ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ก็เป็นเรื่องปกตินี่นะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ก็เป็นเรื่องปกตินี่นะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2564 17:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ก็เป็นเรื่องปกตินี่นะ
แบบอักษร

 

 

“เทปเป!! มาช่วยล้างผักหน่อยสิ!”

เสียงของชายวัยกลางคนอายุราว 30 ต้นๆดังขึ้น ก่อนที่ร่างของเด็กน้อยเพศผู้อายุ 5-6 ขวบผมดำตาสีน้ำเงินดำใบหน้าไร้อารมณ์จะเดินออกมาจากด้านใน..

“จะตะโกนทำไมเสียงดัง เดี๋ยวก็โดนแม่ดุหรอก..”

เด็กน้อยถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อมาสวมเตรียมตัวช่วยตาลุงซึ่งเป็นบิดาบังเกิดเกล้าในชาตินี้เตรียมวัตถุดิบเพื่อเปิดร้าน..

ไฮๆ สวัสดีครับ โมโตฮารุ ครับ อ่อ.. ตอนนี้เป็น โคบายาชิ เทปเป แล้วล่ะนะ.. ไม่ใช่เหตุผลที่ซับซ้อนอะไรหรอก ก็แค่บังเอิญว่าร่างคุ๊กกี้มันระเบิดตู้ม!! ครีมนมด้านในอย่างเขาก็เลยต้องยอมรับชะตากรรมที่จะต้องหายไป..

แต่.. ไม่รู้ทำไม พอรู้สึกตัวอีกทีภาพที่เห็นก็คล้ายๆจะเดจาวู แต่ติดตรงที่คราวนี้ไม่ใช่โรคจิตในชุดคุณหมอ แต่เป็นคุณหมอจริงๆในชุดผ่าตัดทำคลอด เยี่ยม!!

เกิดใหม่ล่ะ! เกิดใหม่แท้ๆเหมือนในนิยายแฟนตาซีที่มีอยู่เกลื่อนในเน็ต!!

ม่า.. อย่างน้อยๆนั่นก็คือความรู้สึกในตอนนั้น.. ส่วนตอนนี้น่ะหรอ?

นอกจากคำถามในหัวที่ว่าตอนคลอดมองเห็นได้ยังไงทั้งๆที่ลืมตาไม่ได้ ก็มีแต่ความไม่สบอารมณ์เพราะไอ้ที่หวังไว้น่ะมันไม่มีอะไรเป็นดั่งหวังเลยสักนิด

‘เอาเถอะ.. ยังไงก็ยังมีชีวิตอยู่ล่ะนะ..’

ถึงเขาในอดีตจะบ้าในบางครั้ง แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ของตัวเอง และประสบการณ์ของชายอายุใกล้เลข 4 กับการทรมาณ 2 ปีในฐานะหนูทดลอง และอีก 20 กว่าปีในฐานะอาวุธมนุษย์ ก็ทำให้เขาไม่ได้ไร้สาระหรือบ้าๆบอๆเหมือนตัวเอกที่เป็นแค่เด็ก ม.ปลาย เห่อหมอยในแฟนฟิคเรื่องอื่นๆล่ะนะ..

“โอ้! ล้างผักเสร็จแล้วก็—“

“หั่นหอมกับแครอท.. ใช่.. ผมทำเสร็จแล้ว ถ้างั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ..”

“โฮ่ยๆ ทำหน้าเบื่อโลกแต่เช้าเลยนะแก ถ้าไม่ยิ้มโลกมันจะไม่สดใสเอานาา~~”

เทปเปไม่ได้สนใจพ่อของเขามากนัก.. จะให้เขายิ้มแย้มร่าเริงเหมือนเด็กอนุบาลทั้งที่ไส้ในเป็นตาลุงอายุใกล้เลข 4 ที่ได้เห็นฉากสังหารหมู่หลายร้อยวิธีจากเจ้าคุ๊กกี้?

ฝันไปเหอะ..

เทปเปเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวสวมชุดนักเรียนก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายเตรียมจะออกไปโรงเรียน

พอออกมาตาลุงก็เตรียมน้ำซุปเสร็จพอดี.. อ้อ บ้านเขาเป็นร้านราเม็งน่ะ ถึงจะไม่ค่อยมีลูกค้า แต่ก็อยู่กันได้สบาย..

“อ้าวเทปเป เสร็จแล้วหรอจ๊ะ..”

“ครับแม่..”

เขาหันไปตอบหญิงงามอายุ 20 ปลายๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย..

โคบายาชิ คานาเอะ คุณแม่ผู้งดงามที่ทำให้หัวใจของเขาชุ่มชื้น ไม่ว่าจะใบหน้างาม นิสัยอ่อนโยน รูปร่างที่เหล่าชายทั้งหลายต่างใฝ่ฝัน อัปลักษณะและออร่าที่ราวกับผู้ดีมีชาติตระกูลที่ไม่น่าจะได้มาลงเอยกับตาลุงเจ้าของร้านราเม็ง..

เห้อ~~

พอคิดเรื่องนี้ทีไรก็ได้แต่ถอนหายใจ มันเป็นไปได้ยังไงกันนะ..

“จ้าเดินทางระวังๆด้วยนะ”

“ครับ..”

เมื่อสิ้นเสียง ก็จ้ำอ้าวออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมย์..

“โคบายาชิคุง! อรุณสวัสดิ์!”

“อรุณสวัสดิ์ สึคิชิมะซัง..”

เขาทักทายเด็กสาวใบหน้าน่ารักผมสีน้ำตาลอ่อนที่แสนร่าเริงราวกับเป็นไฮเปอร์ด้านความสดใสด้วยใบหน้านิ่งๆ..

สึคิชิมะ คิราริ เพื่อนบ้านที่อยู่บล็อคข้างๆ เด็กนี่ค่อนข้างร่าเริงจนน่ารำคาญ สดใสและมีพลังพร้อมจะเล่นทุกอย่างไม่มีเหนื่อยหอบ ความสามารถพิเศษคือ กินจุ ถ้าเกิดโลกนี้มีสกิลยัยเด็กนี่คงได้รับ บาปแห่งความตะกละ ไปแน่ๆ..

วันๆของเด็กอนุบาลก็ไม่มีอะไรมาก บทเรียนแสนน่าเบื่อหน่ายกับการร้องเพลงและอ่านอาขยานที่ลากเสียงยาวจนมันเพี้ยน..

พอเลิกเรียนขากลับก็ต้องดูแลยัยจอมตะกละที่หลับเป็นตายเพราะใช้พลังงานหมด เป็นอย่างงี้วนลูปมาได้ปีกว่าแล้ว..

“ขอบคุณที่ดูแลคิรารินะโคบายาชิคุง”

“ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็กลับทางเดียวกันอยู่แล้ว”

“ยังไงก็เข้ามาก่อนสิวันนี้ฉันทำแพนเค้กด้วยนะ”

ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างอ่อนโยน พ่อของคิราริเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวสายพ่อบ้านโดยแท้ เขาทำทุกอย่างและเลี้ยงลูกสาวและลูกชายเพียงลำพังในร้านเบเกอรี่ของเขาเอง ส่วนภรรยาเหมือนจะทิ้งเขากับลูกไปทำตามความฝันที่อเมริกา..

ถ้าถามว่ารู้ได้ยังไง?

ไม่เอาน่า สุดยอดผู้พัฒนาเกมโอตาคุ อย่างน้อยก็ต้องเคยดูและศึกษา เกม/อนิเมะ หลายๆอย่างเพื่อใช้อ้างอิงในการทำงานอยู่แล้ว..

และครอบครัว สึคิชิมะ นี้ ก็อยู่ในอนิเมะสายไอดอลที่เก่าแก่มากเรื่องนึง แถมยัยเด็กตะกละคิรารินั่น ก็ยังเป็นนางเอกหลักของเรื่องอีกต่างหาก!!

(อนิเมะ : คิราริสาวใสหัวใจเกินร้อย)

“ขอบคุณมากครับ แต่ผมต้องกลับไปช่วยพ่อ ไว้วันหยุดจะมารบกวนนะครับ”

“งั้นฉันจะรอนะ..”

อ่า.. คุณช่างเป็นคุณพ่อที่แสนดีเหลือเกิน เปลี่ยนกับตาแก่ที่บ้านได้มั้ย ขนมที่ทำก็อร่อย ร้านเบเกอรี่ก็ขายดี นิสัยดี หล่อ รักครอบครัว..

อร้าาากกก!!! ทำไมแม่ไม่เลือกแต่งกับเขากันนะ!!!

เทปเปเดินจากไปพร้อมกับถอนหายใจ ยังไงสิ่งที่ต้องทำก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง..

เขาไม่ได้มุ่งตรงกลับบ้าน แต่ตรงไปยังจุดทิ้งขยะเพื่อค้นหาของที่พอจะใช้ได้.. ซึ่งก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง..

“แจ๋ว.. PC กับสายไฟครบเซ็ต ถึงจะเก่าแล้วแต่ก็ไม่มีปัญหา..”

เขาปิดฝากล่องและยกมันนำกลับบ้านในทันที อาจจะดูแปลกที่เด็ก 5 ขวบยกกล่อง PC ขนาดครึ่งตัว แต่ตั้งแต่ที่เขาได้มาเกิดใหม่ เทปเปก็ไม่ได้อยู่เฉยๆหรอกนะ..

‘อืม เราเองก็พัฒนาขึ้นมากพอสมควรสินะ..’

เขายกกล่อง PC อย่างง่ายดายราวกับว่ามันเบาเหมือนกล่องเปล่า.. ซึ่งในความเป็นจริง เขาใช้พลังจิตยกมันใช่.. พลังจิต สิ่งที่เขาไม่น่าจะมีในฐานะของมนุษย์ธรรมดา!!

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขารับรู้ถึงมันได้ตั้งแต่เดือนแรกหลังคลอด.. อาจเป็นเพราะร่างเกิดใหม่นี้พิเศษ? หรืออาจจะเกี่ยวข้องกับการที่เขาเป็นครีมนมของเจ้าคุ๊กกี้..

แต่ไม่ว่าจะยังไง ด้วยความรู้ที่ได้รับในตอนที่เป็นครีมนม ทำให้เขารับรู้ได้ว่าตัวเองมีพลังจิตและก็เริ่มฝึกฝนมันอย่างช้าๆตามวิธีที่เจ้าพวกองค์กรช่วยฝึกให้คุ๊กกี้..

จนผ่านมา 5 ปี ตอนนี้เขาสามารถใช้พลังจิตยกของหนัก 10 กิโลได้เกือบ 10 นาที นี่ต้องขอบคุณความพยายามของเขาเลยเชียว..

เทปเปเก็บของที่น่าสนใจยัดใส่กล่องและถือกลับบ้านอย่างสบายใจ..

“กลับมาแล้วครับ”

“โอ้! กลับมาแล้วหรอ! แล้วนั่นขนอะไรมาอีกเนี่ย”

“ของเล่นน่ะ..”

“หรอ เก็บให้ดีล่ะ ถ้าทำห้องรกแม่จะบ่นเอา.. แล้วก็ ลงมาช่วยข้างล่างด้วย!”

“ลูกค้าก็ไม่มีไม่ใช่รึไง ทำไปเองเถอะ”

“หา! ว่าไงนะเจ้าลูกบ้า!”

ไม่สนใจเรื่องหยุมหยิม เทปเปเข้าห้องและวางกล่องไว้ที่พื้นก่อนจะหันไปสนใจมุมห้องที่มีเครื่อง PC และจอคอม 2 จอในยุคเก่าซึ่งไม่ใช่ LCD ก็นะ จะโทษเทคโนโลยีก็ไม่ได้ ในโลกนี้มันพึ่งปี 1997 เองมั้ง แค่ตอนนี้ PC ที่ประกอบเองของเขาเหนือล้ำคอมของยุคนี้ไป 10 ปี มันก็สุดกำลังแล้ว ส่วนหน้าจอ ก็มันไม่มีคนเอาทีวีจอแบนมาทิ้งนี่ฝ่า..

ทำได้ขนาดนี้ก็สุดยอดแล้วนะ ขอบคุณประสบการของเจ้าคุ๊กกี้ที่ทำให้เขาเป็นอัจฉริยะด้าน IT ซะด้วยล่ะ!

หลังจากวางกระเป๋าและเปิดคอม เขาก็เหยียดแขนและนิ้วตั้งสมาธิในทันที ก่อนจะเข้าสู่เว็ปเทรดหุ้น หึ.. คิดว่าเขาจะยอมสืบทอดร้านบะหมี่กิ๊กก๊อกที่แทบไม่มีรายได้นี่งั้นหรอ?

ฝันไปเถอะ! ถ้ามีสูตรเด็ดๆอย่างร้านอิจิราคุล่ะก็จะลองไปคิดดูอีกทีแล้วกัน!!

ด้วยระดับของเทคโนโลยีในตอนนี้ ตัวเขาทำได้แค่เทรดเงินจากความรู้และประสบการณ์เท่านั้น การแฮกเข้าธนาคารหรือบัญชีที่มีการป้องกันมันทำได้ แต่การกลบร่องรอยจะไม่สมบูรณ์และอาจมีคนสาวมาถึงตัวเขาได้ อัลกอริทึมที่เขากำลังพัฒนามันยังไม่เสร็จดี จำเป็นต้องใช้เวลามากกว่านี้..

และ ต่อให้ตอนนี้ในบัญชีของเขาจะมีเงิน 20 ล้านเยน ก็ไม่สามารถถอนมันออกมาซื้อของได้ เขาในตอนนี้ไม่มีความสามารถในการปกปิดตัวตน

ลองคิดภาพเด็ก 5 ขวบเดินไปซื้ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เป็นแสนเยนสิ ถ้าเขามีคาถาแปลงร่างหรือใช้พลังจิตสร้างภาพลวงตาได้อะไรๆมันคงจะง่ายกว่านี้ไปแล้ว!!

และ ต่อให้ซื้อของมาได้ จะขนเข้าบ้านยังไงไม่ให้น่าสงสัยนี่สิ จะสั่งของออนไลน์ก็ไม่ได้ เดี๋ยวตาแก่กับแม่จะสงสัยอีก..

นั่นจึงเป็นเหตุให้เขาต้องหมกตัวอยู่กับหน้าจอเน่าๆนี่และหาของจากที่ทิ้งขยะอยู่ร่ำไปยังไงล่ะ..

‘เอาเถอะ.. เงินที่เรามีก็พอให้ใช้ชีวิตอย่างประหยัดได้สบายๆไปหลาย 10 ปี แถมพอโตขึ้นเงินคงงอกเงยขึ้นแล้ว อัลกอรึทึมของโปรแกรมเองก็น่าจะเสร็จ ตอนนั้นระดับของเทคโนโลยีคงก้าวหน้าพอให้ทำอะไรได้ง่ายขึ้น..’

เทปเปยังคงหมกมุ่นอยู่กับเวปเทรดต่อไป ยังไงซะตอนนี้ที่เขาทำได้ก็คือกาเงินล่ะนะ..

อืม.. ถ้าไม่รวมพวกข้าวของในห้องนี้ที่กำลังลอยไปมาจากการฝึกควบคุมพลังจิตน่ะนะ..

 

 

 

 

—————————

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว