ขอบคุณที่สนับสนุนไรท์นะค่ะทุกคน ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาและก็หลงเข้ามาอิอิ ขอดาวให้ไรท์ซักคนละดวงหน่อยน้าาเพื่อเป็นกำลังใจในการแต่ง

บทที่1 จากบ้านไปไกล

ชื่อตอน : บทที่1 จากบ้านไปไกล

คำค้น : นิยาย,18+

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 จากบ้านไปไกล
แบบอักษร

เด็กชายหน้าตาน่ารักแต่กลับชอบทำน่านิ่งๆ กำลังนั่งเล่นหุ่นยนต์ตัวโปรดของตนอยู่เพียงลำพังไม่มีใครรู้ว่าเด็กน้อนคนนี้คิดอะไรอยู่ ซึ่งอีกไม่นานก็จะถึงเวลาที่ตนเองนั้นจะต้องไปศึกษาต่อต่างประเทศ

“ลูกถึงเวลาต้องไปแล้วครับ” ผู้เป็นแม่กล่าวกับลูกชายอย่างรักใคร่ ซึ่งความจริงเธอไม่อยากให้ลูกชายต้องไปอยู่ไกลขนานนั้น แถมยังต้องอยู่ตัวคนเดียว แต่ด้วยอนาคตภายภาคหน้าของลูกชายเธอจึงจำใจต้องยอม

“ครับมัม”

ริชแมนเดินมาหาผู้เป็นแม่และสวมกอด ผู้เป็นแม่สวมกอดลูกชายเอาไว้แน่ ต่อไปเธอคงจะไม่ได้กอดลูกชายของเธอทุกวันแบบที่ผ่านมากอีกแล้ว คิดแล้วก็อดคิดถึงจนน้ำตาไหลไม่ได้ หัวอกของคนเป็นแม่ต้องรู้สึกเศร้าเป็นธรรมดา

“ผมไปก่อนนะครับมัม ผมจะตั้งใจเรียนและรีบกลับมาหามัมนะครับ” จากนั่นก็เขาก็สวมกอดผู้เป็นแม่อีกครั้งก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่มีผู้เป็นพ่อรออยู่ก่อนแล้ว

“รักษาตัวดีๆ นะลูกแม่ ตั้งใจเรียนนะครับจะได้กลับมาแบ่งเบางานของแด๊ดนะลูก” นางร้องไห้และพูดกับลูกชายสุดที่รักของนาง

ส่วนผู้เป็นพ่อนั่นก็มองสองแม่ลูกอย่างรักใคร่รออยู่ที่บนรถ เขาไม่ให้ภรรยาเขาไปส่งลูกที่สนามบินก็เพราะแบบนี้แหละกลัวว่าสุดที่รักของเขาจะทำใจไม่ได้

“มาขึ้นรถได้แล้วไอ้เสือ”

“ครับแด๊ด” แล้วเดินขึ้นรถไป พอนั่งรถเรียบร้อยเขาก็หันกลับไปโบกมือลาผู้เป็นแม่ของเขาอีกครั้ง

“เป็นลูกแด๊ดต้องเข้มแข็งกล้าหาญเข้าใจไหมไอ้เสือ” เขาหันมามองแล้วยิ้มให้ผู้เป็นพ่อ

“ครับแด๊ด ผมจะไม่ทำให้แด๊ดผิดหวังครับ” เขาพูดกับผู้เป็นพ่ออย่างมุ่งมั่น เด็กน้อยมีบุคลิกที่โตกว่าอายุไปมาก เขาเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างได้ อย่างเช่นเรื่องนี้ถ้าากเป็นเด็กคนอื่นคงร้องไห้งอแงไม่ยอมไปเรียนต่อเพียงลำพังแน่...

“ดีมากไอ้เสือ สมกับที่เป็นลูกแด๊ด” ผู้เป็นพ่อยิ้มอย่างภูมิใจกับลูกชายตัวน้อยแต่ใจนั้นใหญ่ยิ่งนักของเขา

เมื่อเขาส่งลูกชายเพียงคนเดียวที่สนามบินเสร็จเขาก็กลับมาบ้านทันที เพราะเป็นห่วงภรรยาที่รักของเขา เมื่อมาถึงก็เห็นภรรยาของเขายื่นรออยู่ที่หน้าประตูบ้านอย่างจดจ่อ

“ที่รักคุณมายืนอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะหือ” เขาเดินเข้าไปกอดภรรยาทันทีที่ลงจากรถ เขารู้อยู่แล้วว่าเธอต้องมารอแบบนี้เขาจึงรีบกลับมาบ้านทันที

“คุณไปส่งลูกมาปลอดภัยดีไหมคะ” เธอถามสามีอย่างเป็นห่วงลูกชาย

“ที่รักมันไม่ได้มีอันตรายอะไรเลย ผมไปส่งลูกขึ้นเครื่องนะไม่ได้ส่งไปรบซะหน่อยอย่าห่วงเลย” เขาพูดติดตลกเพื่อให้เธอผ่อนคลาย ก็ภรรยาที่รักของเขาดูจะเป็นห่วงมากลูกชายเอามาก

“ก็ฉันเป็นห่วงลูกชายของฉันนิ่ค่ะ” เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก็เพราะไม่เคยห่างลูกไปไหนไกลเลยสักครั้ง พอลูกชายสุดที่รักต้องไปเรียนต่อเธอจึงรู้สึกใจหายไม่น้อย ถึงเธอจะสามารถบินไปหาลูกชายได้ทุกเมื่อแต่มันก็ไม่เหมือนกับที่ได้อยู่ด้วยกันได้เจอกันทุกวัน และนี้ก็คือลูกชายคนเดียวของเธออีกต่างหาก

“เราเขาบ้านนะที่รัก ยืนนานเดี๋ยวเมื่อย” เขาล่ะยอมเลยจริงๆ อะไรจะติดลูกขนาดนั้นและพาเธอเดินไปนั่งที่โซฟา และพูดคุยให้เธอหายเครียดลงได้บาง

หลังจากวันนั้นผู้เป็นแม่ก็โทรหารลูกชายสุดที่ของนางทุกวันและเป็นแบบนั้นตลอด ตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณเกือบสองเดือนแล้วที่ลูกชายได้ไปศึกษาต่างประเทศ ผู้เป็นแม่ก็ยังคิดถึงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน มีวันหนึ่งผู้เป็นสามีก็สังเกตว่าภรรยรสุดที่รักนั้นเศร้าเอาแต่คิดถึงลูกชายเขาจึงคิดว่าต้องหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนของภรรยาบ้างเธอจะได้หายเหงาและลืมเรื่องเจ้าลูกชายลงไปบ้าง

“ที่รักคุณอย่าเศร้าแบบนี้สิผมเป็นห่วงนะ ถ้าให้เสือรู้ว่ามัมมันเศร้าขนานนี้เดี๋ยวก็เป็นห่วงไม่เป็นอันเรียนนะที่รัก” เขาพูดกับภรรยาอย่างเป็นห่วงเป็นใยกลัวภรรยาจะเศร้าไปมากกว่านี้

“ก็ฉันคิดถึงลูกนิ่คะ ลูกจะเป็นอย่างไงบ้างก็ไม่รู้คุณเลยไม่ให้มีใครอยู่ดูแลลูกเลย” เธอพูดกับสามีอย่างเป็นห่วงและมองค้อนผู้เป็นสามี

“อย่ากังวลไปเลยที่รักไอ้เสือของเรามัมเก่งเหมือนพ่อมัน”

“คุณ...........” นางยิ้มให้กับสามีที่รัก นึกอยากจะตีนักคนยิ่งเศร้าๆ คิดถึงลูกอยู่ยังมาตลกอีก

"ไอ้เสือมันอยู่แล้วและอีกอย่างลูกเราเป็นผู้ชายโตไปก็ต้องมาบริหารงานและคุมคนงานมากมายให้ลูกได้เรียนรู้ชีวิตเอาไว้บ้าง"

“ผมไม่อยากให้คุณหายเศร้านานนะที่รักมันจะไม่ดีต่อสุขภาพ” เขาพูดอ้อนๆ ทำน่าทำตาเหมือนเด็กๆ

“ทำน่าทำตาอะไรเนี้ยอายุปูนนี้แล้ว” พูดแล้วก็ยิ้มให้กับสามี

“ผมยังไม่แก่เลยนะที่รัก” ว่าพลางยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มภรรยาที่รัก

“คุณคะ..ฉันอยากจะอุปการะเด็กสักคน” เธอพูดกับสามีอย่างอ้อนๆ ทำตาปิบๆ

“ฉันจะได้ไม่เหงาเวลาคุณออกไปทำงานไงคะ” เธออยากให้มีเด็กมาวิ่งเล่นอยู่ในบ้านจะได้หายเหงาหายคิดถึงลูกลงไปบ้าง

“ได้สิที่รักเดี๋ยวว่างๆ เราไปสถานเลี้ยงเด็กกันเนอะ” เขาก็คิดว่าน่าจะดีไม่น้อยภรรยาเขาจะได้ไม่เหงา จะได้ร่าเริงเมื่อมีเด็กตัวน้อยอยู่เป็นเพื่อน

“จริงๆ นะคะคุณ รักคุณที่สุดเลยที่รัก” เธอยื่นหน้าไปหอมแก้มสามีเธออย่างรักใคร่ และยิ้มดีใจที่จะได้เพื่อนตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นอยู่ในบ้าน

“พรุ่งนี้เช้าเราไปกันเลยนะคะคุณ ฉันใจร้อนอยากมีตัวเล็กมาวิ่งเล่นในบ้านเรา” เธอยิ้มดีใจอย่างกับคนล่ะคน

“โอเคที่รักเราจะไปกันพรุ่งนี้ แต่ตอนนี้เรานอนได้แล้วนะดึกแล้ว” ว่าแล้วเขาก็จัดท่านอนของเขาและภรรยาให้สบาย

“กู๊ดไนท์นะคะที่รัก” พูดพร้อมกับหอมแก้มสามีอันเป็นที่รักสามีเธอก็เช่นกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว