email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 3

คำค้น : พระเอกน่ารัก, พระเอกไร้เดียงสา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 504

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2564 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 3
แบบอักษร

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มร่างบางที่ถูกพูดถึงก็จามออกมาเสียงดังรอบหนึ่ง เขาหยิบทิชชู่มาเช็ดให้สะอาดก่อนไปล้างมือ ระหว่างนั้นภัตรก็มองดูรูปของพลอยที่แปะไว้อยู่บนกระจกด้วยรอยยิ้ม มันเป็นภาพถ่ายที่พ่อของเขาถ่ายให้เมื่อตอนวันเกิดเขาสามปีที่แล้ว ตอนนั้นพลอยกําลังกอดหนุ่มน้อยจากด้านหลังพลางหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ทำให้เขาหน้าแดงกํ่าด้วยความอาย พวกผู้ใหญ่ต่างพากันหัาเราะชอบใจ แม้แต่พี่ถิงกับพี่เบส พี่สาวทั้งสองคนของเขา ยังชี้ใบหน้าที่แดงเหมือนมะเขือเทศของเขาแล้วขํากันไปนานเลย 

”นี้ภัตร นายช่วยหายาทาแก้รอยฟกช้ำให้พี่หน่อยได้มั้ย?” มีเสียงทุ่มหนึ่งเอ่ยปากบอกมาจากใกล ก่อนที่เจ้าของเสียงนั้นจะโผล่หัวมาให้เขาเห็นหน้า เขาก็คือโดม สามีของพี่เบสและพี่เขยของภัตรนั้นเอง “พี่ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนน่ะ ช่วยหาหน่อยได้หรือเปล่า? ตอนนี้พี่ต้องรีบใช้ด้วนเลยน่ะ” สีหน้าอีกฝ่ายดูลนลานมาก เขาเคยเป็นพี่รหัสของพี่เบส และเคยคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายแอบชอบเบสก่อน แต่ว่าความจริงถูกเธอหลงรักเข้า เลยโดนหญิงสาวคอยหยอดแบบแนบเนียนไม่ทันรู้ตัว สุดท้ายก็ไม่รอดและครับ ภัตรมองดูที่ข้อมืออีกฝ่ายที่มีรอยชํ้าอยู็แล้วอดรู้สึกเป็นห่วงพี่เขยไม่ได้จริงๆ 

”เป็นอะไรเหรอครับพี่โดม?” ภัตรถามด้วยความสงสัยปนเป็นห่วงพี่โดม “พี่ไปหกล้มที่ไหนมาหรือ? ถึงต้องใช้ยาแบบนี้นะ” แต่สีหน้าดูอับอายของโดมกลับบ่งบอกว่าไม่ใช่เรื่องแค่นั้นแน่ๆ ไม่อย่างงั้นเขาคงไม่มีทางกระอักกระอ่วน แล้วก็คอยมองหน้ามองหลังแบบนั้นด้วย “นี้พี่โดมครับ พี่มีอะไรก็บอกผมเถอะ หรือว่าพี่ไม่ไว้ใจผมแล้ว?” เขาแกล้วตัดพ้อพลางเบ้ปาก เบือนหน้าหนีพร้อมกับเชิดคางเล็กน้อยอย่างน่ารัก สไตล์ของภัตร ที่ผู้ใหญ่ต่างพากันเอ็นดูอย่างอดไม่ได้ 

”พี่บอกนายก็ได้” โดมถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาเหมือนกลัวความกล้าจะหายไปเสียก่อน “พี่สาวนายเป็นคนทําฉันฟกชํ้าน่ะ!” มีแต่ความเงียบอยู่ในห้อง ภัตรถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ก็พี่โดมเล่นพูดแบบนี้ข่ะซิ ใครมันจะไม่รู้สึกช็อคเล่า เขาเริ่มเกาหัวหยิกๆแบไม่รู้ตัว ถ้าหากโดมไม่ได้กําลังหน้าแดงอยู่ก็คงหัวเราะออกมาเหมือนกันนั้นและนะ "นี้ เป็นอะไรไปน่ะ? ตกใจมากจนพูดไม่ออกเลยเหรอไง?" โดมแกล้งถามแบบกระดากอยู่บ้าง 

"พี่โดมครับ ถ้าพี่สาวผมทําร้ายร่างกายพี่ล่ะก็ พี่ก็ไปแจ้งความเลยครับ" อยู่ๆเขาก็พูดขึ้น ด้วยความไร้เดียงสาของชายหนุ่มจึงทําให้เขาเข้าใจผิด คิดว่าพี่สาวซ้อมพี่เขยอย่างหนัก จนอีกฝ่ายถึงมีรอยฟกชํ้าดําเขียวขึ้นตามร่างกายแบบนั้น พี่เบสนะพี่เบส ทัาไมถึงได้ดุร้ายป่าเถื่อน ทําร้ายพี่โดมได้ลงคอกัน? เขาส่ายหน้าพลางลอบตําหนิพี่สาวอยู่ในใจ ไม่ทันสังเกตสีหน้าของอีกฝ่านที่กําลังพยายามกลั้นหัวเราะ ถึงแม้ว่าหน้าจะยังแดงอยู่บ้างด้วยความอายก็ตามที 

"นายเข้าใจผิดแล้วภัตร" เขาสําลักอากาศออกมาได้ ก่อนจะไม่สามารถกลั้นขําได้อีกต่อไป ทําให้ภัตรอึ้งกับการหัวเราะอย่างหนักจนถึงขั้นกุมท้องของอีกฝ่ายหนึ่ง ที่เมื่อครู่ยังดูลําบากใจอยู่เลย "ที่พี่ฟกชํ้าแบบนี้ ไม่ใช่เพราะโดนพี่สาวนายซ้อมมาหรอกน่า" เอ้า อย่างงั้นหรอกหรือ? ชายหนุ่มงงันเมื่อนึกถึงคําพูดก่อนหน้าของพี่โดมที่บอกเขาว่าพี่เบสเป็นคนทําให้เขาบอบชํ้า ท่างั้นมันหมายความว่ายังไงกันแน่? ภัตรยิ้งคิดก็ยิ้งปวดหัว ด้วยความที่รู้สึกไม่เข้าใจอะไรเลย 

"แต่เมื่อกี้พี่โดมเป็นคนบอกเองว่าพี่สาวผมทําไม่ใช่เหรอครับ? ตกลงพี่โดมไปโดนอะไรมากกันแน่ครับ? ผมสับสนไปหมดแล้วเนี้ย" เขาถามพร้อมเกาหัวเหมือนก่อนหน้า ในตอนนี้โดมเริ่มหยุดหัวเราะได้แล้ว แต่ว่ากลับมาหน้าแดงเหมือนเดิม เขาจ้องมองหน้าอีกฝ่ายหนึ่งมาได้สักระยะ ทําไมพี่โดมที่ปกติช่างพูดช่างเจรจา วันนี้ถึงได้มายืนทื้อเป็นขอนไม้ พูดอะไรไม่ออกอยู่แบบนี้กันน้า ยิ้งคิดภัตรก็ยิ้งไม่เข้าใจ จนตอนนี้เริ่มปวดหัวแล้วว่าท่าพี่สาวเขาไม่ได้ทําร้ายร่างกายพี่เขย ทําไมพี่เขยถึงมีรอยชํ้าได้ 

"ก็เมื่อคืนเบสเขาเอาพี่แรงไปหน่อยน่ะ เธอกดบีบข้อมือพี่ไว้บนเตียงแล้วก็กระแทกลงมาแรงมากเลย" ในที่สุดโดมก็ยอมรับออกมา ว่าที่เจ็บเนื้อเจ็บตัวเพราะถูกหญิงสาวจัดหนัก หากแต่ที่แท้เขาโดนพี่เบสซอยมาจนยืนแทบไม่อยู่นี้เอง แค่คิดก็ทําให้ภัตรหน้าแดงไม่ต่างจากสภาพที่เป็นอยู่ของพี่โดมแล้ว ใครจะไปรู้ว่าพี่สาวตัวแสบของเขาจะกระทําชําเราสามีได้รุนแรงถึงเพียงนั้นล่ะ "พอพลอยเขาเอานาย เดี๋ยวนายก็จะเข้าใจความรู้สึกพี่เองและ ว่าการเข้าหอมันเป็นยังไง" โดมพูดแล้วตบไหล่ภัตรก่อนเดินไปอีกทางหนึ่ง 

"อ้าว! เดี่ยวก่อนซิครับ! ฟังผมก่อน!" ภัตรร้องตามพี่เขยเขาด้วยสีหน้าตกใจปนอับอายที่สุด นี้พี่เขยเขาพูดบ้าอะไรออกมาเนี้ย มันใช่เรื่องมั้ยที่จะมาบอกว่าเดี๋ยวเขาก็จะถูกซอยจนระบมมาเหมือนกัน บ้าบอจริงๆเลย เขาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ใจเย็นไว้ก่อนน่าไอ้ภัตร ชายหนุ่มบอกตัวเองแล้วเดินออกจากห้องพลางบ่นพึมพํา "พี่พลอยเขาเป็นคนซื่อตรง คงไม่คิดจะมาล่อลวงเราไปยํ้ายี ทั้งๆที่ยังไม่ได้เป็นแฟนกันมั้ง" ช่างเป็นความคิดที่ไร้เดียงสาของชายหนุ่มที่น่ารักน่าเอ็นดูเสียจริงๆ 

"มันก็ไม่แน่หรอกนะภัตร" อยู่ๆพี่เบสก็เดินตรงมาคุยกับเขาด้วยสีหน้ามีความสุข เฮ้อ คงกําลังมีอารมณ์ค้างหลังจากกินพี่เขยมาล่ะซิ แค่คิดก็หนาวจนขนลุกแล้ว "เห็นเวลาอยู่ด้วยกันนายอยู่กับเขาแค่สองคน ก็ชอบไปยั่วยวนพลอยนักไม่ใช่เหรอ?" เดี๋ยว! พูดอย่างงี้เขาเสียหายนะ ถึงจะเป็นผู้ชายแต่ก็รักษาความบริศุทธ์นะจะบอกให้! ภัตรได้แต่กระฟึดกระฟัดอยู่ในใจด้วยความแง่งอน จนพี่สาวคนโตของเขาอดหัวเราะไม่ได้ พึ่งโดนพี่โดมขํามามาดๆ ตอนนี้ก็พี่เบสอีกคนเหรอเนี้ย 

"พี่พูดอะไรน่ะครับ? ผมไม่เคยไปยั่วยวนพี่พลอยเลยนะ" เขาแก้ต่างให้ตัวเองแต่ก็สงสัยว่าการยั่วยวนที่ว่า มันหมายถึงอะไรกันแน่ ที่ทําให้พี่สาวเขาหาว่าเขาไปทํามา "ทําไมพี่ไม่บอกผมล่ะครับ ว่าผมไปทําอะไรที่ดูไม่เหมาะสม ไม่รักนวลสงวนตัวต่อหน้าพี่พลอยมา? พี่กล่าวหาผมแบบนี้ ผมเสียหายนะรู้มั้ย?" เขาเบ้ปากอย่างน่ารักอีกครั้ง จนทําให้เบสยิ้งอยากแกล้งน้องชายต่อไปอีก ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้จะไม่ได้หยิกแก้มเขาเหมือนเมื่อก่อนแล้วก็ตาม แต่ยังสามารถแกล้วด้วยวาจาเช่นนี้อยู่ได้ 

"ก็เห็นชอบใส่กางเกงขาสั้นเวลาเขาอยู่ด้วยนิ" เบสพูดด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า ทําให้ภัตรเถียงไม่ออกจริงๆ ก็เพราะมันเป็นความจริงนิ ที่บ้านพี่พลอยเปิดแอร์แต่ตั้งอุณภูมิไว้สูงอยู่ ทําให้เขาร้อนเลยต้องใส่ขาสั้นเท่านั้นเอง ไม่ใช่เพราะเธอตั้งใจให้เขาร้อนเลยใส่แบบนั้นหรือว่าเขาตั้งใจยั่วยวนเธอสักหน่อย ภัตรคิด แต่ไม่ทันพูดพี่สาวเขาก็พูโต่อแล้ว "เวลาอยู่กับผู็หญิงคนอื่นเห็นสุภาพเรียบร้อย แต่พอใกล้กับพลอยนี่ออกอาการแรดมาทันที แอบอ่อยเขาตลอดเลยนะ ภัตร" ทําเอาเขาแก้ตัวไม่ได้ แม้จะบอกตัวเองว่าเขาไม่ได้ไปอ่อยพี่พลอยอย่างนั้น 

หลังจากที่พี่เบสออกไปแล้ว ชายหนุ่มร่างบางก็เดินออกจากห้องไปก่อนจะลงไปข้างล้างเมื้อได้ยินเสียงเรียกจากแม่ เขาเดินลงบันไดไปพบกับสิ่งๆหนึ่ง มันเป็นกล่องขนาดกลางสีน้ำตาล ดูใหม่เอี่ยม น่าสนใจแม้จะไม่มีลวดลายอะไรบนตัวกล่อง ทําไมแค่เห็นเขาถึงรู้สึกอยากรู้นักว่าข้างในมันมีอะไร “เป็นของมาสางให้ลูกน่ะ” โฟมบอกลูกชายคนเดียวก่อนเดินไปทํากับข้าวที่ห้องครัว ทิ้งให้ภัตรยืนมองกล่องที่อยู่บนพื้นอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะก้มลงยกมันขึ้นมาถือไว้ นํ้าหนักค่อยข้างเบาด้วยนะเนี่ย 

ชายหนุ่มหอบมันขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง เขามองดูอย่างสนใจมากว่าข้างในเป็นอะไรกันแน่ แทบไม่เคยมีพัสดุมาส่งถึงเขาเลย ส่วนมากจะเป็นหนังสือนิยายเล่มใหม่ที่เขาขอให้พ่อสั่งมาให้ แต่ช่วงนี้ก็ไม่มีเลยนี้น่ะ แล้วมันจะเป็นอะไรกัน? จู่ๆพี่โดมที่พึ่งออกมาจากห้อวหลังถูกพี่เบสลากไปกินรอบสองก็โผล่มา “นั้นอะไรเหรอ? นายสั่งหนังสือมาอีก?” เขาถาม แต่ภัตรก็รีบส่ายหัวเพื่อบอกว่าไม่ใช่ เขาไม่ได้สั่ง ทําให้พี่โดมงงขึ้น เพราะนอกจากหนังสือแล้วภัตรก็แทบไม่สั่งซื้ออะไรเข้ามาเลย  

“ไม่ใช่หนังสือหรอกครับพี่โดม” ภัตรพูดด้วยนํ้าเสียงสุภาพอ่อนน้อม หลังจากลืมบทสนธนาชวนรู้สึกขนหัวลุกเมื่อก่อนหน้านี้ไปแล้ว เขามองไปที่กล่องในมือก่อนหันกลับไปพูดกับพี่โดมต่อว่า “จริงๆผมก็ไม่ได้สั่งอะไรมาทั้งนั้นและ ไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร” เขาเดินไปที่ห้องนอนแล้ววางมันลงกลับพื้น ชายหนุ่มลุกไปหยิบกรรไกรมาคู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆตัดเทปที่แปะไว้อยู่ออกจนหมด “มันจะเป็นอะไรกันน้า?” เขาถามตัวเองและเปิดกล่องออกมาดูของที่อยู่ข้างในนั้นอย่างช้าๆ 

มีการ์ดอยู่ใบหนึ่งวางอยู่บนห่อกระดาษ เขารีบหยิบมันมาจับดู บนปกมีรูปดอกไม้สวยงามที่มองออกว่าคนวาดทุ่มเทเวลาลงความละเอียดปราณีตไว้มากทีเดียว ลวดลายของช่อดอกกุหลาบที่คนให้วาดมาเพื่อเขาแสดงออกให้เห็นถึงฝีมือ จนเขาเกือบลืมว่ามีห่อกระดาษที่ยังไม่ได้แกะออกมาดู เขาค่อยๆจับเนื้อกระดาษและเปิดอ่านดูข้อความข้างในด้วยความตื้นตันใจ ไม่นึกว่านอกจากพ่อแม่แล้วจะยังมีคนอื่นทําแบบนี้เพื่อเขาอีก มีอีกแค่คนเดียวที่เขานึกออกว่าจะทําเพื่อเขาได้ขนาดนี้ หรือว่า................. 

”น้องภัตรของพี่ พี่ได้สั่งทําของในห่อมาเพื่อนายโดยเฉพาะเลยนะ พี่อยากเห็นนายใช้มันทุกๆวัน พี่อยากให้นายหยิบมันมาใช้แล้วจําเอาไว้ เหมือนกับที่มันบ่งบอกถึงความในใจระหว่างเราสองคนนะ จากพี่พลอย” เขาอ่านอย่างรู้สึกตื่นเต้น ของในห่ออย่างงั้นเหรอ? มันคืออะไรกัน? ของที่พี่พลอยส่งมาให้เขา มันจะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ “ขอบคุณนะครับพี่พลอย” หนุ่มน้อยกระซิบเองเบาๆแล้วรีบคว้าห่อกระดาษมาคลี่ออกเพื่อดูของที่ถูกห่อไว้ข้างในนั้น 

มันเป็นเสื้อยืดแบบเดียวกันสามตัว แต่ละตัวล้วนลักษณะเหมือนกัน เสื้อแขนสั้นทุกตัวสีขาว ขนาดมันพอดีกับตัวเขา ทําจากผ้าอย่างดีและใหม่เอี่ยมแล้วไร้ซึ่งริ้วรอยหรือตํานิใดๆ แต่มีสิ่งหนึ่งเกี่ยวกับพวกมันที่ทําให้ภัตรรู้สึกตกใจจนเขาเก็บอาการตัวเองไว้ไม่อยู่ ดีนะที่ล็อคประตูห้องนอนไว้ก่อนแล้ว สิ่งที่ทําให้เขาอึ้งมากคือตัวอักษร อักษรสีดําที่ถูกสกรีนไว้อยู่ตรงบริเวณหน้าอก มันเป็นคําพูดประโยคหนึ่ง เป็นประโยคที่ทําให้ชายหนุ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว เขาเขินอายจนใบหน้าแดงกํ่าราวมะเขือเทศ เรียกว่าแดงลงไปถึงต้นคอเลยทีเดียว ภัตรรู้ตัวว่าเสียงเขาสั่นเมื่อเขาค่อยๆอ่านประโยคที่ถูกสกรีนไว้บนเสื้อยืดที่พี่พลอยสั่งทําให้เขา............... 

’ผมเป็นของพี่พลอยคนเดียว’ 

............................................................................ 

มาแล้วน้าาาาาา ของขวัญนางเจ๋งมั้ย? :-) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว