ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลซ่อนรัก บทส่งท้าย

ชื่อตอน : กลซ่อนรัก บทส่งท้าย

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2564 00:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 800
× 0
× 0
แชร์ :
กลซ่อนรัก บทส่งท้าย
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทส่งท้าย 

 

 

 

" ไหวมั้ยเนี่ยคุณ " น้ำมนต์กลั้นยิ้มถามพลางเอามือลูบหลังโรมเบาๆ หลังเจ้าตัวรู้สึกคลื่นไส้และมีอาการเวียนหัวตอนเช้ามาหลายวันติด อันที่จริงโรมเริ่มมีอาการแบบนี้ตั้งแต่รู้ว่าน้ำมนต์ท้องได้หลังจากนั้นหนึ่งสัปดาห์ 

โรมไม่เข้าใจร่างกายตัวเองเลยว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกเหมือนคนกำลังจะตายแบบนี้ อาเจียน เวียนหัว เป็นอาการประจำของทุกเช้า ทั้งๆที่เขาไม่เคยป่วยเป็นอะไรเลยแต่กลับต้องมาแพ้ท้องแทนเมียเนี่ยนะ  

" สงสัยว่าจะแพ้ท้องแทนน้ำมนต์นะคะ " ทั้งป้าขิม กล้วยไม้ และดาวเรืองต่างฟันธงว่าอาการแบบนี้ใช่แน่นอน จากนั้นมาโรมก็อยู่ในสภาพเหมือนคนป่วยแบบนี้ทุกเช้า โรมคำรามกรอดเขาเปิดก๊อกน้ำล้างปากบ้วนปากตัวเองหลังปล่อยให้อาหารที่กินเข้าไปออกมาทางปากจนหมด 

" เช็ดปากก่อนนะ " น้ำมนต์ทั้งยิ้มทั้งสงสารโรมในเวลาเดียวกัน เธอซับผ้าขนหนูลงบนปากของโรม 

" ไม่ต้องมายิ้มเลย น้ำมนต์ " โรมทำเสียงฉุนใส่คนที่กำลังท้องได้สองเดือนกว่าเดือนหน้านี้ก็จะสามเดือนแล้ว " บ้าชะมัด! ทำไมต้องเป็นฉันที่แพ้ท้องแทนเธอ "  

น้ำมนต์ยกคิ้วใส่สีหน้าขุ่นมัว คิ้วเข้มของโรมขมวดกันอย่างไม่ชอบใจ " ผลัดกันทำหน้าที่พ่อกับแม่ไงคะ ที่รัก " เธอพูดเสียงหวานพลางเอาแขนเกี่ยวคอโรมไว้ " โรมแพ้ท้องแทนฉัน ฉันทำหน้าที่แม่อุ้มลูกของเราไง " น้ำมนต์หอมแก้มโรม" อดทนหน่อยนะ " น้ำมนต์ทำเสียงอ้อนไม่พอยังส่งสายตาออดอ้อนเขาอีกมีหรือที่คนเป็นสามีจะไม่อ่อน โรมโอบเอวน้ำมนต์จนร่างกายของทั้งคู่แนบชิด ริมฝีปากของเขาแตะแนบกับริมฝีปากของเธอ 

" พักนี้อ้อนบ่อยนะ " โรมจูบเบาๆ 

" ไม่ชอบเหรอ " น้ำมนต์ถามกลับแววตาท้าทายอีกฝ่าย โรมยิ้มฮึ 

" ไม่ชอบ! เพราะหลงจนโงหัวไม่ขึ้น " โรมยิ้มแล้วจูบรุกไล้ความหวานในปากของน้ำมนต์จนคนในอ้อมกอดต้องตีให้เขาหยุดเพราะเจ้าตัวกำลังเลื่อนฝ่ามือเข้ามาในเสื้อของเธอ 

" ไปอาบน้ำได้แล้ว เช้านี้มีประชุมนะ อย่าลืมสิ " น้ำมนต์จ้องตาเขียวใส่คนชอบเกเรที่มักจะเบี้ยวงานตอนเช้าและพาลให้เธอไปทำงานสายด้วย " และฉันก็ไปสายไม่ได้แล้วด้วย คุณทำฉันสายมาหกครั้งในเดือนเดียวเลยนะ ถ้าฉันถูกตัดเงินเดือน โดนไล่ออก เงินไม่พอใช้ฉันจะทำยังไง "  

โรมยักไหล่ เขาถอดเสื้อนอนออก  " ไม่เห็นต้องทำอะไรเลย ก็มาทำงานกับฉันง่ายจะตายไป ถ้าเธอมาทำงานกับฉันๆจะได้ดูแลเธอด้วย "  

" ไม่เอาหรอก ถ้าทำแบบนั้นคนในบริษัทคุณจะว่ายังไง ใช้เส้นสายเข้ามามันไม่ดีกับคุณนะ อีกอย่างตอนนี้คุณก็เปิดสัญญาให้ทางบายแอดดูเรื่องสื่อกราฟฟิค โฆษณาของเดอะรีเจนทั้งหมดแล้ว มันก็เหมือนว่าเราทำงานด้วยกันนั่นแหละ แค่ต่างสถานที่เท่านั้นเอง " น้ำมนต์ว่าพลางปีนขึ้นไปบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ช่วยโรมโกนหนวด " มานี่สิ ฉันช่วยโกนให้ " น้ำมนต์หยิบที่โกนหนวดขึ้นมาแต่โรมกลับจับไว้ 

" อย่าทำแบบเมื่อกี้อีก เกิดพลาดหล่นลงมาจะทำยังไง " โรมดุ  

" ขอโทษ " น้ำมนต์หน้าจ๋อย โรมเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจบางๆออกมา  

" ฉันเป็นห่วงเธอกับลูกนะ น้ำมนต์ "  

" ทราบแล้วค่ะ คุณพ่อ " น้ำมนต์แซวยิ้มๆ แล้วช่วยโรมโกนหนวดให้ " อ่อ จริงสิ คุณกีกี้โทรมาบอกน่ะว่าชุดเสร็จแล้วนะให้เข้าไปลองได้เลย โรมจะไปวันไหนเหรอ "  

" เย็นนี้มั้ย วันนี้ตอนบ่ายไม่มีพบลูกค้า ก็น่าจะออกได้เร็ว แล้วเดี๋ยวฉันไปรับเธอที่บายแอด " โรมว่าปล่อยให้น้ำมนต์โกนหนวดให้เขา  

" ได้สิ งั้นเย็นนี้เราไปลองชุดกันนะ " น้ำมนต์พยักหน้า " ไม่รู้ชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะเป็นยังไง อยากเห็นซะแล้วสิ " นัยน์ตาของน้ำมนต์เป็นประกายยิ้มๆ " แล้วป๋าของโรมว่าอะไรมั้ยที่จัดงานที่เมืองไทยแทนที่จะไปจัดที่เมกาน่ะ " น้ำมนต์ถาม 

" ป๋าไม่ว่าอะไรนะ คงดีใจซะอีกที่จะได้มาเมืองไทย อีกอย่างงานเลี้ยงในครอบครัวก็จัดที่บ้านดอกแก้วของแม่ ป๋าน่าจะอยากกลับมาหาแม่ที่บ้านด้วย "  

" ป๋าโรมรักแม่โรมมากเลยนะ " น้ำมนต์ว่า  

" ก็เหมือนที่ฉันรักเธอมากยังไงล่ะ " โรมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ น้ำมนต์อมยิ้มพลางเช็ดครีมโกนหนวดบนคางของโรมออก ก่อนจะหันไปล้างที่โกนหนวดในอ่างล้างหน้า โรมขยับเข้าไปกอดเธอไว้วางคางบนไหล่ของน้ำมนต์ 

" ตื่นเต้นมั้ย เรากำลังจะได้เข้าพิธีกันศุกร์หน้านี้แล้ว "  

" ตื่นเต้นสิ นี่มันเรื่องดีที่สุดในชีวิตของผู้หญิงคนนึงเลยนะ " น้ำมนต์หันมายิ้มหวานให้ โรมจูบที่แก้มของน้ำมนต์ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอ 

" เวลาที่ไปสายน่ะ บอกกับที่ทำงานไปนะว่าออกกำลังกายตอนเช้าอยู่เลยสาย " ไม่พูดเปล่าโรมช้อนน้ำมนต์ยกขึ้นจากเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าก่อนจะพาเธอไปที่เตียงแล้วเริ่มรุกไล่เธอด้วยจมูกและริมฝีปากที่กำลังซุกซนซอกไซ้ไปตามลำคอของน้ำมนต์ที่ร้องอื้ออ้ารับสัมผัสหวาบวามในยามเช้า 

ก๊อก ก๊อก  

" คุณโรมคะ ป้าขอโทษด้วยนะคะที่ต้องเสียมารยาทเรียกคุณแต่เช้าแบบนี้ " ป้าขิมพูดมาจากอีกฝั่งของประตู โรมกับน้ำมนต์ก่อนจะยอมตัดใจจากกลิ่นหอมของผิวกายน้ำมนต์เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่สู้ดีของป้าขิม เขายันตัวลุกออกจากเตียงไปที่ประตูแล้วเปิดออก 

" มีอะไรเหรอครับ ป้าขิม " โรมถาม น้ำมนต์ขยับลงจากเตียงแล้วตอนที่ป้าขิมมองเธอมาอย่างขอโทษ เธอยิ้มให้ 

" คุณโรมต้องออกไปดูเองค่ะ ท่าทางอารมณ์ไม่ดีเลย " โรมยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งรู้สึกฉงนกับคำพูดและสีหน้าจืดเจื่อนของป้าขิม " คุณเคทมาค่ะ คุณโรม "  

โรมได้ยินแบบนั้นก็เอาลิ้นดุนแก้มตัวเองรู้สึกเหมือนตัวเองจะอาเจียนอีกรอบหลังป้าขิมพูดชื่อของยัยแก่อสรพิษนั่นออกมา 

" ป้าขิมบอกเค้าไปนะครับว่าผมอาบน้ำแต่งตัวอยู่ ถ้าพูดมากก็หาอะไรให้กินจะได้เงียบปาก " โรมว่าอย่างดุดัน 

" โรม! " น้ำมนต์ร้อง  

" ดะ ได้ค่ะ " ป้าขิมรับคำอย่างเกร็งๆ โรมปิดประตูแล้วเดินกลับไปที่ห้องน้ำ " ย่าคุณมาแต่เช้าแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าน่ะ " น้ำมนต์ถาม 

โรมพ่นลมฮึ " ไม่มีอะไรหรอก นอกจากความไร้สาระของย่าเคท " เขาเดินเข้าไปในส่วนพื้นที่เปียกถอดกางเกงออกน้ำมนต์รีบหันหน้าหนีด้วยความขวยเขินโรมยิ้มกริ่มกับท่าทีแบบนั้น " อาบน้ำด้วยกันมั้ย "  

" ไม่อาบ! " น้ำมนต์หันมาแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะรีบเดินออกไปข้างนอก กว่าที่ทั้งโรมและน้ำมนต์จะออกจากห้องนอนมาก็ปล่อยให้หญิงชรานั่งหน้าตาบึ้งตึง ลำคอตั้งตรงราวกับท่านั่งของราชินีไม่ปาน 

" มีอะไรถึงมาที่นี่ครับ " โรมถามทันที ส่วนน้ำมนต์ยกมือไหว้ นี่เป็นการเจอย่าเคทครั้งแรกของน้ำมนต์ 

" สวัสดีค่ะ ย่าเคท "  

ย่าเคทไม่ได้รับไหว้เธอแต่มองน้ำมนต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหันไปฟาดดวงตาเกรี้ยวกราดใส่โรม " แกนี่ไร้มารยาทมากเลยนะ ที่ปล่อยให้ย่ารอนานแบบนี้ คนของแกไม่ได้บอกเหรอว่าย่ามาน่ะ โรม " ป้าขิมที่ยืนคุมเชิงอยู่ถึงกับหน้าซีดโรมกระตุกยิ้ม  

" บอกครับ แต่ย่าเคทดันมาตอนผมกับน้ำมนต์กำลังอาบน้ำกันอยู่ แบบนี้คนที่มาก็ต้องรอไม่ใช่เหรอครับ " โรมว่าไม่สนใจดวงตาของอีกฝ่ายที่แม้ว่ามันจะแทบลุกเป็นไฟอยู่แล้ว เขาไม่ได้นั่งแต่กลับยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงสองข้างของตัวเองเอาไว้  

" มีอะไรก็พูดมาเถอะครับ ผมต้องไปส่งน้ำมนต์และผมก็ต้องไปทำงานด้วยเหมือนกัน "  

ย่าเคทหันกลับไปมองน้ำมนต์ที่ยิ้มให้ตัวเธออยู่ " นี่พวกแกสามพี่น้องรสนิยมแย่เหมือนกันไม่มีผิดเลยนะ ยัยน้องสาวลูกนอกสมรสนั่นก็แต่งงานกับผู้ชายบ้านไร่ น้องแกนายโซลก็ดันไปคว้าผู้หญิงบ้านไร่มาเป็นภรรยา นี่แกก็ยังจะแต่งงานกับผู้หญิงบ้านๆอีก ไร้รสนิยมที่สุด " คำพูดของย่าเคททำเอารอยยิ้มของน้ำมนต์เจื่อนลงมา แต่โรมกลับยิ้มเยือกเย็น 

" มาพูดเพื่อเรื่องแค่นี้ใช่มั้ยครับ ถ้าอย่างนั้นก็เชิญย่าเคทออกจากคอนโดผมได้แล้วล่ะครับ " โรมผายมือไปที่ประตูน้ำมนต์จับแขนโรมไว้เหมือนส่งสัญญาณเตือนเขา เคทลุกขึ้นยืนประจัญหน้ากับหลานชายคนโตของตระกูลทิลล์  

" ย่าไม่ได้จะมาพูดเรื่องแค่นี้ แต่ย่าจะมาร่วมงานแต่งของแกกับเมียแก " น้ำมนต์เห็นริมฝีปากของหญิงชราบิดไปมาไม่แน่ใจจะยิ้มหรือแสยะมันออกมา " และระหว่างนั้นย่าจะมาอยู่ที่นี่ "  

" งั้นก็ไปพักที่โรงแรม ผมจะให้นิติขับรถมารับไปส่งที่โรงแรม " โรมพูดอยากจะให้ย่าเคทไปจากที่นี่ซักที  

" ใครบอกแกว่าย่าจะพักที่โรงแรม ย่าจะพักที่นี่ต่างหาก! " ริมฝีปากของย่าเคทเหยียดออกแบบที่น้ำมนต์เข้าใจแล้วว่าเธอกำลังยิ้ม และยิ้มด้วยอาการสะใจ เพราะตอนนี้หน้าของโรมดูไม่ออกเลยว่ากำลังรู้สึกอะไร " ย่าจะพักที่นี่กับแก ย่าจะได้ดูด้วยว่าผู้หญิงบ้านๆที่แกจะแต่งด้วยเหมาะกับสะใภ้ใหญ่ของตระกูลทิลล์มั้ย "  

" ผมไม่อนุญาต คอนโดเป็นของผม ย่าเคทจะพักที่ไหนก็ได้แต่ไม่ใช่ที่นี่! " โรมตอบกลับในที่สุด สีหน้าของเขาดูฉุนเฉียว " และย่าเคทก็ไม่ใช่คนตัดสินใจว่าใครเหมาะหรือไม่เหมาะกับอะไร เพราะงั้นก็ออกไปได้แล้วครับ " ท่าทางดุดันของโรมทำเอาน้ำมนต์รู้สึกหวั่นๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นไปมากกว่านี้  

" โรมใจเย็นๆนะ " เธอพูดปลอบเบาๆ  

" ไปทำงาน น้ำมนต์ -- เราสายแล้ว " โรมดึงมือน้ำมนต์ให้เดินตาม ป้าขิมรีบเข้ามาส่งกล่องอาหารเช้าให้ทั้งคู่ " ป้าขิมครับ ถ้าย่าเคทยังไม่ออกไป เรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยขึ้นมาได้เลยนะครับ "  

" นี่แกกล้าเหรอ! ย่าเป็นย่าแกนะ โรม!! " ย่าเคทยืนออกอาการเกรี้ยวกราดใส่หลานชายของตัวเอง โรมหันกลับมา 

" เพราะผมยังเห็นว่าเป็นย่าเคท ถ้าลองเป็นคนอื่นผมคงจะเป็นคนจัดการด้วยมือตัวเองแล้วครับ " จากนั้นน้ำมนต์ก็ยกมือไหว้เคทแล้วรีบเดินตามโรมออกไป 

" โรมโอเคมั้ย " น้ำมนต์ส่งเสียงถาม โรมยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามเขาที่เดินนำอยู่ไม่หันมามองน้ำมนต์ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นกาต้มน้ำที่กำลังเดือดจัด โรมสูดลมหายใจเข้าออกก่อนจะหันมา " ไอ้อารมณ์ฉุนเฉียวง่ายๆนี่ใช่อาการแพ้ท้องด้วยหรือเปล่า น้ำมนต์ "  

น้ำมนต์ขำพรืดออกมาแล้วก็หัวเราะเสียงใสเป็นวรรคเป็นเวร ทั้งขำทั้งสงสารโรมที่ตัวเขาเหมือนกำลังจะประสาทเสียน้ำมนต์เข้าไปกอดแขนแล้วลูบเบาๆ " ใจเย็นๆนะคะ โรม ไม่เป็นไรแล้วนะ " โรมที่กำลังเป็นกาต้มน้ำเดือดจัดพอถูกน้ำเย็นอย่างน้ำมนต์ปลอบก็ยอมเย็นลง เขายกมือขึ้นกุมขมับตัวเอง 

" บอกตามตรงนะ ลำพังอาการคลื่นไส้กับเวียนหัวทุกเช้านี่ฉันยังพอรับมือไหว แต่การมาของย่าเคทนั่นอาจจะทำฉันประสาทเสีย "  

น้ำมนต์ยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เธอยิ้ม " นี่ฉันหูฝาดหรือเปล่าที่โรมพูดเหมือนว่าตัวเองจะแพ้แบบนี้น่ะ " โรมถอนหายใจบางๆ เขายกมือขึ้นจับปอยผมที่ละอยู่บนหน้าผากของน้ำมนต์ออก 

" ไม่ได้จะแพ้ แต่เธอยังไม่เคยเห็นว่าย่าเคทน่ะเป็นยังไง เธอควรจะอยู่ห่างผู้หญิงคนนั้นไว้ ฉันไม่อยากให้เราทั้งคู่ต้องมาประสาทเสียกับคำพูดและการกระทำของย่าเคทนะ " โรมว่ามองดวงตาคู่สวยของน้ำมนต์ " เธอก็เห็นแล้วว่าเมื่อกี้ย่าพูดจาค่อนขอดเธอ ฉันไม่ชอบ และถึงเธอบอกว่าไม่สนใจแต่ฉันก็ไม่โอเคที่จะให้ย่าเคทอยู่กับเรา " ประโยคหลังโรมชิงดักคอน้ำมนต์ที่กำลังจะพูดออกมา 

" ย่าเคทน่ะไม่ได้มาจากโลกเดียวกับพวกเราหรอกนะ " โรมว่าขณะที่พวกเขาอยู่ระหว่างการเดินทางไปที่ทำงาน " อยู่ให้ห่างเข้าไว้ เธอยังไม่รู้จักวีรกรรมของผู้หญิงคนนั้น โรคจิตแท้ๆ ยัยแก่อสรพิษ "  

" โรม! นั่นย่าโรมนะ "  

โรมยักไหล่ไม่ใส่ใจ เขาตบไฟเลี้ยวแล้วหักพวงมาลัยเข้าไปที่ถนนด้านหน้าบายแอด " ถึงแล้วครับคุณผู้หญิง " โรมหันมายิ้มหวานให้น้ำมนต์ 

" ขอบคุณนะคะ " น้ำมนต์โน้มตัวไปหอมแก้มโรม " ทำงานให้สนุกนะคะ ที่รัก " โรมพยักหน้าแล้วจูบที่ปากน้ำมนต์เบาๆ 

" เจอกันเย็นนี้นะ "  

 

*** 

 

การมาของย่าเคทไม่รู้ว่าจะด้วยเหตุผลกลใดแต่เธอก็ยอมไปพักอยู่ที่โรงแรม grand luxury ของทิลล์ แทนที่จะเป็นคอนโดของโรมตามที่บอกไว้ตอนแรก แต่ถึงอย่างนั้นย่าเคทก็ทำตามที่พูดไว้ การมาดูน้ำมนต์ว่าเหมาะสมกับการเป็นสะใภ้ใหญ่ของทิลล์ของย่าเคทคือการพาน้ำมนต์ออกไปตะลอนพบเจอกับเพื่อนฝูงของตัวเองและทำให้น้ำมนต์ขายหน้าที่โต๊ะอาหาร 

" ทำสวนดอกไม้เหรอ!? "  

" ขายดอกไม้ ส่งดอกไม้!? " 

" ตายจริง ผู้บริหารระดับซีอีโอของทิลล์ยอมลดตัวลงมาจับคู่ด้วยเหรอคะเนี่ย "  

น้ำมนต์ได้ยิ้มบางๆมองผู้ร่วมวงสนทนาที่ล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสูงวัยที่ดูไม่มีอะไรทำนอกจากมานั่งจิบชาในโรงแรมหรูและกำลังหัวเราะเรื่องที่เธอเป็นแค่ลูกสาวเจ้าของสวนดอกไม้  

" มีอะไรน่าขำเหรอครับ " โรมเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะด้วย เขานั่งลงข้างน้ำมนต์เธอหันไปมองรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกของเขา โรมกำลังกวาดตามองผู้สูงวัยในโต๊ะอาหารประจันหน้ากับย่าเคท " คงไม่รังเกียจนะครับ ถ้าผมจะขอร่วมโต๊ะจิบน้ำชาด้วย " โรมว่าพยักหน้าให้พนักงานเสิร์ฟรินชาให้เขา ก่อนที่เขาจะยกมันขึ้นจิบเล็กน้อย บรรดาคนร่วมโต๊ะดูเหมือนจะไม่สามารถพูดหรือหัวเราะอะไรต่อได้หลังจากโรมโผล่มา  

" ไม่คุยต่อล่ะครับ ท่าทางเมื่อกี้ยังคุยสนุกปากกันอยู่เลย " โรมเหยียดยิ้มร้าย จงใจมองย่าเคทตรงๆ " ย่าเคทพาน้ำมนต์มาดื่มน้ำชาที่นี่ทำไมไม่บอกผมล่ะครับ ผมจะได้ให้คนจัดชุดใหญ่ไฟกระพริบเตรียมรอแขกของย่าด้วย "  

" จะจัดชุดใหญ่ไปทำไม ฉันก็แค่มาสังสรรค์กับเพื่อนเก่าแล้วก็แค่พาว่าที่ภรรยาของหลานชายคนโตมาเปิดตัวให้ทุกคนได้รู้จักก็เท่านั้น " ย่าเคทว่า " ตอนนี้ทุกคนก็รู้จักแล้วว่าสะใภ้ใหญ่ทิลล์เป็นใคร ลูกสาวเจ้าของสวนดอกไม้! " ย่าเคททำเสียงเยาะ โรมจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความเยือกเย็น  

" ผมไม่เห็นว่ามันจะผิดปกติตรงไหน ถ้าผมจะรักน้ำมนต์ในแบบที่เธอเป็นและผมจะต้องสนทำไมครับว่าเธอเป็นลูกหลานใคร " โรมว่า " ว่าแต่คุณโลเรน ทราบหรือเปล่าครับว่าวันก่อนสามีของคุณพาผู้หญิงที่ดูสาวกว่าคุณมาพักที่นี่ด้วยนะครับ " น้ำมนต์ถลึงตามองโรมสลับไปที่คนถูกเรียกชื่อ ใบหน้าของอีกฝ่ายถมึงทึงริมฝีปากบิดเบี้ยว แต่โรมก็ไม่ได้หยุดเท่านี้ เจารุกไล่ต่อ 

" คุณหญิงพิศมัยใช่มั้ยครับ เป็นเกียรติมากเลยนะครับที่ได้เจอคุณซักที พนักงานเราตามหาคุณเสียแทบแย่ " โรมพยักหน้าให้พนักงานเดินเข้ามาวางบิลปึกหนึ่งที่หน้าคนถูกเอ่ยชื่อ " นั่นบิลค่าอาหาร ค่าน้ำชายามบ่าย ค่าสปา ค่าฟิตเนสที่คุณเข้ามาใช้บริการแล้วอ้างชื่อย่าเคทเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องจ่าย ยังไงวันนี้รบกวนชำระด้วยนะครับ คงไม่ต้องบอกนะครับว่าถ้าไม่จ่ายจะเกิดอะไรขึ้น " เขาหันไปทางตำรวจสองนายที่ยืนอยู่ตรงฟร้อนท์ 

ย่าเคทถึงกับหน้าตึงทันทีกับสิ่งที่โรมพูด น้ำมนต์เริ่มเห็นบรรยากาศวงจิบน้ำชายามบ่ายที่กำลังจะล่มสลายลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า " อ่อ คุณนายลี" เจ้าของชื่อถึงขั้นขวัญผวา เธอสะดุ้งรีบมองโรมทันที " อย่าพึ่งตกใจแบบนั้นสิครับ คุณไม่ได้ติดหนี้เราหรอกครับ แต่ผมแค่อยากจะฝากข้อความไปถึงลูกชายคุณว่าเครื่องเพชรที่เค้าเอาไปขายเพื่อนผมมันเป็นของปลอมคิดว่าตอนนี้ตำรวจคงกำลังไปเชิญตัวลูกชายคุณที่บ้านอยู่นะครับ " 

" งั้นฉันคงต้องขอตัวแล้วล่ะค่ะ " คุณนายลีรีบลุกออกจากเก้าอี้ไปโดยไม่ร่ำลาใครสักคน  

" ฉันก็ด้วยค่ะ จะไปจัดการสามีตัวดีของฉัน ฮึ่ม! กล้าพานังเมียน้อยมานอนโรงแรมหรูทีกับฉันยังไม่เคยพาไปแม้แต่กินข้าว!! " คุณนายโลเรนลุกตามไปอีกคน แต่ทันทีที่คุณหญิงพิศมัยกำลังจะลุก โรมก็มองอีกฝ่ายด้วยสายดุดันพร้อมกับหลิ่วตาไปที่ฟร้อนท์เจ้าตัวหน้าซีดลงกว่าเดิมก่อนจะยอมเดินตามพนักงานไปจ่ายเงินที่แคชเชียร์  

" ทีนี้ก็เหลือเราเฉพาะสมาชิกครอบครัวแล้วนะครับ ย่าเคท " โรมพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยม ริมฝีปากของย่าเคทเป็นเส้นตรงบางเฉียบ 

" มาฉีกหน้าเพื่อนย่าทำไม โรม!! "  

" ย่าเคทไม่ชอบให้ผมฉีกหน้าเพื่อนย่า ผมก็ไม่ชอบให้ย่าฉีกหน้าน้ำมนต์เหมือนกัน " โรมตอบกลับน้ำเสียงดุดัน ย่าเคทจ้องตาวาวแล้วเผื่อแผ่ความเกรี้ยวกราดมาที่น้ำมนต์ด้วย 

" โรม! พอแล้ว " น้ำมนต์จับมือโรมที่กำลังสั่นเทา เธอส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามเขา 

" ไม่ต้องมาทำทีเป็นห้ามหรอก เธอคงดีใจอยู่ใช่มั้ยล่ะที่หลานชายฉันออกโรงปกป้องเธอขนาดนี้ " ย่าเคทปาความเกลียดใส่น้ำมนต์  

น้ำมนต์ที่ตั้งใจว่าจะไม่ตอบโต้เพราะเห็นแก่อีกฝ่ายเป็นญาติผู้ใหญ่ของโรมและเป็นคนในครอบครัวเธอเลยไม่อยากตอบโต้ย่าเคท แต่ดูเหมือนย่าเคทคงไม่เคยรู้จักรักใครมาก่อน 

" ใช่ค่ะ " น้ำมนต์ตอบก่อนที่โรมจะทันได้ทำอะไร เธอคลี่ริมฝีปากยิ้มหวาน " ฉันดีใจมากที่โรมออกโรงปกป้องฉันขนาดนี้ มันทำให้ฉันรู้ว่าโรมรักและแคร์ฉันมาก ทำให้ฉันมั่นใจด้วยว่าฉันเลือกคนไม่ผิด และฉันก็จะทำแบบเดียวกันกับโรมถ้าเขาต้องถูกใครรังแก ฉันก็จะปกป้องเขาเหมือนกัน -- คุณเคธี่เคยรักปละอยากปกป้องใครมั้ยคะ " ยิ้มของน้ำมนต์หายไปเหลือแค่เพียงดวงตาที่เยือกเย็นมองย่าเคท 

" โรมไม่ควรจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้มาพูดจาแบบนี้กับย่านะ " ย่าเคทร้องเสียงขุ่นใส่ 

" ถ้าไม่ให้หนูน้ำมนต์พูด ผมขอพูดเองแล้วกันนครับ คุณอา " ร่างสูงของลูเธอร์ ทิลล์เดินอข้ามาที่โต๊ะ โรมลุกขึ้นยืนน้ำมนต์ลุกตาม ทั้งสองยกมือไหว้ ลูเธอร์รับไหว้ เขาหันไปทางลูกชายคนโตของตัวเอง 

" แกพาหนูน้ำมนต์กลับคอนโดได้ล่ะ ทางนี้ป๋าจะเคลียร์เอง "  

" ครับ ป๋า " โรมดึงมือน้ำมนต์พาออกจากโต๊ะ เสียงของย่าเคทแผดออกมาเล็กน้อย 

" จะทำอะไรอา ลูเธอร์ "  

" คุยกันครับ ผมอยากรู้ว่าทำไมอาถึงไม่ยอมหยุดสร้างปัญหากับครอบครัวของลูกๆผมเสียที อ่อ! ครอบครัวของชายแดนอีกคน "  

น้ำมนต์ได้ยินลูเธอร์ป๋าของโรมพูดแค่นั้นจากนั้นเธอก็ไม่รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างมารู้ก็ตอนที่โรมบอกว่าย่าเคทบินกลับอเมริกาไปแล้ว 

" จริงเหรอ โรม! ทำไมด่วนขนาดนี้ "  

" ป๋าไล่น่ะสิ ยื่นคำขาดว่าถ้ายังไม่เลิกระรานลูกหลานซะทีจะให้ทนายบื่นฟ้องขอถอนหุ้นที่ย่าเคทถืออยู่ทั้งหมด " โรมว่าเขาพึ่งอาบน้ำเสร็จก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งที่ปลายเตียง น้ำมนต์ลุกจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเดินเข้ามาเช็ดผมให้เขา  

" ป๋าของโรมนี่โหดเหมือนกันนะ "  

" ดีแล้ว อยู่ที่นี่ก็ไปก่อเรื่องให้คนอื่นรำคาญใจ ได้ยินจากเกรย์มาว่าย่าเคทโต้คารมกับคุณองุ่นด้วยเหมือนกัน คราวก่อนนู้นก็มีปัญหากับคุณมินเมียนายโซล รายนั้นเดือดจัดถึงขั้นบอกว่าถ้าแตกหักได้ก็จะทำ "  

" ไม่ธรรมดาเลยนะ ย่าเคทคนนี้ " น้ำมนต์เอ่ยพลางย่นจมูก" แล้วแบบนี้ย่าเคทจะไม่โกรธแย่เหรอที่ป๋าพูดไปแบบนั้น"  

โรมยักไหล่ " ก็คงโกรธแต่จะงัดข้อกับป๋าก็ยากหน่อย " น้ำมนต์พยักหน้ารับ เธอค่อยๆใช้มือลูบเส้นผมของโรมไปด้วยระหว่างที่เช็ด 

" พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปอยู่ที่บ้านนครนายกแล้วนะ แม่กับป้าอยากให้ฉันไปอยู่ที่นั่นก่อนถึงวันพิธี " น้ำมนต์บอกโรม เขาคำรามออกมาเบาๆรู้สึกไม่ชอบใจเรื่องนี้เลย น้ำมนต์ยิ้มแล้วกอดคอโรมไว้ 

" จริงๆ ไม่น่าต้องรีบไปเลยเราค่อยไปพร้อมกันก็ได้ ไปก่อนหน้าวันงานหนึ่งวันก็ยังทัน ทุกอย่างก็เตรียมไว้หมดแล้ว "  

" มันไม่ใช่เรื่องนั้นน่ะสิ โรมก็ได้ยินที่แม่พูดแล้วว่าแม่กับป้าอยากให้ถือความเชื่อเรื่องที่ว่าบ่าวสาวห้ามเจอกันก่อนจะถึงวันแต่งงานน่ะ "  

โรมพ่นลมฮึกับความคิดนี้ เขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลย เรื่องความเชื่อที่บอกว่าบ่าวสาวห้ามเจอกันก่อนวันแต่งงานน่ะ มันดูไร้สาระพิกลในเมื่อพิธีการต่างๆทั้งเขาและน้ำมนต์ก็ต้องช่วยกันดูแล้วจะให้แยกกันมันก็ทำได้ยากเต็มที เแต่พอกล้วยไม้อนาคตแม่ยายของเขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอกับเขาเรื่องนี้ เขาถึงยอมตามใจแม้จะไม่ชอบใจหน่อยๆก็ตาม 

" เรื่องที่ต้องแยกกันสามวันก็ถือเป็นการฝึกความอดทนของเราทั้งคู่แล้วกันนะ " น้ำมนต์ว่าเธอขยับตัวมานั่งอยู่บนตักของเขาเอาแขนเกี่ยวคอโรมไว้ " มาลองดูว่าสามวันใครจะคิดถึงใครมากกว่ากันดีมั้ย " น้ำมนต์จับคางโรมเล่น โรมจับมือข้างนั้นของน้ำมนต์ไว้แล้วพลิกตัวจับน้ำมนต์กดลงไปนอนที่เตียง 

" แล้วอย่ามาร้องไห้เรียกหาฉันล่ะ น้ำมนต์ " โรมยิ้มกริ่มก่อนจะจูบน้ำมนต์ป้อนรสหวานที่ไม่เคยจืดจางให้เธอ มือของเขาสัมผัสร่างกายคนร่างบางอย่างอ่อนโยนที่กลับทำให้อีกฝ่ายรู้สึกรุ่มร้อน โรมซุกไซ้ซอกคอด้วยริมฝีปากแตะริมชิมความหอมของกายสาวขณะที่มือก็ปลดเปลื้องกระดุมเสื้อนอนของน้ำมนต์แล้วจัดการเอาบราเซียออกคงไว้แต่เสื้อให้เขาได้เป็นภุมรินทร์ดูดดึงยอดเม็ดบัวอย่างสำราญ เจ้าของร่างงามครางเสียงหวานตอบรับสัมผัสที่คนรักมอบให้ โรมกดริมฝีปากแตะบนตัวของน้ำมนต์ไล่เรื่อยมาจนถึงท้องเขากดจูบย้ำๆอยู่แบบนั้นก่อนจะเงยหน้ามองมาคนตาหวานฉ่ำ 

" แค่นี้เหรอ " น้ำมนต์ถามรู้สึกอายตัวเองที่ถามไปแบบนั้น โรมพยักหน้าเขาดึงน้ำมนต์ให้ลุกขึ้นนั่งแล้วติดกระดุมเสื้อให้เธอก่อนจะกอดน้ำมนต์ไว้มือของเขาวางอยู่ที่ท้องของเธอ 

" พอก่อน ไว้จัดเต็มตอนส่งตัวเข้าหอคืนวันศุกร์นี้ " โรมยิ้มพลางหอมแก้มน้ำมนต์แล้วเอามือลูบท้องน้ำมนต์ไปมา " อยากเจอหน้าเจ้านายคนนี้เร็วๆซะแล้วสิ " 

" เห่อนะเนี่ย "   

น้ำมนต์กับโรมจำต้องแยกกันอยู่ชั่วคราวหลังทำตามความเชื่อที่ทางกล้วยไม้และดาวเรืองขอไว้ อันที่จริงเรื่องนี้ดาวเรืองเป็นตัวตั้งตัวตีที่ให้ทำเพราะเชื่อคำโบราณที่อยากจะให้น้ำมนต์และโรมครองรักกันได้ยาวนาน กล้วยไม้เองก็เห็นว่าไม่ใช่เรื่องเสียหายเลยเห็นดีด้วย เพราะแบบนี้น้ำมนต์เลยต้องมาอยู่ที่บ้านสวนนี้มีรักของตัวเองสามวันก่อนจะถึงงานแต่ง  

พอต้องแยกกันแบบนี้ก็ทำเอาคนหงุดหงิดที่มีอารมณ์ขึ้นๆลงๆตามอาการแพ้ท้องแทนเมียเกิดฟาดงวงฟาดงาใส่คนไปทั่ว แต่ที่หนักสุดคงเป็นนิติ 

" ถ้าจะหงุดหงิดขนาดนี้ คุณโรมก็ไปหาเลยสิครับ จะมาอารมณ์เสียใส่คนอื่นทำไม คนที่ซวยน่ะผมนะครับ " นิติร้องทุกข์กับเจ้านายตัวเองก่อนจะหลบฉากหนีแฟ้มเอกสารที่บินหวือทาทางเขา 

" พูดมาก! " โรมว่า ตาเหลือบมองปฏิทินที่อยู่บนโต๊ะ อีกตั้งหนึ่งวันกว่าจะได้เจอหน้ากันไม่ไหวเลย ถึงจะได้ยินแค่เสียงแต่มันก็คลายความคิดถึงไม่ได้ ใจก็ไม่อยากขัดใจแม่ยายเลยต้องยอมอดทนไปหนึ่งวันเต็มรวมวันนี้ก็เป็นหนึ่งวันครึ่งแล้ว  

" นิติบอกป๋าด้วยว่าฉันจะไปนครนายก " สุดท้ายโรมก็ลุกออกจากเก้าอี้คว้ากุญแจรถ มือถือ และกระเป๋าเงินเดินออกจากห้องทำงานตัวเองไป ขณะที่น้ำมนต์เองก็ไม่เคยรู้สึกต้องเหงาขนาดนี้เมื่อไม่ได้อยู่ใกล้โรม ความคิดถึงมันมีมากกว่าความอดทนซะอีกมีบางชั่วโมงที่น้ำมนต์อยากจะขับรถกลับกรุงเทพจะแย่แต่ก็ต้องยอมทำตามที่กล้วยไม้กับดาวเรืองขอ  

น้ำมนต์เดินอยู่ในสวนดอกไม้ของตัวเอง มือข้างหนึ่งกำมือถือของตัวเองไว้แน่นหวังให้โรมโทรกลับมาสักที น้ำมนต์ทั้งส่งข้อความและโทรหาแต่โรมก็ไม่ตอบรับเธอเลยสักทาง 

" ทำอะไรของเขาอยู่นะ เวลาแบบนี้ก็น่าจะตอบกลับได้แล้วสิ "  

" บ่นอะไรอยู่ น้ำมนต์ " กล้วยไม้เดินเข้ามาถาม สีหน้ายิ้มแย้มมองลูกสาวที่กำลังอยู่ในอาการร้อนรน " โทรหาคุณโรมแล้วเขาไม่รับเหรอจ๊ะ "  

น้ำมนต์มองสีหน้าคนเป็นแม่ที่ดูจะอ่านใจเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่ง " โรมไม่ตอบข้อความหรือโทรกลับน้ำมนต์เลยค่ะแม่ -- ไม่รู้ว่าติดประชุมอยู่ หรือขับรถ หรือทำอะไรอยู่ หรือ --"  

" นี่แค่ขั้นแรกเองนะ น้ำมนต์ก็ร้อนใจขนาดนี้แล้ว " กล้วยไม้ว่าก่อนจะเดินเข้าไปจับแขนลูกสาวแล้วพาไปนั่งที่ม้านั่ง " นั่งลง แล้วทำใจให้เย็นลงนะ " น้ำมนต์พยักหน้าผ่อนลมหายใจเข้าออก  

" เวลาที่ใจร้อนทุกอย่างก็จะทำให้ร้อนหมด แม้แต่ความคิดก็พาลให้คิดแต่เรื่องไม่ดี กฎข้อแรกของชีวิตคู่คือความไว้ใจ " กล้วยไม้พูด " การที่แม่ให้ลูกกับคุณโรมแยกกันชั่วคราวก็เพื่อให้รู้จักความอดทน อดทนรอ อดทนฟัง อดทนให้กัน ชีวิตคู่ไม่ได้เรียบง่ายนะน้ำมนต์ เวลาที่ไม่เข้าใจกันก็ต้องพยายามที่จะฟังอีกฝ่ายด้วยใจ เราถึงจะเข้าใจ "  

" ตอนนี้ที่คุณโรมไม่ตอบลูกในทันที เขาอาจจะยังไม่สะดวก น้ำมนต์ก็ต้องรออย่างใจเย็น เหมือนที่ลูกกับคุณโรมกำลังรอเข้าพิธีแต่งงานกันวันมะรืนยังไงล่ะ " กล้วยไม้ลูบผมลูกสาวไปมาอย่างแสนรัก " ชีวิตลูกหลังจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วนะ ความอดทนมันสำคัญต่อชีวิตครอบครัวนะ น้ำมนต์ "  

" ค่ะ แม่ " น้ำมนต์กอดกล้วยไม้แน่น " ขอบคุณนะคะ "  

" แม่อยากบอกอีกเรื่อง " กล้วยไม้ว่ายิ้มๆ " มีคนคิดถึงหนึ่งอัตรารอลูกอยู่ที่หน้าบ้านแน่ะ รายนั้นก็คงทนคิดถึงลูกไม่ไหวเหมือนกัน " น้ำมนต์มองรอยยิ้มของคนเป็นแม่ก่อนเผยยิ้มกว้างตามแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้วิ่งออกไปหาโรม เขาก็โทรมาหาเธอพอดี 

" ไม่ต้องออกมานะ น้ำมนต์ "  

น้ำมนต์นิ่งฟัง " ฉันอยากให้ความคิดถึงของเราสองคนมันมากขึ้นเรื่อยๆจนสามารถเก็บไว้มนห้วงนึงของชีวิตที่จะคอยเตือนเราสองคนว่าความรักและความคิดถึงมันมีค่ากับเราสองคนมากแค่ไหน อีกแค่วันเดียวเราก็จะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดไปแล้วนะ " น้ำเสียงนุ่มเบาของโรมทำให้น้ำมนต์กลั้นน้ำตาไม่อยู่ 

" ตกลง " น้ำมนต์ตอบรับคำประโยคของโรม หนึ่งวันที่เหลือน้ำมนต์กับโรมไม่ได้โทรหากันหรือคุยกันต่างฝ่ายต่างอดทนรอจนกระทั่งถึงวันงานพิธีในตอนเช้าซึ่งจัดขึ้นที่บ้านดอกแก้ว แขกเหรื่อในงานล้วนแล้วแต่เป็นเพื่อนสนิทและคนใกล้ชิดที่ได้รับเชิญ  

" ทำไมดูตื่นเต้นขนาดนี้นักวะ โรม " เตชิตถาม 

" เพื่อนแต่งงานนะมึง จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ไงวะ " วายุว่า 

" ดูหน้าแม่งดิ ใครมาเห็นคงไม่เชื่อว่าเป็นลาสบอสของพวกกู " แมทสำทับ 

" พวกมึงหุบปากเถอะ จะมาพูดให้กูตื่นเต้นกว่าเดิมทำไม " โรมพูดอย่างหมดท่า ตอนนี้เขาอยากเห็นเจ้าสาวของเขาจะแย่อยู่แล้ว  

" เจ้าสาวมาแล้วค่า " ทั้งฟูจิและชมมี่ตะโกนบอกทุกคน บรรดาแขกในงานต่างหันไปมองที่บันไดด้านบน น้ำมนต์ปรากฏตัวในชุดไทยบรมพิมานสีชมพูอ่อนที่ช่วยขับผิวให้เธอดูสวยสดใสมากขึ้น โรมมองตาอย่างตะลึงวันที่น้ำมนต์ไปลองชุดที่ร้านกีกี้เขาเห็นแล้วก็ชอบแต่พอมาวันนี้เขากลับยิ่งหลงรักมากกว่าเดิม น้ำมนต์ยิ้มเขินกับสายตาของโรมตอนที่เขารับเธอลงมาจากบันได  

" สวยจนตะลึงเลยใช่มั้ย " น้ำมนต์พูดอวยตัวเอง โรมยิ้มฮึก่อนจะกระซิบที่ข้างหู  

" ไม่เคยคิดว่าจะสวยขนาดนี้ " น้ำมนต์ขึงตาใส่กับคำพูดนั้นแต่กลับถูกเขาขโมยหอมแก้มต่อหน้าแขกทั้งงาน " เดี๋ยวเถอะ "  

งานพิธีและงานเลี้ยงเป็นไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความหวานชื่นของคู่บ่าวสาวก่อนจะจบลงด้วยความสุข  

" ได้กลับมาอยู่ด้วยกันสักที " โรมเข้ามากอดน้ำมนต์จากด้านหลังตอนที่เธอกำลังหวีผมให้ตัวเองที่แห้งแล้ว " คิดถึงจะแย่ "  

" คิดถึงมากมั้ย " น้ำมนต์เอียงคอหันมาถาม 

" ใกล้เป็นบ้าเลยมั้ง แต่ก็น้อยกว่าคนร้องไห้คิดถึงฉันนั่นแหละ "  

" โรมมั่วแล้ว ใครร้องไห้ ไม่มีสักหน่อย " น้ำมนต์แกล้งทำเสียงฉุน 

" งั้นหรือ! สงสัยต้องทำให้สารภาพซะแล้ว " โรมลุกขึ้นช้อนตัวน้ำมนต์ยกขึ้นพาไปที่เตียงวางเธอนอนลงก่อนจะจูบน้ำมนต์อย่างนุ่มนวลและอ่อนหวาน " ยอมยังว่าร้องไห้คิดถึงฉัน " น้ำมนต์มองสายตาของโรมก่อนจะส่ายหน้า โรมกระตุกยิ้ม " ปากแข็งนะ "  

โรมประกบปากแนบริมฝีปากบางของน้ำมนต์บรรจงป้อนความหวานให้เธออย่างโหยหามาตลอดสามวัน จมูกซุกไซ้อย่างซุกซนไปตามลำคอขาวที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไม่รู้ลืม ร่างกายของทั้งคู่โอบกอดกันแนบแน่นด้วยความคนึงหา กลิ่นอายของความรักอบอวลระคนไปกับท่วงทำนองเพลงรักตลอดทั้งคืน 

" โรม ลูกของเราน่ะ " น้ำมนต์เอ่ยออกมา เธอนอนซบอยู่บนไหล่เปลือยเปล่าของโรม 

" ทำไมเหรอ "  

" ฉันรู้แล้วนะว่าจะตั้งชื่ออะไรให้ลูกของเรา " น้ำมนต์ขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อย คลี่ยิ้มกว้างกับสีหน้าฉงนของโรม 

 

ยี่สิบหกปีต่อมา 

" มิลานคะ มือถือคุณดังน่ะค่ะ "  

 

 

 

*********** 

สวัสดีค่า รี้ดทุกคน 

ไรท์กลับมาส่ง กลซ่อนรัก บทส่งท้ายนี้แล้วนะ เป็นบทส่งท้ายที่เป็นการเขียนสุดโหดของตัวเองเลยค่ะ เพราะแก้ไปถึงสองรอบ T^T เศร้า ไม่งั้นได้ลงไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว แต่สุดท้ายก็ปล่อยออกมาจนได้ ถือเป็นรีแมทช์ย่าเคทกับโรมที่เจอกันไปแล้วก่อนหน้านี้ในเสน่หาซ่อนกลรัก แล้วก็เป็นการล้างตาที่แอบสะใจหน่อยๆ แน่นอนว่าเราจะได้เห็นย่าเคทในเกมกลรักด้วย 

เอาล่ะสุดท้ายเราก็ปิดท้ายกันไปแบบหอมปากหอมคอ เตรียมมารอดูกันนะคะว่าลูกของปะป๋าโรมกับแม่น้ำมนต์กันด้วยน้า  

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการสนับสนุนและทุกข้อความของทุกคนมากนะคะ … ไม่รู้ว่าจะขอบคุณให้ได้มากกว่านี้ยังไง ขอบคุณมากๆจริงๆค่ะ ^^  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว