facebook-icon

แต่งขึ้นตามจินตนาการของผู้เขียน ทั้งเนื้อเรื่อง ตัวละคร สถานที่ต่าง ๆ ไม่ได้มีอยู่จริง บุคคลในภาพ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเนื้อหา ใช้เป็นภาพประกอบ เพื่อเพิ่มอรรถรสเท่านั้น ขออนุญาตเจ้าของรูปภาพมา ณ ที่นี้ * ทั้งนี้ ต้องขออภัย หากชื่อตัวละครไปตรงกับบุคคลใด ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาพาดพิงใด ๆ ทั้งสิ้น หากมีสิ่งใดผิดพลาด หรือทำให้ผู้ใดไม่พอใจ ผู้เขียนต้องขออภัยเป็นอย่างสูงมา ณ ที่นี้

หวนรัก บทที่ 1

ชื่อตอน : หวนรัก บทที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2564 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวนรัก บทที่ 1
แบบอักษร

หวนรัก บทที่ 1

_______________________

ภายในโรงเรียนระดับชั้นมัธยมแห่งหนึ่งทางภาคเหนือของประเทศไทยกำลังจัดงานปัจฉิมนิเทศให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 เกิดเสียงจ้อกแจ้กจอแจของเหล่านักเรียนที่กำลังสนุกสนานไปกับวันสุดท้ายของการเรียนจบ

ร่างแบบบางในชุดนักเรียนของเด็กสาววัย 18 ปีกำลังยืนถ่ายรูปกับกลุ่มเพื่อนวัยเดียวกัน ผิวพรรณของเธอขาวเนียนสะอาดหมดจด รูปร่างสะโอดสะอง ใบหน้าหวานเรียวเล็กรูปไข่ ผมยาวสลวยสีดำถูกรวบขึ้นเป็นหางม้าแล้วผูกโบว์สีแดงตามระเบียบโรงเรียน

ดวงตากลมโตสีดำขลับสุกสกาวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า ด้วยใบหน้าที่สวยงามไร้ที่ติทำให้เธอได้ฉายาว่านางฟ้าของโรงเรียน ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูธรรมชาติกำลังคลี่ยิ้มให้กับเด็กหนุ่มรุ่นน้องชั้น ม.5 ที่กำลังยื่นกล่องของขวัญให้เธอ

“ยินดีด้วยนะครับพี่ดาว”

เธอมองกล่องสี่เหลี่ยมอันเล็กด้วยแววตาดีใจก่อนจะยื่นมือเรียวสวยไปรับมาไว้ ดาริกาหรือเรียกสั้นๆว่า ดาว นั่นแหละคือชื่อของเธอ สาเหตุที่เธอยิ้มดีใจขนาดนี้เพราะข้าวของที่ได้มาทั้งหมดนั้นสามารถเอาไปขายทำเงินให้เธอใช้จ่ายจนเรียนจบ

“ขอบใจนะเต๋อ” เสียงหวานที่เอ่ยออกมาทำให้หนุ่มรุ่นน้องหน้าแดงซ่านจนเพื่อนๆเข้ามากอดคอแซวกันยกใหญ่

“พี่เค้าจำชื่อมึงได้ด้วยว่ะเพื่อน”

หนุ่มรุ่นน้องยิ้มหน้าบานพร้อมกับยกมือเกาท้ายทอยแก้เขิน ในใจนั้นลิงโลดเพราะรอยยิ้มหวานของสาวรุ่นพี่ มั่นใจแล้วว่าครั้งนี้ต้องได้เบอร์ติดต่อแน่นอน เพื่อสานสัมพันธ์ในครั้งต่อไป

“เอ่อ คือ..พี่ดาวครับผมอยากจะขอเบอร์..”

“ดาว!” เสียงเรียกขัดจังหวะดังขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้ดาริกาหันไปมอง

“อ้าว ภัทร” เธอมองร่างสูงใหญ่ของทินภัทรที่กำลังเดินตรงมาหา

“ไปถ่ายรูปได้แล้ว เพื่อนๆรออยู่” ทินภัทรกวาดสายตามองเด็กหนุ่มรุ่นน้องแวบหนึ่งก่อนเอ่ยบอกหญิงสาวเสียงนุ่ม

“โอเค” เธอพยักหน้าให้เพื่อนเล็กน้อยก่อนจะหันไปเอ่ยกับรุ่นน้อง

“ขอโทษนะเต๋อพี่ต้องไปแล้ว ขอบใจสำหรับของขวัญนะ พี่จะเก็บเอาไว้อย่างดีเลยจ๊ะ”

เสียงหวานเอ่ยบอกหนุ่มรุ่นน้องก่อนจะวิ่งเยาะๆไปยังกลุ่มเพื่อนที่กำลังรวมตัวกันเขียนตัวอักษรลงบนเสื้อนักเรียน ทินภัทรมองตามคนตัวเล็กอย่างไม่ละสายตาก่อนจะหันมามองรุ่นน้องอีกครั้งแล้วเขาก็หันหลังวิ่งตามร่างเล็กไปติดๆ

“ดาวรอภัทรด้วย!”

ดาริกาหยุดรอทินภัทรไม่นานทั้งสองคนก็เดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนพร้อมกัน ทิ้งให้หนุ่มรุ่นน้องยืนมองด้วยความเจ็บใจ จนปานนี้เขายังหาโอกาสเข้าหาสาวรุ่นพี่ไม่ได้เลยสักครั้งเพราะทินภัทรเอาแต่เข้ามาขวางตลอด

เต๋อ ลูกชายนายตำรวจใหญ่ของจังหวัดมองกลุ่มรุ่นพี่อย่างเจ็บใจอีกครั้งเพราะไม่ใช่แค่เขาที่แอบชอบดาริกา ยังมีหนุ่มๆมากกว่าครึ่งโรงเรียนที่หมายปองสาวที่ขึ้นชื่อว่านางฟ้าของที่นี่

“ไปไอ้เต๋อวันนี้อดว่ะ” เต๋อยอมเดินตามกลุ่มเพื่อนกลับไปนั่งมั่วสุมที่หลังโรงเรียนกันต่อ แต่ใจในนั้นไม่คิดจะยอมแพ้

ทางด้านดาริกา เธอยังคงอยู่เข้าร่วมกิจกรรมปัจฉิมนิเทศของโรงเรียนจนงานเลิก กว่าจะช่วยกันเก็บของเสร็จก็ปาไปเกือบหนึ่งทุ่ม หลังจากนั้นเพื่อนๆในห้องก็นัดกันไปกินหมูกระทะแบบบุฟเฟ่กันต่อ มีเพียงเธอเท่านั้นที่ปฏิเสธ

“ดาวไปเถอะนะ เรียนจบแล้วเธอปฏิเสธพวกเราไม่ได้แล้วนะ” พลอย หนึ่งในสมาชิกของห้องชั้นเดียวกันเอ่ยขึ้น

“แต่นี่มันมืดแล้วนะ ถ้ากลับช้ากว่านี้เรากลัวพี่เมฆจะเป็นห่วง”

“เอานี่ โทรไปบอกพี่ชายเดี๋ยวนี้เลย”

โทรศัพท์มือถือเครื่องทันสมัยถูกยื่นมาให้ดาริกาที่ไม่มีโทรศัพท์ใช้ เธอคิดว่ามันสิ้นเปลืองจึงไม่มีความคิดจะซื้อมาใช้

“ไปเถอะดาว เดี๋ยวภัทรไปส่งที่บ้านเอง”

“เอางั้นหรอ”

หญิงสาวถามความเห็นทินภัทรเพราะเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจที่สุดในห้อง และยังเป็นหัวหน้าห้องดูแลเพื่อนๆอีก ส่วนทินภัทรก็ยืนพยักหน้าให้เธอด้วยความเต็มใจ

นักเรียนจำนวน 30 กว่าชีวิตนั่งกินหมูกระทะกันจนเต็มร้าน บางคนก็สั่งเบียร์มาดื่ม บางคนก็น้ำอัดลม จนเวลาล่วงเลยไปสี่ทุ่มกว่า ทินภัทรขับรถยนต์ทยอยส่งเพื่อนๆในห้องที่กลับด้วยกันกับเขา

เขาเลือกที่จะส่งดาริกาเป็นคนสุดท้ายเพราะอยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้มากที่สุด รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งในซอยแคบๆ เป็นบ้านหลังเล็กๆชั้นเดียว

“ขอบใจนะภัทร” เสียงหวานเอ่ยบอกทินภัทรพร้อมกับหันไปเปิดประตูรถแต่ทินภัทรเรียกเอาไว้เสียก่อน

“ดาว นี่ภัทรให้” ดาริกามองกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าอันเล็กด้วยความแปลกใจ เธอค่อยๆรับมันมาไว้ในมือ

“อะไรหรอภัทร ไม่เห็นต้องให้ดาวเลย”

“โทรศัพท์มือถือ”

“โทรศัพท์? งั้นดาวคงรับเอาไว้ไม่ได้หรอก ราคาของมันต้องแพงมากแน่ๆ”

“ภัทรอยากให้ จะได้โทรหาดาวได้”

“ดาวรับไม่ได้หรอก” หญิงสาวยื่นถุงคืน ของขวัญที่เธอเคยได้รับที่แพงที่สุดเห็นจะเป็นพวกตุ๊กตาที่เธอเอาไปขายต่อได้สองสามร้อยบาทเท่านั้น นี่คงราคาเป็นพันหรือไม่ก็หมื่น

“ดาว พรุ่งนี่ภัทรต้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพแล้วนะ”

“อื้ม ดาวขอให้ภัทรเดินทางปลอดภัย”

“ดาวคงรู้อยู่แล้วว่าภัทรชอบดาว”

ภายในรถเงียบกริบ ดาริกาตกใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเผยความรู้สึกในตอนนี้ เธอไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองแต่การกระทำของทินภัทรหลายๆอย่างทำให้เธอคิดแต่ไม่ได้พูดออกมาเพราะยังไงเธอยังคงมองทินภัทรเป็นเพื่อนที่ดีมากคนหนึ่ง

“ขอบคุณนะภัทรที่มีความรู้สึกดีๆให้ดาว แต่เราทั้งคู่ยังเด็กกันอยู่เลย อีกอย่างบ้านดาวจนมากๆ ไม่มีพ่อแม่ ดาวมีแค่พี่เมฆแล้วก็พี่สะใภ้เท่านั้น”

“ภัทรไม่สนใจว่าดาวจะเป็นยังไง แต่ภัทรอยากขอร้องว่าอย่าผลักไสกัน ขอแค่ดาวรับโทรศัพท์นี้ไปแล้วใช้มันติดต่อกับภัทรบ้าง ในฐานะเพื่อน จะได้ไหมดาว” ทินภัทรยอมเน้นคำว่าเพื่อนเพื่อให้ดาริกาสบายใจ

“งั้นดาวคงต้องขอบคุณภัทรอีกครั้งสำหรับของขวัญชิ้นนี้และอีกหลายๆเรื่องที่ทำให้ดาว ขอบคุณนะ” ของชิ้นนี้จะเป็นชิ้นแรกที่เธอจะไม่ขายมัน

“อื้ม”

ทินภัทรพยักหน้ารับด้วยความเต็มใจก่อนจะลงไปช่วยเก็บถุงของขวัญที่ดาริกาได้มาจากแฟนคลับ เขาเคยชินแล้วกับความป็อบของเธอ ตั้งแต่รู้จักกันมาตอน ม.1 เขาก็เห็นเธอได้รับของพวกนี้มาตลอด

“ภัทรไปนะ ดาวดูแลตัวเองดีๆด้วย ภัทรจะกลับมาบ้านบ่อยๆ”

“โอเค ภัทรก็ดูแลตัวเองด้วย ขับรถดีๆนะ”

“โอเค ดาวเข้าบ้านเถอะ ยืนข้างนอกแบบนี้มันอันตราย”

“งั้นดาวเข้าบ้านก่อนนะ”

ทินภัทรพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับส่งยิ้มให้ เขามองใบหน้าหวานสวยของเธออีกครั้งก่อนที่เธอจะหายเข้าไปในบ้านแล้วเขาก็ขับรถออกมา

 

____________________

❤️🙏🏻

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว