email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 อายได้ไง เป็นผัวเมียกันแล้ว(NC+)

ชื่อตอน : บทที่ 14 อายได้ไง เป็นผัวเมียกันแล้ว(NC+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2564 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 อายได้ไง เป็นผัวเมียกันแล้ว(NC+)
แบบอักษร

บทที่ 14

 

อายได้ไง เป็นผัวเมียกันแล้ว(NC+) 

 

...."คะ...คารวะองค์ชายเพคะ"

 

"คารวะองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ"

 

ท่านพ่อกับท่านแม่ที่เห็นว่าองค์ชายและผมกลับมาแล้วจึงออกมาต้อนรับหน้าบ้านอย่างสมพระเกียรติ สีหน้าของทั้งสองคนดูสับสนมึนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องแบกเขาไว้บนบ่า แถมไม่ยอมวางลงอีก ทุกคนในบ้านแม้แต่เหล่านางกำนัลหรือขันทีล้วนทำท่าแปลกใจกันไปหมด

 

เดิมทีองค์ชายเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครแตะเนื้อต้องตัวและไม่ชอบแตะเนื้อต้องตัวใคร แต่ ตอนนี้กำลังแบกคนไว้บนบ่า ไม่แปลกใจเหมือนเห็นผีสิแปลก ความทรงจำของพวกเหล่าข้ารับใช้ขององค์ชายคือ หญิงงามล่มเมืองมาหาคิดจะปรนนิบัติองค์ชาย กำลังจะขึ้นเตียงแต่กลับโดนองค์ชายถีบกระเด็นไปไกลถึงหน้าประตู เป็นการส่งนางที่ทำเอานางเกือบตายเลยทีเดียว

 

ล่าสุดเมื่อสามวันก่อนจะมาที่นี่ คุณหนูนางหนึ่งคิดจะมาส่งแล้วคว้าแขนองค์ชายเอาไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต จึงโดนเขวี้ยงออกไปไกลๆตัว หน้าอันงดงามของนางถูกไถลไปกับพื้นที่เต็มไปด้วยหินทำให้เสียโฉมไปอย่างน่าสงสาร แล้วตอนนี้จะไม่ให้พวกกระหม่อมแปลกใจได้อย่างไรกัน ปีศาจอย่างองค์ชายไม่น่าจะกลายร่างเป็นเทวดาได้มิใช่หรือ

 

"นี้...บอกไปว่าข้าเจ็บขาเลยให้นายอุ้มสิ"(กระซิบ)

 

"เลี่ยงหรูบาดเจ็บ"

 

"ห่ะ?  งั้นให้หม่อมฉันเป็นคนดูแลนะเพคะ"

 

"ไม่ต้อง ข้าดูแลเอง"

 

ฟิลิกซ์ในร่างองค์ชายผู้สูงศักดิ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย คล้ายกับเอ่ยขึ้นมาลอยๆ พอพูดจบก็เดินเลี่ยงออกมาเลย ฮาร์ดที่โดนอุ้มอยู่ข้างหลังหันไปหาเหล่าบรรดาครอบครัวที่มองตนด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยิ้มร่าพร้อมกับโบกไม้โบกมือว่าตนไม่ได้เป็นอะไรมาก ท่านแม่ของตนทำท่าลำบากใจแล้วจึงถอนหายใจออกมาคำหนึ่งไม่เอ่ยอันใดต่อ

 

ส่วนเหล่านางกำนัลขันทีที่ตามมารับใช้เดินตามหลังฟิลิกซ์มา คล้ายกับกำลังกังวลอะไรสักอย่าง เดิมทีแล้วโลกก่อนพวกเราก็มีเหล่าลูกน้องเลยไม่ได้ถือว่าแปลกใจอะไรกับท่าทีแบบนี้ ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาติไหน เขาก็พอเข้าใจความรู้สึกของคนพวกนี้อยู่เหมือนกัน

 

พอเดินมาเรื่อยๆ เส้นทางสลับซับซ้อนนิดหน่อย แต่ที่เจ้าฟิลิกซ์มันจำทางได้ แถมยังดูจะชำนาญขนาดนี้อาจจะเป็นเพราะฟิลิกซ์เป็นพวกมันสมองเป็นเลิศเก่งเรื่องการจำ ฉลาดกว่าเขาเป็นสิบเท่า เรื่องพลังกำลังก็คงไม่ต้องพูดถึงเลยละมั้ง 1 เดือนที่ผ่านมานี้เขาเอาแต่ฝึกเรื่องนั้นเรื่องนี้เต็มไปหมดส่วนเรื่องกำลังภายในก็ฝึกนิดๆหน่อยๆแล้วก็เรียนไปด้วย กล้ามมันเลยขึ้นนิดเดียวเอง ต่างจากฟิลิกซ์ที่ไม่รู้ทำไมถึงได้มีกล้ามแน่นขนาดนี้ ที่รู้ว่าเห็นเมื่อวานตอนเจอกันครั้งแรกนั้นแหละ เห็นทุกซอกทุกมุมซะด้วย แค่คิดหน้ามันก็ร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เลย

 

"พวกเจ้าไปเตรียมหาจวนใหม่ให้ข้า เตรียมน้ำแล้วถอยออกห่างประตู อย่าให้ข้ารู้ว่าใครบังอาจขัดคำสั่งข้า!"

 

"พ่ะย่ะค่ะ!/เพคะ!"เหล่านางกำนัลขันทีที่ตามมาก้มหัวลงต่ำก่อนจะแยกย้ายกันออกไปทำหน้าที่ของตนอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้บอกว่าใครจะทำอะไรแบ่งหน้าที่กันเช่นไรก็ไม่มีใครเอ่ย เพราะตนรู้หน้าที่ตั้งแต่ตอนที่องค์ชายจัดแบ่งไว้อย่างชัดเจนแล้ว

 

"นายพูดเกินหกคำนะเนี่ย"

 

"เพราะอยู่กับนาย"

 

"นั้นสินะ~"

 

ฮาร์ดพูดหยอกล้ออีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่ร่างตัวโตๆจะเดินเข้าไปในห้องที่เป็นห้องรับแขกแบบพิเศษ ซึ่งจัดขึ้นแบบหรูหราอลังการงานสร้าง ทุกอย่างถูกตกแต่งไปด้วยของราคาแพง โต๊ะน้ำชาก็ดูแพงไปด้วย แจกันราคาแพงนี้ห้องเขายังไม่มีเลย พรมสีเลือดหมูลายหงส์แดงยิ่งไม่เคยเจอมาก่อน ที่นอนกับผ้าปูที่นอนสีเลือดหมู ดูมีราคาอยู่ไม่น้อย ทุกอย่างในห้องนี้ดูมีราคาแพง ไม่นึกเลยว่าตระกูลเขาจะรวยขนาดนี้นะเนี่ย

 

"ทำไมห้องนายมันดูดีกว่าห้องฉันหลายเท่าเลย"

 

"เพราะเตรียมมาจากวังหลวงน่ะ"

 

"ห๊า? ไม่ใช่ของที่อยู่มาตั้งแต่แรกหรอกเหรอ"

 

ฮาร์ดทำหน้าแปลกใจที่รู้ว่ามันไม่ใช่ของที่คนในครอบครัวเขาเป็นคนจัดเตรียมใน น่าเสียดายชะมัด กะว่าถ้าอีกฝ่ายกลับจะขอเอาไปใช้ประดับห้องสักหน่อยแท้ๆ อย่างน้อยก็ขอแค่พรมนี้ก็พอ มันสวยมากจนเทียบราคาไม่ได้เลย

 

ฮาร์ดนั่งลงไปกับพรมก่อนจะจับๆลูบๆมันอยู่นาน ฟิลิกซ์ไม่ได้ว่าอะไรกับท่าทางแบบนั้นเดิมทีฮาร์ดก็ชอบอะไรสวยๆงามๆ พอเห็นแบบนี้มันก็ดูน่ารักดี ที่ตนปล่อยให้ฮาร์ดได้อยู่แบบนี้โดยไม่จับกดเพราะรอให้คนเตรียมน้ำเสร็จและจะอาบน้ำให้เพื่อล้างสิ่งไม่ดีที่อีกฝ่ายไปจับคนอื่นมา(ว่าซะเหมือนเชื้อโรคเลยพ่อคุณ)

 

ฟิลิกซ์จ้องมองคนที่ทำท่าจับนั่นจับนี้ไปเรื่อยในห้อง แม้ท่าทางจะนิ่งเฉย แต่ในใจรุ่มร้อนคล้ายกับคนเก็บกดมานาน มือที่กอดอกรัดแน่นขึ้น สายตาลุกเป็นไฟ ในหัวคิดไปถึงขั้นไหนต่อไหนแล้ว ไม่ว่าจะตอนจับฮาร์ดกดลงไปบนที่นอน ค่อยๆบรรจงถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น แล้วจากนั้นก็บดจูบอีกฝ่ายอย่างเร้าร้อน! แค่คิดมันก็อยากจะพุ่งไปคว้าตัวเอาไว้แล้ว!

 

"หม่อมฉันเตรียมน้ำไว้แล้วเพคะ"

 

"อืม"

 

ฟึบ! "อุ้มทำไม ไม่ใช่ตุ๊กตาซักหน่อย!"ฮาร์ดบ่นออกมาเมื่ออยู่ดีๆเจ้าตัวก็เข้ามารวบเอวขึ้นอุ้มเป็นท่าแบกกระสอบข้าวเอาไว้ข้างเอว นี้คนนะครับจะมาอุ้มแบบนี้มันไม่ได้ไหม! ก็เห็นอยู่ว่ากำลังดูพรมอยู่ไม่เห็นต้องเข้ามาอุ้มแบบนี้เลย เดี๋ยวเถอะ!

 

ฟึบ!..."แค่เปลี่ยนท่าแล้วมันต่างกันตรงไหนมิทราบ!"ฮาร์ดว่าออกมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยก็เจ้านี้มันปล่อยเขาลงแล้วให้เดินแค่สองก้าวจากนั้นก็อุ้มขึ้นบ่าอีกรอบ แล้วมันต่างกันตรงไหนกันครับ สุดท้ายผมก็ไม่ได้เดินเองอยู่ดี นี้เจ้าตัวกะจะให้เขาเป็นอัมพาตรึไงกันเนี่ย

 

"นายตัวเบา กินข้าวบ้างไหม"

 

"นี่นายไม่ได้ฟังฉันเลยใช่ไหม"

 

"เดี๋ยวถอดเสื้อผ้าให้"

 

"เจ้าจอมละโมบ เมื่อไหร่จะลดเรื่องนี้ลงซะบ้าง รู้ไหมว่า)฿!?}€}€["

 

ฟิลิกซ์ไม่ได้สนใจคำพูดของฮาร์ดก่อนจะเดินไปหลังผ้ากั้นแล้วจัดการวางภรรยาตัวน้อย ของตนเองที่กำลังบ่นเรื่องต่างๆนานา อยู่พร้อมกับห้ามไม่ให้ตนถอดเสื้อผ้าให้ แต่มันก็ไม่ทันอยู่ดี ความอดกลั้นที่ต้องทนเป็นเวลา 1 เดือนไม่เริ่มไม่ไหวเอาเสียแล้ว รู้สึกอยากจับฮาร์ดกินทั้งตัวไปเลย ไม่อยากรอให้แน่ใจอะไรทั้งนั้น

 

ครื้ด!!!...."เฮือก!!"ฮาร์ดสะดุ้งตัวอย่างแรงเมื่อรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายตัว อย่างรวดเร็ว ทั้งยังรู้สึกกลัวจนตัวสั่นเทา เขาลืมไปได้ยังไงว่าบนตัวเขามีรอยชกช้ำเป็นจุดๆ เพราะเมื่อคืนไปสู้กับโจร คราวนี้คงได้เจอฟิลิกซ์โกรธขึ้นมาจริงๆแล้วแน่ๆ 

 

"ใคร?"

 

"คะ...ใคร?"

 

"ใครทำ"

 

ฟิลิกซ์ขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันอย่างน่ากลัว ดวงตายังคงจ้องมองรอยช้ำที่เป็นจุดม่วงๆอยู่บนผิวกายที่ขาวดั่งหยกเจียรนัย รังสีอำมหิตยังไม่จางลงไปไหนยังแผ่ขยายเป็นวงกว้างคาดว่าคนที่อยู่ข้างนอกคงสัมผัสได้ ร่างกายของฮาร์ดสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น เวลาที่ฟิลิกซ์โกรธมันน่ากลัวเอามากๆ ถ้าหากพูดอะไรไม่ถูกใจละก็ ไม่ได้ก้าวออกจากห้องนี้แน่ หรือไม่พี่แกก็คงจะเอามีดหรืออะไรสักอย่างไล่ฆ่าฟันชาวบ้านชาวช่องเขา 

 

"ชะ...ชนขอบโต๊ะน่ะ"

 

ฮาร์ดเลือกที่จะโกหกออกไปเพราะยังไงเจ้าโจรป่าเถื่อนนั้นก็ตายไปแล้ว ถ้าหากว่าพี่แกดันโกรธที่เจ้านั้นตายไปก่อนคงได้ไปลงที่เพื่อนๆหรืออาจารย์แน่ๆ เขายังไม่อยากเห็นมิตรสหายทั้งหลายตายไปก่อนหรอกนะ แถมอีกไม่กี่วันก็สอบปลายภาคของรายวิชาอื่นอีก ถ้าพวกนั้นตายก่อนก็เหมือนเป็นการดับฝันกันน่ะสิ

 

"แล้วทำไมต้องหลบตา"

 

"ก็นายน่ากลัว...."

 

"....."ฟิลิกซ์เงียบก่อนจะค่อยๆลดแรงกดดันลง พร้อมกับอายสังหารที่หายไปอย่างรวดเร็ว ฮาร์ดถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยเจ้าตัวก็ยังเชื่อเขาอยู่

 

"ปกตินายไม่ใช่คนซุ่มซ่าม อย่าให้รู้ทีหลัง"

 

"คร้าบๆ"

 

จุ๊บ...ฟิลิกซ์ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะคุกเข่าแล้วประทับริมฝีปากไปที่รอยช้ำๆนั้น ดี อย่างหนึ่งที่ยาโลกนี้มันดี ทาแป๊บเดียวก็หายไปเยอะเลย ถ้าฟิลิกซ์เห็นตอนแรกคงได้ห้ามไม่อยู่แน่ ตอนนี้เลยปล่อยให้อีกคนทำตามใจตัวเองเพราะถ้าโกรธขึ้นมาอีกก็แย่เลยน่ะสิ

 

"ดีขึ้นไหม?"

 

"ซี๊ด~มันเจ็บๆคันๆ ทำไมนายต้องนวดมันด้วย?"

 

"จะได้หายเร็วๆ นายก็รู้...ฉันไม่ชอบให้นายมีแผลหรือมีรอยพวกนี้ ยิ่งตอนที่ฉันไม่อยู่ นายก็ยิ่งชอบหาเรื่องใส่ตัว หรือไม่ก็ชอบมีแผลที่ไม่รู้มาตลอด"

 

'ก็...นะ ฉันก็ไม่ได้อยากให้มีแผลแบบนี้สักหน่อย มันมาเองของมันต่างหาก?!'(คิดในใจ)

 

ฮาร์ดคิดในใจก่อนที่ฟิลิกซ์จะทำการสำรวจร่างกายนี้แบบไม่ถามความสมัครใจสักนิด จนกระทั่งแน่ใจแล้วว่าไม่มีรอยช้ำหรือบาดแผลที่อื่น เลยทำการจับมือผมแล้วพาไปยังอ่างอาบน้ำ

 

จ๊อม....เสียงเท้าของฟิลิกซ์ที่ค่อยๆจุ่มลงไปในอ่างน้ำโบราณที่เหมือนจะสั่งทำขึ้นพิเศษเพราะมันดันกว้างกว่าอันที่อยู่ในห้องเขาเป็น 2 เท่าเลย ถ้าจะให้เทียบก็อยู่ในนี้ได้ประมาณ 3-4 คนเลย น่าอิจฉาชะมัด ฟิลิกซ์ลากเขาลงไปในอ่างก่อนจะทำการนวดๆคลำๆที่รอยฟกช้ำจนเขาต้องร้องซี๊ดไปหลายทีเพราะเจ็บสุดๆ ถึงมันจะรู้สึกดีแบบแปลกๆก็เถอะ พอจับๆนวดๆเสร็จมือหนาของฟิลิกซ์ก็เลื่อนไปจับที่มือของเขาเหมือนกำลังทำความสะอาดอะไรบางอย่าง ทั้งที่มันก็ไม่มีอะไรแท้ๆ ทั้งขัดทั้งถูทำเหมือนกับกำลังทำความสะอาดแจกันยังไงอย่างนั้น

 

"ซี๊ด~นี้นายจะขัดแรงไปไหน ฉันเจ็บนะ"

 

"รู้ว่าเจ็บก็อย่าให้ใครมาจับมือสิ"

 

"เขาแค่จับมือเอง อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ยอมสักหน่อย"

 

"เหรอ...งั้นถ้าเขาจับตรงนี้ นายก็จะปล่อยให้คนนั้นจับรึไง"

 

"อ๊ะ"

 

ฟิลิกซ์เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ เพราะนึกภาพตอนที่ฮาร์ดโดนจับมือก่อนจะเอ่ยประโยคเย็นยะเยือกออกมา สีหน้าดูไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะใช้มือหนาเอื้อมลงไปจับของสงวนใต้น้ำที่อยู่ตรงหว่างขาของเขา ที่ตอนแรกมันนิ่งสงบอยู่แท้ๆพอมีมือของเจ้าสามีมันก็เริ่มตอบสนองทันที เจ้าลูกไม่รักดีเอ๊ย!

 

"หืม? มีอารมณ์เร็วกว่าที่ฉันคิดแฮะ"

 

"พะ...เพราะว่ามันไม่เคยไง!"

 

"งั้นเหรอ...เดี๋ยวฉันจะทำให้มันเคยเอง"

 

"โรคจิตไม่มีใครเกินเลย อึก.."

 

ฟิลิกซ์ขยับเข้ามาใกล้ๆก่อนจะเข้ามาโอบกอดเอาไว้ แล้วดึงขาทั้งสองของฮาร์ดขึ้นมาก่ายไปข้างหลัง ทำให้เจ้ามังกรตัวใหญ่ที่ผงาดขึ้นมาทั้งสองตัวอยู่ใกล้ชิดกันมากจนสัมผัสได้ ใบหน้าของฮาร์ดแดงจัดล่ามไปทั้งตัว จนตัวแดงอมชมพูด้วยความเขินอาย ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกของตัวเองแท้ๆ แต่ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ ความไม่ชินก็เข้ามาแบบไม่หยุดหย่อนเลย

 

"ขนาดเท่าเดิมเลย"ฟิลิกซ์

 

"พระเจ้านี้เอ็นดูนายจังนะ"ฮาร์ด

 

"....บางทีฉันอาจจะเป็นลูกพระเจ้าก็ได้ ลองจับดูสิ มันใหญ่กว่าชาติก่อนด้วย"ฟิลิกซ์

 

"ว่ามาได้ไม่อายปาก"ฮาร์ด

 

"หึ...อายได้ไง เป็นผัวเมียกันแล้ว"ฟิลิกซ์

 

ฮาร์ดที่ได้ยินแบบนั้นก็มุดหน้าหนีหันไปทางอื่นทันที คางของฮาร์ดเกยไว้ที่ไหล่กว้างของฟิลิกซ์ แขนทั้งสองกอดโอบคอของฟิลิกซ์เอาไว้แน่น ไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตาหื่นๆของผู้เป็นสามี ที่เอ่ยคำว่าเป็นผัวเมียกันแล้วโดยไม่อายปากตัวเองแม้แต่น้อย 

 

ฟิลิกซ์ใช้มือหนึ่งโอบกอดอีกมือล้วงลงไปข้างล่างแล้วกำกะบี่ทั้งสองเอาไว้ มือหนาอุ่นโอบรัดมันเอาไว้จนทำเอารู้สึกหวาดเสียวไปหมด มือหนาค่อยๆขยับขึ้นลงเป็นจังหวะช้าๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรดต้นคอของสามีก็เริ่มจะแรงขึ้นตามลำดับ ฮาร์ดจับไหล่กว้างเอาไว้แน่นดวงตาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากอ้าๆหุบๆ ร่างกายเริ่มสั่นกระตุกเบาๆ รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ตรงช่องทางข้างหลังเหมือนมีอะไรบางอย่างไหลออกมาไม่หยุด

 

"ฮ๊า~อะ....อ๊า~"

 

"ฮึ่ม~"

 

ฟิลิกซ์เอาหน้าซบลงไล่จูบที่ไหล่ของฮาร์ดพร้อมกับสูดกลิ่นหอมที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของฮาร์ด ยิ่งฮาร์ดมีอารมณ์มากเท่าไหร่กลิ่นนี้ก็ยิ่งหอมมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำเอาสติน้อยนิดเริ่มขาดๆหายๆ มือข้างที่โอบอุ้มฮาร์ดอยู่เลื่อนลงมาแตะที่กลีบดอกจีบข้างหลังก่อนจะรู้สึกว่ามันมีน้ำบางอย่างไหลออกมา ในอ่างอาบน้ำมีน้ำเย็นอยู่เพราะตอนนี้กำลังถึงช่วงบ่าย ซึ่งตรงใกล้ๆกับช่องทางกลับรู้สึกอุ่นๆ บางทีมันอาจจะเป็นเพราะ อยู่ใกล้ๆกับฮาร์ดก็เป็นได้ เพราะฮาร์ดตัวร้อนทั้งยังหายใจแรงรดผิวกายของตน ตนเองก็รู้สึกรุ่มร้อนเช่นกัน รู้สึกอยู่ไม่ค่อยเป็นสุขแม้จะอยู่ในน้ำเย็นก็ตาม

 

"อึก!....ฟะ..ฟิลิกซ์ ไหนบอกจะไม่เอาเข้ามาไง"

 

"แค่นิ้ว"

 

"อึก.... เจ็บ~"

 

ฮาร์ดครางเสียงแผ่วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คนตัวโตที่ยินแบบนั้นก็เอานิ้วออกพร้อมกับค่อยๆใส่เข้าไปทีละนิดๆ เพื่อให้ฮาร์ดได้ปรับตัว แต่ไม่นานนัก คนตัวเล็กกว่าก็ปลดปล่อยออกมาโดยไม่รอตน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่างออก

 

นิ้วมือสากเริ่มสอดใส่เข้าไปจาก 1 เป็น 2 จาก 2 เป็น 3 จนทำให้ร่างกายของฮาร์ดสั่นเป็นจ้าวเข้า ยิ่งนิ้วของฟิลิกซ์ไปโดนจุดกระสันก็ยิ่งทำให้รู้สึกสะท้านไปทั้งตัว แม้จะรู้สึกเจ็บๆอยู่ มือบางจิกเข้าไปที่แผ่นหลังของสามีเพื่อระบายความใคร่ของตนเอง

 

ฮาร์ดพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้เคลิ้มจนจับกดตัวตนเหตุ แม้จะปลดปล่อยไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่อารมณ์ก็ไม่ได้คงที่เลย มือบางเอื้อมมือไปจับแก่นกายยักษ์ใต้น้ำก่อนจะจัดการให้เร็วขึ้นเพราะรู้ว่าฟิลิกซ์ต้องกำลังอดกลั้นที่จะไม่ทำร้ายเขา แต่การที่เห็นสีหน้าทรมานของคนรัก ใครมันจะไปทนไหวกันเล่า! 

 

นิ้วหยาบๆทัังสามนิ้วของใครบางคนสอดเข้าออกช้าๆทำเอาคนที่อยู่ข้างบนแทบทนไม่ไหว ไม่รู้ว่าเป็นห่วงหรือจงใจแกล้งกันแน่ รู้อยู่แล้วว่าเขามันหื่นถ้าทำแบบนี้แล้วจะทนไม่ไหว ตรงนั้นมันเต้นตุบๆ เหมือนอยากได้ของที่ใหญ่กว่านิ้วตลอดเวลา ท้องน้อยก็รู้สึกเกร็งตัวจนแทบทนไม่ไหว ถ้าทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เขาต้องตายแน่ๆ

 

"ฮึ่ม....อึก ไหนบอกไม่ให้ทำ"ฟิลิกซ์

 

"ก็นายกำลังทำให้ฉันทนไม่ไหว อ๊ะ~ ใหญ่?"

 

"หึ"

 

พับ! "อื้อ! นะ...นายแกล้งฉัน"

 

"เปล่า"

 

ฮาร์ดที่ข่มตัวเองลงบนแก่นกายอันใหญ่ที่อยู่ใต้น้ำ ก่อนที่มันจะถูกใครบางคนสวนขึ้นมาจนสุด ลำ! แล้วแบบนี้ถ้าไม่เรียกว่าแกล้งแล้วจะเรียกว่าอะไร! ฮาร์ดตัวสั่นระริกน้ำตาไหลออกมาด้วยความจุก ก่อนจะเงยหน้ามองคนกระทำที่ทำไปแบบไม่คิด!

 

ฟิลิกซ์ไม่ได้ขยับต่อเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงจุกเลยทำเพียงลูบหัวของคนตัวเล็กกว่าอย่างนึกเอ็นดู ไม่รู้ว่าเพราะฮาร์ดน่ารักเกินไปรึเปล่าตนถึงได้ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ฮาร์ดที่เห็นสีหน้าไม่รู้สึกผิดของคนเป็นสามีก็กำลังหมัดพร้อมกับตีไปที่ไหล่กว้างไปทีหนึ่ง แต่แรงมันถูกสูบออกไปหมดแล้ว แรงเลยเหลืออยู่แค่หมัดเด็กน้อยเท่านั้น เขามองเจ้าตัวอย่างโกรธเคืองทั้งกำลังทำหน้ายี้ยวนกวนประสาทไม่จบไม่สิ้นเห็นแล้วมันน่านัก!

 

ตุบ! "อ๊า! อึก...นะ..นี้!"

 

"เอาสิ...ตีอีก ฉันจะได้ตีนายคืนบ้าง"

 

"ฮึ้ย! เจ้าบ้าฟิลิกซ์!"

 

ตุบ!!..."อ๊า! ฮ๊าๆ ไหน...บอกจะทำเบาๆ ฮึก.."ฮาร์ดที่เห็นว่าตนเริ่มเสียเปรียบเลยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ทำเอาคนฟังใจอ่อนยวบ ไปต่อไม่ถูก

 

ฟึบ! "เฮือก!!"ฮาร์ดกอดคอฟิลิกซ์เอาไว้แน่นเพราะจู่ๆคนตัวโตก็ลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มตนขึ้นมาทั้งๆที่ยังอยู่ท่าเดิม ทำเอาตรงนั้นมันกลืนกินเจ้านั้นเข้ามาลึกกว่าเดิม รู้สึกเสียววูบวาบในท้องไปหมด มันรู้สึกดีแต่ก็รู้สึกเจ็บๆ รู้สึกอยากขอโทษเลี่ยงหรูเข้าให้เลย ขอโทษที่ทำตามอารมณ์ของตัวเอง ถ้าหากว่าได้เจอในความฝัน ก็อยากขอโทษสักร้อยรอบ

 

ทุกย่างก้าวของฟิลิกซ์ทำให้ตรงนั้นมันเสียดสีกัน มันรู้สึกหวาดเสียวจนต้องจิกแผ่นหลังของคนที่อุ้มตนอยู่ ลมหายใจเริ่มติดๆขัดๆมากขึ้นกว่าเดิม ร่างกายที่ขาวดั่งหยกเจียรนัยบัดดี้เริ่มกลายเป็นสีแดงอมชมพูไปทั้งตัว 

 

ฟิลิกซ์วางภรรยาของตนเองบนเตียงอันแสนนุ่มนวล ก่อนจะโน้มตัวไปประทับริมฝีปากลงไปในอวัยวะเดียวกันอย่างเอาใจ ฮาร์ดไม่ได้ขัดขืนและตอบสนองคนเป็นสามีอย่างดีเพราะตนนั้นเป็นคนเริ่มก่อน?

 

"มาต่อเถอะภรรยา เดี๋ยวจะทำเบาๆ"

 

"อื้ม~ รอบเดียวได้ไหม"

 

"......."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.........

 

ตอบน้องไปสิ! ว่าจะเอารอบเดียวพอ ตอบน้องปาย~😂 ทุกคนไม่ต้องห่วงนะ น้องเลี่ยงหรูเขาไม่กลับแล้วลูก ลูกอยู่ต่อได้ เดี๋ยวจะอธิบายใน ตอนหน้าๆนะ จุ๊บๆ😘

 

อัพช้าลงไม่ใช่เพราะอะไร ไรท์เขียนไม่ทันแล้วจ้า~~😅

 

รักรี้ดทุกโค้น~😍💕

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว