ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตาลุงแก่ 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2564 23:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตาลุงแก่ 50%
แบบอักษร

ตอนที่ 3 

ตาลุงแก่ 

  

  

น้ำตกมหาภัย!

 

ภัยใหญ่มากสำหรับภู เพราะนอกจากจะไม่ได้รูปสวยๆ ดังที่ใจคาดหวังแล้วเขายังต้องมานั่งเคาะโทรศัพท์อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งนี่อีก ตกแค่คนก็ไม่ตก เอาโทรศัพท์เขาตกลงมาด้วยทำไมนะ ในใจก็บ่นไป แต่มือก็เคาะไป พยายามจะให้มันติดมีชีวิตรอดเพื่อโทรกลับหาคนที่โทรเข้ามา แต่มันก็ไม่ติด

 

ไม่ติดก็กลับไปอยู่ในกระเป๋าแล้วกัน

 

ภูโยนโทรศัพท์กลับไปไว้ในกระเป๋าตามเดิม ก่อนจะรื้อเอาคลีนซิ่งมาเช็ดหน้า ด้วยความที่เขาบอบบาง แล้วแม่ของภูเองก็เป็นห่วงเรื่องการแพ้ของผิวพรรณ ของพวกนี้จึงติดอยู่ในกระเป๋าภูตลอด มีหลายครั้งที่หินเคยบ่นว่ามันมากไป แต่หินก็เข้าใจในสิ่งที่ภูเป็น อาการแพ้มันเกิดขึ้นแล้วรักษาง่ายๆ ซะที่ไหน

 

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะห้องที่ภูเองก็พอจะรู้ว่าใครเคาะ เพราะแบบนั้นภูถึงกลอกตา ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเจอดิน มันก็รู้สึกผิดแหละที่ว่ากระทบแฟนเก่าเขาแบบนั้น แต่นั่นมันก็เรื่องจริงนี่ แล้วอีกอย่าง ดินก็เดินหายไปไม่ให้เขาได้ขอโทษเอง

“มาทำไม” นี่คือคำทักทายที่ดีที่สุดที่ภูคิดได้ในตอนนี้ สำหรับไอ้คนคนนี้ก็มีแค่ประโยคนี้เท่านั้นแหละ หลังจากที่เดินหนีเขาแบบนั้นแล้วมาทำไมที่นี่ 

“ก็...มาชวนไปกินข้าว” ยอมรับว่าดินชะงักนิดหน่อยหลังจากที่ได้ฟังประโยคทักทายจากภู 

ดินก็แค่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรหลังจากที่เดินหนีออกมาแบบนั้น แล้วอีกอย่าง เขาคิดว่าคนผิดคือภู ภูคือคนที่สะกิดแผลเขาก่อน ที่เขาไม่อยากเล่นน้ำด้วยตอนนั้นมันไม่เกี่ยวกับแก้วหรือกับใคร แต่มันเป็นเพราะงาน คนที่ตั้งใจไปทำงานจะมีเวลาไปเล่นนานขนาดนั้นได้อย่างไร แล้วอีกอย่าง...รอยยิ้มเสียงหัวเราะของกระต่ายบ้านั่นมันทำให้เขาไม่กล้าเล่นด้วย

เขารู้ว่าเขาผิดที่เดินหนี ก็นี่ดินสำนึกผิดแล้ว แต่จะเรียกว่ามาง้อก็ไม่ใช่ เพราะดินคิดว่าอีกคนไม่น่าจะงอน มันก็โกรธหรือไม่ก็อาจจะเกลียด...แต่เกลียดก็แรงไป แต่อย่างไรก็ไม่ใช่คำว่างอนกับง้อเด็ดขาด

ก็คำพวกนั้นเขาเอาไว้ใช้กับแฟนไม่ใช่หรือไง

“กินข้าว?”

“อื้อ...ข้าวเย็นไง คนเราต้องกินข้าวให้ครบทั้งสามมื้อเพื่อที่จะได้นำสารอาหารไปหล่อเลี้ยงร่างกาย ไม่ทำให้ร่างกายทรุดโทรมหรือสึกหรอ ถ้าไม่กินข้าวอาจจะทำให้เราเครียดหรืออารมณ์ไม่...ดี” ช่วงหลังๆ คือพูดไปแล้วเหลือบมองคนฟังไป เพราะภูเองก็จ้องมองดินตลอดเวลาที่เขาพูดยาวๆ นั่น 

“...”

“คือ...สรุปว่ามึงต้องกินข้าว”

“บังคับ?”

“เปล่า...แต่อยากให้กินข้าว”

“...”

“นะ”

“...ขอเวลาเช็ดหน้าก่อน” ดินหลุดยิ้มออกมาทันทีที่ภูพูดแบบนั้น เขาก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่มาจากไหนก็ไม่รู้ แต่ดินก้มหน้าเร็วไป ถ้าช้ากว่านี้สักนิด ดินก็จะเห็นว่าภูเองก็หลุดยิ้มออกมาไม่ต่างกัน

ภูหันหลังเข้าไปในห้อง ขาเรียวเดินไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองต่อ ดินเองก็เดินตามเข้าไปเพราะเขาไม่อยากยืนอยู่หน้าหองตามลำพัง ไม่ถือว่าเสียมารยาทหรอก เพราะเจ้าของห้องเขาก็นั่งเช็ดหน้าเฉย ไม่ได้พูดอะไรนอกจากสบตากันผ่านกระจกเงา

“นี่มึงเป็นพรีเซ็นเตอร์หรือเปล่าเนี่ย” ภูหันกลับไปถอนหายใจให้ดิน เขาอยากจะอธิบายอาการแพ้ที่ยืนยาวของเขาแต่ก็เก็บไว้ในใจ เพราะดูท่าว่าคนที่ถามจะไม่ได้อยากฟังคำตอบสักเท่าไหร่

“ก็ต้องบำรุงกันบ้าง ขืนไม่ดูแลตัวเองแล้วหน้าแก่แบบพี่ผมจะทำยังไง” ภูตอบกลับแล้วลอบมองคนที่กำลังแอบสำรวจเครื่องประทินผิวของเขา

“ยังไง? หน้ากูมันเป็นยังไง” ดินขยับเข้ามาอยู่ข้างภู ตัวสูงโน้มลงมาทางด้านข้างแล้วถามออกมา ดินกะว่าไอ้เด็กนี่คงจะกลัวบ้างที่หน้าของเราอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ แต่ไม่ใช่ ภูไม่ได้ขยับถอยแต่กลับยกมือขึ้นมาจับคางดิน ท่าทางนั้นทำให้ดินตัวแข็งแต่ไม่ทำประโยคที่ภูพูดออกมา

“ก็ทั้งเหี่ยว ทั้งย่นยังไงล่ะ” ภูว่าแล้ปล่อยมือออก แต่คนถูกว่ากลับค้างอยู่ท่าเดิม 

“นี่มึง...” ไม่รู้ว่าจะตอบโต้ด้วยคำไหนและนานนับนาทีกว่าดินจะได้สติ

“...” แต่ช่วงเวลาท่านขนาดนั้นภูยังเช็ดหน้าไม่เสร็จเลย

“...”

“ผมมันทำไม?” เนี่ย พอเข้าทางมันหน่อยแล้วเอาใหญ่

“โอ๊ย~ เร็วๆ เถอะ จะได้กินไหมข้าว” ดินว่าแล้วขยับออกจากตรงนั้น

 

ห้องอาหารของรีสอร์ทไม่ได้มีคนมากมายขนาดนั้น พวกเขาสองคนเองก็เลือกในมุมที่ไม่มีคนด้วย สำหรับภูที่เลือกมุมนี้ก็เพราะว่ากลัวอดีตคนรักของดินตามมาถึงที่นี่ ภูไม่ได้อยากทำตัวเหมือนเมียน้อยอะไรหรอกแต่เขาแค่ไม่อยากเจอพี่แก้วก็เท่านั้น ส่วนดินไชเหรอ? ก็เพราะว่ามุมนี้มันเงียบ แล้วเขาจะได้คุยกับภูตามลำพังโดยไม่มีคนมาขัด

“เรื่องแก้วอะ...กูเป็นคนบอกเลิกเขาเอง” ดินว่าออกมาขณะที่ภูกำลังเคี้ยวข้าวคำที่สอง ภูชะงักแล้วเหลือบตาขึ้นมองดิน

ใครถาม? 

นั่นคือคำที่ภูอยากถามออกไป แต่พอมองเข้าไปในสายตาของคนที่พูดแล้วเขาต้องเก็บคำพูดนั่นลงคอ สีหน้าเศร้าสร้อยและสายตาที่บ่งบอกว่าเสียดาย อะไรแบบนั้นที่ภูเองก็เคยสัมผัสมา

“ทำไมอะ พี่มีคนอื่นเหรอ?” ภูถาม นิ้วสวยวางช้อนลงกับจาน มึงแม้ว่ายังกินได้ไม่ถึงครึ่งแต่เขาก็จำเป็นต้องวางลงเพราะอยากสนใจเรื่องของคนตรงหน้ามากกว่า

“…” ดินไม่ตอบ แต่สายตาเหม่อลอยที่ส่งมาทำให้ภูอ้าปากค้าง

“โธ่! บอกเลิกเองแล้วคิดถึงเอง” ภูว่า

“ไม่อะ”

“ไม่ใช่เหรอ? ไม่ได้บอกเลิกเองหรือว่าไม่ได้มีคนอื่น”

“มึงอย่า...”

“แต่นี่พี่ก็ไม่ได้มีใครนี่เนอะ” ภูว่าแล้วมองซ้ายมองขวา ตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่ภูก็ยังไม่เห็ว่าดินจะมีใครหรือมองหาใครนอกจากแก้ว แบบนี้ไม่น่าจะใช่ว่าฝ่ายชายมีคนอื่น น่าจะเป็นฝ่ายนั้นมากกว่า

“ไม่...”

“ที่ผมพูดมันไม่จริง?”

“ไม่เสือก” คำตอบที่ได้มาทำให้ภูต้องพยักหน้า

“โอเค้~” คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วง อุตส่าห์วางช้อนวางส้อมลงเพื่อตั้งใจฟัง อุตส่าห์มองหน้าสบตาเพื่อนรักษามารยาทในการฟังที่ดี แต่ไอ้พี่ชายเพื่อนนี่กลับกวนประสาทด้วยการมาล่อให้อยากแล้วจากไปแบบดื้อๆ 

 

“มึง...กินไวน์กันป้ะ?” 

 

ภูอยากจะปฏิเสธคำชักชวนนั้น แต่รู้ตัวอีกทีเขาก็มานั่งอยู่ตรงด้านหน้ารีสอ์ท ตรงข้ามของเขาคือดิน และตรงกลางระหว่างเราคือไวน์ ไวน์ชั้นดที่ไอ้เจ้าของที่เขาโม้ไว้ว่าอร่อยมากมายจนควรค่าแก่การลองชิม แล้วมันก็จริงอย่างที่ดินโม้

“อร่อยจริงๆ ด้วยว่ะ” ภูว่าหลังจากที่ค่อยๆ จิบแก้วที่สามลงลำคอ

“กูบอกแล้วว่ามึงจะไม่ผิดหวัง” ดินบอกแล้วจรดแก้วไวน์กับริมฝีปาก

“พี่ดิน”

“ว่า?” ดินละสายตาจากแก้วไวน์ เขาสบกับตาคู่สวยของภูแล้วเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงให้อีกฝ่ายถาม

“ถ้าพี่ดื่มจนเมา พี่จะจูบผมอีกไหม” ตาคู่สวยสองคู่สบตากัน ภูไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ดินเมาหรือยัง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเขาถามออกไปแบบนั้นได้อย่างไร แต่ตอนนี้เขาอยากู้คำตอบ

“ทำไม? อยากให้จูบอีกเหรอ?”

 

 

ไม่รู้ว่าอยากให้จูบไหม แต่ภูคิดว่าได้จูบแหละ

 

ดินจูบเขาอีกแล้วเว้ย!

 

“มาจูบหน่อยย” เสียงดินยังโวยวายไม่หยุดถึงแม้ว่าภูจะแบกเข้ามาในห้องแล้ว ในห้องไม่พอยังโยนดินลงเตียงแล้วห่มผ้าให้แล้วด้วย แต่ไอ้คนตัวสูงยังลุกขึ้นมานั่งแล้วชูไม้ชูมือมาดึงเขาลงไปด้วยอีก

“เฮ้ย! อย่านะเว้ย อย่านะ” ภูขยับหลบหนีดิน

“ไอ้ภู มาให้กูจูบหน่อยยยย”

“ฉิบหายแล้วววว” ท่าทางตาแก่หื่นกามแบบนั้น เขาไม่น่าถามมันเลยว่ามันจะจูบเขาไหม 

เพราะพี่มันไม่ได้แค่จูบ 

แต่พี่มันไล่จูบ!

 

ดินตื่นขึ้นมาในตอนเช้า บนเตียงที่เขาเหมือนจะคุ้นเคยแต่ว่าไม่ใช่เตียงของเขา

 

ห้องภู?

 

แหมะ!

 

“อะไรวะเนี่ย” ตอนแรกแค่สงสัย แต่ตอนนี้ใช่แล้วแหละ จะไม่มั่นใจได้อย่างไรในเมื่อไอ้แผ่นที่แปะอยู่บนหน้าเขาตอนนี้บอกได้เป็นอยย่างดีว่านี่คือห้องของใคร ไอ้เจ้าชายแผ่นมากส์เอ๊ย!

ดินดึงแผ่นมากส์ออกจากหน้าหลังจากที่ลุกขึ้นแล้ว ผ้าห่มที่ร่นลงไปกองอยู่ที่เอวทำให้เขารู้ว่าเขากำลังเปลือย! เปลือยแค่ท่อนบนหรือเปลือยทั้งตัววะ ดินค่อยๆ ก้มลงสำรวจท่อนล่างภายใต้ผ้าห่มของตัวเอง ไม่ต่างจากนางเอกละครที่ตื่นขึ้นมาข้างๆ พระเอกในตอนเช้า แต่เขาไม่ใช่นางเอก! แล้วก็ไม่ได้ตื่นมาข้างๆ ใคร...

“เป็นอะไร” ตื่นมาข้างไอ้ภู... 

ดินหันไปมองเจ้าของเสียงที่เขาคุ้นเคยมากๆ แม้ว่าจะรู้จักกันยังไม่ถึงอาทิตย์ก็ตาม ก็ทั้งวันมั้งคืนแทบจะอยู่เพื่อพูดคุยกับไอ้เด็กนี่ จะไม่ให้จำเสียงได้ได้อย่างไร

“มึงทำอะไรกูเนี่ย ทำไมกูมานอนอยู่ในห้องมึง แล้วทำไมเสื้อผ้ากูไปกองอยู่อย่างนั้น” เสียงทุ้มถามอย่างตกใจ ไม่พอนิ้วสวย ยังชี้ไปที่กองเสื้อผ้าที่ปลายเตียงเป็นการยืนยันในคำพูด แต่ไม่มีเสียงตอบรับในทันที แล้วไอ้คนที่นอนอยู่ก็ไม่ได้กระตื้อรือร้นที่จะตอบคำถามของ ไม่พอ ไม่ยังส่งสายตายั่วสวาทมาให้เขาอีก

ดินเริ่มกลัวแล้วนะ

“พี่จะโวยวายทำไม เมื่อคืน...พี่ออกจะเคลิ้ม” เหี้ย! เนี่ยมันน่ากลัวแบบนี้!

“กะ กู...” ดินหอบผ้าห่มขึ้นมาระดับอก ตัวยาวๆ เริ่มขยับออกห่างจากภู แต่ภูก็ค่อยๆ ขยับตาม

“ผมไม่ได้ทำอะไรพี่เลย พี่อะเมามาก ผมเลยลากเข้ามาในห้อง มาถึงพี่ก็ไล่จูบผม พอเหนื่อยก็นึกว่าจะนอน ที่ไหนได้ลุกมาแก้เสื้อผ้าแก้แล้วบ่นว่าร้อน...”

“แล้วทำไมมึงไม่ห้าม”

“ผมห้ามแล้ว” ภูเถียงกลับทันทีเมื่ออีกคนทำเหมือนจะกล่าวโทษมาที่เขาจะมาหาว่าเขาไม่ห้ามเหรอ? ห้ามไปแล้วโว้ยยย แต่ตอนไอ้พี่คนนี้เมาเขาเคยห้ามอะไรได้ ขนาดห้ามไม่ให้จูบยังไม่ได้เลย

“มึง...”ดินไม่รู้จะพูดคำไหน แต่ต่างจากภูที่นั่งยิ้มและมีคำพูดมากมายในหัว

“จะหวงทำไมล่ะ” ภูว่าแล้วไล่สายตาไปยังกลางลำตัวของดิน นั่นทำให้ดินต้องขยับขาใต้ผ้าห่มเข้าหากัน สายตาแบบนั้น ท่าทางแบบนั้น คำพูดแบบนั้น มันทำไมทำให้รู้สึกหน้าร้อนๆ ได้แบบนี้

“...” ไม่มีคำพูดจากปากของคนถูกมอง มีเพียงหน้าตาตื่นๆ ที่ภูรู้สึกว่ามันตลก แต่สำหรับดินเขายังยืนยันว่าสายตาของภูตอนนี้มันไม่น่าไว้ใจ

“ของพี่ไม่ได้น่าดูขนาดนั้นสักหน่อย”

 

50% 

  

  

 

#ตัวป่วนชวนรัก 

น้องภู~ น้องเอ๊ย! หนูจะหยอกลุงเขาด้วยการหลอกว่าเห็นของเขาทั้งเนื้อทั้งตัวไม่ได้นะคะ น้องแค่นอนข้างๆ กันหรือเปล่า เอ๊ะ! หรือมากกว่านั้นนะ เจ้าตัวป่วนเอ๊ย~ มันจะป่วนเขามากเกินไปแล้ว ตัวเองไปกวนเขาตกน้ำ เขายังมาง้อเลยลูก อย่าเล่นกับลุงเเขาแรง เขาจะตามหนูไม่ทันนะ

Twitter : @pflhzt 

Facebook : faddist 

 

ความคิดเห็น