ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หมอนัดloveครั้งที่ 2

ชื่อตอน : หมอนัดloveครั้งที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 79

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2564 13:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมอนัดloveครั้งที่ 2
แบบอักษร

เช้าวันต่อมาหลังจากที่เลิฟไข้ลดแล้ว เขาออกมานั่งด้านนอกรอคนรักทำอาหาร  ดวงตากลมโตจ้องมองคนรักที่กำลังตั้งใจทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ความรู้สึกในหัวมากมายอย่างบอกไม่ เขาโชดดี ที่มีผู้ชายคนนี้คอยอยู่ข้างเขา 

 

"จ้องขนาดนี้ ทานพี่แทนข้าวเลยไหม"  

 

"เปล่าสักหน่อย ผมหิวข้าวต่าง"ผมนี่เลิกลักเลยครับ เขาเห็นผมจ้องตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย  

 

"อ้าวหรอครับ พี่นึกว่าหิวพี่ซะอีก"หมอนัดตอบกลับคนรักขำๆ ได้แซว ได้แกล้ง เด็กดื้อของเขานิดหนึ่งก็สบายใจละ 

 

"ไม่คุยกับพี่แล้ว"  

 

"พี่ไม่แซวแล้วครับ มาทานข้าวกัน"หมอนัดพูดไปด้วยพรางจัดโต๊ะอาหารไปด้วย เขาเลิกแซวคนรักแล้วดีกว่ากลัวจะถูกคนรักงอล 

 

ผมพยักหน้ารับ แล้วเดินผ่านพี่นัดไปนั่งที่โต๊ะอาหารเงียบๆ พี่นัดถึงกลับหน้าถอดสีสงสัยคงนึกว่าผมงอลเขาแน่ ๆ เขาขยับนั่งบนก้าอี้พลางรีบตักของโปรดให้ผมอย่างเอาอกเอาใจ 

 

"งอลพี่หรอครับ อย่างอลพี่เลยนะครับ" 

 

ผมถึงกลับกลั้นขำแทบไม่อยู่ พอเห็นใบหน้าที่ดูหงอยๆ ของคนรัก   สมอยากแซวผมก่อนดีนัก  

 

"เอาคืนพี่หรอครับ" พอเห็นแบบนั้นหมอนัดหน้ากลับมามีสีอีกครั้ง พรางเดินอ้อมไปสวมกอดคนรักจากทางด้านหลัง 

 

"ก็พี่ชอบแกล้งเลิฟ "ผมตอบกลับ พลางหันหน้าไปมองพี่นัเที่ยืนกอดผมจากทางด้านหลังอยู่ 

 

"ก็แฟนพี่น่ารักแบบนี้ เลยอยากแกล้งอยากแซวไงครับ" พูดจบก็ไม่วายฟัดแก้มนิ่มของคนรัก 

 

"พอแล้วครับ แก้มเลิฟช้ำหมดแล้ว"มือบางรีบยื่นมือมาจับใบหน้าของหมอนัดไว้ 

 

"งั้นหอมแก้มพี่สิครับจะได้ไม่ช้ำ"หมอนัดยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆใบหน้าของเลิฟ 

 

"ไม่เอาด้วยหรอก" 

 

"เร็วสิครับ ไม่งั้นพี่จะหอมแก้มเราให้ช้ำไปเลย นับ1-5 1 2 3 4 "  

 

"หอมแล้วครับ" ผมรีบตอบกลับ พลางขยับใบหน้าเข้าไปใกล้แก้มของคนรัก แต่อยู่ๆ พี่นัดก็หันแก้มหลบ ทำให้ริมฝีปากของเราทั้งสองประกบกัน อย่างที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว คนอะไรไม่รู้เจ้าเล่ห์ชะมัด 

 

"ทำอะไรของพี่เนี้ย" ผมรีบขยับหน้าออก รู้สึกร้อนๆที่หน้าอย่างบอกไม่ถูก นี้ผมคงจะไม่เขินจนหน้าแดงหรอกนะ 

 

" ถือว่าปลอบใจพี่แล้วกัน ทำพี่ตกใจคิดว่าเรางอลจริงๆ"พูดจบ หมอนัดก็กลับไปนั่งที่ตัวเอง 

 

"ทานข้าวเลยครับ  เลิฟอยากไปเที่ยวไร่องุ่น"ผมรีบทำเป็นเปลี่ยนเรื่องคุย พลางก้มหน้าทานข้าวอย่างรวดเร็ว 

 

"อยากไปไหน พี่พาไปหมดเลยครับ " หมอนัดตอบกลับ พลางมองใบหน้าหวานที่ขึ้นแดงระเรื่อของคนรักด้วยแววตาอ่อนโยนปนเอ็นดี 

 

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จทั้งสองก็ช่วยกันล้างจาน และอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปเที่ยวไร่องุ่นของภูผาเพื่อนสนิทของหมอนัด ขับรถออกมาไม่นานก็ถึงไร่องุ่น. บรรยากาศภายในไร่องุ่นแบ่งออกเป็น       5 โซน     โซนที่1 เรือนหลังใหญ่บ้านพักของเจ้าของไร่    โซนที่ 2 ไร่องุ่น  โซนที่ 3 ร้านค้าจำหน่ายผลิตภัทณ์ของไร่ และห้องอาหารสำหรับลูกค้า. โซนที่ 4 รีสอร์ท และโซนสุดท้าย โซนบ้านพักพนักงาน. พอทั้งสองลงจากรถ ก็มีคนงานของไร่ออกมารอต้อนรับ 

  

"สวัสดีครับคุณหมอ คุณเลิฟ สบายดีไหมครับ"ลุงคนงานถามขึ้น  

 

"สบายดีครับ คุณลุงสบายดีไหมครับ"หมอนัดตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ 

 

 

"ก็ดีบ้างป่วยบ้างแหละครับ ตามภาษาคนแก่ ว่าแต่มากันเหนื่อยๆ เชิญด้านในเรือนหลังใหญ่ก่อนครับ พอดีคุณภูผาไปดูงานที่โรงบ่ม เดียวสักพักก็มาแล้วครับ" 

หมอนัดยิ้มตอบ ทั้งสองเดินตามคุณลุงมาสักพักก็ถึงเรือนหลังใหญ่ เข้าไปภายในบ้าน เพื่อนั่งรอภูผาเพื่อนสนิทของหมอนัดทั้งสองคน เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ  เรียนมาด้วยกันตลอด พอเข้ามหาลัยก็เข้าที่เดียวกันแต่แค่คนละคณะ ทุกครั้งที่หมอนัดและคนรักมาพักที่บ้านพักส่วนตัวทางภาคเหนือก็มักจะแวะมาเที่ยวไร่เพื่อนของเขาเสมอ    แถมคนรักของเขายังติดใจน้ำองุ่นของไร่อีกต่างหาก มาทีไรก็มักจะเหมากลับไปหลายขวดตลอด 

 

"มานานยังไอ้หมอ สวัสดีดีครับน้องเลิฟ "เสียงทุ่มจากร่างสูงของคนที่มาใหม่เอ่ยขึ้น 

 

"สักพักละวะ ไม่ต้องมองนานก็มั้งมึงนั้นเมียกู"หมอนัดตอบกลับภูผาอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ก็เพื่อนของเขา   ดันมายืนส่งยิ้มหวานให้เมียเขานิ แถมเมียเขาก็ยิ้มหวานตอบ ถึงจะรู้ดีว่าทั้งสองไม่ได้คิดอะไร แต่ก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้ 

 

"แค่มองก็ไม่ได้นะมึง ก็น้องเลิฟน่ารักนี้วะ"ภูผาพูดกลับอย่างกวนๆ เขาก็แค่อย่างแกล้งเพื่อนเท่านั้นละ เพราะปกติไอ้หมอ มันจะค่อนข้างใจเย็นไม่ค่อยหงุดหงิดอะไรง่ายๆ แต่พอเป็นเรื่องเมียเด็กของมันก็ไม่ได้เลย  

 

"ไม่ได้เว้ย คนนี้กูหวง ห้ามเต๊าะเด็ดขาด   รักจริงหวังแต่ง"   หมอนัดตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววหงุดหงิดออกมาอย่างเห็นได้ชัด 

 

“แต่งก่อนแล้วค่อยว่ากันนะเพื่อน” 

  

“ไอ้ภูพูดแบบนี้ มึงจะเอาใช่ไหม” 

  

“เลิกเถียงกันทั้งคู่เลยนะครับ พี่ภูเลิกแกล้งพี่นัดได้แล้วครับ ผมขอร้อง ”หลังจากที่ผมนั่งฟังทั้งคู่มาสักพักก็รีบห้ามทั้งคู่ ไม่อย่างนั้นคงเถียงกันอีกยาวแน่  

  

“ไม่ต้องขอร้องหรอกครับ ถ้าเป็นน้องเลิฟพี่ยอมทุกอย่าง”  

  

“เลิฟไม่ต้องไปขอร้องมัน ไอ้ภูมึงจะไม่หยุดใช่ไหม งั้นกูกลับ” หมอนัดเอื้อมมือไปจับข้อมือของคนรักเตรียมจะกับจริงๆ ถึงมันเขาจะรู้ว่าเพื่อนของเขาแกล้ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวร้อน นี่คงเป็นจุดอ่อนเดียวที่ทำให้คุณหมอสุดเพอร์เฟคเสียอาการได้ขนาดนี้ 

  

“เออกูไม่แกล้งมึงละ  ใจเย็นก่อนดิวะ” 

  

“พี่ภูครั้งนี้เลิกแกล้งจริงๆนะครับ  ส่วนพี่นัดใจเย็นก่อนสิครับที่รัก” ผมพูดขึ้นแล้วเอื้อมมืออีกข้างไปกุมมือคนรักเอาไว้ ถ้าทำแบบนี้พี่นัดจะใจเย็นลงและมีเหตุผลมากขึ้น 

  

“เรียกพี่ว่าอะไรนะครับ” หมอนัดถามอย่างอารมณ์ดี   พอโดนเลิฟหยอดคำหวานใส่  ความหงุดหงิดทั้งหมดที่มีก็หายไปภายในพริบตา  

  

“ที่รักไงครับ” ผมตอบกลับเสียงหวาน พรางส่งสายตาออดอ้อนไปหาคนรัก 

  

หมอนัดถึงกลับยืนนิ่ง ไปต่อไม่ถูก ตอนแรกเขาคิดจะแซวคนรักที่พูดอะไรแบบนี้  แต่พอเจอคำตอบมาแบบนี้  ถึงกลับทำให้เขาเก็บทรงไม่อยู่เลยจริงๆ   นับวันเขาละยิ่งแพ้ทางเด็กขี้อ้อนคนนี้จริงๆ 

  

“ไม่ต้องเห็นกูอยู่แล้วมั้ง ” ภูผาพูดขัดจังหวะขึ้น      ตอนแรกกะจะแกล้งเพื่อนของเขาซะหน่อย พอเห็นแบบนี้ หนุ่มโสดแบบเขาถึงกลับต้องมาหงุดหงิดซะเอง เห็นคนรักกันแล้วมันพาลเว้ย 

  

“สมอยากแกล้งกูก่อนดีนัก “หมอนัดตอบกลับอย่างขำๆ เพื่อนของเขา 

  

“เออไม่แกล้งแล้วเว้ย ว่าแต่รอบนี้มาพักกี่วันวะ” 

  

“3 วันเองวะ เดียวพรุ้งนี้ก็กลับละ  

  

“กลับเร็วจังวะมึง ” 

  

“ลาได้แค่นี้เองวะ ใครจะว่างเหมือนมึงละเที่ยวขึ้นกรุงเทพไปตามจีบหมอพายละ” หมอนัดแซวกลับอย่างขำๆ 

  

“มึงรู้จักหมอพายด้วยหรอ ทำไมกูไม่เคยรู้มาก่อน” 

  

“ก็มึงไม่ได้ถามกูอะ. รู้ซะยิ่งกว่ารู้อีก ก็พายเป็นลูกศิษย์กูอะ”วงการแพทย์ไม่ได้กว้างอะไรขนาดนั้น แค่รู้ชื่อรู้จังหวัดสืบนิดหน่อยก็รู้แล้วว่าใคร แล้วนี่เป็นนี้เป็นถึงลูกศิษย์ เขายิ่งรู้ดีเลยละ 

  

  

“เขามีแฟนยังวะมึง ทำไมไม่เห็นใจอ่อนให้กูสักที” 

  

“แล้วมึงลองถามเขาดูยังละ” 

  

“ยังวะกลัวคำตอบ” 

  

“ทีอย่างงี้ละไม่กล้านะมึง พายยังไม่มีแฟนหรอก ว่าแต่มึงจริงจังปะเนี้ย ถ้าจะจีบเล่นๆ กูไม่โอเคนะเว้ยนั้นลูกศิษย์กูนะ”   

  

“คนนี้กูจริงจัง มึงต้องช่วยกูนะไอ้หมอเพื่อนรัก”ภูผาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

  

“ที่อย่างงี้ละรักกูขึ้นมาเลยนะ กูคงไม่ต้องช่วยหรอก เห็นพายบอกว่าจะมาใช้ทุนโรงพยาบาลในตัวเมืองของที่นี้ ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับมึงแล้วละ” 

  

“จริงหรอ แบบนี้ต้องฉลอง ไอ้หมอ น้องเลิฟอยู่ทานข้าวเย็นก่อนนะ”ภูผาตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ในที่สุดคนที่แอบชอบจะได้มาอยู่ใกล้ๆเขาสักที 

  

“เลิฟว่าไงครับ จะฉลองเป็นเพื่อนไอ้ภูไหม”หมอนัดหันกลับไปถามคนรัก 

  

“ยังไงก็ได้ครับแล้วแต่พี่นัดเลย” 

  

งั้นเย็นนี้ฝากท้องด้วยละกันนะมึง” 

  

“โอเค ถ้างั้นกูไปสั่งห้องอาหารก่อน แล้วเครียงานอีกสักพักหนึง  ตามสบายเลยนะมึง พาเลิฟออกไปเดินเล่นก่อนก็ได้นะ เดียวสัก 6 โมงเย็น เจอกัน”พอพูดจบ ภูผาก็เดินออกไปด้านนอกทันที 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

ทุกความคิดเห็นของท่านจะเป็นกำลังใจ ให้มีแรงมาเขียนนิยายในตอนต่อไป พร้อมที่จะน้อมรับคำติชมและนำมาปรับปรุงแก้ไขให้ดีขึ้น ขออภัยล่วงหน้าและขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน 

ความคิดเห็น