ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 42

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2564 08:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 42
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 42 

 

 

 

 

ขณะที่คนถูกน้ำมนต์คิดถึงมาถึงโกดังเก็บวัสดุที่ไว้ใช้ในอุตสาหกรรมทอผ้าร้างที่ยงส่งพิกัดมาให้ สายตาของเขามองลูกน้องของยงที่คุมเชิงอยู่ด้านหน้าโกดังสองคนพลางมองไปทางเข้าด้านอื่นด้วยดูเหมือนทางเข้าอีกทางคงจะต้องอ้อมไปด้านหลัง โรมหยิบปืนออกจากด้านหลังมาถือไว้ในมือมั่นตอนนี้เขาเหลือแขนที่ใช้งานได้แค่ข้างเดียวแล้ว โรมขยับตัวอย่างรวดเร็ววิ่งอ้อมไปที่ด้านหลังก่อนที่คนเฝ้าด้านหน้าจะทันรู้ตัวและก็เป็นอย่างที่เขาคิดยงให้คนมาเฝ้าที่ด้านหลังด้วยเหมือนกัน  

โรมเอาลิ้นดุนแก้มพลางใช้ความคิดก่อนจะเก็บปืนและหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมากดตั้งเวลา แล้ววางมันลงในพงหญ้าห่างออกไป จากนั้นเขาก็หยิบท่อนไม้แถวนั้นขึ้นมากำมันแน่น 

 

ติ้ด ติ้ด ติ้ด ~  

 

เสียงร้องของมือถือดังขึ้นเมื่อตอนที่ครบกำหนดเวลา โรมดักซุ่มรอให้หนึ่งในสองที่เฝ้าเดินออกมาตามหาเสียง คนเดินตามหาเสียงเดินลึกเข้ามาตรงที่โรมคอยอยู่ทันทีที่อีกฝ่ายก้มลงเก็บมือถือ โรมก็ฟาดท่อนไม้ใส่หัวของอีกฝ่ายเต็มแรงจนฝ่ายนั้นล้มฟุบหน้าคว่ำแน่นิ่งไป จากนั้นโรมก็ลากคนสลบเหมือดเข้าไปด้านในพื้นที่รกชัฏ แล้วจัดการหยิบปืนของอีกฝ่ายโยนทิ้งไปไกลๆแล้วล้วงเอามือถือของอีกฝ่ายออกมาเอานิ้วของเจ้าของเครื่องที่สลบไปแล้วแตะปลดล็อคหน้าจอก่อนที่เขาจะกดเบอร์โทรเข้าตัวเองเสร็จ โรมก็โยนมือถือของคนสลบทิ้งไปอีกด้าน โรมกดเบอร์โทรนั้นออกเสียงเรียกเข้ามือถือของเครื่องนั้นดังอยู่ห่างออกไปดึงดูดความสนใจคนที่เฝ้าประตูหลังคนสุดท้ายให้เดินตามเสียงไป  

โรมอาศัยจังหวะนั้นวิ่งไปที่ประตูหลังลอบเข้ามาข้างในได้สำเร็จ เขากวาดตามองอย่างระแวดระวังพลางมองหาน้ำมนต์ไปด้วย ที่นี่ดูไม่ค่อยเหมือนโกดังด้วยซ้ำ มันเหมือนสถานที่ๆเป็นทั้งที่ผลิตและที่เก็บในคราวเดียว  

" เฮ้ย! " จังหวะที่โรมก้าวพ้นออกมาจากโถงทางเดินด้านหลังลูกน้องคนนึงของยงก็อุทานออกมาจะยิงปืนใส่เขาแต่โรมเอาท่อนไม้ฟาดใส่แขนเต็มแรงจนปืนหลุดจากมือจากนั้นโรมก็ฟาดไม้เสยใส่เต็มคางของอีกฝ่ายจนล้มหงายสลบไปกองกับพื้น โรมเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปด้านในจนเกือบจะถึงโถงกลางของโกดังแห่งนี้จนกระทั่ง 

" เฮ้ย! มึง!! " 

 

ปัง!  

 

ปัง!  

 

ปัง! 

 

โรมวิ่งก้มหลบกระสุนที่ยิงใส่เขามาหลบไปตามมุมเสาพยายามจะเข้าชาร์จฝ่ายที่ยิงเขาแต่กลับถูกยิงสวนใส่ไม่หยุด 

 

ปัง! 

 

ปัง! 

 

" บ้าจริง! ไม่มีจังหวะเลย " โรมทิ้งไม้ในมือแล้วหยิบปืนออกจากด้านหลังตัวเอง  

" ออกมานะเว้ย!! "  

 

ปัง!  

 

ย้ากกก!! 

 

น้ำมนต์ที่โผล่มาจากที่ซ่อนใช้จังหวะที่ฝ่ายนั้นกำลังใส่กระสุนวิ่งเข้ามาเอาพลั่วฟาดใส่ไปที่แขนเต็มแรงจนปืนกระเด็นหลุดจากมือ น้ำมนต์เงื้อพลั่วขึ้นตั้งใจจะฟาดใส่หัวอีกฝ่ายแต่กลับถูกฝ่ายนั้นจับด้ามพลั่วไว้แล้วคว้าแขนของน้ำมนต์บีบแน่น 

" โอ๊ย! "  

" แก! "  

ปัง! 

โรมยิงใส่ไปที่ขาของลูกน้องยงจนทรุดก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้ามาดึงน้ำมนต์ให้พ้นแล้วถีบยอดอกของอีกฝ่ายและยิงซ้ำไปที่ไหล่ของเขาจนนอนร้องโอดโอย  

" โรม! " น้ำมนต์สวมกอดโรมทันที 

" น้ำมนต์! " เขากอดตอบเธอพลางสำรวจอาการบาดเจ็บของน้ำมนต์อย่างรวดเร็ว " เธอเจ็บมากมั้ย " โรมลูบแก้มที่เป็นรอยแดงปื้นใหญ่ มุมปากของน้ำมนต์มีเลือดแห้งกรัง น้ำมนต์ส่ายหน้า 

" ไม่เจ็บเท่าไหร่น่ะ " น้ำมนต์จับมือโรมไว้ 

" เราไปจากที่นี่กันเถอะ " โรมชวนน้ำมนต์ เธอพยักหน้ารับแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามโรม 

" จะรีบไปไหนกันเล่า ไอ้อิสระ! " ยงเดินเข้ามาดักข้างหน้าถือปืนจ่อที่หัวของโรมไว้ ลูกน้องสองคนที่เฝ้าอยู่ด้านหน้ากับอีกคนที่หลงกลโรมเดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังโรมกับน้ำมนต์ไว้ สองในสามเข้ามาจับตัวน้ำมนต์ไว้แล้วเอาปืนจ่อที่หัวเธอ 

" อ๊ะ! อ๊ะ! อย่าขยับนะ ไม่งั้นหัวนังนี่กระจุยแน่ " ยงสั่งโรมที่ทำท่าฮึดฮัดจะเข้าไปช่วยน้ำมนต์  

" อย่างที่คิด คุณมาช่วยมันจริงๆ! " รวีกับจักรีเดินตามเข้ามา เธอแค่นเสียงใส่ 

" แกมาก็ดี ฉันจะได้ทำให้เรื่องมันจบๆ " ยงพยักเพยิดให้ลูกน้องตัวเองจับโรมไว้แล้วเอาปืนจ่อที่หัว จากนั้นยงก็เดินเข้าไปยึดปืนจากโรมมาก่อนจะใช้มันฟาดใส่หน้าโรมจนคิ้วของเขาแตกเลือดไหลเป็นทาง 

" โรม!! " น้ำมนต์ร้องเสียงแหลม เธอพยายามขัดขืนจ้องตาเขียวใส่ยง ยงกระตุกยิ้มเหี้ยม 

" แกทำฉันแสบมาก! " ยงใช้ด้ามปืนตบไปที่หน้าโรมอีกข้าง " วันนี้ฉันจะชำระแค้นแกส่งแกไปลงนอนในหลุมพร้อมกับคนรักของแก! " 

" ปล่อยน้ำมนต์ไป! จะทำอะไรก็ทำฉันคนเดียวนี่ น้ำมนต์ไม่เกี่ยว!!" โรมคำรามใส่ยง 

" ไม่! ถ้าคุณทำอะไรโรม คุณก็ต้องทำฉันด้วย!! " น้ำมนต์ประกาศลั่น รวีแสยะยิ้มเดินเข้ามาหาน้ำมนต์กระชากผมแล้วจับดึงให้ใบหน้าแหงนขึ้น 

" รักกันมากจริงๆเลยนะ ถึงยอมตายแทนกันได้น่ะ "  

" รวี! ปล่อยน้ำมนต์ซะ! " โรมสั่งจ้องตาดุใส่ รวียักไหล่แล้วปรายยิ้มร้าย 

" ไม่ต้องห่วงนะคะ โรม -- รวีปล่อยแน่แต่รวีคงต้องขอเล่นอะไรสนุกๆกับนังนี่ก่อน! " รวีพยักหน้าให้คนของตัวเองไปหยิบแกลลอนที่บรรจุของเหลวไว้ในนั้นก่อนจะสั่งให้ลูกน้องของตัวเองจับโรมและน้ำมนต์นั่งคุกเข่า 

" คิดจะทำอะไรน่ะ รวี ปล่อยน้ำมนต์ไปซะ ผมจะยอมทำตามคุณทุกอย่าง! " โรมพูดรู้สึกหวั่นวิตกกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น เขาพยายามสลัดให้หลุดจากการถูกลูกน้องของยงจับกดไหล่ไว้แบบนี้ เขาไม่ชอบใจรอยยิ้มของรวีเลย น้ำมนต์เองก็เหมือนกันใบหน้าขาวซีดแววตาหวาดกลัวมองแกลลอนในมือของอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ 

" สายเกินไปแล้วค่ะ โรม -- คุณเป็นผู้ชายโง่ๆที่เลือกนังนี่แทนฉัน นังนี่ไม่มีอะไรดีเทียบเท่าฉันสักอย่าง! " รวีแค่นเสียงใส่อย่างดูถูก ดวงตาวาวโรจน์ของเธอจ้องน้ำมนต์อย่างเกลียดชัง รวีเอาเท้าเหยียบไปที่หน้าขาของน้ำมนต์แล้วกดอย่างแรง 

" โอ๊ย!! -- โรม!! "  

" น้ำมนต์! " ตอนนี้โรมก็เหมือนคนกำลังจะเป็นบ้าที่เห็นคนรักของตัวเองต้องถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตา " รวี! อย่าทำอะไรน้ำมนต์ "  

" รวีไม่ได้ทำนะคะ รวีแค่จะเล่นสนุกก็เท่านั้น " รวียักไหล่ " รู้มั้ยคะว่านี่อะไร " รวีถามพลางหมุนเกลียวฝาแกลลอนเปิดออกอย่างช้าๆ รอยยิ้มของนางปีศาจร้ายผุดขึ้น " มันคือกรดซัลฟิวริก "  

น้ำมนต์ขนลุกชัน โรมจ้องตาขึงใส่ " คุณจะทำอะไร "   

รวีหัวเราะเสียงแหลมไม่ตอบโรมแต่หันกลับไปพูดกับน้ำมนต์ " แกรู้มั้ยว่ากรดซัลฟิวริกทำอะไรได้บ้าง ถ้าหากผิวหนังสัมผัสกับกรดนี่โดยตรง จะทำให้ผิวหนังไหม้ ปวดแสบปวดร้อนและเป็นแผลพุพอง ฉันอยากรู้นักว่าถ้าหน้าของแกโดนกรดนี่ราดเข้าไป โรมจะยังสนใจ ยังจะเอาแกอยู่มั้ย -- จับมันแหงนหน้าขึ้น! " รวีสั่งลูกน้องจับน้ำมนต์แหงนหน้าขึ้น 

" โรม!! " น้ำมนต์ร้องกรี๊ดลั่นอย่างหวาดกลัว เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนี " ช่วยฉันด้วย!! "  

" น้ำมนต์!! " โรมคำรามกรอด ขณะที่รวียกแกลลอนขึ้นเหนือหัวน้ำมนต์เพื่อราดกรดใส่หน้า " อย่านะ รวี! " โรมตะโกนลั่น วินาทีความเป็นความตายทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโรมสะบัดหลุดจากคนที่จับเขาไว้ แล้วตามมาด้วยเสียงปืนที่ดังขึ้นหนึ่งนัดพร้อมกับเสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทุกอย่างก็ชุลมุนขึ้นทันที 

โรมกระแทกใส่ลูกน้องยงก่อนจะแย่งปืนกลับมายิงสวนอีกฝ่ายจนล้มแน่นิ่งแล้วยิงใส่ลูกน้องอีกคนของโรมที่จับน้ำมนต์ไว้จนเธอเป็นอิสระ น้ำมนต์รีบลุกหนีได้ทันก่อนที่กรดซัลฟิวริกจะเทใส่หน้าตัวเอง  

" แก! " รวีจิกผมน้ำมนต์ไว้ได้ " คิดว่าจะหนีรอดได้เหรอ!? "  

" แกน่ะสิ! คิดว่าจะหนีรอดจากบาปกรรมที่แกก่อไว้ได้เหรอ! " น้ำมนต์จิกผมรวีกลับ " โรม! ตามคุณยงไป -- ไม่ต้องห่วงฉัน!! " โรมกัดฟันกรอดใจอยากเข้าไปช่วยน้ำมนต์แต่พอเห็นว่าตำรวจนำกำลังเข้ามาบุกจับ เขาก็วิ่งถือปืนตามยงและจักรีไป 

" ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาอยู่เหนือฉัน แม้แต่แกก็ห้ามมาอยู่เหนือฉัน! " รวีพยายามจะเทกรดราดใส่น้ำมนต์ -- น้ำมนต์ยึดแขนข้างที่ถือแกลลอนของรวีไว้ 

" พอสักที คุณรวี! คุณก่อบาปมามาก หยุดได้แล้ว!! " น้ำมนต์ตวาดใส่ " ไม่มีใครอยู่เหนือคุณ แล้วคุณก็ไม่ได้อยู่เหนือใคร อย่าคิดว่าไม่มีใครรักคุณ อย่างน้อยคุณจักรีก็รักคุณมากนะคะ! "  

" อย่างแกจะรู้อะไร!! " รวียกแแกลลอนขึ้นสูง 

" รู้สิคะ คุณเองก็สัมผัสได้ใช่มั้ยสายตา สีหน้า คำพูดและการแสดงออกเขารักคุณมากนะคะ คุณรวี!! " น้ำมนต์ออกแรงผลักรวีได้สำเร็จแต่นาทีที่รวีเซถลาถอยหลังเธอกลับสะดุดขาตัวเองล้มหงายหลังแกลลอนของกรดซัลฟิวริกที่ถืออยู่หลุดมือแล้วหล่นใส่หน้าตัวเอง ฤทธิ์เดชของมันกำลังสำแดงกับผิวหน้าของรวีจนเธอร้องกรี๊ดลั่น น้ำมนต์รีบเข้าไปดึงเอาแกลลอนออกแล้วเรียกให้คนช่วย เสียงของน้ำมนต์ที่ดังลั่นทำเอาโรมหยุดวิ่งรู้สึกใจคอไม่ดีได้แต่ภาวนาอย่าให้น้ำมนต์เป็นอะไร  

 

แกร๊ก!  

 

จักรีที่หลบอยู่เอาปืนมาจ่อที่หัวของโรม " ทิ้งปืนครับ คุณโรม อย่าบังคับให้ผมต้องทำ " โรมชูมือขึ้นแต่ยังถือปืนไว้อยู่ 

" มอบตัวซะ จักรี โทษหนักจะได้เป็นโทษเบา ตอนนี้ตำรวจล้อมที่นี่ไว้หมดแล้วยังไงก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก " โรมว่า  

" อย่าไปฟังที่มันพูดจัดการมันซะ ไอ้จักรี " ยงเข้ามาแย่งปืนจากโรมไปแล้วจ่อไปที่หน้าของโรม  

" คุณมีทางเลือกนะ จักรี " โรมกล่อมจักรี " อย่าเป็นเครื่องมือให้ใครอีก คุณก็เห็นแล้วว่าผู้ชายชื่อยงคนนี้ร้ายกาจขนาดไหน เค้าทำร้ายทุกคนที่ขวางทางได้หมดไม่เว้นแม้กระทั่งคนสนิทของตัวเองอย่างวสันต์เค้าก็ฆ่าได้ ต่อไปเค้าอาจจะคิดฆ่าคุณก็ได้ "  

" หุบปากซะ ไอ้อิสระ!! " ยงตวาดลั่นเหนี่ยวไกหมายจะปลิดชีวิตโรมแต่กระสุนดันหมด โรมเลยสบโอกาสคว้าแขนของยงเข้ามาที่ตัวแล้วซัดหมัดเข้าไปที่กรามของยงเต็มแรงจนอีกฝ่ายหน้าสะบัดลงไปนอนกองที่พื้น แต่ทันทีที่หันกลับมาจักรีก็ยังเอาปืนจ่อมาที่เขา โรมลุกขึ้นยืนช้าๆ สองสายตาประสานกัน 

" มอบตัวซะ จักรี! " โรมบอก พอดีกับที่ตำรวจส่วนนึงวิ่งตามเข้ามาช่วยโรมได้ทัน 

" ทิ้งปืนซะ แล้วชูมือขึ้นสูงๆ " ตำรวจสั่งจักรี โรมมองจักรีด้วยสายตาเยือกเย็นไม่หวั่นแม้อีกฝ่ายจะเอานิ้วค้างไว้ที่ไกปืนแล้ว จักรีขบกรามแน่นก่อนจะลดปืนลงแล้วชูมือขึ้นให้เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าใส่กุญแจมือ โรมเป่าปากอย่างโล่งอกก่อนจะรีบกลับไปหาน้ำมนต์ 

" น้ำมนต์! "  

" โรม!! " น้ำมนต์สวมกอดเขาและปล่อยโฮออกมาทันที  

" ไม่เป็นไรแล้วนะ น้ำมนต์ -- ไม่เป็นไรแล้ว " โรมลูบหลังปลอบอย่างอ่อนโยน " เธอเป็นอะไรมั้ย โดนทำร้ายอะไรหรือเปล่า "  

น้ำมนต์ส่ายหน้าทั้งน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้น " โรม คุณรวีน่ะ -- " น้ำมนต์พูดไม่ออก 

" คุณรวีเป็นอะไรครับ " จักรีถามน้ำมนต์ เสียงกรีดร้องของรวีดังมาจากรถพยาบาล จักรีตรงรี่เข้าไปดูทันที 

" คุณรวีหกล้มหงายหลังตอนที่ยื้อแย่งแกลลอนกรดนั่น แล้วมันก็หกใส่ตัวเธอค่ะ คุณจักรี " น้ำมนต์บอกเสียงสะอื้นเธอกอดโรมแน่นไม่กล้ามองใบหน้าผุพองของรวีที่เกิดจากกรดซัลฟิวริก พยาบาลกำลังช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เธออยู่ 

" จักรี พ่อคะ ช่วยรวีด้วย " รวีร้องไห้โฮ จักรีเข้าไปอยู่ข้างๆจับมือเธอไว้  

" ผมอยู่นี่ครับ คุณรวี "  

" แล้วพ่อล่ะ พ่ออยู่ไหน " รวีเรียกหาเหมือนเด็กเล็กๆ ยงผู้เป็นพ่อเห็นสภาพลูกสาวแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวก่อนจะเอ่ยปากพูดอย่างคนใจร้าย 

" ตั้งแต่เกิดมาแกก็ไม่เคยทำให้ฉันได้ภูมิใจในตัวแกเลยสักครั้งเดียว แกมันตัวปัญหาสร้างความเดือดร้อนให้ฉันจนถึงตอนนี้แกก็ยังไร้ค่าเหมือนเดิม นังลูกโง่! "  

รวีร้องกรี๊ดลั่นเสียใจปริ่มจะขาดใจ น้ำมนต์กัดปากแน่นรู้สึกสงสารจับใจเธอหันไปพูดกับยง " คุณนี่มันจิตใจทำด้วยอะไร ถึงได้ใจร้ายใจดำใจอำมหิตกับลูกสาวของคุณแบบนี้! ลูกสาวของคุณกำลังร้องหาคุณ แต่คุณกลับเมินเฉยและใจร้ายกับเธอ คุณยังเป็นพ่อคนอยู่หรือเปล่าคะ! คุณเห็นลูกสาวของคุณเป็นอะไรกันแน่!! " น้ำมนต์กรี๊ดใส่ 

ยงกระตุกยิ้มปรายตามองลูกสาวที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงในรถพยาบาล " ก็แค่เครื่องหมายของความผิดพลาดที่ฉันไม่น่าเลี้ยงให้มันโตขึ้นมายังไงล่ะ " 

" คุณ!! "  

" แกมันระยำชัดๆ!! " โรมคำรามแน่นในคอรู้สึกโกรธแค้นแทน แต่คนที่โกรธแค้นมากกว่าโรมพุ่งตัวออกจากรถคว้าปืนจากเอวของตำรวจที่ยืนคุมอยู่ลั่นไกยิงใส่ยงไม่ยั้งระบายความแค้นที่อัดอั้นมานานใส่ยง แสงพิทักษ์เจ้าของยูนิตี้บริษัทที่ช่วงชิงความหวังของผู้คนไปทำลายเล่นจนร่างนั้นล้มลงไปนอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้นท่ามกลางความตกใจและเสียงกรีดร้องของรวี น้ำมนต์กอดโรมแน่นซบหน้าร้องไห้สะอื้นกับไหล่ของโรม 

" ผมจะสารภาพทุกอย่าง คุณอยากรู้อะไรผมจะบอกคุณทั้งหมด " จักรีหันมามองหน้าโรมด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

 

 

 

************* 

สวัสดีค่า ขออภัยที่ปล่อยให้รอนานนะคะ 

มาแบบไม่ขาดตอนแล้วนะ เพราะตอนหน้าก็จะเป็นตอนจบของเรื่องนี้กันแล้ว 

สองอีพีนี้อาจจะทำให้รี้ดอาจจะมองว่าพี่โรมดร็อปไปมั้ยน้า ก็อาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะส่วนตัวไรท์ตอนที่เขียนสองอีพีนี้ก็อยากจะให้เห็นอีกด้านของพี่โรมที่อยู่ในสภาวะกดดันกับสถานการณ์ที่ต้องไปช่วยน้ำมนต์ด้วยกำลังที่มี สองอีพีนี้พี่โรมอาจจะไม่ได้ใช้มันสมองแต่ก็ใช้ใจล้วนๆไปช่วยน้ำมนต์ แถมน้ำมนต์ก็ยังส่งเสริมโรมด้วย  

และสำหรับตัวละครอื่นอย่างรวี จักรีและยงที่ไรท์พยายามปั้นออกมาก็ช่วยทำให้คนอ่านน่าจะเข้าใจความรู้สึกของแต่ละคน ไม่อยากสารภาพเลยค่ะว่าแอบร้องไห้นะกับอีพีนี้ 

ไรท์ก็หวังว่ารี้ดจะยังอยู่จนถึงบทสุดท้ายของกลซ่อนรักนี้ไปด้วยกันนะคะ (หกอีพีที่ผ่านมา เป็นหกอีพีที่สุดโหดจริงๆ แต่ก็ทำให้ไรท์มีความสุขกับการเขียนมากเหมือนกัน) ^^  

ขอลาไปนอนก่อนนะคะ เริ่มพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกซะแล้ว 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการสนับสนุน ทุุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกคนมากนะค 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว