ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 29

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2564 08:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 29
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 29 

 

 

 

 

 

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ ป้าขิม " น้ำมนต์ทักทายป้าขิมที่ทั้งเป็นพี่เลี้ยงและญาติผู้ใหญ่คอยดูแลสองพี่น้องตระกูลทิลล์มาตั้งแต่เกิดน้ำมนต์ดีใจมากที่รู้ว่าป้าขิมจะมาอยู่ที่คอนโดของโรมด้วยกันตอนแรกน้ำมนต์นึกว่าเธอจะต้องอยู่ที่คอนโดของโรมกันแค่สองคนซะอีก 

" อรุณสวัสดิ์จ้ะ หนูน้ำมนต์ -- นั่งก่อนนะ อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้วล่ะ "  

" ให้น้ำมนต์ช่วยอะไรมั้ยคะ "  

" ไม่เป็นไรจ้ะ "  

" ค่ะ " น้ำมนต์นั่งลงที่โต๊ะอาหารเช้า เธอยังอยู่ในอาการงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองหลังจากที่เก็บเสื้อผ้าบางส่วนออกจากคอนโดตัวเองก็ย้ายมาอยู่ที่คอนโดสุดหรูของโรมแทน เธอกวาดตามองไปรอบๆรู้สึกตื่นตากับความโอ่โถ่งและความเรียบหรูของคอนโดแห่งนี้ 

" คุณโรมเค้าไม่ค่อยได้มาพักที่นี่เหรอคะ ป้าขิม ห้องดูเหมือนไม่มีคนมาพักมาเลย " น้ำมนต์ถาม 

" ใช่จ้ะ ส่วนใหญ่คุณโรมเธอจะพักที่โรงแรมของตัวเองมากกว่า เสาร์อาทิตย์ก็จะกลับไปที่บ้านดอกแก้วเลยไม่ค่อยได้มานอนที่นี่น่ะ " ป้าขิมตอบ น้ำมนต์พยักหน้า 

" น้ำมนต์ดีใจนะคะที่ป้าขิมมาอยู่ที่นี่ด้วย แต่ก็แอบเสียดายเหมือนกันที่เจ้าบอสมันมาด้วยไม่ได้ "  

" เจ้าบอสมันไปอยู่ที่สวนนี้มีรัก ป่านนี้คงวิ่งเล่นเพลินไปแล้วล่ะ " ป้าขิมว่า " หนูน้ำมนต์เองก็พักที่นี่ได้ตามสบายเลยนะนึกว่าเสียว่าเป็นบ้านของตัวเอง " ป้าขิมระบายยิ้มอ่อนโยนพลางวางอาหารเช้าที่มีทั้งแพนเค้กและผลไม้สดในจานวางลงตรงหน้าเธอ  

" โห น่าทานจังเลยค่ะ ป้าขิม " น้ำมนต์ตักชิ้นแพนเค้กใส่เข้าปากด้วยท่าทีเอร็ดอร่อย 

" ทานเยอะๆเลยนะจ๊ะ ยังมีอีกเยอะ "  

" ป้าขิมบอกไปแบบนั้นเดี๋ยวส่วนของผมก็โดนคนกินจุกินเรียบน่ะสิครับ " โรมพูดยิ้มๆเดินมาที่โต๊ะแล้วเลื่อนเก้าอี้ลงนั่งตรงข้ามกับน้ำมนต์  

" ใครกินจุกัน พูดดีๆนะคุณ " น้ำมนต์เข่นเขี้ยวถือส้อมในมือเป็นเชิงขู่ 

" จะใครซะอีกก็เธอไง! " โรมแกล้งว่า น้ำมนต์พ่นลมฮึใส่ก่อนจะหันไปจัดการกับแพนเค้กต่อและยังขอป้าขิมเติมอีกโรมยิ้มกริ่ม " ฉันโทรไปบอกกับที่บ้านเธอแล้วนะ น้ำมนต์ " จู่ๆโรมก็พูดขึ้น " เรื่องที่เธอมาอยู่กับฉัน " 

" ฮะ! " น้ำมนต์เกือบทำส้อมหลุดมือ " เมื่อกี้คุณว่าคุณโทรหาที่บ้านฉันเหรอ!? คุณบอกใคร! แล้วบอกเรื่องว่าฉันมาอยู่กับคุณเนี่ยนะ "  

" ใช่! คุยพร้อมกันทั้งสามคน แม่เธอ ป้าเธอ แล้วก็พี่ชายเธอ -- จริงๆโทรหาแม่เธอแต่พอบอกว่าจะขออนุญาตพาเธอมาอยู่กับฉัน แม่เธอก็เรียกทั้งป้าเรืองและก็พี่ชายเธอมาฟังด้วย ก็ดีนะพูดให้ฟังพร้อมกันทีเดียวเลยจะได้จบ " โรมพูดท่าทีสบายๆ  

" แล้วยังไงต่อ " น้ำมนต์เริ่มนั่งไม่ติด โรมเหลือบมองสีหน้าน้ำมนต์ตอนที่ตัวเองกำลังหั่นชิ้นแพนเค้กอยู่ อีกฝ่ายออกอาการลุกลี้ลุกลนแต่หน้าของเธอกลับแดงยิ่งกว่าเดิม 

" ก็บอกไปว่าเรื่องนี้ฉันจริงจังและก็สัญญากับแม่เธอไปแล้ว " 

" จริงจัง!? สัญญาอะไรกัน คุณโรม!? " น้ำมนต์ลุกออกจากเก้าอี้เดินไปหาโรมยืนเท้าสะเอวจ้องเขม็งใส่ " บอกมาให้หมดเลยนะว่าคุณคุยอะไรกับครอบครัวฉัน " น้ำมนต์พูดน้ำเสียงขึงขังใส่ก่อนที่มือถือของตัวเองจะดังและเป็นอย่างที่คิดกล้วยไม้โทรศัพท์มาหาลูกสาวตัวเอง 

" แม่! " น้ำมนต์ครางออกมาพลางหันมาส่งสายตาขุ่นเคืองใส่โรม " คอยดูนะถ้าคุณคุยอะไรสุ่มสี่สุ่มห้ากับครอบครัวฉันล่ะก็ได้เห็นดีกันแน่! " โรมยักไหล่ น้ำมนต์เดินเลี่ยงออกไปรับสายของกล้วยไม้ 

" ฮัลโหลค่ะ แม่ "  

" น้ำมนต์!! เล่ามาให้หมดนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น " ไม่ใช่เสียงของแม่กล้วยไม้แต่เป็นเสียงของป้าดาวเรืองที่ดังออกมาอย่างตื่นตระหนกต่างหาก  

" พี่เรืองอย่าเสียงดังสิ " กลัวยไม้บอกกับพี่สาว 

" เอ๊ะ! แม่กล้วยนี่! ฉันไม่ได้เสียงดังนะ ฉันก็แค่ถามหลานว่ามันเกิดอะไรขึ้น -- เล่ามาน้ำมนต์ว่าเรื่องเป็นยังไงมายังไง " ดาวเรืองยังจี้ถาม 

" เรื่องอะไรคะ ป้าเรือง "  

" ยังจะมาเฉอีกนะ แม่น้ำมนต์ " ดาวเรืองเอ็ดใส่ 

" ขอให้ฉันได้พูดกับลูกเถอะ พี่เรือง " กล้วยไม้บอกกับพี่สาวตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตากลับจริงจังจนดาวเรืองยอมคืนมือถือให้ กล้วยไม้รับไปคุยต่อ 

" เรื่องที่คุณโรมพูดมาจริงหรือเปล่า น้ำมนต์ " กล้วยไม้ถามด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนชวนลูกสาวคุย 

" น้ำมนต์ไม่แน่ใจว่านอกจากเรื่องที่น้ำมนต์มาอยู่กับคุณโรมแล้ว คุณโรมเค้าได้พูดอะไรกับแม่อีกคะ "  

" คุณโรมเค้ามาขอน้ำมนต์กับแม่ "  

" อะไรนะคะ แม่ " น้ำมนต์เหมือนหูตัวเองจะได้ยินสิ่งที่กล้วยไม้พูดไม่ชัด 

" น้ำมนต์ได้ยินไม่ผิดหรอกจ้ะ คุณโรมเค้าพูดแบบนั้นจริงๆ " กล้วยไม้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน " คุณโรมพูดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลูกไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ฉาบฉวย เขาจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้แล้วเค้าก็มีเหตุผลจำเป็นที่เขาต้องการให้น้ำมนต์มาอยู่กับเขาที่คอนโด " น้ำมนต์นิ่งฟังที่กล้วยไม้เล่าให้ฟัง 

" ค่ะ แม่ คุณโรมเค้าก็บอกน้ำมนต์แบบนั้นเหมือนกัน " น้ำมนต์รู้สึกเหมือนใบหน้าตัวเองกำลังจะทอดแพนเค้กได้อีกหลายชิ้น " คุณโรมเค้าสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรน้ำมนต์นะคะ อีกอย่างป้าขิมก็อยู่ที่นี่ด้วย "  

" ให้ตายเถอะ ถึงจะพูดอย่างนั้นชายหญิงอยู่ร่วมชายคาเดียวกันมันจะไม่งามนะ ถ้าใครรู้เข้าจะหาว่าเราชิงสุกก่อนห่ามเอาได้ " ดาวเรืองบ่นตามประสาคนหัวโบราณ  

" โอ๊ย! ป้าเรืองครับ นี่มันยุคไหนแล้วครับเนี่ย ไม่ใช่แม่พลอยสี่แผ่นดินซะหน่อย " นะโมร้องออกมา " ผมว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องปกติแล้วนะครับ ผู้หญิงอยู่กับผู้ชาย อยู่ก่อนแต่งก็ดีจะได้ศึกษาดูใจกัน ไม่ชอบไม่รักกันก็แยกย้ายไม่ต้องแต่งไม่ต้องหย่าให้เสียเวลา "  

" แล้วแกคิดถึงน้ำมนต์มั้ยถ้าเกิดเลิกกัน ผู้ชายที่ไหนเค้ายังจะเอาผู้หญิงที่ผ่านมือผู้ชายมาแล้วน่ะ " ดาวเรืองว่า  

" ป้าเรืองครับ! " นะโมเสียงฉุน " ผู้หญิงที่ป้าว่านั่นน้องผมกับหลานป้านะครับ " ดาวเรืองอึกอักรู้สึกผิดที่พูดออกไป 

" ป้าขอโทษนะ น้ำมนต์แต่ป้าอดเป็นห่วงเราไม่ได้จริงๆ "  

น้ำมนต์ส่ายหน้า " ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเรือง น้ำมนต์เข้าใจป้าค่ะ "  

" ฉันเองก็เข้าใจเรื่องที่พี่เรืองพูดนะ แต่ถ้าคุณโรมเค้าแสดงความจริงใจด้วยการมาบอกกันตรงๆแม่ก็ไม่ติดอะไรถ้าลูกโอเคกับเรื่องนี้ " กล้วยไม้ว่า " พี่เรืองอย่าดุหลานเรื่องนี้เลยนะ  " กล้วยไม้หันไปบอกพี่สาวที่กำลังจะอ้าปากพูดอะไรออกมา " ความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ปล่อยให้เขาจัดการกันเองเถอะนะ "  

" ฉันก็ยังไม่ได้จะว่าอะไรก็แค่จะบอกหลานว่าเวลานอนก็อย่าลืมล็อคห้องดีๆ ก็เท่านั้น " น้ำมนต์ขำพรืดออกมาพร้อมๆกับที่ปลายสายนะโมก็ปล่อยก๊ากดังลั่น " ขำอะไรกันนักหนาไอ้เด็กสองคนนี้ " ดาวเรืองว่า  

" ขำป้าเรืองน่ะสิครับ " นะโมว่า " นี่! ไอ้น้ำมนต์ถ้าเกิดพลาดพลั้งไปก็ให้อีกฝ่ายป้องกันด้วยก็แล้วกันถ้าแกยังไม่อยากท้องตอนนี้อะนะ "  

" พี่นะโม! / ไอ้นะโม! " ทั้งน้ำมนต์และดาวเรืองร้องออกมาพร้อมกัน น้ำมนต์หน้าแดงจัดขณะที่ดาวเรืองเอ็ดตะโรใส่หลายชายตัวเองยกใหญ่ 

" แม่คะ! " น้ำมนต์พูดไม่ออก  

" น้ำมนต์โตแล้วนะเป็นผู้ใหญ่ที่คิดอ่านอะไรเองได้ น้ำมนต์เข้าใจที่แม่พูดใช่มั้ย "  

" ค่ะ " น้ำมนต์รับคำรู้สึกอายๆกับคำพูดของคนเป็นแม่  

" ไปทำงานเถอะจ้ะ ได้เวลาแล้วใช่มั้ย " กล้วยไม้พูดด้วยน้ำเสียงมีรอยยิ้ม " เรื่องเจ้าบอสไม่ต้องเป็นห่วงนะมันเข้ากับทุกคนได้ดีเลยจ้ะ "  

" ฝากด้วยนะคะ แม่ "  

น้ำมนต์วางสายกล้วยไม้ไปแล้วพอดีกับที่โรมกินอาหารเช้าของตัวเองเสร็จพอดี " ที่บ้านเธอว่าไงบ้างล่ะ " น้ำมนต์จ้องหน้าคนถามที่มีรอยยิ้มเล็กๆผุดที่มุมปาก  

" คุณมันจอมวางแผน " น้ำมนต์ว่าแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายกับกระเป๋าโน๊ตบุคของตัวเองมากำลังจะเดินออกไปแต่ถูกป้าขิมเรียกไว้ 

" เดี๋ยวจ้ะหนูน้ำมนต์ " ป้าขิมยื่นกล่องใส่อาหารให้น้ำมนต์ " เอาไว้ทานตอนระหว่างทางนะ เห็นหนูชอบทานป้าใส่ผลไม้เพิ่มให้ด้วย "  

น้ำมนต์รับกล่องมาดูมันคือแพนเค้กอาหารเช้าที่น้ำมนต์ขอป้าขิมเติมไป " โห! ป้าขิมนี่รู้ใจน้ำมนต์จริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะ " น้ำมนต์ยกมือไหว้ออกอาการดีใจเหมือนเด็กๆ โรมเห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ  

" แน่ใจนะว่าอายุยี่สิบสี่ไม่ใช่สี่ขวบน่ะ " โรมแกล้งว่า  

" แล้วคุณล่ะซ่อนอะไรไว้ในปากหรือเปล่า ถึงได้ -- " น้ำมนต์เว้นช่วง " กัดเก่งนัก " โรมมองรอยยิ้มของน้ำมนต์ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อยให้พอดีกับส่วนสูงของน้ำมนต์ 

" อยากพิสูจน์มั้ยล่ะ "  

น้ำมนต์ถลึงตาใส่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของโรม " ฉันจะไปทำงาน! " น้ำมนต์เดินแก้มแดงหนีโรมไปที่ประตูหน้า โรมกลั้นยิ้มสบสายตากับป้าขิมที่แอบดุเขา 

" ทำไมขี้แกล้งแบบนี้คะ คุณโรม "  

" ก็สนุกดีครับ " โรมยิ้ม " ผมไม่ยักรู้เลยนะครับ ป้าขิม ว่าอาหารเช้ามันอร่อยขึ้นจริงๆเวลาที่มีคนมานั่งกินด้วยอย่างที่โซลมันว่า -- ผมไปทำงานก่อนนะครับ "  

" ค่ะ คุณโรม " ป้าขิมรับคำแค่นั้นเข้าใจความหมายของนายน้อยทิลล์คนพี่ 

โรมขับรถออกมาจากคอนโดของตัวเองมาส่งน้ำมนต์ที่อาคารสูงแห่งหนึ่งในย่านธุรกิจของกรุงเทพ 

" ยังไง คุยงานเสร็จแล้วโทรหาฉันด้วยนะ น้ำมนต์ " น้ำมนต์ยกคิ้วเรียวสวยของเธอขึ้นข้างหนึ่งมองโรม 

" เอาจริงเหรอคุณ! ฉันต้องคอยรายงานคุณตลอดเลยเหรอ "  

โรมพยักหน้า " ฉันจะได้รู้ไงว่าเธออยู่ตรงไหน ทำอะไร อีกอย่างจะได้กันเธอออกจากการเล่นเป็นนักสืบด้วย " โรมว่าน้ำมนต์พ่นลมฮึใส่ 

" ไม่ใช่เด็กสักหน่อย " น้ำมนต์บ่นอุบอิบ 

" บ่นอะไรของเธอ " โรมหยิกแก้มของน้ำมนต์เบาๆ " แล้วนี่อะไร " โรมถามหลังนิ้วโป้งของตัวเองมีคราบน้ำผึ้งติดอยู่  

" อะไรเหรอคุณ " น้ำมนต์ยกมือจะแตะไปที่มุมปากตัวเอง โรมจับมือน้ำมนต์ไว้  

" ยังจะมาถามอีก " โรมทำหน้าดุใส่แล้วดึงทิชชู่จากเบาะหลังมาเช็ดคราบน้ำผึ้งออก " กินยังไงน้ำผึ้งถึงได้มาติดอยู่ที่มุมปากด้วย เธอเป็นหมีเหรอ น้ำมนต์ "  

" ถ้าฉันเป็นหมี -- ฉันก็เป็นหมีพูห์น้อยที่น่ารัก " น้ำมนต์พูดไปยิ้มไป  

" เหรอ!? หมีบาลูน่ะสิไม่ว่า " โรมแค่นยิ้ม 

" แต่ละอย่างนะคุณ " น้ำมนต์ย่นจมูกใส่ 

" เสร็จแล้ว " โรมว่าหลังเช็ดคราบน้ำผึ้งออกให้เรียบร้อย น้ำมนต์พยักหน้าหยิบเอาลิปสติกออกมาเติมที่ปากตัวเองโรมมองน้ำมนต์เม้มปากเข้าออกสำรวจความเรียบร้อยของสีปาก 

" เป็นไงคุณ โอเคแล้วหรือยัง " น้ำมนต์หันมาถามโรมชี้ที่ปากตัวเอง โรมมองริมฝีปากกลีบบางสีแดงระเรื่อของคนช่างพูดเธอระบายยิ้มอ่อนๆก่อนที่เขาจะยั้งใจได้ทันตัวเองก็โน้มจูบริมฝีปากนั่นแล้ว  

" สวยให้ฉันดูคนเดียวก็พอ ไม่ต้องให้คนอื่นดู " โรมพูดจ้องตาน้ำมนต์ที่ทำได้แต่กลิ้งกลอกไปมา เธอทำหน้าเง้างอนตอนโรมยิ้ม 

" แบบนี้ฉันก็ต้องเติมปากอีกแล้วน่ะสิ "  

โรมยิ้มฮึก่อนจะกำชับกับน้ำมนต์อีกครั้งหลังจากที่น้ำมนต์ลงจากรถไป " รับทราบเจ้าค่า คุณลาสบอส " น้ำมนต์หันมาแหวใส่ยิ้มๆ  

" ห้ามลืมและรับสายฉันด้วยนะ น้ำมนต์ " โรมสั่งตอนน้ำมนต์ก้าวลงจากรถ  

" คุณโรม! " น้ำมนต์ร้อง โรมหัวเราะออกมา 

" ไปล่ะ " พูดจบโรมก็ขับรถออกจากลานจอดรถในตึกไป น้ำมนต์พ่นลมฮึแต่ถึงอย่างนั้นก็อมยิ้มออกมาไม่ได้ 

โรมคิดว่าเหตุการณ์ที่น้ำมนต์ประสบอุบัติเหตุรถยนต์ในวันนั้นมันอาจมีอะไรมากกว่านั้นและเขาก็อยากให้น้ำมนต์อยู่ใกล้สายตาเขามากที่สุด 

โรมเอากล้องหน้ารถของน้ำมนต์ไปตรวจสอบกับวายุลูกชายนายตำรวจใหญ่เขาให้ลูกน้องของพ่อช่วยสืบแล้วก็พบว่ามอเตอร์ไซค์ที่วิ่งเข้ามาตัดหน้ารถเธอนั้นไม่ได้สวมป้ายทะเบียนและเมื่อตรวจสอบย้อนกลับไปก็พบเหตุการณ์ลักษณะนี้คล้ายกันอยู่สองสามคดีที่ยังไม่สามารถตามมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าว แต่หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงกล้องวงจรปิดของถนนในอำเภอที่เป็นรอยต่อเข้าสู่ถนนใหญ่สามารถจับภาพมอเตอร์ไซค์คันนั้นไว้ได้มันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองนครนายกก็จะตีรถกลับเข้ากรุงเทพ 

จากอุบัติเหตุที่น้ำมนต์เจอก็พบว่าเหตุการณ์ลักษณะที่มีความคล้ายคลึงกันและมีผู้เสียหายสามถึงสี่รายที่โดนในลักษณะเดียวกัน ผู้ประสบอุบัติเหตุล้วนแล้วแต่เป็นหญิงสาวที่บางรายไม่ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์แต่กลับถูกเฉี่ยวชนขณะเดินอยู่จนได้รับบาดเจ็บ จากบันทึกสำนวนเก่ามีภาพจากกล้องวงจรจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาดูลักษณะแล้วยังไงก็มีพฤติการณ์ตั้งใจมากกว่าอุบัติเหตุ 

และตอนนี้ลูกน้องของพ่อวายุก็กำลังรวบรวมคดีเก่ามาดูมันมีความเกี่ยวข้องหรือไม่ เพราะแบบนี้โรมถึงได้ต้องตามไปรับไปส่งน้ำมนต์ตลอด 

" เห็นแบบนี้แล้วผมคงหมดสิทธิ์แล้วสินะครับ น้ำมนต์ " เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหลัง น้ำมนต์หันกลับไปมองเจมส์ที่ยิ้มทักทายเธออยู่ ท่าทางของเขาดูต่างจากที่น้ำมนต์เคยเห็น วันนี้เจมส์ใส่ชุดทำงานด้วยเสื้อเชิ้ตและชุดสูทคลุมทับดูภูมิฐานไม่เหมือนตอนที่เขาใส่ชุดบาร์เทนเดอร์หรือสวมแจ็คเกตของไรเดอร์ 

" เจมส์! " น้ำมนต์ร้องอย่างดีใจตั้งแต่วันที่น้ำมนต์รีบร้อนกลับนครนายกเพราะว่าโรมกับเจ้าบอสหายตัวไปเธอก็ไม่ได้เจอกับเจมส์อีกเลย พอคิดได้แบบนี้น้ำมนต์ก็รู้สึกผิดกับเจมส์ " เจมส์ คือฉัน -- "  

" มาพบลูกค้าเหรอครับ " เจมส์ตัดบทชิงพูดขึ้นมาก่อนแล้วผายมือให้น้ำมนต์เดินเข้าไปในตึกก่อน 

" ใช่ พอดีฉันนัดเพื่อนไว้ที่นี่แล้วเดี๋ยวเราจะเข้าไปเจอลูกค้าพร้อมกัน " น้ำมนต์ว่า " แล้วนายล่ะ "  

" ผมมาทำงานครับ " เจมส์ตอบ 

" ทำงาน!? อ่อ นี่มันตึกเอจีนี่น่า " น้ำมนต์ยิ้มกริ่มมองดูเจมส์ที่เปลี่ยนไป " นายดูดีนะต้องเป็นผู้บริหารที่ดีได้แน่ "  

" ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น " บรรยากาศการสนทนาชวนให้น้ำมนต์รู้สึกอึดอัดใจแปลกๆ ในตอนที่กำลังจะเดินแยกจู่ๆเจมส์ก็พูดออกมา 

" เย็นนี้ว่างมั้ยครับ น้ำมนต์ ทานข้าวกับผมได้มั้ยครับ " เจมส์มองตาน้ำมนต์เชิงขอร้อง " ถือเสียว่าเพื่อนเลี้ยงเพื่อนก็แล้วนะครับ หวังว่าน้ำมนต์คงจะไม่รังเกียจ "  

'แย่จริง เวลาที่ถูกพูดแบบนี้ออกมาเปอร์เซนต์ส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าขัดอยู่แล้ว' น้ำมนต์คิดพลางเม้มปากแน่นมองตาเจมส์ 

" นี่น้ำมนต์ไม่ไว้ใจผมขนาดนั้นเลยเหรอครับ " เจมส์เอ่ยถามน้ำเสียงฟังดูขบขัน เขาส่งสายตามองไปที่โต๊ะอาหารอีกด้านของร้าน สองสายตามองประสานกันอย่างไว้เชิง น้ำมนต์มองตามก่อนจะหันมายิ้มเผล่ 

" ไม่ใช่ไม่ไว้ใจเจมส์หรอกนะ ฉันว่าเจมส์น่ะไว้ใจได้อยู่แล้วแหละ แต่ว่าเวลาฉันไปไหนตอนนี้คุณโรมอยากให้ฉันบอกเค้าอีกอย่างก็ทำเพื่อความสบายใจของเขาด้วย " น้ำมนต์ว่า เจมส์ยกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งมองด้วยสายตาซ่อนความเจ็บปวดอยู่ลึกๆ 

" เลยบอกให้เขามาด้วยกัน "  

" โทษทีนะ "  

เจมส์ส่ายหัว " ไม่เป็นไรครับ ก็ดีเหมือนกันเหมือนผู้ปกครองมาคุมลูกหลานดีครับ " สายตาของเจมส์มองโรมอย่างท้าทาย อีกฝ่ายที่นั่งอยู่ห่างไม่ไกลก็ได้แต่มองกลับพลางเอาลิ้นดุนแก้มตัวเองไม่ชอบใจกับเรื่องนี้เอาซะเลย 

โรมได้รับสายของน้ำมนต์เมื่อตอนบ่ายว่าเธอรับนัดเจมส์กินข้าว เขากำลังจะอ้าปากสบถออกมาแต่เจ้าตัวรีบชิงพูดมาก่อนว่าในฐานะเพื่อนเท่านั้นถ้าไม่สบายใจก็ให้ไปเฝ้าได้ แล้วเรื่องอะไรที่เขาจะต้องปฏิเสธไม่มาด้วย โรมครางกรอดเบาๆตอนเห็นเจมส์ยิ้มกระตุก 

" อ้าวเฮ้ย! ทำไมมึงมานั่งนี่แล้วน้ำมนต์ไปนั่งกับผู้ชายนั่นวะ " วายุเดินเข้ามาที่โต๊ะ 

" น้ำมนต์ไม่ให้ไปนั่ง บอกให้รออยู่ตรงนี้ " โรมตอบ วายุยกคิ้วสูงใส่สีหน้าดูขบขันเมื่อได้ยินเพื่อนรักของตัวเองพูดออกมา 

" อะไรวะ นี่ยังไม่ทันไรก็เชื่อฟังว่าที่ภรรยาแล้วเหรอ "  

" หุบปากไปเลยมึง " โรมคำรามใส่สีหน้าหงุดหงิด 'บ้าชะมัด! ถ้าน้ำมนต์ไม่ห้ามไว้เขาคงไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยแล้ว' " ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรนักหนา " โรมบ่นเป็นหมีกินผึ้งแล้วถามวายุ " แล้วนัดกูมาได้เรื่องแล้วเหรอ "  

วายุหัวเราะฮึ " แน่นอนสิวะ นี่ถ้าพ่อกูรู้ว่ากูใช้คนของพ่อให้ช่วยทำเรื่องนี้มีหวังกูโดนพ่อเอาปืนไล่ยิงแน่ เอานี่! นี่สำนวนคดีกว่าจะเอามาได้ "  

" ไม่ถึงตายหรอกมึง " โรมว่าหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดู วายุถลึงตาใส่ " ได้อะไรมา "  

" ลูกน้องพ่อกูตรวจย้อนคดีที่คล้ายกับอุบัติเหตุที่น้ำมนต์เจอเป็นอย่างที่มึงสงสัยจริงๆ " วายุว่า " พวกเขาเรียกสอบปากคำผู้เสียหายอีกรอบก็เจอจุดที่เชื่อมโยงกัน ผู้หญิงที่เสียหายทั้งหมดจับได้ว่าแฟนตัวเองคบซ้อน "  

" คบซ้อน!? " โรมทวนคำ วายุพยักหน้า  

" ทั้งหมดบอกว่าก่อนหน้าที่พวกเธอจะประสบอุบัติเหตุ พวกเธอบอกว่ามีปัญหาทะเลาะกับแฟนหนุ่มของตัวเองเพราะจับได้ว่าพวกเขาคบผู้หญิงคนอื่นนอกจากพวกเธอ แล้วพวกเธอก็เลยไปต่อว่าคนที่คาดว่าจะเป็นมือที่สามแต่ว่าอีกฝ่ายปฏิเสธไม่รู้เรื่อง "  

โรมนิ่งฟังที่วายุเล่า " เหล่าบรรดาสาวๆพวกนั้นก็เลยปล่อยให้มันจบไปแบบนั้นเพราะสุดท้ายผู้ชายแฟนของผู้หญิงพวกนั้นก็ยังอยู่กับพวกเธอ -- มึงเริ่มเห็นความเชื่อมโยงหรือยัง " วายุถาม 

" มือที่สาม " โรมตอบ " ฟังเรื่องที่มึงเล่าแล้ว เรื่องของผู้หญิงพวกนั้นมันคล้ายๆกับเรื่องของน้ำมนต์ มึงยังจำได้ใช่มั้ย"  

" ใช่มั้ย! กูว่าแล้ว ตอนฟังจากลูกน้องพ่อกู ก็ยังรู้สึกว่าแม่งคุ้นๆชอบกล "  

" แล้วมือที่สามของผู้หญิงพวกนั้น -- "  

" พูดตรงกันหมดว่าเป็นไฮโซสาว "  

 

 

 

****************** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

กลับมาเจอกันแล้วนะคะ ใครที่คิดถึงพี่โรมกับน้ำมนต์อยู่ เร่เข้ามาเลยค่ะ 

เรื่องราวกำลังค่อยๆคลี่คลายไปทีละอย่าง ปมกำลังจะถูกคลายออก ต่อจากนี้รี้ดต้องเกาะขอบจอเอาไว้อย่าให้ห่างเลยนะคะ^^ เพราะเราไม่อยากให้คุณพลาดอะไรไปเลยแม้แต่นิดเดียว อิอิ 

 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกคนมากๆนะคะ  

ขอให้สนุกและมีคนามสุขกับการอ่านมากๆค่ะ 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว