรอ?”ฉันเอ่ยถามเขาพลางเหลือกตามองไปรอบๆงานที่นอกจากแขนในงานก็มีชายชุดดำที่อาวุธครบมือยืนเรียงแถวกันเต็มห้องจัดงานเป็นรูปสี่เหลี่ยมเลย

“ใช่เพราะไม่ใช่การเซ็นสัญญาแค่อย่างเดียวแต่มันคือการประการศึกอย่างเป็นทางการ”ซาโนะพูดด้วยแววตาและน้ำเสียงที่จริงจังแล้วเขาก็หันมาจ้องหน้าฉัน

“มันเป็นการประกาศว่าผมอยู่ข้างไหน”เขาตอบฉันมาเพราะเขาคงรู้ว่าฉันกำลังงงไม่เข้าใจเรื่องที่เขาพูด

“คุณอยู่ข้างท่านมิซานเหรอ?”ฉันเอ่ยถามเขาไป

“ใช่^_^”เขาตอบฉันมาพลางยิ้มให้ฉันและเราทั้งคู่ก็มองหน้ากัน ฉันรู้สึกใจคอไม่ดียังไงไม่รู้เหมือนกำลังจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น

“มิซาโนะ^_^”เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยนำ้เสียงใจดีก็คือท่านมิซานที่กำลังเดินนำชายชุดดำนับสิบคนเข้ามาเผชิญหน้ากับมิซาโนะ

“สวัสดีครับคุณอา^_^”มิซาโนเอ่ยขึ้นพลางโค้งตัวเล็กน้อยให้ท่านมิซานอย่างเคารพ

“คุณอาที่ไหนกัน?”ท่านมิซานว่าพลางหันซ้ายหันขวาเหมือนหาใครสักคน

“อ๋อครับ…คุณพ่อ^_^”ซาโนะเอ่ยขึ้นเหมือนเขาจะเขินๆแต่ท่าทางของท่านมิซานนี่มองจะดีใจจนโอเวอร์ไปนิด

“ดีดีมาก^_^”

“เชิญนั่งดีกว่าครับ^_^”ซาโนะผายมือเชื้อเชิญให้ท่านมิซานนั่งลงบนที่เก้าอี้อย่างอ่อนน้อม ท่านมิซานหันมามองหน้าฉันและยิ้มบางๆให้ฉัน

“สีหน้าของลูกสาวพ่อดูดีกว่าวันแรกที่มาที่นี้เลยนะ…ลูกคงจะชอบที่นี้ขึ้นแล้วสินะ”ท่านมิซานว่าพลางยิ้มให้ฉัน ถึงเขาจะยิ้มให้ฉันแต่สายตาของเขามันสั่นไหวแบบแปลกๆ

“อืม”ฉันตอบคำเดียวสั้นๆและเดินไปนั่งที่นั่งด้านหลังของเก้าอี้สองตัวที่เตรียมไว้ให้มิซาโนะและท่านมิซานประกาศความยิ่งใหญ่

“เชิญครับคุณพ่อ”ซาโนะพูดเอ่ยเชื้อเชิญท่านมิซานอีกครั้งเพราะเขาเอาแต่มองหน้าฉันแต่ฉันก็เลือกที่จะไม่สนใจเขา….เขาทำกับฉันก่อนฉันเองก็มีสิทธิ์ที่จะโกรธเขาไม่ใช่เหรอ?

“อ่าๆ”ท่านมิซานพยักหน้าให้ซาโนะและเดินไปนั่งที่ที่ซาโนะจัดเตรียมไว้ให้โดยที่ซาโนะเป็นคนจับเก้าอี้ลากออกมาให้ร่างของท่านมิซานเข้านั่งได้ง่ายขึ้น พอเขานั่งลงก็เป็นจังหวะที่เราสองคนสบตากันพอดีเพราะฉันนั่งฝั่งตรงข้ามกับเขาเป็นฝั่งข้างของซาโนะ ซาโนะเดินไปหยุดตรงกลางและพอซาโนะทำแบบนั้นแขกทุกคนในงานก็ต่างพากันมามุงอยู่ด้านหน้าของซาโนะรวมไปถึงนักข่าวด้วย

“ที่ผมเรียนเชิญผู้มีเกียรติทุกคนมาในวันนี้ก็เพื่อมาเป็นสักขีพยานในการรวมหุ้นกันของซานโต้และมิยาชิตะที่ทุกท่านรู้ว่าผมกับลูกสาวของท่านนายกรัฐมนตรีเป็นคนรักกันและเราสองคนก็หมั้นกันแล้ว…และวันนี้ผมก็ตอบคำถามนักข่าวทุกคนว่าผมยินดีที่จะลงทุนและทุ่มสุดตัวให้มิยาชิตะ”ซาโนะพูดเสร็จก็หันไปโค้งตัวให้ท่านมิซานที่นั่งฟังเขาพูดอยู่

“ผมเองก็จะทุ่มสุดตัวให้ซานโต้เช่นกัน^_^”ท่านมิซานลุกขึ้นยืนและก้มหัวนิดนึงเพื่อเป็นการตอบตกลงและให้คำมั่นสัญญากัน

“แล้วที่นี้นักการเมืองทุกท่านและนักอสังหาริมทรัพย์ทั่วประเทศคงจะอิจฉาท่านนายกที่ได้ร่วมลงทุนกับซานโต้เพราะได้ยินมาว่าซานโต้ไม่เคยรวมหุ้นกับใครเลยเพราะซานโต้ตั้งตัวเป็นหนึ่งและยิ่งใหญ่โดยโดดเดียวมาตลอดผมอยากจะทราบว่าทำไมท่านซาโนะถึงอยากจะร่วมลงทุนกับท่านนายกล่ะครับ?”มีนักข่าวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาคำถามของเขาทำให้มิซาโนะหันไปมองหน้าของท่านมิซานและหันมามองหน้าฉันและหันกลับไปกระตุกรอยยิ้มที่มุมปากขึ้น

“เพราะผม…..เลือกอยู่ข้างที่ผมอยากอยู่”ซาโนะกระตุกรอยยิ้มขึ้นที่มุมปากหลังจากที่เขาพูดเสร็จทำให้คนพวกนั้นหยุดถามอะไรมิซาโนะไปเลย เพราะสายตาของเขาโหดจริงๆ

“และไม่มีใครที่จะมาเปลี่ยนใจของผมได้”ซาโนะเสริมให้และเขาก็ก้มหัวให้แขกหน้าเวทีทุกคนและหันกลับมาเดินไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับท่านมิซานโดยที่ซาโนะผายมือให้ท่านมิซานนั่งลง ท่านมิซานก็พยักหน้าและนั่งลงตามคำเชิญ

พรึบ

“เชิญคุณพ่ออ่านให้ละเอียดก่อนค่อยเซ็นนะครับ”มิซาโนะเอ่ยขึ้นหลังจากที่ชายชุดดำนำกระดาษสองแผ่นวางลงตรงหน้าของมิซาโนะและท่านมิซาน

“อืม”ท่านมิซานพยักหน้ารับและเริ่มอ่านข้อความในหนังสือสัญญา ฉันที่นั่งอยู่ด้านหลังของซาโนะก็ต้องชำเลืองไปทางซ้ายของตัวเองเพราะรู้สึกเหมือนมีคนกำลังแอบมองอยู่

พรึบ

“มีอะไรเหรอครับนายหญิง?”ชายชุดดำที่ยืนประกบข้างฉันกับซาโนะก้มหน้าลงมาเอ่ยถามฉันเพราะเขาคงสงสัยว่าฉันเป็นอะไรหันแล้วหันอีก

“ฉันรู้สึกเหมือนกำลังมีคนมอง”ฉันบอกชายชุดดำบอดี้การ์ดไปพลางชำเลืองสายตาบอกเขาเป็นนัยๆว่าคนที่ว่ามันอยู่ตรงนั้น เขาพยักหน้ารับคำโดยที่ไม่ได้หันไปมองให้มีพิรุธและใช้การสนทนาไร้สายในการคุยกับคนของเขาที่อยู่บริเวรและรอบๆงานๆ

พรึบ ปัง โผล๊ะ

“ซาโนะ!!”ฉันร้องเสียงหลงเมื่อสายตาของฉันแอบมองไปเห็นปลายกระบอกปืนยาวรูปร่างคล้ายปืนสไนเปอร์จากตึกอีกฝั่งของตึกนี้ซึ่งเป็นตึกที่ตั้งอยู่คู่กันและโชคดีที่ข้างนอกกำลังมีฟ้าผ่าลงมาพอดีทำให้เกิดประกายแสงจากฟ้าผ่าให้ฉันได้มองเห็นคนที่ลอบทำร้ายซาโนะ

“เป็นอะไรไหม?”ฉันที่เข้าไปผลักร่างของซาโนะให้หลบลูกกระสุนจากกระบอกปืนสไนเปอร์ได้ทันเวลาเพราะลูกกระสุนเจาะเข้าที่หน้าผากของบอดี้การ์ดชายชุดดำที่ยืนคุมความปลอดภัยให้มิซาโนะอยู่ด้านข้าง ร่างของฉันกับซาโนะล้มลงไปกองกับพื้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างตกใจของแขกทั้งงาน

พรึบ

“ซาโนะ?”ฉันเอ่ยเรียกเขาอย่างตกใจและสงสัยปะปนกันเพราะอยู่ดีๆเขาก็คว้าร่างของฉันเข้าไปกอดแนบอก

“ที่หลังอย่าทำแบบนี้อีกนะคุณ…ถ้าลูกกระสุนพลาดโดนคุณขึ้นมา….ผมจะอยู่ยังไง”เสียงแผ่วเบาของซาโนะกำลังสั่นเครือไปด้วยความกลัวเนื้อตัวของเขาสั่นเทาจนฉันต้องเอื้อมมือขึ้นไปกอดเขากลับ

“ไม่หรอก…ไม่มีคำว่าพลาดสำหรับผู้หญิงที่เลือกจะยืนเคียงข้างมาเฟีย”ฉันบอกซาโนะไปตามความจริงเพราะฉันตั้งใจแล้วล่ะว่าฉันจะทำให้สุดความสามารถถึงฉันจะรู้ว่ามันจะเสี่ยงและชีวิตของฉันก็ถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายแต่ในเมื่อฉันเลือกที่จะยอมมอบร่างกายให้เขาแล้วฉันก็คงต้องทำแบบนี้เพราะเขาคือเหตุผลที่ทำให้ฉันอยากอยู่ที่นี้และรู้ตัวก็เมื่อกี้นี้ที่รู้ว่าเขากำลังจะโดนสไนเปอร์ยิงมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันรักเขาไปแล้ว…….

“โยโกะซาโนะเป็นอะไรไหม?”เสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของท่านมิซานเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างของเขาที่นั่งยองๆตรงหน้าของเราทั้งคู่โดยที่รอบๆร่างกายของเราถูกบอดี้การ์ดชายชุดดำยืนล้อมไว้เป็นวงกลม

“ไม่เป็นไรครับคุณพ่อ”ซาโนะเงยหน้าจากไหล่ฉันไปตอบท่านมิซาน ท่านมิซานก็พยักหน้าพร้อมกับมีสีหน้าที่โล่งใจ

“เพราะอาแท้ๆถึงทำให้ซาโนะเจอแบบนี้”ท่านมิซานเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด

“ไม่หรอกครับคุณพ่อ…ผมเต็มใจตั้งแต่แรกแล้ว^_^”ซาโนะเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือฉันและมองตาฉัน

“ช่วยพ่อกับโยโกะด้วยนะ”ท่านมิซานเอ่ยขึ้นอย่างขอร้องนำ้ตาของเขากำลังเอ่อคลอ

“ครับผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำร้ายคนในครอบครัวของผม”ซาโนะเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงที่จริงใจแต่แววตาของเขากำลังดุดันเมื่อเขาหันมองไปยังตึกอีกฝั่ง

พรึบๆ

ตึกๆๆๆๆๆๆ

“ได้ตัวมาแล้วครับนาย!”เสียงฝีเท้าของคนนับหลายคู่พร้อมกับเสียงตุ๊บตั๊บดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดทำให้มิซาโนะหันขวับพร้อมกับเปลี่ยนสีหน้าทันทีเหมือนคนละคน ฉันก็หันไปมองตามสายตาของเขาก็พบกับผู้ชายชุดดำที่ถูกหิ้วปีกอยู่และมีกระบอกปืนจ่อเล็งที่ศีรษะ

พรึบ

“คุณรอผมตรงนี้นะเดี๋ยวผมจัดการธุระแปปหนึ่ง”เขาปล่อยมือฉันและพยุงร่างฉันให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยบอกฉัน ฉันก็พยักหน้าและมองเขาเดินเข้าไปหามือปืนนั้นอย่างไว คนของซาโนะทำงานกันเป็นทีมมากอ่ะพวกเขาไปจับตัวคนยิงมาได้ยังไงกัน

“ใครส่งมึงมา?”ซาโนะเดินไปหยุดตรงหน้าของชายคนนั้นที่ถูกลูกน้องของซาโนะกดตัวให้เขานั่งลง ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมามองหน้าซาโนะ

“มาเฟียฉลาดๆอย่างมึงคงไม่ต้องถามว่าใครส่งกูมาหรอกมั้งเพราะมึงก็รู้ดี”ชายคนนั้นหยอกย้อนซาโนะพร้อมกับทำสายตาที่เยาะเย้ยใส่เขา

โพล๊ะ

“มาเฟียอย่างกูไม่เคยใช้นิสับรอบกัดเหมือนพวกอันธพาลกระจอกๆแบบนายของมึง!!”ซาโนะตวาดเสียงอย่างโกรธจัดหลังจากที่เขาเตะเสยเข้าที่ปลายคางของชายคนนั้นจนทำให้เขาหน้าหงายไปตามแรงของซาโนะแต่เขาไม่ล้มเพราะมีลูกน้องของซาโนะจับไหล่เขาอยู่

“และมึงทำให้คนในครอบครัวของกูต้องตายเพราะเงินแค่ไม่กี่แสนเยนคนแบบมึงไม่สมควรที่จะอยู่บนโลกนี้ด้วยซ้ำ!”ซาโนะว่าเสร็จก็หยิบปืนที่เหน็บไว้ที่ข้างหลังจ่อยิงไปที่ศรีษะของชายคนนั้นที่เวลานี้เขาไดเใช้สายตามองซาโนะอย่างท้าทายเพราะเขาคงไม่คิดว่าซาโนะจะยิงเขาสินะแต่เขาคิดผิดแล้วล่ะ

ปัง

“เอือก!!”เสียงลมหายใจเหือกสุดท้ายพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณของชายมือปืนคนนั้นล้มลงไปกับพื้นอย่างแรงเพราะถูกซาโนะยิงปืนใส่หน้าผากเขาตายคาที่ทันทีเหมือนกับลูกน้องของซาโนะที่โดนเขายิง

“เอาศพมันส่งกลับไปที่หน้าบ้านของนายมัน!”ซาโนะเงยหน้าขึ้นไปสั่งลูกน้องของเขาด้วยนำ้เสียงที่ทรงอำนาจเวลาที่เขาจะโหดก็โหดซะเหลือเกินจนทำให้ฉันรอบกลืนนำ้ลายลงคอดังอึกใหญ่

“มันคงคิดว่านายไม่กล้าฆ่ามันเพราะมันคิดว่านายไม่รู้ว่าคนที่จ้างมันมาเป็นใคร”ลูกน้องคนสนิทของซาโนะเอ่ยขึ้น

“แต่ชีวิตของคนบริสุทธิ์ที่เสียไปต้องแลกด้วยชีวิตแบบนี้ล่ะถูกแล้วคิวะ”ซาโนะเอ่ยบอกลูกน้องเขาไปและหันไปหาศพลูกน้องของเขาและทั้งหมดก็โค้งตัวให้กับศพชายชุดดำที่ตายแบบไม่รู้ตัว

“หลับให้สบายนะจิโร้…คุณเหนื่อยเพราะผมและซานโต้มาเยอะแล้ว”ซาโนะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าแผ่วเบาและหดหู่เขายืนสงบนิ่งให้ศพของลูกน้องเขา ภาพนี้เป็นอีกภาพที่ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจผู้ชายคนนี้

“พ่อเลือกไม่ผิดคนที่จะมาดูแลยอดดวงใจของพ่อ^_^”ท่านมิซานที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เขามองไปที่ซาโนะด้วยแววตาชื่นชม ฉันเองก็อยากให้เขาดูแลแค่ฉันเพียงคนเดียวเหมือนกันแต่เราทุกคนไม่มีใครรู้อนาคตได้เลยว่ามันจะเป็นเช่นไร…….นอกจากฟ้าที่เป็นคนลิขิต

ตอนที่27มาแล้วนะคะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว