email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่16(มุมดีๆของมิซาโนะ)

ชื่อตอน : ตอนที่16(มุมดีๆของมิซาโนะ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2564 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16(มุมดีๆของมิซาโนะ)
แบบอักษร

 

คฤหาสน์ มิยาชิตะ

07:00น.

ต้นฝน ซาโยโกะจัง...

“ทำไมลูกถึงอยากอยู่ที่นี้แล้วล่ะ?”เสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจที่ต้องไม่แสดงออกมามากของท่านมิซานเอ่ยขึ้น ฉันที่กำลังก้มหน้าก้มตากินข้าวอยู่ก็ต้องเงยหน้ากลับไปมองเขา

“ก็อยากอยู่แล้ว อยู่ที่นี้สบายดีไม่ต้องทำงาน”ฉันบอกเขาไปและก้มหน้ากินข้าวต่อเพื่อจะไปมหาลัย

“อย่างงั้นเหรอลูก ดีแล้วที่หนูชอบพ่อจะได้หมดห่วง”ท่านมิซานเอ่ยขึ้นมาด้วยนำ้เสียงดีใจ

“ฉันจะไม่หนีอีกแต่มีข้อแม้”ฉันว่าพลางวางช้อนกับส้อมและเงยหน้าขึ้นไปมองท่านมิซานที่เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้าฉัน

“ข้อแม้?….อะไรเหรอลูก?”ท่านมิซานเอ่ยถามฉันมาด้วยสีหน้ากังวลใจ ฉันก็จึงกรีดรอยยิ้ม

“ฉันไม่เอาบอดี้การ์ดฉันต้องการความเป็นส่วนตัว ขอเงินและการติดต่อกับทุกคนได้เพราะคนอย่างฉันพูดคำไหนคำนั้นคือไม่หนีก็คือไม่หนีถ้าคุณไม่เชื่อคำพูดฉัน”ฉันเว้นระยะและจ้องหน้าเขาพร้อมกับกรีดรอยยิ้มที่ชั่วร้ายที่สุดให้เขาดู

“ฉันจะหนีทุกอย่างเมื่อมีโอกาส”

“โอเคลูก พ่อเชื่อคำหนูพ่อจะให้ทุกอย่างที่หนูต้องการ”เมื่อท่านนายกพูดเสร็จเขาก็ดีดนิ้วดังเป๊าแล้วสักพักก็มีบอดี้การ์ดชุดดำสามคนเดินถือถาดของอะไรมาก็ไม่รู้ ฉันก็มองมันอย่างสงสัย

“นี่เป็นบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดลูกใช้ได้ตามสบายและอันนี้คือเงินเยนสดจำนวนสามล้านเยนพ่อให้ลูกทุกวันเป็นค่าขนมในการไปมหาวิทยาลัยของลูก^_^”

“และชิ้นสุดท้าย..”ท่านนายกพูดพลางกระดิกนิ้วชี้เรียกถาดสุดท้ายให้เข้ามาเขามีสีหน้าที่ภูมิใจมากกับถาดที่สามนี้

“กุญแจโรงรถเชิญลูกเลือกได้ตามสบายลูกพึงพอใจคันไหนกุญแจอยู่ที่รถทุกคัน”ท่านนายกพูดเสร็จก็วางของสามอย่างมาตรงหน้าฉัน ฉันกลืนนำ้ลายลงคอดังอึกใหญ่ นี่พ่อฉันรวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?

“และที่สำคัญของของพ่อทุกอย่างมันเป็นของหนู….ของหนูแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น…โยโกะจัง..”ท่านมิซานพูดพร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆให้ฉัน คำพูดของเขาทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขาอย่างไม่รู้ตัว สายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยของเขามันปิดไม่มิดแต่ฉันก็ไม่ชอบที่เขาทิ้งฉันกับแม่ให้ลำบากและมาสบายอยู่คนเดียวทั้งที่เขารวยขนาดนี้แต่ยังปล่อยฉันให้อดมื้อกินมื้อ เขาทำได้ยังไงกัน?

“อย่าคิดที่จะได้คำขอบคุณจากฉัน….เพราะมันไม่มีวัน…”ฉันพูดหลังจากที่ฉันเดินออกมาจากโต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว ฉันไม่ได้หันกลับไปมองว่าเขาจะทำสีหน้ายังไง เพราะฉันไม่สนใจ ฉันไม่สนใจเขาเพราะเขาก็ไม่เคยสนใจฉันเลยหนิ

“คุณหนู”เสียงเรียกฉันอย่างแผ่วเบาดังออกมาจากมาม่าซัง แต่ฉันก็ไม่หันกลับไปหาท่านฉันเลือกที่จะเดินออกมาจากบ้านหลังนั้นและมุ่งหน้าตรงไปยังอาคารจอดรถ ใช่เรียกแบบนั้นได้เลยล่ะ เพราะตึกแห่งนี้ทำมาเพื่อเป็นที่จอดรถของท่านนายกโดยเฉพาะ

“เชิญครับคุณหนู”เสียงพร้อมกับการผายมืออย่างนอบน้อมของบอดี้การ์ดที่ยืนประจำหน้าตึกจอดรถเอ่ยขึ้น ฉันก็เหลือบหางตามองเขานิดหน่อยแต่ไม่ได้พูดคุยหรือทักทายอะไรเขาไป ฉันสแกนคีย์การ์ดเพื่อจะเปิดที่จอดรถ

ติ๊ด

ทันทีที่ประตูบานเลื่อนสีดำทึบเพราะถูกติดฟิล์มสีดำค่อยๆเลื่อนออกจากกันภาพเบื้องหน้าทำให้สายตาของฉันเบิกโตขึ้นเมื่อเห็นรถสปอร์ตหรูนับสิบคันจอดเรียงกันอยู่แต่ละคันเงาวับเหมือนถูกดูแลเป็นอย่างดี

“ชั้นสองกับชั้นสามยังมีให้เลือกอีกนะครับคุณหนู”เสียงบอดี้การ์ดคนเดิมเอ่ยขึ้นฉันจึงหันกลับไปมองเขาก็พบว่าเขาเอามือกุมไว้ที่และก้มหน้าให้ฉันอย่างเคารพ

“ไม่ล่ะ ฉันเอาพวกนี้ดีกว่า”ฉันบอกเขาไปและรีบเดินไปเลือกรถที่มีแต่รุ่นดังๆทั้งนั้นเลย แต่ละคันเหยียบหลักล้านขึ้นทุกคัน

พรึบ

เมื่อฉันเลือกได้ถูกใจแล้ว ฉันก็เปิดประตูและขึ้นรถสปอร์ตรุ่น Bugatti La Voiture Noireสีขาวสะอาดตา

บรึ้นนนนนนน

“หึ!”ฉันแสยะยิ้มและจัดการกดปุ่มสตาร์ทรถทันทีอย่างชำนาญ ฉันทำงานทุกอย่างเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ

บรึ้นนนนนนนน

ฉันเหยียบคันเร่งและพุ่งตัวรถออกมาจากตึกจอดรถนั้นทันทีประตูรั้วบานใหญ่ก็ค่อยๆเปิดเองอย่างอัตโนมัติเมื่อมันจับได้ว่ามีคนกำลังจะออกจากคฤหาสน์แห่งนี้ ฉันขับรถไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่GPSบอกแต่ดูเหมือนฉันยังไม่ชำนาญเส้นทางสักเท่าไหร่แต่โชคดีที่รถคันนี้นำ้มันเต็มถัง

บรึ้นนนนนน

“ไม่น่าอวดเก่งเลย!”ฉันพูดว่าตัวเองเมื่อมองไปรอบๆก็พบว่าฉันขับรถออกนอกเส้นทางมาไกลมาแล้ว

เอี๊ยด

ฉันมาจอดหน้าตึกอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งและสอดส่องสายตามองเข้าไปก็พบกับร่างสูงที่คุ้นตาของใครคนหนึ่งกำลังทำหน้าตาเคร่งเครียดเอามือเท้าเอวเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมที่คอสามเม็ดโชว์รอยสักที่คอเท่ๆของเขาสวมกางเกงผ้าเตื้อดีสีดำทับในอย่างเท่เขายืนอยู่ตรงหน้าชายกลุ่มของชายชุดดำที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังของอีตานั้นโดยสายตาของพวกเขามันเต็มไปด้วยความเป็นห่วงปนความเครียดแค้นและยังมีชายชุดดำยืนประกบข้างซาโนะอีกนับสิบคนและที่ทำให้ฉันสะดุดตามากที่สุดก็คือ กลุ่มชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งจำนวนห้าคนกำลังพากันรุมกระทืบผู้ชายในชุดสูทสีแดงที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

“อีตานักเลงเอ้ย!ป่าเถื่อนที่สุด!”ฉันสบถขึ้นพลางจ้องมองอีตานั้นที่เดินไปคร่อมร่างของชายคนนั้นและจับคอเสื้อเขาขึ้นมามองหน้าตัวเองชายคนนั้นก็เหมือนคนที่กำลังจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่และต่อมความเสือกก็เข้ามาทันที ฉันรีบเปิดประตูรถอย่างแผ่วเบาและรีบนั่งย่องๆให้เข้าไปใกล้คนพวกนั้นมากที่สุดเพื่อจะฟังบทสนทนาได้ชัดเจนขึ้น

“แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบการค้าผู้หญิง!!”ซาโนะตวาดเสียงดังอย่างดุดันใบหน้าของเขาแสดงถึงความโกรธมากๆใบหน้าที่เคยเป็นสีขาวอมชมพูบัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำแล้วนัยตาของเขาที่เคยเป็นสีดำก็กลับกลายเป็นสีแดงเหมือนเลือด

“และการค้ามนุษย์!!”

“แต่มันเป็นธรรมเนียมของมาเฟียนะเว้ย!!”ชายคนนั้นพูดสวนกลับซาโนะไปด้วยนำ้เสียงเหือดแห้งเพราะที่ปากของเขากำลังมีเลือดไหลออกมา

“กูรู้แต่มันไม่มีในธรรมเนียมของกู!”

“มึงเป็นเพื่อนกูมึงก็น่าจะรู้ว่ากูเกลียดการค้ามนุษย์มากแค่ไหน!”ซาโนะยิ่งดึงคอเสื้อของชายคนนั้นแรงขึ้นจนเขาสำลักเลือดสีแดงสดออกมา โหดชิบ!

“แต่มันเป็นเงินทั้งนั้นน่ะเว้ย!”ชายคนนั้นยังคงสวนกลับซาโนะไปทั้งๆที่เขานั้นแทบจะไม่มีแรงพูดอยู่แล้ว

ตุ๊บ!!ๆๆๆ

ฉันเบิกตากว้างขึ้นเมื่อซาโนะจับร่างของชายคนนั้นกระแทกกับพื้นปูนซีเมนต์แข็งๆอย่างแรงหลายทีจนทำให้ศีรษะของชายคนนั้นมีเลือดสีแดงสดไหลออกมา

“แต่ที่มึงทำมันมากเกินไป มึงไปจับตัวคนที่เขาไม่เต็มใจมาทำไม!!”ซาโนะตวาดเสียงดังสนั่นแววตาแบะนำ้เสียงของเขาเหี้ยมเกรียมทำให้ฉันรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาเลย

“ถุ้ย!มึงจะอะไรหนักหนา น้องมึงก็มีผัวไปแล้วคงไม่มีใครทำอะไรน้องมึงหรอก!!”ชายคนนั้นถุยเลือดสีแดงสดใส่หน้าของซาโนะและตะโกนเสียงกลับใส่ซาโนะเช่นกัน

“ถ้ามึงยังอยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่ออีกเลิกทำกิจการทุเรศนี้ซ่ะ!”

“ไม่งั้นจะหาว่ากูไม่เตือน!”

“ที่มึงยังเปิดคาสิโนได้เลย!”ชายคนนั้นตะโกนใส่ซาโนะในขณะที่ซาโนะลุกออกมาจากตัวชายคนนั้นแล้ว เขาก็หันไปมองพร้อมกับจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

“กูเปิดคาสิโนแต่กูไม่ได้เปิดซ่องเหมือนมึง!!”ซาโนะหันกลับไปและเดินตุ่มๆเข้าไปกระทืบร่างของชายคนนั้นอีกหลายทีจนทำให้ชายชุดดำอีกกลุ่มหนึ่งฉันคาดว่าน่าจะไม่ใช่คนของซาโนะทำท่าจะวิ่งเข้ามาช่วยผู้ชายสุดสีแดงทำให้คนของซาโนะรีบเล็งปืนกลนับยี่สิบกระบอกจ่อไปที่คนพวกนั้นทันที

“พวกนี้นี่มันมาเฟียชัดๆโหดได้โล่เลยเว้ย”ฉันพูดพลางกลืนนำ้ลายลงคอดังอึกใหญ่

“มึงควรเลิกขี้ขลาดได้แล้วไอ้ซาโนะ!”

“กูรู้ว่ามึงก็อยากจะเปิดซ่องอยู่เหมือนกันไม่งั้นมึงคงไม่อิจฉากูแบบนี้”

“แต่เพราะมึงกลัวว่าจะมีคนมาทำกับน้องสาวมึงแบบนี้บ้างสิน่ะแต่ที่กูรู้น้องมึงก็โดนไอ้ริวฉุดมาขืนใจทำเมียนี้หว่ทน้องมึงก็โดนไปแล้วมึงจะกลัวอะไรเพราะน้อวมึงก็เหมือนกับอีตัวเหมือนเด็กในซ่องกูล่ะว่ะ!”ชายชุดสูทสีแดงพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยทำให้ซาโนะที่เดินออกมาจากเขาอีกรอบต้องหันกลับไปหาชายคนนั้นอีกรอบเช่นกันแต่คราวนี้แววตาของเขาแข็งกร้าวและดุดันหนักมากกว่าเดิม

“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรน่ะ!!”ซาโนะเดินไปหยุดอยู่ตรงร่างของชายสูทสีแดงพร้อมกับตวาดเสียงดังถามเขา

“หึ!”ชายคนนั้นทำเสียงหัวเราะในลำคอพลางยิ้มออกมาเหมือนคนที่ไม่ได้เกรงกลัวซาโนะออกจะออกแนวท้าทายซะด้วยซ้ำ ทั้งที่ตัวเองนอนพะงาบๆอยู่แล้วยังจะไปยั่วโมโหซาโนะอีกทำไมฉันล่ะไม่เข้าใจพวกผู้ชายเลยจริงๆ

“ไอ้เหี้ยเอ้ยอย่าอยู่เลยมึง!”ซาโนะพูดเสร็จเขาก็กะหน่ำเท้าลงไปที่ร่างของชายคนนั้นอย่างถี่รัว

พรึกๆๆๆๆๆๆๆๆ

เขาลงนำ้หนักเท้าอย่างแรงตามอารมณ์ของเขา ชายคนนั้นตอนนี้ได้นอนแน่นิ่งไปแล้วแต่ซาโนะก็ยังไม่หยุดที่จะกระหน่ำเท้าลงไปที่ร่างของชายคนนั้น

พรึบ

“อย่าอยู่เลยมึง!!”ซาโนะพูดเสร็จพร้อมกับหยิบปืนพกสั้นออกมาจากด้านหลังของเขาเล็งปืนจ่อไปที่ร่างของชายคนนั้น

พรึบ สวบ

“อย่าฆ่าเขาเลยนะซาโนะ ฉันขอร้องฮืฮๆๆๆๆ”ฉันโผล่เข้ากอดคอซาโนะพร้อมกับร้องไห้ออกมาและเอ่ยขอร้องเขาใบหน้าของฉันซบชงไปบนหน้าอกแกร่งของเขาทำให้ฉันได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอ่อนๆจากตัวเขา

“โยโกะ?”ซาโนะเอ่ยเรียกฉันด้วยนำ้เสียงแผ่วเบา

“อย่าฆ่าคนเลยนะ ฉันขอร้องฮืฮๆๆ”ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ซาโนะก็ยืนตกละตึงกับท่าทีของฉัน ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าฉันมาทำอะไรที่นี้และตรงนี้ตอนนี้ ฉันทำอะไร!!!………เพราะกลัวว่าเขาจะฆ่าคนตายอย่างงั้นเหรอ ฉันเป็นห่วงเขาเหรอ แต่เขาเป็นมาเฟียหนิฆ่าคนแค่คนเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง แต่มันก็ไม่ดี ฉันไม่อยากให้มือของเขาต้องเปื้อนเลือด!

“ฮืฮๆๆๆอึกอึก”ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นจนฉันรับรู้ได้ว่ามือหนาของมิซาโนะกำลังโอบกอดร่างของฉันพร้อมกับลูบมือไปที่แผ่นหลังของฉันอย่างเเผ่วเบา

“ผมไม่ฆ่าเขาแล้ว คุณเลิกร้องไห้เถอะนะ”เสียงนุ่มทุ้มละมุนของซาโนะเอ่ยบอกฉัน ทำให้ฉันยิ้มออกมาทั้งที่ยังร้องไห้อยู่

“ฮืฮฮืฮๆๆๆ”เมื่อฉันได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่นของซาโนะแล้วมันกลับทำให้ฉันร้องไห้ออกมาหนักมากกว่าเดิมเพราะฉันไม่เคยได้รับความอบอุ่นแบบนี้จากใครมาก่อนเลย

ตึกๆๆๆๆๆ

“ใจเต้นแรงจัง…..คุณชอบฉันเหรอ….”ฉันที่ได้ยินเสียงหัวใจของมิซาโนะที่มันกำลังเต้นรัวแรงก็เอ่ยถามเขาไป

“……..”ซาโนะเงียบไปโดยไม่ได้ตอบอะไรฉันกลับมาและถึงเขาจะตอบฉันก็ไม่ได้อยู่ฟังเขาเพราะฉันหมดสติเพราะร้องไห้อย่างหนักและไหนจะเมื่อคืนที่ไม่ได้นอนอีกเพราะมัวแต่คิดเรื่องการใช้ชีวิตอยู่ที่นี้โดยไม่คิดหนีเลยทำให้ฉันไม่ได้นอนทั้งคืนและยังจะมาเจอเหตุการณ์ที่น่าตกใจแบบนี้อีก เหมือนเหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นกับครอบครัวฉันเมื่อตอนฉันเป็นเด็กและในนั้นมีพ่อนั่งกอดฉันเพื่อกันฉันไม่ให้โดนทำร้ายแต่มีแม่แม่กลับยืนยิ้ม ใช่แม่ฉันกำลังยิ้มอยู่เหมือนรอยยิ้มของท่านกำลังสะใจ..แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคือเรื่องจริงหรือฉันแค่ฝันไป…..

 

ตอนที่16มาแล้วนะคะ

วันนี้มาซะดึกเลย

ฝันดีๆนะคะพี่ๆรีดเดอร์ทุกคนๆ🥰🥰❤️

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว