ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 ทั้งที่ไม่ใช่ Big Event แต่ทำไมระดับความอันตรายมันสูงขนาดนี้กัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ทั้งที่ไม่ใช่ Big Event แต่ทำไมระดับความอันตรายมันสูงขนาดนี้กัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2564 10:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ทั้งที่ไม่ใช่ Big Event แต่ทำไมระดับความอันตรายมันสูงขนาดนี้กัน
แบบอักษร

 

 

เทปเปยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับการทำตามตารางและกรอบที่ตัวเองสร้างขึ้นมา..

ช่วงที่หลังเลิกเรียน จะเป็นการฝึกซ้อมกับคิราริเป็นส่วนใหญ่ ทั้งหมดก็เพื่อศึกษาเกคิและพัฒนาการของมัน ตอนนี้คิราริสามารถก่อรูปมันเป็นภาพลางๆได้ในระยะเวลาสั้นๆและใช้มันในการโจมตี แต่ปลอกแขนเหมือนจะทนพลังของเธอไม่ไหวจนแตกกระจุยเป็นเศษเหล็ก..

การพัฒนาอุปกรณ์ใหม่ซึ่งทานทนเกคิจึงเป็นอีก 1 สิ่งที่เขาต้องทำ..

ตกเย็นถ้ามีเรื่องต้องทำเขาก็จะอยู่ในห้องใต้ดิน แต่ถ้าละมือได้เขาก็จะออกท่องราตรีในฐานะองค์เมียวจิ และในบางครั้งก็ในฐานะอื่น..

แหมะ..

เลือดสีแดงถูกสะบัดออกจากดาบในมือ รอบจ้างเต็มไปด้วยศพของชายชุดดำกว่า 20 คนในสภาพที่ถ้าไม่ถูกฟันจนตัวขาด ก็เกือบขาดนั่นแหละ..

สุดท้ายมนุษย์ธรรมดาก็ไม่อาจต่อกรกับผู้มีพลังที่เหนือกว่าได้ ขนาดกระสุนปืนยังมาไม่ถึงตัวเขาเลย..

“แกรู้รึเปล่าว่าพวกเราเป็นใคร.. แกไม่มีทางรอ—“

สึ่บ!!

มันค่อนข้างน่ารำคาญที่ไม่ว่าจะทำแบบนี้กี่ครั้ง ก็ต้องมีคนที่พูดแบบนี้เสมอ..

เขาไม่ได้สนใจตระกูลอาริมะอะไรมากมายนัก ต่อให้มันจะล่มสลายก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขา ก็แค่อยากจะตัดไฟแต่ต้นลมในบางเรื่องก็เท่านั้น..

‘เท่านี้คนที่รู้เรื่องของแม่ก็หายไปหมดแล้ว.. จะเหลือก็แต่คนใน..’

ถ้าการตายของพ่อแม่เขาตามเนื้อเรื่องยังจะเกิดขึ้นอีก ก็แปลว่าเป็นคนในไม่ก็พันธมิตรของอาริมะ หรือบางทีอาจจะเป็นตัวของ อาริมะ อิชชิน ปู่ของเขา(พ่อของแม่)ซะเอง..

ไม่ก็..

‘ตระกูลแวนโฮสเซ่น..’

ซิลเวีย แวน โฮสเซ่น ถูกวางตัวเป็นคู่หมั้นของเขาตั้งแต่แรกรึเปล่า? เขาก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียดมากนัก แต่ดูเหมือนจะมีการตกลงกันระหว่า อิชชิน กับ วินเซนต์ ผู้นำตระกูลแวนโฮสเซ่นคนปัจจุบัน และเป็นพ่อของซิลเวีย..

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าแม่ของเขาซึ่งเป็นผู้สืบทอดตระกูลอาริมะตาย..

ทุกอย่างจะตกมาที่เขาผู้ที่เป็นลูกชายของเธอ.. เด็กชายที่โตมาโดยไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตระกูลอาริมะเลยแม้แต่น้อย..

อ้า เหมาะแก่การใช้ประโยชน์ยิ่งนัก!

และเพราะรู้ดีว่าหลานชายของตัวเองไม่ประสีประสาและมีอำนาจหนุนหลัง ในฐานะปู่เขาจึงต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อที่อนาคตของตระกูลอาริมะจะได้อยู่ต่อไป..

และสิ่งที่ง่ายที่สุดก็คือ การแต่งงาน ทาด๊า!! นอกจากลูกสาวของคุณจะได้เป็นภรรยาของทายาทอาริมะกรุ๊ปแล้ว ตระกูลของคุณยังได้รับความสัมพันธ์อันดีและการสนับสนุนจากกลุ่มธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น!!

ไม่ว่าใครก็อยากเป็นส่วนหนึ่งของอาริมะกรุ๊ป และหนทางในการไปถึงก็คือเนื้อชิ้นโตที่ชื่อว่า อาริมะ เทปเป!!

เยี่ยม!! ช่างเป็นอะไรที่ง่ายดายจริงๆ!! และเหล่าผู้มีอำนาจและมีลูกสาวก็จะใช้พวกเธอเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง!!

นั่นจึงเป็นอีกข้อดีที่อิชชินต้องการให้เขามีคู่หมั้น ก็เพื่อกันพวกหลืบไรเหบ่านั้นยังไงล่ะ!!

‘แต่สุดท้ายแล้วที่ได้ประโยชน์มากที่สุดก็คือตระกูลแวนโฮสเซ่นล่ะนะ.. เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นตระกูลขุนนางที่รับใช้ประเทศอะไรสักอย่าง และหลังจากนี้จะมีสงครามกลางเมือง.. และนั่นเป็นเหตุผลที่ซิลเวียมาอยู่ญี่ปุ่น..’

เขายังมีอะไรอีกหลายอย่างให้ทำ การตรวจสอบคือเรื่องหลักๆ แต่การทำงานรวบรวมข้อมูลแบบนี้ ยังไงก็ต้องมีทีมภาคสนามคอยช่วย ไม่งั้นคงพลาดหลายๆเรื่อง..

‘ทำไมฉันถึงไม่มีผู้ช่วยบ้างนะ.. ขนาดอุราฮาระยังมีโยรอิจิคอยช่วยเลย..’

เขามุ่งหน้ากลับบ้านทั้งๆอย่างงั้น พลางครุ่นคิดว่าควรจะขอความช่วยเหลือจากคิราริดีมั้ย.. แต่ถ้าจะทำอย่างงั้น เธอต้องมีความสามารถมากกว่านี้ แถมฐานะปัจจุบันของเธอก็เคลื่อนไหวได้ค่อนข้างจำกัด..

‘หรือเราควรจะไปเก็บแมวหลงมาดี..’

บางทีมันอาจจะกลายร่างเป็นโยรุอิจิก็ได้ใครจะรู้..

.

.

.

การสอบปลายภาคของเทอมแรกได้ผ่านพ้นไป ช่างน่าแปลกใจที่ยัยตะกละสมองกลัวอย่างคิราริได้ที่ 2 ส่วนอันดับ 1 คือ โทกิเนะ ส่วนเทปเปได้ที่ 3 เพราะเขาไม่อยากทำตัวเด่น..

ตลอดเวลาที่ผ่านมายังคงไม่มีภารกิจจากช่องแชท แต่ทุกคนก็ยังคงสุ่มคะแนนรายวันและเอาโชคของตัวเองมาบ่นให้กันฟังอยู่ตลอด..

พวกเขาไม่ได้รีบร้อนและสนใจภารกิจกันมากนัก ยังไงแต่ละคนก็มีโลกของตัวเอง มีสิ่งที่ต้องทำ.. และดูเหมือนเวลาของแต่ละโลกจะเดินไม่เท่ากันด้วย ทั้งที่ของเขาผ่านไป 3 4 เดือนแล้ว แต่โลกนาโนฮะตอนนี้กลับผ่านไปแค่ 1 เดือนเท่านั้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร บางทีระบบแขทอาจจะอยากให้มีความต่างเรื่องของระบบสุ่มแต้มรายวัน?

“นี่โคบายาชิคุง วันหยุด 2 อาทิตย์จะทำอะไรหรอ?” คิราริ

“ฉันคงฝึกอยู่ที่บ้าน เธอล่ะ?”

“ฉันจะไปเที่ยวกับคุณพ่อแล้วก็คุณยายน่ะฮิๆ”

“งั้นหรอ เที่ยวให้สนุกล่ะ แล้วยูกิมูระล่ะ”

“ฉันคงอยู่บ้านแหละ”

โทกิเนะตอบกลับด้วยท่าทีเสียดายหน่อยๆ แต่เธอมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ เพราะงั้นจึงไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นหรอก..

“หรอ.. แต่ไหนๆก็ได้วันหยุดทั้งที ควรผ่อนคลายซะบ้างนะ..”

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ส่วนเทปเปก็ไปที่จุดที่ไม่ค่อยมีใครไปในโรงเรียน ที่นั่นมีต้นไม้อยู่หลายต้น และ 1 ในนั้นก็เป็นต้นไม้ที่เขาฝังบางอย่างเอาไว้ที่โคนต้น..

เมื่อตวัดมือ วงเวทขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นก่อนจะมีก้อนผลึกสีม่วงชมพูขนาดพอดีมือลอยออกมา..

นี่คือผลึกวิญญาณเป็นของขั้นทดลองที่สามารถดูดซับและกักเก็บพลังวิญญาณได้ในระดับนึง ตอนแรกจะไม่มีสี แต่พอได้ดูซับพลังวิญญาณมันก็จะเปลี่ยนสีไป ยิ่งสีเข้มก็ยิ่งมีพลังมาก

‘7 วันก็ได้ขนาดนี้เลยหรอ ไม่ธรรมดาจริงนะ พลังของคาราสึโมริ..’

เมื่อตรวจสอบแล้วว่าผลึกยังคงรับพลังวิญญาณได้มากกวัานนี้เขาจึงฝังมันไว้ตามเดิม..

คุณคงไม่คิดว่าเขาจะปล่อยให้พลังพวกนี้มันเสียไปเปล่าๆหรอกใช่มั้ย? ดีกว่าเอาไปให้พวกปีศาจเร่ร่อนใช้กลายร่างจริงมั้ยล่ะ? แถมแบบนี้ก็ช่วยลดกลิ่นไอของคาราสุโมริได้ด้วยเป็นการลดภาระของโทกิเนะไปในตัว นี่เขากำลังช่วยพวก Kekaishi อยู่นะ!!

‘ถึงจะลำบากเรื่องการอำพรางมันก็เถอะ..’

หากตรวจสอบแบบธรรมดา ไม่มีทางหามันเจอ ต่อให้จะมีสัมผัสวิญญาณดีแค่ไหนก็ตาม ก็จะรู้แค่ว่าพลังที่ปล่อยออกมามันน้อยลงไปหน่อยก็เท่านั้น และผลึกนี่ก็ไม่ได้ดูดซับพลังวิญญาณเยอะแยะอะไรด้วย พวก Kekaishi จึงไม่ได้สงสัยเรื่องนี้..

ตอนนี้เทปเปกำลังวางแผนการตลอดทั้งอาทิตย์ไว้ในหัว หุ้นในตลาดกำลังจะดีดตัว เขาต้องกลับไปจัดการมัน แต่โชคดีที่มี Device และโปรแกรมที่เขาสร้างขึ้นก็มีอัลกอริทึมที่ดีพอจะคาดคะเนการผกผันของราคาหุ้นได้ดี เขาต้องปรับแก้นิดหน่อยเท่านั้นก่อนจะให้ Device จัดการมัน..

ใช่!! 2 อาทิตย์นี้! เขาจะต้องทำเงินเพิ่มอีกอย่างน้อย 150 ล้านเหรียญ!!

ดิ้ง!!

.....

“ทำไมกันนะ..”

สุดท้ายเขาก็ต้องเอาโทรศัพท์มาเปิดดู..

 

[ภารกิจ : ปกป้องหัวใจของวิหคอมตะ และกำจัดความมืดที่ปกคลุมเกาะเดดควีน]

[เงื่อนไข : ปกป้องผู้เป็นที่รักของฟีนิกซ์ และจัดการกับเหล่าอำนาจมืด]

[เงื่อนไข : หาสมาชิกเข้าร่วมกลุ่มแชท 1 คน]

[ผู้เข้าร่วม : ทุกคน]

[รางวัล : 1,000 แต้ม]

[รางวัล : สุ่มรับความสามารถ 1 อย่าง]

 

[คุโรเนโกะ : ในที่สุด! เวลาที่ราชินีแห่งฝันร้ายจะได้เผยโฉมก็มาถึงแล้วสินะ หึๆๆ]

[เอมิลี่ : ฉันเองก็อยากลองเวทใหม่อยู่เหมือนกัน]

[รีบอร์น : ว่าแต่ฟีนิกซ์หรอ? นกไฟ สัตว์ในตำนานน่ะนะ?]

[คุณกิน : หึๆๆ นายยังไม่เข้าใจหรอกรีบอร์นคุง.. จงลุกโชน!! คอสโม่ของฉัน!!]

[เอมิลี่ : หยุดบ้าก่อนเลยคุณกิน!!]

[คุโรเนโกะ : ย้ากก!! ฉันจะปลุกคอสโม่ให้ได้!!]

[เอมิลี่ : หยุดกันได้แล้วเจ้าพวก 2 บ้า!!]

[พรีเซีย : ดูเหมือนพวกเธอจะรู้นะว่าโลกนั้นคืออะไร]

⭐️[เทปเป : โลกของ Saint Seiya น่ะ ในโลกของฉันมันค่อนข้างเป็นอนิเมะที่ดังพอสมควรเลย]

ดิ้ง!!

[เทปเป ได้อัพโหลดอนิเมะเรื่อง Saint Seiya]

ว่าแล้วพรีเซียกับรีบอร์นที่ไม่รู้จักโลกนั้นก็ได้เริ่มดูมันส่วนอีก 3 คนก็กำลังเถียงกันอยู่ คุณกินเหมือนจะมีความต้องการฝึกหมัดดาวตกเพกาซัส ส่วนคุโรเนโกะก็อยากปลุกคอสโม่และครอบครองคลอธสักอัน..

ผ่านไปสักพักทุกคนก็กลับมาคุยกันต่อ..

[พรีเซีย : ดูเหมือนว่าจะเป็นโลกที่ไม่ง่ายนะ แม้ระดับปลายแถวอย่างบรอนด์เซ็นกับซิลเวอร์เซนต์จะจัดการได้ไม่ยาก แต่โกล์ดเซ็นค่อนข้างน่ากลัวถ้าต้องปะทะกัน]

[รีบอร์น : แม้ในอนิเมะที่ดูจะเห็นพลังแค่บางส่วน แต่ในความเป็นจริง พวกนั้นคงสามารถเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศหรือปล่อยหมัดความเร็วเท่าสายฟ้าได้แทบจะเป็นปกติเลย]

[กินจัง : แต่ก็คงไม่เป็นไรมั้ง ช่วงเวลาที่เราไป ยังเป็นตอนต้นของเรื่อง ถึงเกาเดดควีนจะเป็นที่รวมตัวของ Black Saint ก็เถอะ แต่คงไม่บังเอิญมี Gold Saint อยู่หรอกมั้ง]

[คุโรเนโกะ : ผู้ปกครองเกาะเดดควีนคือ กิวตี้ อาจารย์ของฟีนิกซ์อิคคิ เขาโดนเคียวโกล้างสมองและเราไม่รู้ว่ายังมีคนของเคียวโกอยู่อีกรึเปล่า]

[เอมิลี่ : ยังไงสิ่งที่เราต้องทำก็คือปกป้องคนรักของอิคคิ เอสเมอรันด้า ส่วนอำนาจมืดก็คงเป็นการล้างสมองของเคียวโกกับพวก Black Saint ละมั้ง]

⭐️[เทปเป : กลัวว่าจะไม่ใช่แค่นั้น พวกเราต้องหาสมาชิกเพิ่มด้วย และเท่าที่ดูคงมีตัวเลือกไม่มาก และถ้าเราจัดการกับกิวตี้ เคียวโกจะต้องส่งคนอื่นมาอีกแน่]

[พรีเซีย : คงต้องทำให้ฟีนิกซ์ยอมรับอิคคิด้วยสินะ]

⭐️[เทปเป : ใช่ พลังของอิคคิเป็นสิ่งจำเป็น เขาน่าจะเป็นบรอนด์เซนต์ที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว พวกที่ถูกเคียวโกส่งมาใหม่คงทำอะไรไม่ได้ถ้ามีเขาอยู่]

[รีบอร์น : นายนี่ ใจดีจังนะ]

⭐️[เทปเป : ก็แค่ไม่อยากจะให้ผลลัพธ์ของการปรากฏตัวของพวกเรา ทำให้ใครเดือดร้อนโดยไม่จำเป็น แน่นอนว่าถ้าพวกเรามีอันตราย ฉันจะทิ้งคนพวกนั้นอย่างไม่ลังเลเลย]

[กินจัง : โฮ่ยๆ ไอ้นี่มัน ซึนเดเระสินะ ใช่สินะ มันต้องเป็นแบบนั้นแน่]

[พรีเซีย : พอเป็นเรื่องแบบนี้แล้วก็ปากไม่ตรงกับใจสินะ]

[คุโรเนโกะ : หึๆๆ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ราชินีแห่งฝันร้ายไม่ได้อ่อนแอขนาดจะให้เด็กประถมมาเป็นห่วงหรอกนะ]

[เอมิลี่ : ดูท่าคงโตมาเป็นผู้ชายที่ดีได้นะนาย]

[รีบอร์น : ถึงฉันจะเป็นนักฆ่า แต่ก็ไม่ได้เกลียดความคิดแบบนั้นหรอกนะ]

เทปเปถึงกับคิ้วกระตุก.. เจ้าพวกนี้นี่ ให้ตายสิรู้กันรึเปล่าว่าเกาะเดดควีนมันเป็นยังไงน่ะ ขนาด Saint ที่สัมผัสคอสโม่ได้ยังเรียกมันว่านรกเลยนะ

ว่าแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัว..

และเมื่อพร้อม.. พวกเขาก็เคลื่อนย้ายสู่ภารกิจในทันที!

 

 

—————————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว