email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนํา

คำค้น : พระเอกเนิร์ด, พระเอกน่ารัก, พระเอกไร้เดียงสา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2564 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนํา
แบบอักษร

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงแล้วเหยียดแขนขา เขาปล่อยหาวยาวๆออกมาหนึ่งหาวก่อนจะกระพริบตา ตอนที่กดสวิตช์ไฟข้างหัวเตียงเขาเผลอลืมตาเร็วเกินไป เลยทําให้โสดประสาทตารับแสงเข้าไปเร็วเกินนิดนึง ดีที่รีบหลับตาให้สนิททันเลยไม่ได้เป็นอะไร ชุมพลตะเกียกตะกายออกจากเตียง เขาค่อยๆเดินตรงไปยังห้องน้ำ หนุ่มหน้าหวานมุ่ยปากก่อนถอดเสื้อผ้าออกและเดินเข้าไปในห้องอาบนํ้า เขาเปิดก๊อกแลเวถอนหายใจเฮือกนึงเมื่อนํ้าจากฝักบัวไหลไปตามร่างกายผอมบางของเขา ชุมพลขัดไปมาแล้วค่อยกดสบู่เพื่อถูตามจุดต่างๆแล้วใช้นํ้าล้างออก 

เมื่อเสร็จชุมพลจึงเอาผ้าเช็ดตัวมาซับหยดนํ้าตามตัวออก หลังจากตัวแห้งแล้วเขาก็เอาผ้าผืนนั้นมาผันไว้รอบเอวและไปคว้าเอาด้ามแปรงสีฟันมา ชุมพลบีบยาสีฟันคอลเกตออกมาแล้วเริ่มแปรงช้าๆ เขาเป็นคนดูแลสุขภาพฟันมากมาตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนแม่ของเขามักขู่ว่าถ้าไม่ดูแลรักษาฟันให้ดี เธอจะพาเขาไปหาหมอฟันให้หมอฟันถอนออกจากปากเขาจนหมด ตอนนั้นเขาแค่ฟังก็ขนลุกจนตั้งใจแปรงฟันอย่างดีตั้งแต่ยังเล็ก ผ่านไปได้สามนาทีชุมพลก็บั้วนปากแล้วเช็ดคราบยาสีฟันบนใบหน้าออกไปหมด 

เขารีบสาวเท้ากลับไปยังห้องนอนแล้วมุ่งหน้าไปยังเก้าอี้ที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานเขาได้วางเตรียมชุดนักเรียนไว้แล้ว ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาใส่หน้ากระจกก่อนหวีผมให้เรียบร้อย ชุมพลแต้มยากันแดดนิดหน่อยบริเวณแก้มกับหน้าผาก เขาออกไปจากห้องนอนแล้วไปนั่งกินอาหารเช้ากับพ่อแม่ที่ห้องนั่งเล่น “วันนี้ผมขอไปเร็วหน่อยนะครับ พอดีมีนัดกับเพื่อนที่โรงเรียนไว้น่ะครับ” ชายหนุ่มบอก หลังจากกินข้าวเสร็จเขาก็รีบหอมแก้มแม่ก่อนออกเอากระเป๋าตังออกจากบ้าน 

เขาเดินตรงไปขึ้นสองแถวตรงจุดที่ไม่ห่างจากบ้านนัก ชายหนุ่มขึ้นรถแล้วเตรียมเงินสิบบาทให้พร้อม เขานั่งมองออกไปข้างนอกตลอดระยะเวลาเดินทาง เพียงแค่สิบห้านาทีก็ไปถึงจุดที่เขาต้องลงแล้ว เขาลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปด้านคนขับก่อนยื่นเหรียญสิบให้พร้อมยกมือไหว้ก่อนเดินไปโรงเรียน อีกแค่สี่นาทีก็ถึงรั่วทางเข้าแล้ว ชายหนุ่มแวะที่เซเว่นด้านข้างเพื่อซื้อกล้วยหอมมากินลูกหนึ่ง หลังเขายืนกินเสร็จก็ถึงทิ้งเปลือกกล้วยลงถังขยะ 

เขาเดินตรงเข้าไปยังโถงทางเดินข้างในตัวอาคารแบบไม่ได้รีบร้อน เพราะว่ายังมีเวลาเหลืออยู่อีกตั้งสี่สิบห้านาทีก่อนเริ่มเรียน ชุมพลนั่งลงตรงเก้าอี้โปรดในห้องสมุด มันเป็นบริเวณพื้นที่เงียบๆที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปมา เหมาะสมสําหรับการนั่งอ่านตําราเรียนอย่างสงบ ตามแบบที่ชุมพลชอบทําอยู่เป็นประจำ จนกระทั้งมีเสียงๆหนึ่งทักทายเขา “เป็นยังไงบ้านเพื่อนรักของฉัน?” เขามองขึ้นจากหนังสือในมือแล้วฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นเจ้าของเสียงที่ทักทายเขาเมื่อครู่ 

“ฉันโอเคอยู่แล้วน่ะ” ชุมพลตอบ เบลเป็นเพื่อนสนิทกับชายหนุ่มมาตั้งแต่เข้าเรียนที่นี่พร้อมกันเมื่อหกปีที่แล้ว พวกเขาสองคนสนิทกันมากพอสมควรจากการที่ชอบเรียนวิชาคล้ายๆกัน ทําให้ทั้งสองมักช่วยกันทําการบ้านอยู่เสมอ “แล้วเธอล่ะ? สบายดีมั้ย?” เขาถามกลับบ้าง ชายหนุ่มรู้สึกปีติยินดีเมื่อเห็นเธอยิ้มให้เขาพลางพยักหน้าเบาๆครั้งหนึ่งก่อนมานั่งเก้าอี้ข้างๆ ทันใดนั้นชุมพลก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างประหลาดๆ 

มันจะเป็นแบบนี่ทุกครั้งที่เขานั่งข้างหรือว่าพูดคุยกับผู้หญิงคนไหน ชุมพลรู้สึกเหมือนกับว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมองเขาอยู่ เขาหันขวับไปมองทางที่เขารู้สึกว่าคนๆนั้นแอบซ่อนตัว แต่กลับไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้นเลย ถึงอย่างงั้นเขาก็ยังมั่นใจว่ามีคนแอบเพ่งมองเขาอยู่แน่ๆ ปัญหาคือชุมพลคิดไม่ตกว่าจะมีเหตุผลอะไรให้ใครมาสนใจแอบดูเขา “นายเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ?” เบลถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน “ทําไมดูหน้าซิดจัง?” เขารีบแสร้งยิ้งเพราะไม่อยากให้เธอไม่สบายใจด้วย 

”ไม่มีอะไรหรอกน่าเบล” ชุมพลปฏิเสธ เขาดื่มนํ้าจากกระติกจิบหนึ่งแล้ววางลง ก่อนหันหน้ากลับไปมองเพื่อนที่ยังดูเป็นห่วงอยู่ ชายหนุ่มยังรู้สึกถึงสายตาที่มองมาจากไหนก็สุดรู้ แต่เขาก็พยายามสลัดความกลัวออกเพื่อไม่ให้เบลเครียดไปด้วย “เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันคงจะนอนน้อยไปเองแล่ะ ถึงได้ฟุ้งซ่านแบบนี้” เขาบอกแล้วลุกขึ้นก่อนชวนเพื่อนเดินไปห้องเรียนคาบแรกของวัน “เดี๋ยวเรารีบไปกันเถอะ จะได้ไม่สายนะ” 

พวกเขาทั้งสองคนเข้าไปนั่งอยู่ในห้องเรียนวิชาประวัติศาสตร์ แม้จะเปลี่ยนห้องแล้วแต่ชุมพลก็ยังสัมพัสถึงแววตาใครบางคนที่จ้องมองร่างบางของเขา เขาค่อยๆสํารวจมองดูรอบห้องแต่ทุกคนก็เป็นนักเรียนใจจดใจจ่อไม่ต่างอะไรจากเขาเลย “เลิกหวาดระแวงได้แล้ว” เขาพยายามบอกตัวเองว่าไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะยังเสียวสันหลังวาบอยู่เหมือนเดิม ทําไมเขาถึงต้องรู้สึกแบบนี้ตลอดด้วยนะเนี่ย?มีใครบางคนคอยสกดรอยตามเขาแน่ๆ เพียงแต่ว่าเขาไม่รู้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร 

ชุมพลลอบถอนหายใจยาวๆและก็นั่งจดโน๊ตตามที่ครูสั่งอย่างละเอียด ชายหนุ่มร่างบางเขียนข้อมูลทุกอย่างลงบนสมุดเล่มสีนํ้าตาลอ่อนของเขา เขาได้มันมาในวันเกิดปีที่แล้ว ในนั้นมีโน๊ตวิชาต่างๆอยู่มากมาย ในลายมือที่ปราณีตของหนุ่มน้อยหน้าหวาน ระหว่างทํางานเขาก็นึกย้อนไปถึงเหตการณ์ที่ทําให้เขาเริ่มรู้สึกเหมือนถูกคนบางคนแอบติดตาม มันเป็นเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้วเอง 

............................................................................ 

ขออนุญาติเกริ่นนิดนึงนะครับ ไม่ได้สปอยแต่บอกไว้เฉยๆว่าเรื่องนี้พระเอกโดนหนักกว่าพระเอกเรื่องอื่นๆเยอะเลยครับ ฝากกดให้กําลังใจแล้วก็ลงเม้นท์ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว