email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่17(แกล้งมาเท่ากับจูบกลับ?)

ชื่อตอน : ตอนที่17(แกล้งมาเท่ากับจูบกลับ?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2564 11:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17(แกล้งมาเท่ากับจูบกลับ?)
แบบอักษร

คฤหาสน์ซานโต้….

ต้นฝน ซาโยะโกะจัง…..

“อื้อออ”ฉันบิดตัวไปมาแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมองไปรอบๆก็พบกับห้องนอนขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งเป็นโทนสีดำสลับขาวมีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน

“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ?”เสียงนุ่มท่าทางใจดีของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นทำให้ฉันหันไปมองเสียงนั้นอย่างไว ก็พบกับหญิงสาวอายุน่าจะเลขห้าแล้วน่ะ เธอกำลังยืนยิ้มให้ฉันอยู่ด้วยท่าทางใจดี

“ค่ะ”ฉันตอบเขาไปพลางทำหน้าสงสัยและดูเหมือนเธอจะเข้าใจสีหน้าของฉันน่ะ

“ป้าเป็นแม่ของซาโนะน่ะจ๊ะหนูโยโกะ^_^”เธอเอ่ยกลับมาด้วยท่าทางยิ้มแย้มและเป็นมิตร แม่ของซาโนะอย่างนั้นเหรอ

“สวัสดีค่ะ^_^”ฉันรีบยกมือไหว้เพื่อสวัสดีเธอแต่เธอก็ยกมือขึ้นมารับไหว้ฉันด้วยท่าทางเก้ๆกังๆน่ะ อ๋อใช่สิเธอเป็นคนญี่ปุ่นหนิหนา เมื่อนึกได้ยังงั้นฉันก็สบัดตัวลุกขึ้นยืนและโค้งตัวเล็กน้อยเพื่อทำการทักทายแบบคนญี่ปุ่น

こんにちは(คนนิจิวะ)”ฉันเอ่ยทักทายเป็นภาษาญี่ปุ่นเธอไป

こんにちは(คนนิจิวะ)”เธอเองก็โค้งตัวเล็กน้อยและทักทายฉันกลับมาเป็นภาษาญี่ปุ่นเช่นกัน

“หนูโยโกะทำตัวสบายๆเลยจ๊ะไม่ต้องเกร็งนะ”แม่ของซาโนะเอ่ยขึ้นพลางเดินเข้ามาหาฉันใบหน้าของเธอเต็ทไปด้วยรอยยิ้มที่ใจดีทำให้ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลย

“หิวรึยังจ๊ะ?”แม่ของซาโนะเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงเป็นห่วง ฉันก็เอามือไปลูบท้องของตัวเองที่มันส่งเสียงร้องออกมาแล้ว

“แฮะๆๆหิวแล้วค่ะคุณป้า^_^”ฉันบอกเธอไป เธอก็ส่งยิ้มเอ็นดูมาให้ฉัน

“ไปจ๊ะป้าทำอาหารไทยไว้ต้อนรับหนูแล้วนะ^_^”คุณป้าพูดพลางเอื้อมมือมาจับมือฉันเพื่อชวนฉันลงไปทานอาหาร

“ค่ะ^_^”ฉันยิ้มรับเธอเธอก็ยิ้มให้ฉันและจูงมือฉันเดินออกจากห้องนอนขนาดใหญ่เดินมาเรื่อยๆจนมาเจอบันไดและเธอก็พาฉันเดินลงบันไดเพื่อลงไปยังชั้นล่าง

“ตื่นแล้วเหรอหนูโยโกะจัง^_^”เสียงที่คุ้นหูเหมือนฉันเคยได้ยินเอ่ยทักทายฉันมาจากหัวโต๊ะของห้องอาหาร

こんにちは(คนนิจิวะ)”ฉันโค้งตัวทำความเคารพชายวัยห้าสิบเศษขึ้นด้วยท่าทางเคารพเพราะฉันเคยเจอคนนี้มาแล้วเมื่อวันงานเลี้ยงต้อนรับท่านมิซาน เขาคือท่านมิซาโอะ ซานโต้พ่อของมิซาโนะ ซานโต้

“ทำตัวตามสบายเลยหนู มานั่งๆๆ^_^”คุณลุงซาโอะเอ่ยบอกฉันพลางผายมือให้ฉันนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับท่านด้วยท่าทางใจดี ฉันก็โค้งตัวให้และยิ้มให้ท่าน

“ไปจ๊ะ^_^”คุณป้าหันมาบอกฉันพลางจับมือฉันพาไปนั่งลงที่นั่งฝั่งซ้ายของท่านซาโอะโดยที่เธอไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับฉันคือฝั่งขวาของท่านมิซาโอะโดยฝั่งฉันเว้นที่นั่งข้างๆฉันไว้หนึ่งตัว ฉันสงสัยแต่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป

“ป้าน่ะชอบทำอาหารไทยมากที่สุดเลยล่ะจ๊ะ เพราะซาโนะน่ะเขาชอบ^_^”คุณป้าเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงร่าเริงฉันก็ยิ้มให้เธอและมองดูอาหารหลายจานที่เป็นอาหารไทยที่ถูกจัดเรียงไว้บนโต๊ะอาหารอย่างสวยงามและเรียบร้อย

“หนูโยโกะลองชิมต้มยำกุ้งสิจ๊ะว่าเหมือนคนไทยเขาทำกันไหม?”คุณป้าว่าพลางตักต้มยำกุ้งน้ำข้นกลิ่นหอมน่ากินมาใส่จานข้าวสวยฉัน

“ขอบคุณค่ะ”ฉันโค้งศีรษะให้เธอและเอ่ยขอบคุณเธอ พลางหยิบช้อนขึ้นมาตักชิมต้มยำกุ้ง

“อร่อยมากค่ะ^_^”เมื่อฉันชิมเสร็จก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าคุณป้ากับคุณลุงที่พวกท่านนั้นทำหน้าตาลุ้นกับคำตอบของฉันอยู่

“จริงเหรอจ๊ะ?”

“ค่ะ^_^”

“งั้นหนูโยโกะทานเลยนะจ๊ะ ทานเยอะๆเลย^_^”

“ได้ค่ะ งั้นหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ^_^”

“จ๊ะ^_^”เมื่อฉันได้รับคำอนุญาตของคุณป้าแล้ว ฉันก็ลงมือทานอาหารไทยรสชาติบ้านเกิดที่ฉันคิดถึงอย่างเอร็ดอร่อย

“ไม่รอเลยนะครับคุณพ่อคุณแม่”เสียงบ่นอย่างน้อยใจเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสูงของคนที่ฉันคุ้นตาก็เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างๆฉันซึ่งอยู่ติดกับท่านซาโอะ

“ก็เราห่วงช้าเอง^_^”คุณป้าเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางขำขันพลางหันไปสั่งคนรับใช้ให้ตักข้าวให้ซาโนะ

“ผมรีบเคลียร์งานหนิครับ หิวไส้จะขาดแล้ว”ซาโนะพูดบอกคุณป้าไปด้วยนำ้เสียงออดอ้อน ทำให้ฉันที่ในปากยังคาบช้อนอยู่ต้องหันไปมองซาโนะที่ตัวโตยังกะควายยังอ้อนแม่เหมือนเด็กๆอยู่อีก

“มองไร?”ซาโนะที่รู้ได้ว่ามีฉันกำลังนั่งมองอยู่ก็หันหน้ามามองหน้าฉันและเอ่ยถามฉันมาด้วยน้ำเสียงเเข็งๆเพื่อกลบเกลื่อนความอายน่ะสิ

“ทานข้าวเถอะลูก”คุณป้ารีบห้ามทัพทันทีเมื่อฉันไม่ตอบซาโนะแต่กลับยักคิ้วให้เขาอย่างกวนๆทำให้ซาโนะไม่พอใจ

“ครับ^_^”ว๊ายเจอลูกแหง่เพิ่มอีกหนึ่งอัตรา^_^คนนั้นคือมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่มีนามว่า มิซาโนะ ซานโต้

“คริๆๆ”ฉันแอบขำทำให้ซาโนะที่นั่งอยู่ข้างๆเอาเท้าเขามาเขี่ยเท้าฉันอย่างแรงทำให้ฉันแทบจะสำลักข้าวในปาก

ขวับ

ฉันหันไปจะเอาเรื่องซาโนะแต่เขากลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ลอยหน้าลอยตาเคี้ยวข้าวตุ้ยๆเหมือนเด็กสายตาของเขาก็จดจ้องไปที่แม่ของเขา อีตาบ้านี้มันกวน!!

“มหาวิทยาลัยเป็นยังไงบ้างหนูโยโกะ โอเคไหม?”เสียงของคุณลุงซาโอะที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยถามฉันขึ้นหลังจากที่ท่านไม่ได้พูดอะไรเอาแต่นั่งยิ้มมองสองแม่ลูกนั้นออดอ้อนกัน

“ก็..”ฉันที่กำลังจะบอกคุณลุงแต่ก็โดนมิซาโนะเอ่ยตัดหน้าฉันไปอย่างไว

“เธอจะไปรู้ได้ยังไงกันล่ะครับคุณพ่อ เธอเพิ่งจะไปมหาลัยแค่วันเดียวเองนอกนั้นโดดเรียนซะงั้น”ซาโนะไม่ว่าเปล่าหันมายักคิ้วใส่ฉันอย่างกวนๆ

ตุ๊บ

“โอ้ยยยยยย!”ซาโนะร้องโหยหวนออกมาอย่างเสียงดังพลางทำหน้าเหยเกบ่งบอกถึงความเจ็บปวดเมื่อฉันกระทืบส้นเท้าลงไปบนเท้าของเขาอย่างแรง

“เป็นอะไรลูก?”คุณป้าเอ่ยถามซาโนะด้วยความเป็นห่วงเธอทำท่าจะลุกขึ้นมาดูซาโนะ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้าเดี๋ยวหนูดูแลพี่ซาโนะให้เองค่ะ^_^”ฉันรีบหันไปบอกคุณป้า เธอก็หันไปยิ้มกับคุณลุงและหันมาพยักหน้าให้ฉัน

“เป็นอะไรไปคะพี่ซาโนะ เจ็บตรงไหนเหรอคะให้โยโกะดูให้ไหมคะ?”ฉันทำเสียงอ่อนเสียงหวานพลางเอื้อมมือไปจับตัวมิซาโนะและทำท่าเป็นห่วงเขามากๆ ซาโนะก็มองหน้าฉันด้วยแววตาขุ่นเคืองฉันเเสยะยิ้มให้เขาและเอื้อมมือไปที่ชายโครงซ้ายของซาโนะและจัดการหยิกเขา

“โอ้ยยยยยยเจ็บบบ”คราวนี้ซาโนะแหกปากร้องลั่นหนักกว่าเดิมเขารีบจับมือฉันออกมาจากชายโครงเขาและจับมือฉันฉุดกระชากออกมาจากโต๊ะอาหารอย่างไว

“เดี๋ยวผมพาน้องโยโกะไปช่วยดูแผลหน่อยนะครับ”ซาโนะหันไปโค้งศีรษะให้คุณลุงคุณป้าและเอ่ยบอกพวกท่านอย่างรวดเร็ว

“จ๊ะๆ”คุณป้าก็พยักหน้ารับคำของซาโนะอย่างสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไร

ตึกๆๆ

“จะพาฉันไปไหนเนี่ย?”ฉันโวยใส่ซาโนะพลางเอามือที่เขาจับมือฉันอยู่ให้ปล่อยฉัน

พรึบ

“จะจะทำอะไร?”ฉันเอ่ยถามเขาไปด้วยนำ้เสียงสั่นเครือเมื่อซาโนะจับร่างของฉันให้พิงเข้ากับพนังปูนและเขาก็ทาบทับร่างฉันเขาจับมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นเหนือหัวและขยับใบหน้าหล่อๆของเขาเข้ามาใกล้ๆฉัน

“คุณเหยียบเท้าผมกับหยิกผม”เขาพูดบอกฉันใบหน้าของเขาอยู่ใกล้กันมาก ทำให้เวลาที่เขาพูดริมฝีปากนุ่มๆของเขาก็เฉียดโดนกับริมฝีปากของฉัน

ตึกตักๆ

เอาอีกแล้ว หัวใจเต้นแรงอีกแล้วเพราะกลิ่นตัวหอมๆของมิซาโนะทำให้จิตใจของฉันร้อนรุ่ม

“คุณทำผมเจ็บสองครั้งเพราะฉะนั้น ผมจะ….จูบคุณสองครั้ง^_^”คำพูดของมิซาโนะทำให้ฉันเบิกตาโตกว้างขึ้นด้วยความตกใจ

“ไอ้!อุ๊บอื้ออ”พอฉันอ้าปากก็โดนมิซาโนะประกบริมฝีปากของฉันอย่างไว จูบของเขาเป็นจูบที่อ้อยอิ่งจนฉันเคลิ้มตามจูบตอบเขา

“อื้ออออ”เสียงครวญครางของเราทั้งคู่ดังเล็ดลอดออกมาระหว่างที่เราสองคนแลกลิ้นชิมความหวานของกันและกัน ทำไมซาโนะถึงได้หวานขนาดนี้ หวานยิ่งกว่านำ้หวานเฮลซ์บลูบอยเสียอีก

“อื้ออออ”เขาค่อยๆปล่อยแขนฉันให้เป็นอิสระและเริ่มใช้ฝามือใหญ่ของเขาโอบจับโครงแก้มทั้งสองข้างของฉันไว้ ฉันเองก็ไม่แพ้เขาเมื่อมือทั้งสองข้างเป็นอิสระก็เอื้อมขึ้นไปคล้องคอเขาร่างกายของเขาค่อยๆเบียดเข้ามาใกล้ร่างฉันมากขึ้น ทำให้จิตใจของฉันร้อนรุ่มหนักมากกว่าเดิม ใจของฉันก็เต้นเร็วจนฉันเริ่มหายใจไม่ออก

เพล้ง

“คะคุณซาโนะ?”เสียงแก้วตกแตกสู่พื้นดินพร้อมกับเสียงกระตุกของใครสักคนดังขึ้นทำให้ฉันได้สติ

ผลัก

ฉันผลักร่างของซาโนะให้ออกไปจากร่างฉันอย่างแรงจนทำให้เขาเซถอยหลังไปชนเข้ากับกำแพงปูนอีกฝั่งหนึ่งอย่างงแรง

“ขะ…ขอโทษค่ะ ป้าไม่รู้ว่าคุณซาโนะกำลัง…”

“ไม่มีอะไรนะคะ อย่าพูดนะคะ!”ฉันรีบยกมือห้ามป้าแม่บ้านพูดอะไร เธอก็เงียบมองฉันสลับกับซาโนะที่เขายกมือขึ้นมาลูบริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของตัวเอง เซ็กซี่จังเอ้ย!ไม่ใช่ๆๆ!ถ้าฉันจะใจแตกก็เพราะอีตาบ้านี้แหละ!!!

“โว้ยยยยยย”ฉันแหกปากลั่นและรีบเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างไวเพราะอับอาย หน้าอายที่สุด^//^

“ไม่ชอบแล้วมาจูบทำไมเนี่ยอีตาบ้า คุณจะรู้ไหมว่ากำลังทำให้ใจฉันแตกกกกกกกก!!”ฉันตะโกนะแหกปากพลางชักดิ้นชักงออยู่บนเตียงนอนคิงไซส์ห้องเดิมกับที่ฉันนอนเมื่อกี้นี้ ห้องใครไม่รู้ รู้แต่ว่าฉันขอยึดก่อนไม่กล้าออกไปเจอใครทั้งนั้น!…………..

ห้องกล้องวงจรปิดของคฤหาสน์ซานโต้

“คราวนี้ ไม่รอดแน่ไอ้พี่เมีย มึงเสร็จแน่^_^”ริวอิจที่ยืนกอดอกสายตาจับจ้องจอมอมิเตอร์ขนาดใหญ่ที่มีร่างของชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนจูบกันอยู่ทำให้เขากระตุกรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา

“ปริ้นภาพนี้ออกมาให้กู กูจะเอาไปฟ้องพ่อตา^_^”

“ได้ครับนายไม่มีปัญหา^_^”

“นายครับนาย!!”

“อะไร!!”

“นายหญิงปลายฟ้าโทรมาให้กลับบ้านได้แล้วครับ”

“เอ่อๆๆบอกเมียกูว่าเดี๋ยวกูไปแปปหนึ่ง”ริวอิจิหันไปตะโกนบอกลูกน้องของเขาและเอื้อมมือไปหยิบรูปจากกล้องวงจรปิดขึ้นมาดูพลางยกยิ้มที่มุมปากขึ้น

 

 

ตอนที่17มาแล้วนะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว