ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 36

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2564 09:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 36
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 36 

 

 

 

 

น้ำมนต์เดินย่ำไปตามถนนที่เธอคุ้นเคยเหมือนเมื่อครั้งเจ็ดแปดเดือนก่อน ทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนเดิมบ้านเรือนชั้นเดียวปลูกติดกันเป็นแนวยาวสภาพบ้านแต่ละหลังบ่งบอกความเก่าแก่ในช่วงหลายอายุคน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปตลอดกาลคือคนอาศัยในบ้านหลังนี้ได้จากไปอย่างไม่มีวันกลับ  

น้ำมนต์ยืนถอนหายใจ สีหน้าเศร้าเมื่อมองบ้านพักของชาตรีที่ตอนนี้กลายเป็นที่เกิดเหตุเนื่องจากมีคนตายในบ้านหน้าบ้านมีเชือกกั้นไว้ไม่ให้คนนอกเข้า 

เมี้ยว!  

เสียงร้องเรียกของเจ้าแมวลายส้มเข้ามานั่งแหงนหน้ามองน้ำมนต์ แล้วเรียกเธอ เมี้ยว~  

" ว่าไง เจ้าตัวส้ม " น้ำมนต์ต่างกับชาตรีที่ดูจะเอ็นดูสัตว์โลกน่ารักมากกว่า เธอย่อตัวลงลูบหัวมันเล่น " มาจากไหนล่ะเนี่ย " รู้ดีว่าแมวมันคงไม่ตอบกลับมาแน่ก็ยังถาม 

" เจ้าเสือ อยู่ไหน! " หญิงสูงวัยเจ้าของแมวลายส้มเดินต้วมเตี้ยมออกมาที่หน้าบ้านสอดส่ายใบหน้าเรียกหาแมวของตัวเอง เจ้าของชื่อหันกลับไปก่อนจะวิ่งไปหาเจ้าของมันอย่างร่าเริง 

เมี้ยว! 

" อยู่นี่เอง อย่าซุกซนนักนะแก " หญิงสูงวัยเพื่อนบ้านของชาตรีดุใส่แมว น้ำมนต์ขยับเท้าแล้วยกมือไหว้อีกฝ่าย 

" สวัสดีค่ะ คุณยาย "  

หญิงสูงวัยผู้พิการทางสายตาหันไปในทิศทางของเสียง " ใครน่ะ "  

" หนูเป็นเพื่อนกับลุงชาตรีค่ะ " 

" ไปอยู่ไหนมาล่ะ ชาตรีมันตายไปแล้วนะ ไม่รู้เหรอ " หญิงสูงวัยว่า น้ำมนต์เม้มปากแน่นพลางพยักหน้าแม้อีกฝ่ายไม่เห็นก็ตาม 

" ทราบแล้วค่ะ "  

" อายุสั้นจริงๆ ไอ้ชาตรี -- คนเรานี่นะเห็นกันอยู่หลัดๆใครจะไปคิดว่าวันต่อมาจะตายจากกันซะแล้ว ไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆเลย หนูว่ามั้ย " หญิงคนนั้นถาม 

" นั่นสิคะ "  

" แล้วนี่ไม่พาเพื่อนมาด้วยเหรอ "  

น้ำมนต์มองหญิงเพื่อนบ้านของชาตรีด้วยสีหน้าสงสัย " เพื่อน!? ทำไมเหรอคะ "  

" ก่อนหน้านี้ก็มีเพื่อนของไอ้ชาตรีมาหามันเหมือนกันน่ะสิ "  

" เมื่อไหร่เหรอคะ "  

" ก็วันที่ชาตรีมันกลับมาบ้านไงล่ะ ก่อนหน้าที่ฉันจะให้คนโทรหาตำรวจว่าได้กลิ่นเหม็นมาจากข้างในบ้านมัน "  

น้ำมนต์ตาโต " คุณยายแน่ใจเหรอคะว่ามีคนมาหาลุงชาตรี คือ -- " น้ำมนต์มองสภาพดวงตาของหญิงชราแล้วก็เกิดความลังเลในสภาพร่างกายของอีกฝ่าย 

" ฉันตาบอดแต่ฉันไม่ได้หูฝาด หรือประสาทสัมผัสอื่นเสียนะ " เสียงของหญิงชราฟังดูหงุดหงิด " ฉันก็บอกตำรวจไปแบบนี้แต่พวกนั้นก็ทำท่าเหมือนจะไม่เชื่อเพราะเห็นฉันเป็นแค่คนพิการทางสายตา! "  

" คุณยาย หนูยังไม่ได้ว่าและจะไม่เชื่อคุณยายนะคะ แต่หนูแค่ถามเพราะหนูอยากให้แน่ใจเท่านั้นจริงๆ วันนั้นมีเพื่อนของลุงชาตรีมาหาเหรอคะ " น้ำมนต์ว่าสะกดความอยากรู้และความสงสัยเอาไว้ไม่ได้ 'ใครกันที่มาหาลุงชาตรีก่อนหน้าที่ลุงชาตรีจะตาย' 

" ใช่น่ะสิ ฉันมั่นใจนะว่าต้องมีคนมาที่นี่ ถึงจะตาบอดแต่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคน ทีแรกยังคิดว่าเป็นเจ้าเสือ แต่ยังไงฝีเท้าคนกับแมวก็ต่างกันอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ ที่สำคัญฉันก็ไม่เคยอาบน้ำให้แมวด้วยแชมพูแมวที่มีกลิ่นของผิวส้มและก็กลิ่นมะลิเลยด้วย "  

น้ำมนต์ยิ่งรู้สึกสับสนกับคำพูดของหญิงชราเพื่อนบ้านของชาตรีมากกว่าเดิม " กลิ่นผิวส้มกับกลิ่นมะลิเหรอคะ มันยังไงกันอะคะ คุณยาย "  

" ก็กลิ่นน่ะ ไม่เข้าใจเหรอ " หญิงชราสวนกลับ " กลิ่นแบบพอเข้ามาใกล้ๆก็ได้กลิ่นนี้เลย ฉลาดหน่อยสินังหนู -- เจ้าเสือ! เข้าบ้านได้แล้ว " เจ้าเสือร้องเมี้ยวเสียงยาวขานรับก่อนจะเดินนวยนาดส่งสายตาเยาะใส่น้ำมนต์ที่ถูกคุณยายดุใส่ น้ำมนต์ยืนเม้มปากเบาๆมองทั้งคนทั้งแมวเดินกลับเข้าบ้านไป น้ำมนต์เดินลอดเชือกกันเข้าไปในบ้านของชาตรีพลางคิดถึงเรื่องที่พึ่งได้คุยกับหญิงชราไป 

" จะจำสับสนหรือเปล่านะ คุณยายคนเมื่อกี้ " น้ำมนต์พึมพำ เธอเดินเข้าไปในบ้านที่ยังคงสภาพเดิมไว้ทุกอย่างและเพราะถูกตำรวจตรวจสอบพื้นที่เกิดเหตุไปทั้งหมดแล้วน้ำมนต์เลยสามารถเข้ามาในนี้ได้ น้ำมนต์ย่างเท้าก้าวเข้ามาในตัวบ้านอย่างระมัดระวัง เหตุผลที่เธอเข้ามาในนี้ก็เพราะเรื่องที่ได้คุยกับเจสสิก้า แบร์เร็ตเมื่อเช้านั่นแหละ  

" ฉันรู้ว่าคุณสนิทสนมกับคุณชาตรี ฉันเลยอยากจะมาถามว่าคุณชาตรีได้ฝากอะไร หรือพูดอะไรกับคุณบ้างหรือเปล่าคะ -- ฉันอยากรู้ว่าเค้าเอาหลักฐานชิ้นนั้นไปไว้ที่ไหน "  

น้ำมนต์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่ในบ้านผีสิงยังไงอย่างนั้น ความเงียบที่ดูเกือบจะเป็นความวังเวง ไร้เสียงของสิ่งมีชีวิตมีแต่เสียงหัวใจของเธอที่เต้นตุบๆ น้ำมนต์มองไปรอบๆบ้านที่บรรยากาศชวนขนลุก สายตามองไปที่พื้นที่ถูกเทปมาร์คไว้ มันคงเป็นจุดที่ลุงชาตรีนอนเสียชีวิตตรงนั้น น้ำมนต์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ 

" ลุงชาตรีคะ น้ำมนต์มาดีนะ " น้ำมนต์ยกมือขึ้นพนม " น้ำมนต์แค่อยากมาดูให้แน่ใจเท่านั้น ไม่ได้จะมารื้อข้าวของๆลุงเลยค่ะ " น้ำมนต์พนมมือจบก็เดินสำรวจไปรอบๆทั้งโต๊ะที่คาดว่าคงเป็นที่วางคอมพิวเตอร์ของชาตรี ชั้นหนังสือ ตู้ที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะจนล้นตู้ออกมา  

" คิดสิน้ำมนต์ ถ้าเป็นลุงชาตรีที่ได้หลักฐานชิ้นนั้นมาจะเปิดดูมั้ย " น้ำมนต์งึมงำเดินกลับไปกลับมา " อย่างลุงชาตรีเปิดแน่นอน! " น้ำมนต์หัวเราะฮึ " และถ้าเปิดจะทำยังไงต่อ -- คนอย่างลุงชาตรีจะทำอะไรได้บ้างนะ "  

กึก! 

น้ำมนต์หันขวับกลับไปที่หน้าบ้านอย่างรวดเร็ว " โรม! " น้ำมนต์ร้องออกมาเบาๆ เธอบอกกับโรมไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะมาที่นี่ เขาเองก็จะตามเธอมาที่นี่ด้วยเหมือนกัน น้ำมนต์กำลังจะเดินออกไปแต่เธอกลับต้องชะงักเท้าความรู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลังทำเอาน้ำมนต์ออกอาการเลิ่กลั่ก ไม่ใช่โรมแต่เป็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้น้ำมนต์หันซ้ายหันขวาแล้วรีบเข้าไปซ่อนตัวที่ครัวเธอดึงประตูเข้ามาปิดแง้มไว้เล็กน้อย น้ำมนต์เฝ้าดูร่างสูงที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยเสียงหัวใจที่กำลังเต้นรัวเร็ว ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งไปมาก่อนที่มันจะเบิกโตขึ้นเมื่อใบหน้านั้นหันมาให้เธอได้เห็นเต็มตา 

น้ำมนต์ยกมือปิดปากตัวเองไว้ ร่างกายเย็นเฉียบเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นจัดมาราดใส่เธอตั้งแต่หัวจดเท้า " คุณจักรี " น้ำมนต์กัดปากแน่น " มาทำอะไรที่นี่ " น้ำมนต์ถอยหลังตั้งใจว่าจะออกไปทางประตูหลังบ้านแต่ขาเจ้ากรรมดันไปเตะเอากับถังที่วางอยู่ที่พื้น 

โครม!  

น้ำมนต์หันรีหันขวางในตอนที่กำลังสับสนกับทางหนีทีไล่ อีกด้านจักรีก็กำลังเดินมาทางเธอ น้ำมนต์ถอยหลังห่างออกมาจากประตูหยิบสากที่วางอยู่ขึ้นมาถือไว้ป้องกันตัว เธอก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ น้ำลายจุกอยู่ที่คอไม่กล้ากลืนมันลงคอ น้ำมนต์ปัดป่ายมือไปข้างหลังหาลูกบิดประตูหลังแต่แทนที่จะจับลูกบิดไว้ มือของใครบางคนก็คว้าจับมือเธอไว้แล้วปิดปากเธอดึงเธอออกมาให้พ้นจากตรงนั้น 

" โรม! " น้ำมนต์ออกเสียงผ่านปากของเขา โรมขมวดคิ้วเข้มของเขาแน่นยกนิ้วแตะปากเป็นเชิงให้เงียบ เขาดึงมือน้ำมนต์ให้เดินตามเข้ามา ทั้งสองกึ่งเดินกึ่งวิ่งลัดเลาะไปตามป่าที่อยู่หลังบ้าน น้ำมนต์ไม่กล้าพูดหรือถามอะไรโรมหรือแม้แต่จะหันกลับไปมองข้างหลังว่าจักรีตามมาหรือเปล่า ตลอดเวลาเธอวิ่งตามเขาไปจนกระทั่งออกมาที่ถนนอีกด้าน รถของโรมจอดรออยู่แล้วและยังมีใครอีกคนที่ยืนรอที่รถ 

" คุณโรม! คุณน้ำมนต์! " นิติร้อง 

" ขึ้นรถ! นิติ! " โรมสั่งก่อนจะเปิดประตูดันน้ำมนต์เข้าไปข้างในรถแล้วตัวเขาก็ตามเธอเข้าไป นิติขึ้นประจำที่นั่งคนขับ" ขับออกไปก่อนเดี๋ยวฉันจะบอกเองว่าไปไหน "  

" ครับ! " นิติรับคำสั่งแล้วสตาร์ทรถขับออกจากที่ตรงนั้นทันที น้ำมนต์มองนิติทีสลับกับโรมที เพราะอาการเหนื่อยหอบบวกกับความตื่นเต้นทำให้ตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิมและพูดอะไรไม่ออก 

" หายใจช้าๆนะครับ คุณน้ำมนต์ ค่อยๆหายใจเดี๋ยวก็ดีขึ้น " นิติส่งเสียงบอกมาจากข้างหน้า น้ำมนต์ทำตามที่นิติพูดขณะที่โรมคำรามใส่ 

" นิติ! "  

" ครับๆ " นิติเร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิม  

" อันนี้คือหมายความว่ายังไง " น้ำมนต์ชี้ที่นิติชี้ที่โรม เธอพอพูดออกมาได้บ้างแล้ว " คุณกับคุณนิติ แล้วคุณนิติทำไม!? "  

" ผมเป็นคนของทิลล์ครับ เป็นผู้ช่วยคุณโรมทั้งที่อเมริกาและที่เมืองไทยนี่ครับ คุณน้ำมนต์ " นิติตอบพลางยิ้มอย่างอารมณ์ดีให้เธอ แต่รอยยิ้มก็ต้องหุบลงเมื่อเห็นสายตาดุดันของคนเป็นนายที่นั่งอยู่ด้านหลัง 

" คุณนิติเป็นคนของคุณตั้งแต่ตอนแรกเลยเหรอ โรม "  

" โรมเหรอครับ!? " นิติยกคิ้วใส่กระจกมองหลังมองมาที่โรม " อะไรกันครับเนี่ย ผมไม่อยู่ด้วยแค่สองอาทิตย์ ความสัมพันธ์ไปถึงขั้นไหนแล้วครับ คุณโรม " สีหน้าและแววตาตั้งใจล้อเลียนอีกฝ่าย 

" ไอ้นิติ! "  

" โอเคครับ รีบขับและหุบปาก "  

น้ำมนต์ยกคิ้วใส่ท่าทีของนิติที่มีต่อโรมแล้วหันกลับไปที่โรม " เรื่องของฉันไว้ทีหลัง ฉันอยากรู้มากกว่าว่าเธอทำไมไม่รับสายฉัน แล้วทำไมไม่รอฉัน! น้ำมนต์ " โรมถามเสียงดุใส่ หน้าตาถมึงทึง  

" ฉันก็แค่เข้าไปก่อนคุณ แต่ใครจะคิดล่ะว่าคุณจักรีจะมาที่นี่ด้วย -- นี่โรม ฉันไม่เข้าใจว่าคุณจักรีมาที่บ้านลุงชาตรีทำไม หรือจะเป็นเพราะหลักฐานที่คุณเจสสิก้าว่า " หลังจากที่เจอกับเจสสิก้าน้ำมนต์ก็โทรศัพท์ไปเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง " ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็หมายความว่าลุงชาตรีก็ถูกพวกนั้นฆ่าปิดปากใช่มั้ย " น้ำมนต์ร้อง " แล้วหลักฐานนั่นก็คงถูกพวกนั้นเอาไปแล้ว! "  

" น้ำมนต์ใจเย็นหน่อย " โรมเตือน 

" จะให้ฉันใจเย็นได้ไงกัน พวกเขาฆ่าลุงชาตรีนะ โรม! " น้ำมนต์ร้อง นัยน์ตาคู่สวยกำลังสั่นหยดน้ำร่วงเผาะ " พวกเขาฆ่าลุงชาตรีปิดปากเพราะมีหลักฐานที่จะมัดคุณรวี เขาทำกับลุงชาตรีแบบนี้ได้ยังไง " น้ำมนต์ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเอง ลุงชาตรีอาจจะไม่ใช่คนดีออกจากเป็นคนโลภและกวนอารมณ์มากด้วยซ้ำแต่ว่าสำหรับน้ำมนต์แล้วลุงชาตรีก็ไม่สมควรมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้เลย  

" โอเค ใจเย็นๆนะ น้ำมนต์ เราจะจัดการเรื่องนี้ ลุงชาตรีจะไม่ตายเปล่าแน่นอน ฉันสัญญา " โรมประคองแก้มน้ำมนต์พลางเช็ดไล้น้ำตาให้เธออย่างอ่อนโยน น้ำมนต์พยักหน้าพลางสูดน้ำมูกขึ้น 

" ฉันขอโทษที่อารมณ์ร้ายใส่คุณ " น้ำมนต์พูด 

" ไม่เป็นไร " โรมส่ายหน้า ทั้งคู่ต่างมองตากันจนลืมไปว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพัง นิติกระแอมออกมา โรมหันมาส่งสายตาเย็นยะเยือกมองนิติ 

" เจ็บคอหรือไง นิติ "  

" ไม่ครับ " นิติตอบ เขายิ้มเผล่ให้โรมผ่านกระจกมองหลัง  

" เรื่องของลุงคนนั้นอยู่เหนือความควบคุมของเราไปหรือเปล่าครับ คุณโรม " นิติเป็นฝ่ายชวนคุยถึงเรื่องที่พวกเขาคุยค้างกันไว้ " ไม่มีพยานไม่มีหลักฐานว่าฝ่ายนั้นส่งคนมาฆ่าปิดปากเพื่อปกปิดหลักฐานเมื่อสิบปีก่อน ถึงเราจะรู้ว่าเป็นแบบนั้นก็ตาม เราจะทำอะไรได้อีกครับ " คำถามของนิติทำเอาคนเป็นเจ้านายมีสีหน้าครุ่นคิด  

" ยังไง เหนือความควบคุมของเรา!? " น้ำมนต์ถาม 

" เรื่องของลุงชาตรีกับคุณเจสสิก้าเป็นเรื่องที่ฉันไม่ได้คิด และไม่ได้อยู่ในแผนของฉัน ฉันไม่คิดว่าคุณเจสสิก้าจะตามสืบจนรู้ว่าหลักฐานเมื่อสิบปีก่อนยังอยู่ และที่อยู่เหนือความคาดหมายของฉันไปมากก็คือลุงชาตรีนั่นแหละ เขารับจ้างไปรับของให้เจสสิก้า และของนั่นเป็นหลักฐานที่จะเอาผิดรวี -- เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฉันไม่ได้คิดเอาไว้เลยน่ะสิ เพราะอย่างนั้นฉันถึงตกใจมากตอนที่เธอโทรมาบอกว่าคุณเจสสิก้ามาหา "  

" จะว่าไปแล้วเรื่องของลุงชาตรีที่รับงานคุณเจสสิก้าน่ะ ฉันจำได้ว่าวันที่ฉันเจอลุงครั้งสุดท้ายลุงพูดว่า -- ลุงได้งานนึงมา จ่ายงามเชียว " น้ำมนต์ลำดับคำพูดของชาตรีให้ทั้งโรมและนิติฟัง " ใช่! ลุงพูดแบบนี้แถมยังเป็นคนออกปากเลี้ยงข้าวเองเลยด้วย เลือกร้านอาหารเอง แกเลยเลือกร้านอาหารญี่ปุ่น ฉันเห็นแบบนั้นก็เลยถามไปว่าลุงทำงานอะไร -- ลุงแกก็พูดมาว่าถ้างานนี้สำเร็จล่ะก็ได้เรื่องแน่ " น้ำมนต์ลำดับเรื่องราวให้ทั้งสองฟัง  

" ถ้าอย่างนั้นก็เป็นงานที่รับจ้างคุณเจสสิก้านั่นแหละ และงานนี้สำเร็จได้เรื่องแน่ บางทีลุงชาตรีของเธออาจจะรู้แล้วว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่ " โรมว่า  

" และทางนั้นคงรู้ตัวและก็กลัวว่าจะถูกเปิดโปงถ้าคุณเจสสิก้าได้หลักฐานไปเลยส่งคนมาฆ่าปิดปากลุงคนนั้นและชิงเอาหลักฐานกลับไป " นิติสรุป " ท่าจะลำบากนะครับ คุณโรม แถวนั้นก็ไม่มีพยานไม่มีหลักฐานไม่มีกล้องวงจรปิดแบบนี้ เรื่องที่จะไปกล่าวหาว่าอีกฝ่ายเป็นคนทำน่ะครับ "  

" มีพยานนะ " น้ำมนต์โพล่งออกมา " คุณยายข้างบ้านน่ะ เป็นพยานได้นะว่ามีคนมาหาลุงชาตรีในคืนวันนั้น "  

" จริงเหรอครับ คุณน้ำมนต์ " นิติถาม น้ำมนต์พยักหน้าแล้วเล่าเรื่องที่เธอได้คุยกับหญิงชราเพื่อนบ้านของชาตรีให้ทั้งสองฟัง " คุณยายบอกว่าถึงตาจะบอดแต่หูกับจมูกก็ยังดีอยู่ แกได้ยินเสียงคนเดินผ่านหน้าแกไป แล้วก็ยังกลิ่นอีก "  

" กลิ่นยังไงครับ "  

" คุณยายบอกว่าเป็นกลิ่นของผิวส้มและก็กลิ่นมะลิค่ะ คุณนิติ " น้ำมนต์ทำท่าคิด คิ้วของเธอขมวดกันน้อยๆ " ทำไมน้ากลิ่นที่คุณยายคนนั้นพูดมารู้สึกเหมือนตัวเองน่าจะรู้จักหรือเคยได้กลิ่นแบบเดียวกันมาก่อน แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก" เกิดความเงียบชั่วขณะที่น้ำมนต์กำลังพยายามรื้อความทรงจำของตัวเองถึงกลิ่นที่ว่านั่น  

" แบลร์ แบล็ค ซีโร่วัน " จู่ๆโรมก็พูดออกมา น้ำมนต์กับนิติมองเขาทันที โรมมองสีหน้าของทั้งคู่กลับ " กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของน้ำหอมรุ่นนี้ ต่อให้ฉีดกี่ครั้งทุกครั้งมันจะเหมือนเดิม คือคนที่ได้กลิ่นจะได้กลิ่นของผิวส้มเป็นกลิ่นแรกก่อนแล้วจากนั้นกลิ่นของมันจะเปลี่ยนเป็นกลิ่นมะลิ -- เธอจำกลิ่นของมันไม่ได้เหรอ น้ำมนต์ " โรมส่งสายตาถาม น้ำมนต์นิ่งไปก่อนจะร้องออกมา 

" โรม! คุณจักรี!! " น้ำมนต์มองโรมสลับกับนิติ " คุณจักรีแน่ๆที่เป็นคนมาหาลุงชาตรี ทำร้ายลุงแล้วเอาหลักฐานกลับไป แบบนี้เราคุณยายคนนั้นมาเป็นพยานได้นิ "  

" ไม่ได้หรอก น้ำมนต์ " โรมตอบทันที " คุณยายคนนั้นพิการทางสายตาจะกลายเป็นแค่พยานบอกเล่าที่ศาลจะเอามาพิจารณาคดีไม่ได้ถ้าหากไม่มีน้ำหนักมากพอ คำบอกของแกศาลอาจจะมองว่าเป็นแค่การคิดไปเอง ในเมื่อสภาพแวดล้อมนั้นไม่มีใครอยู่เลย " โรมมองสีหน้าผิดหวังของน้ำมนต์ 

" แบบนี้ก็ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ได้ เราจะทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆเหรอ "  

" ถ้าจะทำได้ก็คงเป็นเรื่องที่จะต้องจัดการกับต้นตอให้ได้ซะก่อน " โรมว่าสีหน้าขรึม นิติพยักหน้ารับ เขามองโรมผ่านกระจกมองหลัง 

" คุณโรมครับ! เรื่องที่จักรีไปที่บ้านลุงชาตรี คุณโรมคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือจงใจครับ "  

โรมมองมือขวาของตัวเองที่กำลังขับรถอยู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมกว่าเดิม " ไปนครนายก นิติ "  

" ครับ คุณโรม "  

 

 

*********** 

สวัสดีค่า สวัสดีกันอีกรอบ ^^ 

พามาให้ดูกันสองอีพีเลย เรื่องราวกำลังเดินทางมาถึงใกล้โค้งสุดท้ายกันแล้วนะ ไม่อยากให้หนีหายไปไหนเลยค่ะ มาอยู่ร่วมลุ้นไปพร้อมกันนะคะ ว่าลาสบอส (พี่โรม) จะโค่นคู่ต่อสู้ได้มั้ย ติดตามกันให้ได้นะคะ 

 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย ทุกการสนับสนุน และทุกข้อความของทุกๆคนมากนะคะ 

แล้วเจอกัน 

 

อ่อๆๆ ปอลิง เอ้ย! ปอลอ สำหรับใครที่กำลังคิดถึงคู่รองจากเสน่หาซ่อนกลรักอย่างเกรย์และองุ่นล่ะก็ ไรท์เปิดตัวทิ้งไว้แล้วนะคะ เรื่องราวของพวกเขาจะเป็นยังไงโปรดติดตามกันอย่างเป็นทางการในวันจันทร์ที่ 24 พฤษภาคมนี้น้า (ฮือ ~ อยากมีเวลามากกว่า 24?ชั่วโมงกับหลายๆมือจังเลย)  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว