Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่5:ทริป2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 100

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2564 08:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่5:ทริป2
แบบอักษร

วิหารมหาภาลาดาร์..

ลานจอดรถ..

ฝนทิพย์เหลียวขวาแลซ้ายออกไปนอกรถ

"ลงสิ​ มัวมองอะไร​"เสียงทุ้มบอกกับเธอ

"นี่คุณแกล้งฉันหรือคะ?"เธอเอ่ย

หนุ่มดูไบด้าหันมามอง

"เดี๋ยวนะ​ ฉัน.... ไม่เข้าใจที่เธอพูด​ แกล้งอะไร​"

"ก็.." เธอก้มมองกระโปรงถูกที่ถกเลยเหนือเข่า

"อ๋อ..ก็ช่วยไม่ได้​ บอกให้กลับไปเปลี่ยนชุด แต่เธอมันรั้น​ อย่ามาคิดแต่จะโทษคนอื่น"

"งั้นฉันไม่ลงค่ะ!"

"อะไรนะ! "

" ฉันไม่ลงค่ะ"เค้าคว้าข้อมือเล็กมาบีบจนแน่น

" เรื่องมากอะไรนักหนา​"

"โอ๊ย! ​ ฉันเจ็บนะ"

"บอกให้เปลี่ยนชุดก็ดื้อด้าน​อวดเก่ง มาถึงนี่ก็บอกไม่อยากลง​ ถามจริงๆเธอคิดว่าเป็นใคร​ เป็นเมียที่คอยเอาแต่ใจกับผัวแขกงั้นหรอ​"

"ไม่ใช่นะ!"ฝนทิพย์ตอบนิ่งๆ

"ไม่ใช่นะอะไร"

"ฉันไม่ใช่เมีย.. แขกใคร"ฝนทิพย์มองหน้าเค้าอย่างเหลืออด

"อวดดีแบบนี้น่าจะสักรอบก่อน.. ดีมั้ย​ หื้ม.? "

" นี่คุณ! พูดจาอะไรของคุณน่ะ! "

" ทำไม... รับไม่ได้ อย่าทำใสซื่อไปหน่อยเลย​ หึ้ม​แม่คุณ!"

" จะทำอะไรน่ะ​ ออกไปเลยนะ!! "อยู่ๆฝนทิพย์ก็หน้าแดงระเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด​ เมื่อเค้าเอนเอียงหน้าเข้ามาใกล้

"มีเซ็กซ์​แล้วมันสุขสุดยอดจริงนะแม่สาวน้อย หื้ม" เค้ายื่นมือมาเชยคางสาวหมวย​ หากแต่ฝนทิพย์หลบจากสายตาเค้า​ ป้องปัดมือชายออกไปให้พ้นๆ

" จะทำอะไรอ่ะ​ จะทำอะไรของคุณอ่ะออกไปนะ อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"

" เป็นนางฟ้านางสวรรค์​ตัว​ เนื้อตัวหุ้มด้วยทอง บริสุทธิ์ผุดผ่องมาจากไหน​หื้ม​แม่คุณ ถึงได้ถูกเนื้อตัวเธอไม่ได้​เนี่ย"

"ออกไปเลยนะ"ฝนทิพย์พูดเสียงขึ้นใส่เค้า

"ไม่เคยเลยหรอ?"

"..นี่คุณ!! "

"ไม่น่าเชื่อ! "

" ไม่น่าเชื่ออะไรคะ"สาวไทยเงยหน้าถามในทันที

" ก็.. ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะใสซื่อไร้เดียงอ่อนต่อโลกจริงๆน่ะสิ เธอก็คงไม่ต่างอะไรจากพี่ของเธอนักหรอก​ เสแสร้ง! "หนุ่มดูไบด้าพูด

"เสแสร้ง!... ฉันเสแสร้งอะไรคะ​ ตั้งแต่นั่งรถมากับคุณเนี่ย​ ฉันแค่ปฏิเสธไม่อยากลงจากรถเพราะตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว​ และรู้สึกผิดมากด้วยที่ใส่กระโปรงสั้น​แบบนี้ ฉันยอมรับว่าดื้อแพ่งต่อต้านไม่ยอมจะเชื่อฟังคุณแต่แรกแค่เนี่ยเนี้ยนะคะ​ แค่นี้ก็บอกว่าฉันเสแสร้งแล้วหรอคะ​ ฉันผิดมากเลยใช่มั้ยคะ??" ฝนทิพย์สวนกลับ

" ใช่ผิด​ เธอผิดมาก​ เธอผิดที่เธอเป็นน้องสาวเมฆา"

" ถ้าฉันไม่ใช่น้องพี่เมฆ​ ฉันก็ไม่ต้องเป็นคนเสแสร้งแกล้งทำอย่างนั้นใช่มั้ยคะ"

" ถูกต้องที่สุด"

"งั้นช่วยบอกทีได้มั้ยคะ..พี่เมฆทำอะไรให้คุณไม่พอใจนัก"ฝนทิพย์ถาม​ เธออยากได้ความกระจ่าง...

"ก็ลองไปถามพี่ชายเธอดูสิ" อัคนัสยักไหล่ก่อนจะลงจากรถหายไปทางด้านหน้าวิหาร​

" คุณบอกฉันตรงนี้เลยก็ได้นะคะ​?!? "เธอพูดไล่หลัง​

" นี่คุณ!​บอกฉันมาเลยสิ แน่จริงจะเดินหนีทำไ​ม​ นี่คุณ​ คุ๊ณณ.. "หากแต่อัคนัสไม่ยอมหันมา​ ปล่อยให้คำถามนั้น​ยังค้างคาในจิตใจเธอต่อไป

เค้าหายไปสักพัก...ก็กลับมาพร้อมผ้าอะไรสักอย่างในมืิอ​ เดินตรงไปเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่ง​อยู่ โยนสิ่งนั้นใส่เข้าที่ตักของเธอ

"รีบๆใส่​ซะ​"

".. "ฝนทิพย์คลี่ผ้านั่นออกดู​ ก่อนจะเงยมองหน้าเค้าออกขุ่นๆ

" มองอะไร​ รีบใส่ให้เสร็จ​ คนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นหรอก แล้วตามลงไปให้ไว​อย่าเรื่องมาก​"เค้าออกคำสั่งเสียงชัด​ ก่อนจะปิดประตูใส่โครมใหญ่ เดินตรงไปรอยังด้านหน้าวิหาร

"คนอะไรบ้าอำนาจ​ เผด็จการ​ ปากคอเราะร้าย​ นี่พาเรามาเที่ยวรึพามาฆ่ามาแกงกันแน่​ ถ้าเราอยู่นานกว่านี้คงได้เป็นศพกลับไปเมืองไทยแน่ๆ​ ทำงานอยู่ดีๆไม่รู้อะไรทำไมต้องมาเจอแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้​ กลับไปต้องคุยกับพี่เมฆให้รู้เรื่อง อยากรู้จริงๆว่าทำไมเค้าถึงได้แสดงนิสัยแบบนี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง... "

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว