ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 6 ช่วยเหลือผู้ดูแลนอกแก๊งค์ 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 6 ช่วยเหลือผู้ดูแลนอกแก๊งค์ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2564 13:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6 ช่วยเหลือผู้ดูแลนอกแก๊งค์ 1
แบบอักษร

 

 

[คุโรเนโกะ : ภารกิจงั้นหรอ?]

[เอมิลี่ : แถมไปช่วยชีวิตคนของวองโกเล่ นี่ไม่ใช่ว่าเราต้องไปโผล่กลางดงกระสุนของกลุ่มมาเฟียหรอกหรอ?]

[กินจัง : ความสามารถ 1 อย่างหรอ จะมีอะไรที่ทำให้ไม่เป็นโรคเบาหมานมั้ยนะ]

[รีบอร์น : ทุกคนใจเย็นๆก่อน ตอนนี้ผู้ดูแลนอกแก๊งค์พึ่งเดินทางไปทำภารกิจเมื่อ 3 วันก่อน และกว่าจะถึงวันนัดหมายก็ยังมีเวลาพอให้เราเตรียมตัว]

⭐️[เทปเป : ถ้างั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวกันก่อนเถอะ คิดว่าน่าจะมีการต่อสู้ระหว่างกลุ่มมาเฟียผมจะเตรียมของไปเผื่อ คุโรเนโกะ กับ เอมิลี่ด้วย]

[กินจัง : โฮ่ยๆ แล้วของฉันล่ะ ฉันเองก็เป็นคนธรรมดานะ]

⭐️[เทปเป : คนธรรมดาที่ไหนใช้ดาบไม้ทำลายเครื่องจักรขนาด 10 เมตรได้กันล่ะ]

[กินจัง : เฮ้! ถึงฉันจะทำได้ แต่ร่างกายก็ยังเป็นมนุษย์นะเฟ้ย!]

[รีบอร์น : ดี งั้นฉันจะเตรียมของไว้ให้ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้มีเจตนาดีตั้งแต่แรก หึๆ]

จากนั้นพวกผู้หญิงก็คุยกัน ยังไงซะทั้งคู่ก็เป็นคนธรรมดาและเป็นผู้หญิง แถมสถานการณ์หลายๆอย่างก็คล้ายกัน โดยเฉพาะบทที่โดนพระเอกอนิเมะทิ้งไปเลือกน้องสาวน่ะนะ..

เทปเปเองก็ละเลงนิ้วบนแป้นคีย์บอร์ดและทำงานจนเสร็จก่อนจะลุกไปอาบน้ำและเตรียมของ..

⭐️[เทปเป : ทุกคนพร้อมกันรึยังครับ]

เมื่อได้อ่านข้อความทุกคนก็ตอบกลับมาว่าพร้อมแล้ว จากนั้นพวกเขาก็เปิดเมนูภารกิจและกดเคลื่อนย้ายโลกในทันที!!

ดิ๊ง!!

[ทำการเคลื่อนย้ายไปยังต่างโลก เวลาในโลกของคุณจะถูกหยุดเอาไว้จนกว่าภารกิจจะสิ้นสุด]

วื่บ!!

ร่างของทั้ง 4 กลายเป็นแสงสีขาวก่อนจะหายไปในชั่วอึดใจ

และเมื่อสติรับรู้ได้อีกครั้ง..

อุ่ก..

อ้ววกกกก~~!!!

คุณกินเป็นคนแรกที่ปล่อยของออกมา..

“อึ่ก.. อุ่ก..”

ทั้งคุโรเนโกะและเอมิลี่ก็มีท่าทางพะอืดพะอมไม่ต่างกัน แถมไอ้ความรู้สึกเจ็บแปล๊บๆที่หัวนี่อีก ขนาดเขามีพลังจิต Lv.3 ก็ยังรู้สึกเวียนหัวเลย..

“ไงพวกนาย..”

เสียงเล็กๆดังขึ้น เมื่องเหลียวไปมองก็เห็นร่างของเด็กทางรกในชุดสีดำสวมหมวกใบโตกับกิ้งก่าสีเขียว..

“รีบอร์น?”

“ดีจ้า.. นายคงเป็นเทปเปสินะ อืม.. ยังเป็นเด็กตัวกะเปี๊ยกอยู่เลยนิ”

“ก็ฉันพึ่งจะ 9 ขวบนิ แล้วก็ ฉันไม่อยากได้ยินคำนั้นจากนายหรอกนะ..”

“อืม.. ว่าแต่ทุกคนดูจะสภาพไม่ค่อยดีนะ คิดถูกแล้วที่ฉันแยกออกมาที่ห้องพิเศษ..”

“ผลข้างเคียงจากการเดินทางข้ามมิติ บอกตามตรง ขนาดฉันมีพลังจิตยังรู้สึกเวียนหัวเลย..”

“อึ่ก.. ให้ตายสิ.. เกลียดความรู้สึกแบบนี้ชะมัด” คุโรเนโกะ

“เห็นด้วย..” เอมิลี่

“ฮึ่ก.. อ้ววกกก~~!!”

มีแค่คุณกินเท่านั้นที่ยังคงเกาะกระถางต้นไม้ที่มุมห้องแล้วอ้วกอยู่..

ใช้เวลา 4-5 นาที กว่าที่พวกเขาจะปรับตัวกับอาการนี้ได้ ทุกคนเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำก่อนจะออกมาฟังเรื่องราวจากรีบอร์นและพูดคุยกันหลังจากที่ได้พบหน้าสมาชิกแต่ละคน..

คุโรเนโกะกับเอมิลี่ดี๊ด๊าเป็นพิเศษเพื่อขอลายเซ็นจากรีบอร์น.. ส่วนคุณกิน..

พอได้เห็นสภาพจริงๆแล้ว 2 สาวก็อดจะถอนหายใจไม่ได้ ทั้งที่ตอนสู้ก็เท่แท้ๆน้า..

“ว่าแต่.. เจ้าเปี๊ยกนี่จะโตไปเป็นตัวเอกฮาเร็มงั้นหรอเนี่ย?” เอมิลี่

“เงียบไปเลย.. โลกของฉันมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นซะหน่อย..”

เพราะที่โลกของเทปเปก็มีเรื่องราวของ คุโรเนโกะ กับ เอมิลี่ ทำให้ทุกคนเองก็รู้เรื่องราวของพวกเธอเช่นกัน..

“ใช่ๆ ทำไมโลกของเทปเปถึงมีเรื่อง Kekaishi ด้วยล่ะ แถมตัวนายยังมีพลังจิตอีก นี่! ใช้พลังจิตให้ดูหน่อยสิ!” คุโรเนโกะ

“ฉันจะไปรู้หรอ.. ส่วนพลังจิตก็..”

เขาไม่ได้ขยับตัวหรือทำอะไร.. แต่จู่ๆโต๊ะด้านหน้าของทุกคนก็ลอยขึ้น..

“เทเลคิเนซิส!!!”

ทั้งคุโรเนโกะและเอมิลี่ตะโกนออกมาพร้อมกัน..

“นอกจากทำให้ลอยแล้วทำอย่างอื่นได้มั้ย?” รีบอร์น

“จากการประยุกต์ก็ทำได้หลายอย่างนะ สร้างเกราะป้องกัน สะท้อนแรงปะทะ สร้างแรงกระแทก ประมาณนั้นล่ะมั้ง..”

“ขี้โกง!!!”

ทั้ง 2 สาวตะโกนออกมา..

“ฉันฝึกและประยุกต์ใช้เองนะ มันไม่ได้เป็นพลังที่มีมาตั้งแต่แรกซะหน่อย แรกๆก็ทำได้แค่ยกปากกาเองมั้ง..”

ทั้ง 2 สาวมองเขาอย่างอิจฉา แค่นันมันก็เกินพอสำหรับคนธรรมดาที่ใฝ่ฝันในเรื่องแบบนี้อย่างพวกเธอแล้ว!

“แล้วกันกระสุนได้รึเปล่า..” รีบอร์น

“ก็ไม่เคยลอง แต่ก็คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหา..”

“ดี งั้นมาลองกัน..”

ว่าแล้วรีบอร์นก็ยกยิ้ม ก่อนที่เลออนเจ้ากิ่งก่าเขียวจะแปลงร่างกลายเป็นปืนสีเขียวเล็งมาที่เขา!!

ปั้ง!!

ทุกคนถึงกับสะดุ้ง!! ไม่มีใครคิดว่ารีบอร์นจะยิงใส่เทปเปในทันทีแบบนี้!!

แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็คือ! ลูกกระสุนที่พุ่งใส่กลับถูกหยุดเอาไว้ก่อนจะถึงตัวของเทปเปราวๆ 10 เซ็นพร้อมกับเสียงปะทะที่ดังออกมา!

ปึ้ง!

กระสุนพลันถูกสลายแรงปะทะก่อนจะร่วงลงสู่พื้นพร้อมกับหัวกระสุนที่ถูกบี้จนเละ..

“อืม.. เหมือนจะไม่ได้แค่โม้สินะ” รีบอร์น

“ก็นะ..” เทปเป

“เดี๋ยวสิยะ!! จู่ๆอย่ายิงกันระยะเผาขนแบบนี้สิ!! แล้วไอ้บทพูดที่ทำเหมือนตัวเองเท่นั่นมันอะไรกัน!! ถ้ากระสุนเจาะหัวนายพวกฉันก็ฝันร้ายกันพอดีน่ะสิ!!” คุโรเนโกะ

“เอาน่า ก็ถือเป็นการทดสอบยังไงล่ะ แบบนี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าพลังจิตของหมอนี่เป็นของจริง..” รีบอร์น

“แล้วความจริงล่ะ?” เทปเป

“ก็อยากรู้น่ะว่ามันกันกระสุนได้รึเปล่า เพราะถึงจะบอกว่าทำภารกิจ แต่ทั้งคุโรเนโกะและเอมิลี่ก็เป็นแค่คนธรรมดา อาจจะโดนลูกหลงได้”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย..

“งั้นฉันเป็นคนปกป้อง 2 คนนี้ คนที่ตะลุยภารกิจคือ รีบอร์นกับคุณกินสินะ..” เทปเป

“แล้วทำไมคนธรรมดาอย่างฉันถึงต้องไปฝ่าดงกระสุนของมาเฟียด้วยล่ะฟะ” คุณกิน

“อืม หลักๆก็งั้นแหละ แถมถ้าพวกอิเอมิสึบาดเจ็บพวกนายจะได้เข้าไปช่วยคุ้มกันออกมาได้ด้วย..”

“นี่ตกลงความเห็นของฉันมันไม่มีใครสนใจเลยสินะ!!” คุณกิน

จากนั้นพวกเขาก็ตกลงวางแผนกัน

ผู้ดูแลนอกแก๊งคนปัจจุบัน ซาวาดะ อิเอมิสึ ได้บินไปมอสโกเพื่อจัดการกับปัญหาบางอย่างซึ่งเกี่ยวข้องกับการหายไปของสมาชิกแฟมิลี่

พวกเขาจึงเริ่มออกเดินทางกันในทันทีด้วยเครื่องบินส่วนตัว แม้จะมีคนสงสัยว่าพวกเขาเป็นใคร แต่ตามรีบอร์นไปทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา..

ใช้เวลา 1 วันพวกเขาก็มาถึงมอสโก รีบอร์นในชุดท่องเที่ยวนำพวกเขาไปในฐานะนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น แต่เมื่อไปถึงพื้นที่ที่การติดต่อหายไป..

“ดูเหมือนจะมาช้าไปนะ..”

เทปเปมองไปรอบๆ ก่อนที่รีบอร์นจะกระโดดลงจากไหล่ของเขาไปดูร่องรอยที่พื้น..

“โดนถล่มยับเลยสินะ..”

คุณกินที่ปกติมีท่าทีเล่นๆยังมองไปยังสภาพรอบๆด้วยแววตาที่จริงจัง..

“พวกนายรอนี่เดี๋ยว.. ฉันจะไปตรวจสอบอาคาร..” รีบอร์น

“ไม่ต้องหรอก..”

เทปเปพูดขัดขึ้นมา.. ตอนนั้นเองที่ร่างของชายชุดดำ 2 คนปลิวกระเด็นขึ้นมาจากทางขึ้นของบันได!

ทุกคนเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว! โดยเฉพาะกับกินโทกิและรีบอร์น ส่วน 2 สาวก็ดูจะตื่นกลัวเล็กน้อย..

“2 คนนี้ซ่อนตัวอยู่ตึกข้างๆแล้วแอบเข้ามา คิดว่ามันน่าจะอยากจับพวกเรานะ..” เทปเป

“พลังจิตนี่สะดวกดีนะ..” รีบอร์น

“ก็แค่ฝึกจนชินเท่านั้นแหละ..”

พวกนั้นไม่สามารถส่งเสียงได้ พลัฃที่มองไม่เห็นได้บีบรัดคอของพวกมันและพันธนาการมือของมันเอาไว้ด้านหลังทำให้ไม่สามารถต่อต้าน..

และเพราะพวกมันไม่น่าจะรู้อะไร พวกเขาจึงจากไปหลังจากที่มันหมดสติ..

บรรยากาศเงียบลงหลังจากพวกเขาออกมาจากอาคาร รีบอร์นนำพวกเขาไปยังจุดหลบภัยที่คาดว่าอิเอมิสึกับพวกจะไปซ่อนตัว..

“นี่ เรื่อง 2 คนนั้น..”

“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการแล้ว..”

“รู้อะไรมั้ย นายเหมาะจะเป็นนักฆ่ามากกว่าที่คิดนะ..”

“...”

รีบอร์นกระซิบคุนกับเทปเปอย่างเงียบๆ เทปเปเองก็ไม่ได้ใจดีอะไรอยู่แล้ว การจัดการให้เด็ดขาดเป็น 1 ในวิธีที่ง่ายที่สุดในการจัดการปัญหาในระยะยาว และที่เขาไม่ทำแต่แรก เพราะมี 2 สาวอยู่ด้วยก็เท่านั้น..

 

 

ปั้ง!! ปั้งๆๆ!

เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในเขตที่รกร้างและมีอาคารร้างหลายหลัง กลุ่มของอิเอมิสึกำลังต่อสู้กับแก๊งทราเซด้ามาตั้งแต่เมื่อคืน

“ชิ! พวกมันมากันไม่หยุดเลย”

หญิงสาวผมทองยิงตอบโต้ก่อนจะเปลี่ยนแมกกาซีนหลังที่กำบัง ข้างๆเธอคืออิเอมิสึที่ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย..

“ใจแข็งไว้นะคะ พวกเราต้องรอดไปจากที่นี่!”

เธอกล่าวกับหัวหน้าก่อนจะหันไปยิงตอบโต้ แต่คนของฝั่งเธอเองก็ตายไปหลายคนเหมือนกัน สถานการณ์เรียกได้ว่าเลวร้ายมาก

“เห้อ~~ ฉันเองก็ไม่คิดจะตายในที่แบบนี้อยู่แล้วล่ะน่า”

อิเอมิสึจุดบุหรี่ก่อนจะลุกขึ้นไปยิงตอบโต้!

ทว่าแม้จะฆ่าอีกฝ่ายได้หลายคน แต่พวกมันก็แห่กันมาไม่หยุด! จนกระทั่งอีกฝ่ายเล็กบาซูก้ามาทางที่พวกเขาอยู่!!

“บัดซบ!!”

อิเอมิสึยิงใส่เจ้านั่น! แม้จะฆ่ามันได้แต่ก็สายเกินไป! บาซูก้าถูกยิงมาจากอีกฟากพุ่งเข้าใส่จุดที่พวกเขาอยู่อย่างรวดเร็ว!!

อิเอมิสึคว้าตัวของลูกน้องมากอดเอาไว้ใช้ร่างที่บาดเจ็บของตนหวังจะป้องกันแรงระเบิด! อย่างน้อยๆถ้าลูกน้องของเขารอดไปได้ก็ยังดี!!

บึ้มมมมมมม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ทว่าร่างที่ควรจะปลิวกระเด็นกลับยังคง..

“ดูเหมือน.. จะยังทันสินะ..”

เสียงอันคุ้นเคยของทารกดังขึ้นทำให้อิเอมิสึได้สติและหันไปมอง เขาเห็นสหายกับเด็ก 4 คน ที่ไม่รู้จักปรากฏตัวขึ้น..

“รีบอร์น..”

“โย่! อิเอมิสึ สภาพดูไม่ได้เลยนะ..”

การพบกันในครั้งนี้ เหมือนจะมีอะไรให้ผู้ดูแลนอกแก๊งค์อย่างเขาประหลาดใจมากกว่าที่คิด..

 

 

 

—————————

ซาวาดะ อิเอมิสึ

ผู้ดูแลนอกแก๊งค์

(พ่อของสึนะโยชิ)

 

———————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว