ขอบคุณที่สนับสนุนไรท์นะค่ะทุกคน ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาและก็หลงเข้ามาอิอิ ขอดาวให้ไรท์ซักคนละดวงหน่อยน้าาเพื่อเป็นกำลังใจในการแต่ง

บทที่4 คนใจร้าย (แก้ไข)

ชื่อตอน : บทที่4 คนใจร้าย (แก้ไข)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.4k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่4 คนใจร้าย (แก้ไข)
แบบอักษร

บทที่4 คนใจร้าย

น้ำเย็นออกจากบ้านทั้งแต่เช้าเพราะเธอกลัวจะเจอกับคุณริชแมน เธอยังไม่กล้าสู้หน้าเขาเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่เธอก็ไม่ลืมหน้าที่ของเธอคือการเตรียมอาหารเช้าไว้ให้กับคุณๆ ทั้งสาม จากนั่นเธอก็เดินออกไปรอรถเมล์อยู่ที่หน้าปากซอยเพื่อไปมหาลัยอย่างเช่นทุกวัน แต่วันนี้อาจถึงเช้ากว่าปกติหน่อยและคงอีกนานกว่าจะถึงเวลาเข้าเรียนเธอจึงไปนั่งรออยู่ในห้องสมุดและผลจากเมื่อคืนทำให้เผลอหลับไป

“หลับสบายไหมไอเสือ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยปากถามบุตรชายอย่างอารมณ์ดี

“หลับสบายมากเลยครับแด๊ด ได้ทานของหวานก่อนนอนด้วยยิ่งหลับสบายเลยครับ” เข้ายิ้มและหันมองหาคนที่เป็นเหยื่อของเขาเมื่อคืนแต่ก็ไม่พบ

“ทานข้าวก่อนเร็วลูก น้องทำข้าวต้มกุ้งที่ลูกชอบด้วย” เขายิ้มให้แม่และเดินไปนั่งประจำที่พร้อมกับมองหาร่างบางซึ่งก็ไม่พบทำให้คนเอาแต่ใจรู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาทันที

“แล้วเจ้าตัวเขาไปไหนล่ะครับ” พูดไปพลางตักข้าวต้มเข้าปากไป ทำเป็นไม่สนใจแต่ในใจนั้นอยากรู้คำตอบจะแย่แล้ว

“เห็นสาวใช้บอกว่าออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว”

“ไปไหนครับทำไมผมไม่ได้ยินเสียงรถเลย” เขาถามอย่างไม่สบอารมณ์

“จะได้ยินเสียงได้ยังไงละก็น้องขับรถไม่เป็น แม่บอกให้ไปหัดก็บอกกลัวแล้วบอกว่าขี่รถเมล์ไปสบายใจดีปลอดภัยกว่าด้วยแม่ก็เลยไม่บังคับ” ผู้เป็นแม่พูดอย่างอ่อนใจแล้วก็ทานข้าวต่อไม่ได้สนใจเจ้าลูกชาย

“แล้วเขาไปไหนครับมัม” ร่างหนาถามย้ำคำถามที่ผู้เป็นยังไม่ตอบทำให้ผู้เป็นพ่อเงยหน้ามองไปยังลูกชายปกติไม่เห็นจะสนใจใคร

“ไปมหาลัยสิจ๊ะก็น้องยังเรียนไม่จบ” เขาก็นึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกนึกว่าเธอออกไปทำอะไรอย่างอื่น

“เอ้อไอ้เสือแด๊ดอยากจะวางมือแล้ว แด๊ดเหนื่อยอยากอยู่กับที่รักของแด๊ดแล้ว” แล้วหันไปมองภรรยาตนเองทำหน้าตาอ้อน

“แด๊ดพักได้เลยครับผมกลับมาเพื่อสานต่องานให้แด๊ดโดยเฉพาะเลยครับ” พูดแล้วก็ยิ้มให้กับบุพการีทั้งสองของเขา

“แล้วจะเข้าบริษัทเมื่อไรไอ้เสือ” พูดอย่างติดตลกกับลูกชายสุดที่รัก

“พรุ่งนี้เลยครับแด๊ด”

“ไฟแรงจริงไอ้ลูกชาย” ผู้เป็นพ่อทั้งพูดทั้งหัวเราะ

“นี้ลูกใครครับแด๊ด” ทั้งสามคนหัวเราะอย่างพอใจ

ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกพูดคุยถามไถ่กันตามประสาคนที่ไม่เจอกันนาน เจ้าลูกชายก็ถามเกี่ยวกับบริษัทซะเป็นส่วนใหญ่

“งั้นเราไปเที่ยวกันนะที่รัก” เขายิ้มให้กับภรรยาสุดที่รักอย่างออดอ้อนสุดกำลัง

“แต่ฉันยังไม่หายคิดถึงลูกเลยนะคะคุณ” เธอหันไปพูดกับสามีของเธอ ก็เขาเพิ่งจะได้อยู่กับลูกชายได้ไม่ถึงสามวันสามีของเธอก็จะชวนออกไปข้างนอกอีกแล้ว

“ไปเถอะครับมัม แด๊ดคงอยากย้อนวันวานกับมัมนะครับ ดูหน้าแด๊ดสิครับคงจะรอโอกาสนี้มานานฮ่าๆๆ”

“โอเคค่ะที่รักเราไปเที่ยวรอบโลกกัน”

พูดจบก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มสามีสุดที่รัก ผู้เป็นสามีก็ดีใจจนเกินวัย แล้วการรับประทานอาหารเช้าก็จบลงด้วยดี และผู้ที่ดีใจสุดคงนี้ไม่พ้นแด๊ดของเขาเป็นแน่

“แม่กับพ่อไม่อยู่ลูกต้องดูแลน้องด้วยนะแล้วเรื่องที่ชอบแกล้งน้องก็เพลาๆ ลงบ้างสงสารน้อง”

“ผมไปแกล้งอะไรเขาครับมัมไม่อยากจะเข้าใกล้ด้วยซ้ำ”

“ทำไมไปว่าน้องแบบนั้นน้องไปทำอะไรให้แล้วแม่ขอบอกตรงนี้เลยนะว่าถ้าลูกทำอะไรน้องแม่จะโกธรจริงๆ ด้วย”

“ครับมัมผมจะกล้าไปทำอะไรคนโปรดของมัมล่ะครับ”

“อย่าให้แม่รู้แล้วกัน”

แล้วทั้งวันเขาก็นั่งๆ นอนๆ อยู่แต่บ้านจนน่าเบื่อเอาแต่คิดถึงร่างบางจะโทรหาก็ไม่มีเบอร์และแล้วก็มีเสียงเครื่องมือสื่อสารดังขึ้นเขาจึงกดรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของใครโทรเข้ามา

“ว่าไงมึงไอ้ริชแมนกลับมาตั้งแต่เมื่อไรว่ะไม่บอกกูสักคำ” เพื่อนเขาพูดขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงปลายสายกดรับ

“ขนาดกูไม่บอกมึง มึงยังรู้เร็วขนาดนี้” พูดประชดมันขนาดเขาเพิ่งมาถึงเมื่อวานมันยังได้ข่าวเร็วขนาดนี้เลยหรอว่ะ

“มึงว่ากูเป็นใครครับเรื่องแค่นี้ทำไมกูจะไม่รู้ฮ่าๆๆ” ไอ้คิมพูดอย่างภูมิใจในตัวเอง

“ครับไอ้ตำรวจใหญ่ แล้วมีไรโทรมาหากูว่ะ”

“กูว่าง ไปดื่มรื้อฟื้นความหลังกันหน่อยไหม” มันพูดอย่างติดตลก เราสองคนสนิทกันเพราะตอนที่เรียนอยู่ที่นู่นก็ดันเรียนที่เดียวกันไปไหนก็ไปด้วยกันจึงทำให้เราทั้งสองสนิทกันพอสมควรแต่ด้วยหน้าที่การงานจึงทำให้ต่างคนต่างมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ

“เอ้อดีเหมือนกันกูก็เบื่อๆ อยู่แต่บ้านเนี้ย” เขาพูดพลางทำหน้าตาเบื่อหน่าย

“งันเจอกันที่ร้านเดี๋ยวกูแชร์โลเคชั่นให้”

ชายหนุ่มทั้งสองก็มาถึงร้านอาหารแบบกึ่งบาร์กึ่งร้านอาหาร ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆ และเพื่อนของเขาก็ไปสะดุดตาเขากับสาวสวยน่าตาน่ารัก ทำไหมถึงได้สวยขนาดนี้ว่ะคิดในใจ มองตาค้างจนเพื่อนเข้าต้องฝาดป้าบเข้าที่หัวของตนเอง

“มึงตบกูทำไมไอ้สัส” เขาพูดอย่างเสียอารมณ์ที่ไอ้เพื่อนเวรมันขัดจังหวะการมองนางฟ้า

“ก็กูเรียกแล้วมึงไม่ยอมฟังกู แล้วมึงมองไรหนักหนาว่ะ”

“กูเจอนางฟ้าเว้ยยยยย” มันพูดแล้วทำตาหวานเยิ้ม

“มึงนิ่ท่าจะเมาแล้วกูว่า”

พูดพร้อมกับหันมองไปตามสายตาของไอ้เพื่อนรักพอเห็นเป้าหมายเขาถึงกับอึงกิมจินั้นมันยัยกาฝากนิ่แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงไหนบอกมาเรียนหนังสือแล้วนี่อะไรว่ะรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุแต่ทำไมวันนี้ดูแปลกตาจังว่ะปากเล็กจมูกหน่อยโฮ้ยยยกูเป็นไรว่ะทำไมต้องคิดแบบนั้น

“ไอ้ริชแมนมึงรู้จักเขาหรอว่ะ” ถามเพื่อนเพราะความสงสัยก็มันเล่นมองไม่วางตาขนาดนั้นแถมทำหน้ายังกับจะฆ่าให้ตายยังไงยังงั้น

“เอ้อคนใช้บ้านกูเอง” พูดไปก็รู้สึกโมโหที่เห็นเธออยู่สถานที่แบบนี้แล้วหยังใสชุดแบบนั่นอีกชุดจะสั้นไปไหนว่ะเขาคิดในใจ

“แล้วมึงโมโหอะไรว่ะ”

“เรื่องของกู”

“มึงนี้ท่าจะบ้าว่ะ อยู่ๆ ก็โมโห”

“หรือว่าสาวสวยคนนั้นจะไม่ใช่คนใช้อย่างที่มึงบอกอย่าบอกนะว่าเขาเป็นแฟนมึง เอ้ยมีไรก็บอกเพื่อนบ้างสิว่ะแล้วได้แฟนสวยขนาดนั้นทำไมไม่เอามาแนะนำให้เพื่อนรู้จักบ้างว่ะ”

คนอารมณ์ร้อนไม่ได้สนใจฟังเพื่อนเลยแม้แต่น้อยเขาแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยด้วยซ้ำตอนนี้ส่วนคนที่ตกเป็นเป้าหมายไม่รู้ไม่ชี้อะไร ยังทำงานของเธอต่อไป เธอเพิ่งทำงานนี้ไม่นานเท่าไรเพราะเธอไม่อยากรบกวนคุณพ่อคุณแม่ของเธอมากนักเธอจึงหาเวลาทำงานหลังจากเวลา เลิกเรียนแต่เธอจะทำเป็นบางวันเท่านั้นเพราะบางวันเธอก็ต้องกลับไปทำงานบ้านอย่างที่เธอทำประจำและทุกวันที่ทำงานที่ร้านเธอจะกลับก่อนสองทุ่มเพื่อให้ทันเวลาตั้งโต๊ะอาหารของที่บ้าน เธอจะได้ไปช่วยในครัวได้ทัน

“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะคุณลูกค้า” เธอพูดและยิ้มอย่างเป็นกันเอง โดยมีอีกหนึ่งสายตามองอย่างไม่คาดสายตา

“คนสวยสนใจไปต่อกับพี่ไหมครับ พี่ให้ไม่อันเลยน่า”

ร่างบางรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าจนหน้าชาเธอยิ้มแหยะอย่างฝืนใจส่วนร่างหนานั้นไม่ต้องสงสัยโมโหจนเลือดขึ้นหน้าขนาดนั้นนะยังจะยืนให้มันจับมือยิ้มให้มันอยู่อีกเห็นอย่านั้นคนอารมณ์ร้อนก็ชักจะทนไม่ไหวเขาเดินไปใกล้ๆ คนทั้งสองและกระชากร่างบางออกจากร้านอย่างไม่สนใจสายตาคนมองและตรงดิ่งไปยังรถของตน ส่วนร่างบางก็ยังคงตกใจที่เจอเขาที่นี่ เขายัดเธอเข้าไปในรถแล้วปิดประตูจนเกิดเสียงดัง ทำเอาเธอกลัวเขาไม่น้อย และเขาก็ขึ้นมานั่งตรงคนขับอย่าสีหน้าบอกบุญไม่รับ

“เธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่ห่ะยัยกาฝาก” เขาตะโกนใส่หน้าเธออย่างโกรธจัดตอนนี้เขาน่ากลัวมากไม่รู้ว่าเขาไปโกรธใครมา

“คะ....คือน้ำมาทำงานค่ะ” เธอพูดทั้งยังก้มหน้าอยู่ไม่กล้ามองหน้าเขาในเวลานี้

“เงินที่พ่อกับแม่ฉันให้เธอมันไม่พองั้นสิเธอถึงได้เที่ยวออกมาอ่อยออกมาร่านแบบนี้”

คนฟังถึงกับน้ำตาไหลเธอแค่ไม่อยากรบกวนพ่อกับแม่ของเขาถ้ามันมีอะไรที่เธอสามารถทำได้เธอก็อยากจะทำแต่เขากลับคิดไปเป็นอื่น

“….”

เธอนั่งก้มหน้าเงียบพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลทำไมเขาต้องด่าเธอด้วยเธอแค่อยากจะแบ่งเบาภาระของท่านทั้งสองเพราะแค่เงินค่าเทอมและเงินเดือนเธอก็มากพอสมควรแล้วเธอไม่อยากไปรบกวนท่านมากกว่านี้และอีกอย่างเธอใกล้จะเรียนมันยิ่งต้องใช้เงินเยอะ

“ที่ฉันถามหูแตกหรือไงทำไมไม่ตอบ” เขาโกรธที่ไม่ได้ดั่งใจ

“อ้อ..เธอคงไม่มีอะไรจะปฏิเสธสินะ” เขาพูดและทำเสียงหัวเราะเยาะส่วนร่างบางก็ได้แต่นั่งตัวสั่นร้องไห้ไม่กล้าพูดอะไรจะให้เธอพูดอะไรไม่ว่าเธอจะพูดอะไรไปคนอารมณ์ก็คงไม่ฟัง แถมเขายังเกลียดเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งทำให้เขาไม่ฟังอะไรเธอ

“เธอชอบใช่ไหมงานที่เปลืองตัวแบบนี้ งั้นต่อจากนี้ไปฉันจะจัดให้เธออย่างสมใจเลยล่ะ” เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วร่างบางก็ยังคงก้มหน้าเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมพูด ยิ่งทำให้ร่างหนาโกรธมากกว่าเดิม เขาคิดว่าเธอนั้นพยายามจะต่อต้านตนเองโดยการเงียบใส่

“ลงไปจากรถฉัน ลงไป!!!!!!” เขาตะโกนใส่เธอจนเธอตกใจสะดุ้งและรีบลงจากรถแล้วรถของเขาก็วิ่งออกไปทันที

“ฮื่ออออ”

เธอนั่งพับลงกับพื้นและร้องไห้เขาคงเกลียดเธอมากถึงใจร้ายกับเธอแบบนี้เธอยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยด้วยซ้ำแต่เธอกลับไม่โกรธเขาเลยเพียงแต่น้อยใจเหลือเกินถ้าหากเธอไม่ได้ชื่อน้ำเย็นเขาอาจใจดีกับเธออยู่บ้างงอย่าบอกนะว่าที่เธอรู้สึกแบบนี้เป็นเพราะเธอรักผู้ชายใจร้ายคนนั้นพอคิดแบบนี้ร่างบางยิ่งร้องไห้ เขาใจร้ายกับเธอขนาดนี้ทำไมหัวใจกลับดื้นดานไปรักเขาได้นะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว