Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่17 ไม่สบาย

ชื่อตอน : บทที่17 ไม่สบาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 เม.ย. 2564 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่17 ไม่สบาย
แบบอักษร

 

Part แน็ค

ซู่ววว~ ซ่าาาาา~

ครื้นนนนนน~

ผมยืนตากฝนรอลูกตาลอยู่หน้าบ้านของเธอ ทั้งๆที่ฝนตกหนักขนาดนี้ ยังไงผมก็จะยืนยันที่จะรอเธออยู่ดี ผมจะไม่ยอมกลับไปง่ายๆเด็ดขาด ผมอุส่าลงทุนขอร้องแอลให้บอกว่าลูกตาลอยู่ไหน ผมจะไม่มีทางถอดใจง่ายๆแน่ๆ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ผมส่งไปก่อนหน้านี้ เธออ่านแต่เธอไม่ตอบผม ผมเก็บโทรศัพท์ไว้ในรถและมายืนตากฝนรอเธอต่อ ผมคิดว่ายังไงเธอก็ต้องออกมาสักเวลานึงแหละ ผมจะรออยู่อย่างงี้จนกว่าผมจะได้เจอเธอ

ผมจะบอกว่าผมรักเธอให้เธอฟังให้ได้ ถึงแม้เธอจะไม่รักผม แต่อย่างน้อยผมก็ได้บอกเธอ ถ้าเธอไม่รักผมจริง ผมก็จะยอมออกไปจากเธอเอง ผมจะไม่มาวุ่นวายกับเธออีก แต่ผมขอแค่ได้บอกเธอก่อนสักครั้ง และผมก็อยากขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดด้วย แม้เธออาจจะไม่ให้อภัยผมก็ตาม...

ครื้นนนนนนน~ ซ่าาาาาาาาา~

 

 

Part ลูกตาล

“อ่าาาา อิ่มจังเลยค่ะป้า” ฉันลูบท้องปอยๆอยู่หน้าโต๊ะอาหารที่ตอนนี้ในถ้วยไม่เหลืออาหารเลย

“ผ่านไป2ชั่วโมงแล้วนะคะ ป้าว่าคุณหนูออกไปดูเพื่อนคุณหนูหน่อยมั้ยคะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เขาคงกลับไปแล้วมั้งคะ...ดึกแล้วตาลขอตัวไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่ะป้า” ฉันพูดจบก็ขึ้นห้องนอนทันทีโดยไม่รอฟังสิ่งที่ป้าจะพูดต่อ

 

 

8.30 น.

ฉันตื่นมาก็พบว่าข้างนอกฝนหยุดตกแล้ว ฉันได้ยินเสียงฟ้าร้องทั้งคืนเลย สงสัยเพิ่งจะมาหยุดตกละมั้ง ฉันลุกไปอาบน้ำล้างหน้าแต่งตัว และรีบลงไปหาอะไรกินกับป้าแม่บ้านทันที

“อ้าว ป้าจะไปไหนคะ” ฉันถามเมื่อฉันเห็นป้ากำลังหิ้วถุงดำขนาดใหญ่สองถุงไปหน้าบ้าน

“ป้าจะเอาขยะไปทิ้งค่ะ อาหารเสร็จแล้วนะคะ คุณหนูกินได้เลยค่ะ วันนี้ป้าทำข้าวต้มกุ้งของโปรดคุณหนูด้วยค่ะ”

“เดี๋ยวตาลช่วยดีกว่าค่ะ ถือไปคนเดียวหนักแย่” ฉันรีบเข้าไปช่วยป้าแม่บ้านถือถุงนึงและเดินตามป้าออกไป

 

แอดดดด~

 

“ว้าย!!” ป้าเปิดประตูไปก็ร้องเสียงหลงออกมา ฉันที่ยังไม่ทันออกจากบ้านก็รีบชะโงกหน้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“แน็ค!!”

ฉันรีบวางถุงขยะลงและวิ่งไปหาเขาทันที แน็คสลบอยู่ข้างรถ ตัวเขาเปียกปอนไปหมด แถมปากเขาก็ยังซีดมากอีกด้วย ฉันจับหน้าผากเขาดูก็พบว่าเขาตัวร้อนจี๋เลย นี่อย่าบอกนะว่าตากฝนรอฉันทั้งวันทั้งคืนขนาดนี้ เขาบ้าไปแล้วหรือไง!!

“แน็ค แน็ค ตื่นสิ นี่นาย!!” ฉันเขย่าตัวเขาแรงๆแต่เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับฉันเลย บ้าจริง!!

“ป้าคะ โทรเรียกพี่หมอให้ตาลหน่อยค่ะ”

ป้าแม่บ้านรีบหยิบโทรศัพท์ละโทรเรียกพี่หมอให้ฉันทันที พี่หมอที่ฉันพูดถึงเป็นหมอที่มาเปิดคลินิกรักษาคนแถวนี้ เพราะย่านนี้ไกลจากตัวเมือง กว่าจะไปถึงโรงพยาบาลก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมง เมื่อก่อนฉันป่วยบ่อยก็ได้พี่หมอมาคอยดูแลตอนฉันมาอยู่ที่นี้เนี้ยแหละ

หลังจากที่โทรบอกพี่หมอแล้วฉันกับป้าก็แบกตัวเขาที่โคตรหนักเข้าบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อน ดีนะที่มีชุดคุณพ่ออยู่บ้าง ไม่งั้นนะเป็นปอดบวมตายไปแล้วมั้ง เห้อออออ คนบ้าอะไรยืนตากฝนทั้งคืนขนาดนั้น เขาบ้าหรือเปล่าเนี้ย!!

 

“ลูกตาล เป็นอะไรหรือเปล่า” พี่หมอรีบเข้ามาแบบท่าทางเหนื่อยๆ สงสัยเขาวิ่งมามั้ง ฮ่าๆๆๆ

“ตาลไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แต่คนที่เป็น...อยู่นุ้นนน” ฉันชี้ไปที่แน็คที่นอนอยู่ที่โซฟา ฉันเปลี่ยนชุดให้เขาแล้วแหละและก็เช็ดตัวไปเล็กน้อยระหว่างรอพี่หมอมา

“เห้ออออออ โล่งอก พี่นึกว่าเราจะเป็นอะไรเหมือนเมื่อก่อนอีก” พี่หมอเดินเข้ามาโยกหัวฉันเบาๆ

“งั้นพี่ขอตรวจคนไข้ก่อนนะ” ฉันพยักหน้าให้พี่หมอและเขาก็เดินไปตรวจแน็คที่โซฟา

 

“เบื้องต้นก็ไม่เป็นไรมากหรอก เขาสลบไปเพราะพิษไข้หนะ พี่ฉีดยาไปให้นานหน่อยนะกว่าเขาจะฟื้น หมั่นเช็ดตัวให้ไข้ก็น่าจะลดแล้วละ ส่วนยาพี่สั่งพยาบาลให้เอามาให้แล้ว...เอ่ออ พี่ขอถามได้มั้ยว่าเขาเป็นใคร” พี่หมอถามคำถามที่ฉันก็ไม่อยากตอบซะด้วยสิ

“เอ่อออ คือออ เขาเป็นเพื่อนตาลหนะค่ะ พี่หมอกินข้าวมารึยังคะ วันนี้ป้าทำข้าวต้มกุ้งด้วย” ฉันรีบตอบและเปลี่ยนเรื่องทันที ไม่อยากให้พี่หมอถามอะไรฉันมากไปกว่านี้แล้วแหละ

“อ่อ พี่กินแล้วครับ เดี๋ยวมีตรวจคนไข้ต่อ พี่ขอตัวดีกว่า”

“ขอบคุณนะคะ”

“มีอะไรโทรหาพี่ได้เลยนะ” พี่หมอยื่นถุงยาที่พยาบาลเอามาให้ให้กับฉันและโบกมือลาฉันกลับไป

 

ฉันกลับมาหาแน็คที่นอนไม่ได้สติอยู่ในห้องนอนอ่อฉันขอให้พี่หมอช่วยแบกเขามาที่ห้องนอนรับแขกหนะ เขาจะได้นอนสบายๆ ฉันไม่ได้เป็นห่วงนะแต่สงสารคนป่วยตะหากกก(เหรออออออ คริคริ) ระหว่างนั้นป้าแม่บ้านก็ยกผ้าชุบน้ำมาพอดี นี่ฉันต้องเป็นคนเช็ดตัวให้นายสินะ เห้ออออ เปลี่ยนชุดก็เปลี่ยนให้แล้วยังต้องมาเช็ดตัวให้เขาอีก ชิส์!!

 

ครื้นนนนนน~ ซ่าาาาาาา~

ฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฟ้าร้องอีกแล้ว ฝนตกหนักอีกแล้วสินะ ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหนกัน

“หนาวววว~” ฉันหันไปหาคนข้างๆทันทีที่ได้ยินเสียงเขาพึมพำ

ฉันลุกไปปิดหน้าต่างที่มีลมพัดเขามา ปิดแอร์แล้วเปิดพัดลมแทน ฉันเอามือไปแตะหน้าผากแน็คเบาๆก็ปรากฏว่าไข้ลดลงบ้างแล้ว ตัวไม่ค่อยร้อนแล้วแหละ ฉันเช็ดตัวให้เขาอีกรอบดีกว่า

 

“ลูกตาล~ ฉันรักเธอนะ~”

ฉันหยุดเช็ดตัวทันทีที่ได้ยินคำนั้นจากปากของแน็ค ฉันไม่ได้หูฟาดใช่มั้ย แน็คบอกว่าเขารักฉัน ฉันมองหน้าคนที่หลับไม่ได้สติแบบสับสน เขาก็แค่ละเมอแหละลูกตาล ฉันไม่สนใจละเช็ดตัวให้เขาต่อ

“ฉันรักเธอ~ ลูกตาล~ ฉันรักเธอ~” ฉันหยุดเข็ดตัวเขาอีกครั้ง คราวนี้ฉันได้ยินเต็มสองหูเพราะเขาบอกรักฉันถึงสองครั้ง หึ รักตอนนี้เหรอ...มันสายไปมั้ยแน็ค ฉันเลิกเช็ดตัวให้เขาและเดินออกจากห้องไปนอนห้องของตัวเองทันที

 

 

**มาแถมให้อีกตอนก่อนไปเคลียร์งานยาวๆนะคะ อิอิ อย่าลืมดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ แล้วไรท์จะกลับมาอัพให้ไวไวน้าาาา ช่วงนี้ห่าง NC ไปเยอะเลย ตอนหน้าจะมา NC ให้นะงับบบ รอติดตามกันด้วยนะคะ😘♥️

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว