facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บำเรอรักมาเฟีย [04] เข้าห้องผู้ชายครั้งแรก

ชื่อตอน : บำเรอรักมาเฟีย [04] เข้าห้องผู้ชายครั้งแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.9k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2564 22:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
บำเรอรักมาเฟีย [04] เข้าห้องผู้ชายครั้งแรก
แบบอักษร

ตอนที่ 04

 

@คอนโด Demon

[Veda Talk]

"ห้องฉันมีแค่ไวน์ เธอคงดื่มได้" คุณแบล็กเวลล์เอ่ยขึ้นขณะที่ก้าวเดินเข้าไปในคอนโดหรูราคาน่าจะหลายล้านบาท ซึ่งฉันก็ก้าวเดินตามหลังเขาไปติดๆ โดยมีคนของเขาที่สวมใส่ชุดสีดำท่าทางน่ากลัวๆ คล้ายๆ กับคนพวกนั้นที่จับตัวน้องฉันไป

"ค่ะ ดื่มได้" ฉันตอบออกไปแค่นั้นคุณแบล็กเวลล์ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก ซึ่งพอเดินใกล้จะถึงลิฟต์ผู้ชายที่ใส่ชุดสีดำคนนึงก็รีบเดินไปกดลิฟต์ ไม่ถึงวินาทีบานประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก ทำให้คุณแบล็กเวลล์ก้าวขาเข้าไปยืนอยู่ด้านในลิฟต์

ฉันกำลังจะขึ้นไปบนห้องผู้ชายครั้งแรก ซึ่งเป็นผู้ชายที่ไม่รู้จัก และที่สำคัญพวกเขาเป็นใครก็ไม่รู้

"เชิญ" เสียงผู้ชายคนนึงดังขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ความคิด จนเผลอไปสบตากับคุณแบล็กเวลล์

"ขอโทษค่ะ" ฉันเอ่ยบอกเสียงสั่นเทา รีบก้าวขาไปยืนอยู่ข้างๆ คุณแบล็กเวลล์โดยเว้นระยะห่างพอสมควร ซึ่งผู้ชายคนที่พูดเมื่อกี้ก็ก้าวเดินตามเข้ามา จากนั้นประตูลิฟต์ก็ค่อยๆ ถูกปิดลงช้าๆ

หัวใจของฉันตอนนี้ก็เต้นตึกตักๆ คล้ายๆ ว่าจะทะลุออกมาอย่างนั้นแหละ

ฉันรู้สึกหวาดกลัวมาก แต่มาถึงขนาดนี้คงถอยไม่ได้ ไม่สิ...ฉันไม่มีสิทธิ์ถอยด้วยซ้ำ ฉันต้องเอาสมุดนั้นออกมาให้ได้

ติ๊ง~

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเสียงลิฟต์ดังขึ้นบ่งบอกว่าเคลื่อนตัวมาถึงชั้นห้องพักของคุณแบล็กเวลล์แล้ว ซึ่งบานประตูลิฟต์ก็ค่อยๆ เปิดออก

"..." คุณแบล็กเวลล์ก้มใบหน้าลงมองหน้าฉันครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเดินออกไป ซึ่งมันเป็นครู่หนึ่งที่...น่ากลัวมาก

ยิ่งบรรยากาศเงียบๆ แบบนี้ ฉันน่าจะกลัวผี แต่กลับกลัวพวกเขา

ฉันพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เพื่อเรียกความกล้าให้กับตัวเอง จากนั้นก็รีบก้าวเดินตามคุณแบล็กเวลล์ไปที่หน้าห้องพักของเขา

"ให้ผม..."

"ไม่ต้อง" ผู้ชายคนนั้นยังพูดไม่ทันจบคุณแบล็กเวลล์ก็เอ่ยแทรกขึ้นซะก่อน ซึ่งเขาก็ก้มศีรษะเล็กน้อย ก้าวเดินไปที่ห้องพักอีกห้องที่อยู่ถัดไปจากห้องที่ฉันยืนอยู่

แกร๊ก~

เสียงปลดล็อกประตูห้องพักดังขึ้น ซึ่งฉันก็กำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณนี้เพื่อหาทางออกเผื่อมีอะไรเกิดขึ้นฉันจะได้วิ่งหนีได้อย่างปลอดภัย

"เข้ามา"

"..." ฉันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ รีบดึงสายตากลับมามองหน้าคุณแบล็กเวลล์ จากนั้นก็รีบก้าวเดินเข้าไปในห้องพักของเขา

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณห้องพัก ที่แบ่งเป็นโซนไว้อย่างดี ก่อนจะรีบก้มใบหน้าลงเมื่อเห็นว่าคุณแบล็กเวลล์จ้องหน้าฉันอยู่

"ไวน์อยู่ตรงไหนคะ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้"

"ไปนั่ง"

"..." ฉันพยักหน้าตามคำสั่งของคุณแบล็กเวลล์ ก้าวขาไปนั่งลงที่โซฟาตัวยาวที่เป็นโซนห้องนั่งเล่น

ผ่านไปไม่นานคุณแบล็กเวลล์ก็เดินมาทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ฉัน วางขวดไวน์และแก้วลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ซึ่งฉันก็ค่อยๆ ขยับตัวออกห่างจากเขาเล็กน้อย

"นี่เหรอคนที่เจ้าของคลับส่งมาดูแลแขก"

"ทะ..ทำไมคะ?" ฉันหันไปสบตากับคุณแบล็กเวลล์

ฉันไม่เหมือนเหรอ หรือฉันทำตัวมีพิรุธ

"รินไวน์"

"ค่ะๆ" ฉันพยักหน้าอย่างว่าง่าย เอื้อมมือไปหยิบไวน์มารินใส่แก้วทั้งสองใบ ก่อนจะยื่นไปให้เขา

"..." คุณแบล็กเวลล์จ้องหน้าฉันไม่ละสายตาไปไหน เอื้อมมือมาหยิบแก้วไวน์จากมือฉัน ซึ่งฉันก็รีบดึงมือกลับทันที "ดื่มเป็นเพื่อนฉันสิ"

"ค่ะ" ฉันเอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์อีกหนึ่งแก้วที่วางอยู่มาถือไว้ ก่อนจะยกขึ้นจิบเบาๆ

ฉันว่าฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ขืนนั่งดื่มแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มีหวังฉันเมาแน่ๆ ก็ฉันดื่มของพวกนี้ไม่เก่งนี่

"ออกมากับแขกแบบนี้ทุกคน?"

"เอ่อ..." ฉันจะตอบคำถามคุณแบล็กเวลล์ว่ายังไงดี สมองของฉันตอนนี้กำลังทำงานอย่างหนักหน่วง

ครืนนนน~ ครืนนนน~

เสียงโทรศัพท์มือถือส่งเสียงร้องดังขึ้นเหมือนช่วยชีวิตฉัน เขาล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

"เดี๋ยวฉันมา"

"ค่ะ" ฉันพยักหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ ซึ่งเขาก็วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ก้าวเดินออกไปที่ระเบียง ฉันจึงใช้จังหวะนี้รินไวน์ใส่แก้วเขา หยิบยาที่ผู้ชายคนนั้นเอาให้ใส่ลงไปในแก้วไวน์ของคุณแบล็กเวลล์อย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นานคุณแบล็กเวลล์ก็เดินกลับออกมาทิ้งตัวนั่งลงที่เดิม มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดู ซึ่งมันทำให้ฉันนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้ แต่เขาก็เหมือนจะไม่ได้สงสัยอะไร หันมามองหน้าฉันเช่นเดิม

"ที่ฉันถามเมื่อกี้ว่ายังไง"

"เปล่าค่ะ ฉันไม่ค่อยออกไปกับแขก" ฉันไม่เคยทำงานอะไรแบบนี้เลยต่างหาก แต่ฉันพูดไม่ได้

"งั้นเหรอ"

"..." ฉันพยักหน้าเบาๆ เอื้อมมือไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ โดยที่หางตาก็มองหน้าคุณแบล็กเวลล์และฉันก็ต้องยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเขากระดกไวน์จนหมด

"ฉันขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ?"

"เชิญ" คุณแบล็กเวลล์เอ่ยออกมานิ่งๆ เบือนสายตาไปทางห้องน้ำ ซึ่งฉันก็ยกยิ้มบางๆ หยิบกระเป๋าก้าวเดินเข้าไปในห้องน้ำ

'ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโดของคุณแบล็กเวลล์ ทำตามที่คุณบอกแล้ว'

ฉันพิมพ์ข้อความส่งไปที่เบอร์ของผู้ชายคนนั้นที่ทิ้งไว้ให้ฉัน และไม่นานเขาก็ตอบกลับมา

'ฉันรอฟังข่าวดี'

ฉันยืนทำใจอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็เจอสิ่งที่ฉันรอคอยคือคุณแบล็กเวลล์เอนตัวพิงไปกับพนักพิงของโซฟา ฉันจึงรีบก้าวเดินเข้าไปหาเขาเพื่อเช็กว่าเขาหลับจริงๆ ไหม

"คุณแบล็กเวลล์คะ"

"..."

"คุณแบล็กเวลล์"

"..." ยังคงเงียบ

"ฉันขอโทษนะคะ ฉันจำเป็นจริงๆ" ฉันพึมพำด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะรีบก้าวขาไปหาของที่ผู้ชายคนนั้นบอก

ฉันพยายามหาของสิ่งนั้นอย่างสุดความสามารถ จนกระทั่งฉันเดินเข้าไปในห้องนอนของเขา หาไปเรื่อยๆ จนไปเจอสมุดสีดำเล่มหนาเล่มหนึ่ง ที่เขียนว่า Black devil มีรูปหัวกระโหลกอยู่หน้าสมุดในลิ้นชักข้างหัวเตียง

"เจอแล้ว!" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจ ฉันคิดว่าสมุดเล่มนี้แหละคือสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นต้องการ

แกร๊ก~

"เธอเก่งมาก...วีด้า"

 

_________________________________________

เกียมสู่ขิต บอกแล้วพี่มันไม่ได้โง่ ฮือออ น้องเตรียมหาหมอเลยค่ะ ตรงนั้นคงพังแน่ๆ 😂

คอมเมนต์มาหน่อยนะคับ 🖤

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว