email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่18(ความผิดที่ร้ายแรง)

ชื่อตอน : ตอนที่18(ความผิดที่ร้ายแรง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2564 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่18(ความผิดที่ร้ายแรง)
แบบอักษร

 

คฤหาสน์ ซานโต้

ห้องนอนมิซาโนะ

22:30น.

“อื้อออออ”ฉันครวญครางขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าฉันกำลังโดนผีอำ?

“อื้อ”ฉันร้องในลำคอพลางขยับตัวแต่ก็ขยับไม่ได้พอลืมตามาก็มองไม่เห็นอะไรเพราะรอบๆข้างมันมืดไปหมด ฉันจับได้ว่าฉันนอนดิ้นไปดิ้นมาอยู่บนที่นอนที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของและเผลอหลับไป ใช่ฉันหลับแต่ตอนนี้ฉันตื่นแล้ว

“อื้อออออ”ฉันดิ้นอีกครั้งแต่ดูเหมือนยิ่งฉันดิ้น ร่างของฉันก็ยิ่งโดนรัดแรงขึ้นแต่เอ๊ะ รัดอย่างงั้นเหรองั้นแสดงว่าฉันไม่ได้โดนผีอำน่ะสิ

“อย่าดิ้นได้ไหมคุณ…ผมง่วง”เสียงงัวเงียของซาโนะดังกระซิบที่ข้างหูฉันพร้อมกับแรงกดเบาๆที่แก้มของฉันทำให้ฉันเองที่ก็ง่วงๆสะลึมๆอยู่ก็ตามตื่นทันที ไอ้บ้านี้มันแต๊ะอั๋งฉันอีกแล้วน่ะเว้ยเฮ้ย ครั้งนี้ต้นฝนคนนี้จะไม่ยอม!!!

พรึบ ตุ๊บ

“โอ้ยยยยยยยย”เสียงร้องโหยหวนของมิซาโนะดังลั่นเมื่อฉันใช้เท้าทั้งสองข้างถีบร่างของอีตาซาโนะให้ออกไปจากตัวฉันอย่างแรงจนทำให้ร่างสูงโปร่งของมิซาโนะตกลงไปจากที่นอน

พรึบ

“ไอ้บ้า!!!คุณเอาแต่แต๊ะอั๋งฉันจนทำให้ฉันไม่มีค่าอะไรแล้วเนี่ย!!”ฉันเปิดไฟหัวเตียงและโวยใส่เขาทันที ซาโนะที่มีอาการงัวเงียๆอยู่ก็เอามือทั้งสองข้างไปขยี้ตาตัวเองเหมือนเด็กๆเขานั่งก้นจำเบ้าอยู่ที่พื้นห้องและดูเหมือนเขาจะเจ็บก้นน่าดูนะ

“คุณทำกับฉันอย่างนี้ทำไม?!”ฉันลุกขึ้นยืนบนที่นอนพลางชี้หน้าต่อว่าเขา เขาเป็นผู้ชายหนิไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้ว แต่ฉันสิเป็นผู้หญิงและเขาก็นอนเตียงเดียวกับฉันอย่าบอกนะว่า

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด”ฉันแหกปากร้องลั่นเมื่อมองสภาพของตัวเองที่ไม่ได้ใส่ชั้นในอะไรเลยเสื้อชั้นในก็ไม่มีกางเกงชั้นในก็ไม่มีมีเพียงแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆปกปิดร่างกายฉันอยู่

“โว้ยยยยยยย!หนวกหูเว้ย!!”มิซาโนะเอามือไปปิดหูตัวเองทั้งสองข้างพลางตะโกนแหกปากแข่งกับฉัน

พรึบ

“ฮืฮๆๆไอ้คนบ้านายมันคนเลวข่มขืนฉันเวลาที่ฉันไม่รู้ตัวได้ยังไงอึก”

“เมื่อกี้คุณว่าอะไรน่ะ?”ซาโนะเงี่ยหูฟังคำพูดฉันอีกรอบ เมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไรน่ะ

“คุณเสียดายหรือเสียใจที่ผมทำตอนที่คุณไม่รู้สึกตัว?”เขาเอ่ยถามฉันพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งและใช้สายตากรุ่มกริ่มมองมาที่เรือนร่างของฉัน

พรึบ

“ไอ้บ้า!!”ฉันรีบเอาผ้านวมมาปิดร่่างตัวเองและชี้หน้าด่าเขา เขาก็นั่งหัวเราะโดยไม่ได้สนใจฉันที่กำลังนั่งร้องไห้เสียใจอยู่บนที่นอนเลย

“นี่คุณถ้าผมปล้ำคุณจริงๆอ่ะน่ะ มีเหรอที่คุณจะไม่รู้ตัวน่ะ?”ซาโนะยันตัวลุกขึ้นพลางเอ่ยถามฉัน เอ่อใช่มีเหรอที่ฉันจะไม่รู้ตัว

“แล้วใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน?”

“ก็….ผมไง^_^”เขาตอบฉันกลับมาหน้าตาเฉยพลางชี้นิ้วชี้ไปที่ตัวเขาเอง

“ไอ้บ้า!!”ฉันด่าเขาพลางหยิบหมอนเขวี้ยงใส่เขา เขาก็ไม่ได้โกรธอะไรฉันเพียงแต่หัวเราะคิกคักฉันและสิ่งที่ฉันเพิ่งจะสังเกตก็คือเขาใส่เพียงแค่กางเกงขาสั้นสีดำเหมือนกางเกงบล๊อคเซอร์ผู้ชายเพียงตัวเดียวเพราะท่อนบนเขาเปลือยเปล่า แผงอกล่ำๆหน้าอกแกร่งที่มียอดปทุมถันสีชมพูประดับไว้อย่างเซ็กซี่ผิวขาวละเอียดอ่อนยิ่งกว่าตูดเด็กทารกถึงตามตัวเขาจะมีรอยสักอยู่เต็มไปหมดมันกลับไม่ทำให้ร่างกายของเขาทุเรศเลยกลับทำให้ดูดีมากกว่าเดิมอีกด้วยซ้ำ^//^โอ้ยหุ่นอีตานี้ดีชะมัดเลย

“นี่คุณ…เช็ดนำ้ลายก่อนไหม^_^”อีตาซาโนะไม่พูดเปล่ายังทำท่าชี้มือมาที่ปากของฉันว่ากำลังมีนำ้ลายไหลออกมาจริงๆ

“ไอ้บ้า!!”ฉันสบถด่าเขาและลุกขึ้นหยิบหมอนที่เหลืออีกใบเข้าไปตีร่างของเขาด้วยความโกรธและความอับอายเพราะนำ้ลายของฉันมันไหลจริงๆน่ะสิ น่าอายที่สุด~///~

ตุ๊บๆๆๆๆๆ

“โอ้ย โอ้ย ผมเจ็บนะคุณ!”ซาโนะโวยใส่ฉันเมื่อฉันตีหมอนนุ่มลงไปบนหัวเขาทำให้ผมเขายุ่งเหยิงไปหมด

“เจ็บสิดี เพราะฉันตีให้คุณเจ็บ!!”

“ดีเลยตีแรงๆเลยนะ^_^”ซาโนะพูดขึ้นคำพูดของเขาไม่ได้ทำให้ฉันสงสัยอะไรแต่อีสายตาของเขานี่สิทำให้ฉันยิ่งอับอายเข้าไปอีก

ตุ๊บๆๆๆๆๆๆๆ

“อีตาบ้า ไอ้โรคจิต!!”ฉันที่รู้ได้ว่าเขากำลังจดจ้องสายตาที่หน้าอกตู้มๆทั้งสองข้างของฉันก็รัวหมอนตีใส่หน้าเขาอย่างแรง

“โอ้ย!ผมเจ็บนะคุณ!!!”คราวนี้ซาโนะสบถเสียงของมาเสียงดังจนฉันสะดุ้งแต่ฉันยังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนมิซาโนะคว้าหมอนออกไปจากมือฉันและจับร่างของฉันเหวี่ยงลงที่นอนอย่างแรงเพราะเขาคงเจ็บเพราะหน้าเขาเป็นรอยสีแดงช้ำเลยจากแรงกระแทกของหมอนฉันที่ตีใส่เขา

พรึบ

ซาโนะทาบทับคร่อมร่างฉันทันทีโดยที่เขาใช้มือหนาของเขาจับข้อมือฉันไว้ข้างศีรษะของฉันและใช้แรงกดไม่ให้ฉันขยับหนีเขา

“อื้ออย่านะ!”ฉันเบือนหน้าหนีเมื่อสายตาของเราผสานกัน

“ฟอดดดด”

“อื้อออ”ฉันทำหน้าอี๋ขึ้นมาเมื่อมิซาโนะกดปลายจมูกลงมาที่แก้มของฉันอย่างเนิ่นนาน

“คุณรู้ไหมว่ามีผู้หญิงมากมายที่พร้อมจะถวายเรือนร่างของพวกเธอให้ผมเชยชม”ซาโนะกระซิบเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูฉัน

“ไม่มีฉันอยู่ในนั้นแน่นอน!”ฉันหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากับเขาพลางเอ่ยบอกเขาไป ทำให้มิซาโนะกระตุกรอยยิ้มที่มุมปากขึ้น

“ผู้หญิงที่อวดดีแบบคุณทำให้ผมอยากจะปราบพยศซ่ะให้อยู่หมัด^_^”เขาพูดบอกฉันด้วยนำ้เสียงทุ้มแววตากรุ่มกริ่มแบบมีเลศนัย รอยยิ้มบางๆที่มุมปากของเขากำลังทำให้ใจของฉันเต้นแรงขึ้นมา

“แล้วฉันจะโง่ให้คุณปราบอย่างงั้นเหรอ?”ฉันว่าพลางทำสีหน้าที่เหนือกว่าเขาคนอย่างฉันจะมายอมผู้ชายฉวยโอกาสแบบนี้ไม่ได้ หลงตัวเองชะมัดคิดว่าหล่อมากเลือกได้อย่างงั้นเหรอ

“หึ!ผู้ชายแบบผมไม่ได้มีไว้ให้พวกผู้หญิงเลือกแต่มันอยู่ที่ผมจะเลือกใครต่างหากล่ะ”

“เลือกใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน!!”ฉันว่าพลางจับจ้องนัยสาสีดำของเขาเขาก็จ้องฉันกลับมาเราจ้องตากันอย่างเนิ่นนานโดยที่ไม่มีใครละสายตาออกไปจากกัน

“คุณจะเอาแบบนั้นจริงๆเหรอ…ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่หวั่นไหวเวลาอยู่ใกล้ๆผม”เสียงกระเส่าของมิซาโนะคร่ำครวญอยู่ข้างๆหูฉัน

“คนนั้นคือฉันย่ะ!!เพราะฉันไม่หวั่นไหวกับนายเลยสักนิ๊ด”ฉันโกหกนิดนึง ไม่หวั่นไหวบ้าอะไรล่ะใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเวลาที่อยู่ใกล้ๆเขาเนี่ย

“แล้ววันหนึ่งคุณจะเสียใจที่คุณไม่ให้ผมเลือกคุณ…เพราะคุณไม่มีสิทธิ์เลือกผม^_^”

“ฉันไม่เสียใจหรอกย่ะ!!”ฉันว่าพลางกัดฟันกรอดๆเพราะหมั่นไส้ความมั่นหน้าของอีตาบ้านี่ อีตาซาโนะก็ทำลอยหน้าลอยตาพูดล้อเลียนฉัน ไอ้บ้านี่!มันกวน!

“นายมีอะไรดีหนักหนาที่จะทำให้ฉันเสียใจถ้านายไม่เลือกฉันน่ะ?”ฉันถามเขาออกไปทำให้มิซาโนะกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเเละขยับใบหน้าลงมาหาฉันทำให้ฉันรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวว่าจะโดนเขาจูบ

“เพราะลีลาบนเตียงของผมเร้าร้อนมาก^_^”เขาไม่ว่าเปล่าพลางใช้ฟันขบเม้มที่ติ่งหูของฉันเบาๆอี๋สกปรกที่สุด!!

“อี๋ๆๆทุเรศ!”ฉันร้องโวยวายพลางจะดิ้นให้เขาปล่อยข้อมือฉัน แต่ไม่เป็นผลยิ่งฉันดิ้นเสื้อเชิ้ตตัวเล็กของฉันก็ยิ่งถลกขึ้นมาจนตอนนี้ฉันรู้สึกเย็นส่วนล่างแล้ว

“อย่าก้มลงไปมองนะ!”ฉันร้องออกมาอย่างตกใจทำให้ซาโนะต้องเงยหน้ากลับมามองหน้าฉัน และท่าของเราสองคนในตอนนี้ก็สุดจะบรรยายเพราะมันชวนน่าคิดมากถ้ามีใครเข้ามาเห็น

“ทำไม….ผมเห็นหมดแล้วนะคุณลืมไปแล้วเหรอว่าผมเป็นคน……เปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ^_^”

“ลามก!!”ฉันตะโกนใส่หน้าเขา แต่เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธอะไรฉันแต่กลับยักคิ้วให้ฉันอย่างกวนๆ

“อย่า!!!”ฉันร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ดีๆมิซาโนะก็ก้มหน้าลงไปมองส่วนล่างของฉันอย่างไวทำให้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอยากจะร้องไห้

พรึบ

ดวงตาคู่สวยเบิกโพรงขึ้นเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไปประกบริมฝีปากของเขาอย่างไว ทางนี้เป็นทางเดียวที่เขาจะไม่เห็นเป็ดน้อยของฉันที่มันออกมาทักทายอากาศในตอนนี้แล้ว

พรึบ โพล๊ะ

“ซาโนะ?!”เสียงของคุณลุงมิซาโอะ ซานโต้

“โยโกะ?”เสียงของท่านมิซาน ยามาชิตะ

“มิซาโนะ?!”เสียงของคุณป้าแม่ของมิซาโนะ ซานโต้

“ไอ้พี่เมีย….มีเมียแล้วโว้ย^_^”เสียงร่าเริงของพี่ริวอิจิสามีพี่ปลายฟ้า

พรึบ

“เห้ย!!”มิซาโนะที่ได้สติก็รีบหันไปมองบุคคลที่เพิ่งมาใหม่ทันทีด้วยความตกใจ ซึ่งฉันเองก็ตกใจไม่แพ้เขาทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดยกเว้นพี่ริวอิจิคนเดียวที่เอามือขึ้นมาปิดดปากแล้วแอบขำอยู่หลังคุณลุงซาโอะ

“เข้ามาได้ยังไงครับ?”มิซาโนะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“ก็ลูกไม่ล็อคประตู”คุณป้าตอบซาโนะมาพร้อมกับชี้ไปที่ประตู

“ลุงมารับโยโกะกลับบ้าน”ท่านมิซานเอ่ยตอบซาโนะมาทั้งๆที่สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ฉันทำให้ฉันนึกอะไรบางอย่างได้

“นาย ลุกออกไปจากตัวฉันสิ!”ฉันหันกลับมากระซิบบอกมิซาโนะเขาก็หันกลับมามองหน้าฉันและเหมือนเขาก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้เหมือนกันว่าท่าเราของสองคนมันหึยๆสุดจะบรรยายขนาดไหน

พรึบ พรึบ

ซาโนะรีบดีดตัวลุกออกไปจากฉันอย่างไวและรีบหยิบผ้านวมมาคลุมร่างฉันอย่างไวเเสงเช่นกัน

“ใส่เสื้อผ้าซ่ะซาโนะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”คุณลุงซาโอะเอ่ยขึ้นมาด้วยนำ้เสียงตรึงๆสีหน้าเคร่งเครียด และท่านก็เดินออกจากห้องนี้ไปเป็นแรกและพวกผู้ใหญ่ก็ค่อยๆทยอยเดินออกไปจนเหลือแต่พี่ริวอิจิที่ยืนพิงประตูยิ้มหน้าบานอยู่คนเดียว

“ไอ้ริว!”มิซาโนะเอืยเรียกพี่ริวทำให้เขาเลิกคิ้วมองหน้าพี่ซาโนะแทนคำถาม

“มึงคิดที่จะทำเหี้ยอะไรอีกเนี่ย?”มิซาโนะเดินดุ่มๆเข้าไปหาพี่ริว

“กูทำไร?…มึงมากกว่ามั้งที่ทำ”พี่ริวว่าพลางจิ้มนิ้วลงไปบนหน้าอกของพี่ซาโนะ

“ลองถามใจมึงดู….ว่าที่มึงทำแบบนี้เพราะอะไรกัน?”

“แล้วลงไปให้คำตอบคุณพ่อตาของกูซ่ะไอ้พี่เมีย^_^”พี่ริวพูดเสร็จก็ผลักไหล่ซาโนะเบาๆแต่ก็ทำให้ร่างของซาโนะเซถอยหลังไปนิดนึง แล้วพี่ริวก็เดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปจากห้องนี้ เมื่อพี่คิวไปแล้วซาโนะก็ปิดประตูห้องฉันเองก็ลุกขึ้นยืนและเอาผ้านวมออกไปจากร่าง

“ใส่เสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่างกับผม”มิซาโนะเอ่ยบอกฉันพร้อมกับเดินไปที่ห้องแต่งตัวและหยิบเสื้อผ้าของเขาออกมาให้ฉันหนึ่งชุด นั้นก็คือเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวตัวใหญ่กับกางเกงวอร์มสีดำ

“มันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น คุณก็บอกไปตามความจริงแล้วกัน”ฉันรับเสื้อผ้ามาจากเขาและเอ่ยบอกเขา เพระาเขามีสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนกัน ซาโนะทำเพียงแค่มองหน้าฉันแต่เขาไม่ได้พูดอะไร ฉันจึงเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในโซนห้องแต่งตัวเพื่อใส่เสื้อผ้าและจะได้ลงไปหาพวกผู้ใหญ่ที่นั่งรอพวกเราอยู่ข้างล่าง ฉันนี่หน้าด้านชะมัดมานอนให้ท่าผู้ชายถึงบ้านดีแค่ไหนที่อีตาบ้านั้นไม่จับฉันปล้ำจริงๆเพราะถ้าเขาปล้ำฉันมีเหรอที่ฉันจะไม่รู้ตัว….

ตอนที่18มาแล้วนะคะ

สงสัยคราวนี้พี่ซาโนะคงจะเสร็จพี่ริวเจ้าพ่อแผนการแล้วล่ะสิ

แต่คำพูดของพี่คิวช่างมีลับลมคมในจริงนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว