email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่15(เป็นอะไร?)

ชื่อตอน : ตอนที่15(เป็นอะไร?)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2564 13:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่15(เป็นอะไร?)
แบบอักษร

 

คฤหาสน์ มิยาชิตะ

ต้นฝน ซาโยโกะจัง...

“คุณหนูคะ คุณหนูของมาม่าซัง^_^”เสียงร้องด้วยความดีใจของมาม่าซังเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นร่างของฉันเดินเข้ามาภายในบ้าน ฉันก็ยิ้มและอ้าแขนรอรับร่างของมาม่าซังที่วิ่งเข้ามาสวมกอดฉันด้วยความคิดถึง

พรึบ

“คุณหนูของมาม่าซัง คิดถึงจังเลยค่ะ^_^”มาม่าซังผละกอดออกจากฉันแล้วเอ่ยบอกฉันด้วยนำ้เสียงและแววตาที่จริงจัง

“หนูก็คิดถึงมาม่าซังค่ะ^_^”ฉันเอ่ยบอกมาม่าซังกลับไปและในทันใดนั้นสายตาของฉันก็ไปสบเข้ากับดวงตาสีนำ้ตาลที่สั่นไหวเขากำลังมองมาที่ฉันและยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ใครคนนั้นก็คือท่านมิซานท่านนายกรัฐมนตรียังไงล่ะ

“คุณหนูมาเที่ยวเหรอคะ?”มาม่าซังเอ่ยถามฉัน ฉันก็ละสายตามามองหน้ามาม่าซังและยิ้มกว้างขึ้น

“เปล่าหรอกค่ะ หนูจะกลับมาอยู่ที่นี้และหนูก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”ฉันพูดออกมาด้วยนำ้เสียงเยือกเย็นและเเข็งกร้าว

“ลูกหมายความว่ายังไงโยโกะ?”ท่านมิซานเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงสงสัยปนแปลกใจกับคำพูดของฉัน

“ผมเอาคุณหนูโยโกะมาคืนท่านครับ”มิซาโนะที่เดินตามหลังฉันมาเอ่ยขึ้น ทำให้ท่านมิซานมีสีหน้าที่ตกใจหนักกว่าเดิม

“หมายความว่ายังไงซาโนะ?”ท่านมิซานเอ่ยถามซาโนะซาโนะก็ค่อยๆเดินก้มศีรษะเข้าไปหาท่านมิซาน

“คุณหนูอยากกลับมาอยู่ที่นี้ครับท่าน”มิซาโนะพูดเสร็จเขาก็โค้งตัวให้ท่านมิซานอย่างเคารพ

“จริงเหรอลูก หนูอยากกลับมาอยู่กับพ่อเหรอ^_^”ท่านมิซานหันมาเอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงและสีหน้าที่บ่งบอกว่าเขากำลังดีใจดีใจมาก ถ้าอยากให้ฉันอยู่ ฉันก็จะอยู่ อยู่ที่นี้และไม่ไปไหนเพราะฉันจะตายอยู่ที่นี้

“เปล่า”ฉันตอบไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบทำให้ท่านมิซานและซาโนะมองที่ฉันอย่างไว สายตาสั่นไหวของท่านมิซานกำลังทำให้ใจของฉันเจ็บปวดแต่ฉันจะใจอ่อนไม่ได้ เขาทำแม่ฉันเจ็บ ทำฉันเจ็บ เขาต้องเจ็บแบบที่แม่กับฉันเจ็บบ้างสิ

“แล้วทำไม?”ท่านมิซานเอ่ยถามฉันกลับมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันจะอยู่ที่นี้….”ฉันพูดเน้นเสียงและเน้นคำยิ่งทำให้ท่านมิซานมองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันพูด

“ฉันจะอยู่ที่บ้านหลังนี้และที่ประเทศนี้จะไม่หนีอีกแล้ว เข้าใจกันน่ะ?”ฉันพูดพลางทำมือทำไม้แบบเด็กที่ไร้การอบรมการสั่งสอน คำพูดของฉันทำให้ท่านมิซานยิ้มกว้างออกมาซึ่งผิดกับซาโนะที่เขากำลังทำหน้าสงสัยและจับผิดฉัน

“เข้าใจลูกพ่อเข้าใจ หนูเหนื่อยไหม ไปพักผ่อนเถอะนะลูกนะ^_^”ท่านมิซานเอ่ยออกมาด้วยความดีใจพลางทำท่าจะมาจับตัวฉันแต่ฉันเบี่ยงตัวหลบทำเหมือนรังเกียจเขา

“มาม่าซังคะ เตรียมนำ้ร้อนให้หนูด้วย หนูจะอาบนำ้”ฉันหันไปบอกมาม่าซังและเดินผ่านท่านมิซานมาด้วยท่าทางที่เย็นชา

หมับ

“คุณคิดที่จะทำอะไร?”

“คุณโกรธผมเหรอ?”ซาโนะจับข้อมือฉันไว้ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินผ่านหน้าเขาและเขาก็เอ่ยถามฉันด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาเหมือนให้เราได้ยินกันแค่สองคน ฉันหันกลับไปมองมิซาโนะและกระตุกรอยยิ้มใส่เขาและบิดข้อมือตัวเองให้หลุดจากการจับกุมจากเขา

“ฉันโกรธคุณ….เรื่องอะไรคะ?”ฉันเอียงคอถามเขาเขาก็มีสีหน้าที่ตกใจนิดๆแต่เขาไม่ได้ถามอะไรฉันต่อ เป็นฉันเองที่เดินหลีกเขาขึ้นไปยังบันไดไปยังชั้นสองเพื่อเข้าห้องที่ฉันเคยอยู่เคยนอน ต่อไปนี้ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว เพราะฉันเหนื่อย เหนื่อยมากแล้ว

พรึบ

“แม่คะ แม่จะคิดถึงหนูบ้างไหม?”ฉันทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนคิงไซส์ขนาดใหญ่พลางเอ่ยถามคนไกลว่าเขาจะคิดถึงฉันบ้างไหม แต่คงไม่หรอก ป่านนี้แม่คงจะมีความสุขอยู่กับสามีของเขาอาจจะดีใจด้วยซ้ำที่ไม่มีฉันไปเป็นมารและเป็นส่วนเกิน ฉันคงจะต้องอยู่ที่นี้ต่อไปเพราะกลับไปก็ไม่มีใครต้องการฉัน ถ้าฉันอยู่ที่นี้อย่างน้อยที่นี้ก็ยังมีคนที่หวังดีและรักฉันอย่างมาม่าซัง ถ้าแม่รักฉันเขาคงไม่ขายฉันให้กับท่านมิซานหรอก

“คุณหนูคะ น้ำพร้อมแล้วนะคะ^_^”เสียงของมาม่าซังดังขึ้นทำให้ฉันรีบเช็ดนำ้ตาอย่างไว

“ค่ะ”ฉันขานรับมาม่าซังและรีบยันตัวลุกขึ้นและเดินไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะเปลี่ยนเสื้อผ้าไปลงแช่น้ำที่บ่อน้ำพุร้อนที่ระเบียงห้องของฉัน

“คุณหนูผ่อนคลายนะคะ เดี๋ยวมาม่าซังจะนวดให้”มาม่าซังเอ่ยบอกฉัน ฉันก็ยิ้มรับท่านและเดินลงไปในบ่อนำ้พุร้อนขนาดพอดีไม่ใหญ่เกินไม่เล็กเกิน และเอาแผ่นหลังพิงเข้ากับขอบบ่อเพื่อให้มาม่าซังนวดไหล่ให้ฉันได้ง่ายขึ้น ฉันยังรู้สึกเสียวๆที่ไหล่ฉันอยู่แต่ไม่ค่อยเจ็บแล้ว มันอาจจะหายแล้วก็ได้มั้ง

“คุณซาโนะกลับไปแล้วนะคะ”มาม่าซังเอ่ยบอกฉัน

“หนูไม่ได้อยากรู้เรื่องของเขา”ฉันบอกมาม่าซังกลับไป

“ค่ะ^_^”มาม่าซังตอบมาแค่นั้น และท่านก็เงียบไป ฉันจึงค่อยๆหลับตาลงเพื่อทำจิตใจให้ว่างไม่ต้องคิดอะไรมาก เพราะถ้าฉันคิดมาก ฉันก็จะเครียดเพราะฉะนั้นฉันจะไม่เครียด ในเมื่อฉันเลือกทางที่จะเดินแล้ว ฉันก็ควจจะมีความสุขกับมันสิถึงจะถูก^_^

 

คฤหาสน์ ซานโต้

มิซาโนะ ซานโต้……

“ลูกชาย^_^”เสียงร้องออกมาด้วยความดีใจของผู้หญิงที่ผมรัก ร้องทักผมพร้อมกับผมที่เดินเข้าไปสวมกอดท่านด้วยความคิดถึง

“ลมอะไรหอบลูกมาเนี่ยซาโนะ?”แม่ของผมเอ่ยถามผมทันทีที่ท่านผละกอดไปจากผม ผมก็ยิ้มให้ท่าน เพราะตั้งแต่ปลายฟ้าแต่งงานกับไอ้ริวผมก็เข้าไปบริหารงานเองทุกอย่าง งานผมเยอะจนไม่มีเวลากลับบ้านมาหาแม่ของผม ครั้งสุดท้ายที่กลับมาก็เมื่อตอนที่ผมเจอยัยโยโกะครั้งแรกนั้นแหละ

“ผมจะกลับมาอยู่ที่นี้แล้วครับ”

“อ้าวทำไมล่ะ ทำไมลูกไม่ไปอยู่กับหนูซาโยโกะจังล่ะ?”แม่ผมร้อนใจถามผม ผมก็เอื้อมมือไปจับมือมาผมมากุมไว้ด้วยความเคารพรัก แม่คือผู้หญิงที่แกร่งที่สุดในสายตาผมผมรักท่าน

“เธอกลับไปอยู่กับพ่อของเธอแล้วครับ”ผมตอบแม่ไปพลางเดินโอบเอวท่านไปยังห้องนั่งเล่นและพาท่านนั่งลงบนโซฟาตัวแพงและผมก็เอนตัวลงนอนตักแม่ของผม ท่านก็ยื่นมือมาลูบกลุ่มผมของผมอย่างแผ่วเบา

“อ้าวหนูโยโกะเธอเข้าใจพ่อของเธอแล้วเหรอ?”

“เปล่าหรอกครับแม่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆนะครับ”ผมบอกแม่ไปพลางจับมือท่านมาแนบกับแก้มของผมแม่ของผมก็ยิ้มขำ

“ชอบหนูซาโยโกะเหรอลูก ถึงอยากจะเข้าใจเธอน่ะ?”

“เปล่านะครับแม่ ผมก็แค่บ่นไปเรื่อยไม่เห็นเหมือนน้องปลายฟ้าเลย ทั้งน่ารักอ่อนหวานไม่ขี้งอนไม่งี่เง่าแสนดี^_^”ผมเอ่ยชมน้องสาวสุดที่รักของผมไปด้วยความเอ็นดูตั้งแต่เล็กจนโตปลายฟ้าไม่เคยเป็นเด็กดื้อกับผมเลยเธอทั้งน่ารักอ่อนหวานแถมเอาใจผมเก่งด้วยนะ

“ทำไมน้องจะไม่งี่เง่าไม่ขี้งอนล่ะลูก แม่เห็นน้องงอนริวซังบ่อยๆนะ”แม่ของผมเอ่ยขึ้นทำให้ผมมองท่านอย่างแปลกใจจริงเหรอ

“ผู้หญิงทุกคนน่ะจะงี่เง่าจะไม่มีเหตุผลจะขี้งอนก็กับผู้ชายที่เธอรักเท่านั้นแหละลูก”

“แล้วปลายฟ้าไม่รักผมอย่างงั้นเหรอครับ?”ผมถามแม่ไปอย่างน้อยใจ

“ไม่ใช่ลูก เพียงแต่ความรักที่หนูปลายฟ้ามีให้ลูกกับริวซังมันต่างกัน”แม่บอกผมพลางมองผมด้วยสายตาเอ็นดู

“มันต่างกันอย่างไงเหรอครับ?”ผมถามแม่ต่อ ปกติผมไม่ใช่คนช่างชักถามอะไรแบบนี้ แต่เพราะกทรกระทำของยัยโยโกะทำให้ผมไม่เข้าใจ

“เอาเป็นว่า ลองให้ลูกได้รู้จักกับคำว่ารักซะก่อน แล้ววันนั้นตัวของลูกจะเป็นคำตอบให้ลูกเอง^_^”แม่บอกผมพลางลูบผมที่หน้าผากมนของผมแววตาของท่านอ่อนโยนมาก ท่านรักผมมากผมรู้

“แล้วลูกมีคนที่ลูกรักรึยังจ๊ะ?”คำถามของแม่ผมทำให้ผมลืมตามองท่านทันที คนที่ผมรักอย่างงั้นเหรอ ก็มินตราไง

“มีแล้วครับ”ผมตอบแม่ไปด้วยความจริงจัง แม่ก็เบิกตามองผมอย่างตกใจ

“จริงเหรอลูก?”

“ครับ^_^”

“เธอคนนั้นไม่ใช่หนูซาโยโกะเหรอ?”แม่ถามผมใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความกังวล

“ครับ ไม่ใช่ครับ ผมพบเธอเมื่อสิบปีก่อนตอนที่ผมไปอยู่ที่เมืองไทยเธอเป็นรักครั้งแรกและรักครั้งเดียวของผม”ผมตอบแม่ไปพร้อมรอยยิ้ม แต่น่าแปลกที่ผมกับไม่คิดถึงเธอแล้วตั้งแต่ยัยโยโกะเข้ามายุ่งในชีวิตของผม

“งั้นลูกก็รู้จักกับความรักแล้วสินะจ๊ะ?”แม่ผมถามผมพร้อมกับสีหน้าใจดี ผมรู้จักกับความรักแล้วงั้นเหรอ? ใช่ผมรักมินตรา ผมอยากอยู่กับเธอ ผมอยากเห็นหน้าเธอทุกวัน แบบนี้ก็เรียกว่ารักใช่ไหม?

“งั้นในเมื่อลูกมีคนที่ลูกรักอยู่แล้ว แม่ก็จะไม่บังคับลูก เพราะการที่เราอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเรามันเจ็บและทรมานมากแน่ไหน”แม่ผมบอก แววตาของท่านกำลังฉายแววเจ็บปวด ผมจึงจับมือท่านมาจุมพิต

“ผมรักแม่นะครับ^_^”

“จ๊ะ แม่ก็รักลูก^_^”

 

ทางด้านของ ภาม

โรงแรม นางาซากิ…….

ห้องอาหารวีไอพี……

ตุ๊บ!!!!

“ฉันว่าพวกแกต้องเริ่มแผนการกันได้แล้ว!”ผู้เป็นพ่อทุบโต๊ะเสียงดังพลางทำเสียงดุดันใส่ลูกของเขาทั้งสอง

“เพราะคนของเราถูกคนของไอ้ซาโนะฆ่าตายและมันยังส่งศพกับมาเยาะเย้ยฉันอีก!!!”ท่านฮิเรน ทาโมโต้ตวาดออกมาด้วยนำ้เสียงเครียดแค้นพลางบีบแก้วไวน์ในมือแน่นแววตาดุดันเเเสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“แล้วเราจะทำยังไงต่อดีครับพ่อ?”ภามในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมกับกางเกงขายาวสีดำวางช้อนส้อมและเอ่ยถามผู้เป็นพ่อ ทำให้ผู้เป็นพ่อหันขวับกลับมามองหน้าภามอย่างไม่พอใจ

“ต่อไปแกก็จะขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊งแล้ว แค่นี้แกยังโง่คิดไม่ได้อีกเรอะ!”ฮิเรนตวาดเสียงใส่ภามอย่างไม่พอใจทำให้ภามรีบก้มหัวสำนึกผิดให้ผู้เป็นพ่อทันที

“ส่วนแก ยัยมินแกควรจะเข้าหาไอ้ซาโนะได้แล้ว!!”ฮิเรนหันไปมบอกลูกสาวของเขาที่มัวเอาแต่ถ่ายรูปภาพตัวเอง มินตราเมื่อได้ยินผู้เป็นพ่อพูดก็เบะปากมองบนใส่อย่างมีจริต

“ค่ะ!”มินตราหันไปตะคอกเสียงใส่ฮิเรนและวางสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของเธอกระแทกลงไปกับโต๊ะอาหารสื่อถึงอารมณ์ที่เธอไม่พอใจ เพราะช่วงนี้งานของเธอก็เงียบเชียบไม่มีใครจ้างทำให้เธอกำลังจะกลายเป็นนางเอกตกอับ

“พรุ่งนี้ไอ้ซาโนะมันจะเข้าไปที่มหาลัย แกควรที่จะเข้าไปทำความรู้จักกับมันในฐานะน้องสาวฉัน”ภามหันไปบอกผู้เป็นน้องสาว เพราะเขาคิดแผนการให้เธอได้รู้จักกับมิซาโนะไว้แล้ว และถ้าแผนการโค่นซานโต้ไมาสำเร็จแต่ถ้าซาโนะมันรักน้องสาวเขาทั้งเขาและพ่อก็จะสบาย

“แกควรจะทำให้มันรักและหลงแกให้มากๆยัยมินเพราะมันน่ะรวยระดับโลกเลยน่ะ และที่สำคัญมันยังไม่มีแฟน”

“และไม่เคยมีแฟน”ภามเอ่ยอีก ทำให้มินตรารีบหันไปมองหน้าผู้เป็นพี่ชายของเธอด้วยความตกใจ

“ทำไมถึงเขาไม่เคยมีแฟนล่ะพี่ เป็นเกย์รึเปล่า?”

“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมมันไม่เคยมีแฟนแต่ที่รู้มันไม่ได้เป็นเกย์แน่นอน”ภามเอ่ยออกมาด้วยความมั่นอกมั่นในเพราะเขาสืบเรื่องของมิซาโนะมาเป็นอย่างดีแล้ว

“แล้วกับไอ้ลูกของไอ้มิซานล่ะ พวกมันเป็นอะไรกัน?”ฮิเรนเอ่ยถามลูกชายของเขาด้วยความสงสัย เพราะมองซาโนะจะห่วงลูกสาวของมิซานมากเป็นพิเศษ

“อันนี้ผมไม่รู้ครับ แต่ที่แน่ๆผมจะแย่งเธอมาจากมัน”ภามเอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจและแสยะยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของเธอคนนั้น

“แกอย่าไปตกหลุมรักลูกศัตรูฉันเด็ดขาด เพราะฉันเกลียดพ่อมัน!!!”ฮิเรนตวาดเสียงสั่งภาม ภามก็ก้มหัวให้ผู้เป็นพ่อด้วยความน้อมนอบ

“สวยมากเลยเหรอพี่?”มินตราเอ่ยถามภามไป เพราะเธอสังเกตเห็นแววตาวิบวับเวลาที่พี่ชายของเธอพูดถึงผู้หญิงคนนั้น

“ก็น่ารักดี^\^”ภามกระซิบตอบน้องสาวเขาไปและทั้งคู่ก็แสยะยิ้มชั่วร้ายให้กัน

ตอนที่15มาแล้วนะคะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🥰❤️❤️❤️🙏🏻

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว