Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บททีี่14 หายไป

ชื่อตอน : บททีี่14 หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 09:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี่14 หายไป
แบบอักษร

 

@บ้านลูกตาล

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆ

“อื้มมมมม~”

 

“คุณตาลคะ คุณตาล”

ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

“อื้ออออออ อะไรเนี้ยยยย~” ฉันหงุดหงิดเล็กน้อยที่มีคนมาเคาะห้องฉันแต่เช้าเสียงดัง

แกร๊ก!

“มีอะไรคะ” ฉันยืนสะลึมสะลือถามคนรับใช้อยู่หน้าห้อง

“คือว่า...คุณแน็คมาค่ะ และก็กำลังทะเลาะกับคุณผู้ชายอยู่หน้าบ้านค่ะ คุณผู้หญิงเลยให้ดิฉันมาตาม...” ฉันรีบวิ่งลงบันไดไปหน้าบ้านโดยที่ไม่ฟังคนรับใช้พูดให้จบก่อนทันที

 

“ให้ผมได้คุยกับลูกตาลเถอะนะครับพ่อ”

“หึ มึงยังจะเสนอหน้ามาคุยกับลูกกูอีกเหรอ ออกไป!!”

ฉันได้ยินเสียงแน็คกับพ่อทะเลาะกันเสียงดังมาก เวลาพ่อฉันโกรธใครก็ห้ามไม่อยู่ทั้งนั้นแหละ ดูแม่ฉันสิยังทำได้แค่ยืนอยู่ห่างๆเลย

“แม่คะ เกิดไรขึ้นคะ” ฉันรีบเดินเข้าไปถามแม่ทันที

“ก็...”

“ลูกตาล เธอคุยกับฉันก่อนนะ” แน็คพยายามเดินเข้ามาหาฉันแต่ก็ถูกพ่อฉันห้ามเอาไว้

“กูบอกให้ออกไปไงวะ!!”

 

พลั่ก!!

 

“พ่อคะ!!” ฉันเข้าไปห้ามพ่อที่ผลักแน็คล้มลงไปกับพื้น

“ไสหัวไปซะ!! ก่อนที่กูจะแจ้งตำรวจมาลากตัวมึงออกไป”

“ผม...อยากคุยกับลูกตาล” แน็คเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน ฉันมองหน้าเขานิ่งๆ หน้าเขามีแต่รอยฝกช้ำเต็มไปหมด ก่อนหน้านี้เขาคงโดนพ่อฉันไม่ตบก็ต่อยแหละ แต่เขาสมควรโดนแล้วแหละ...

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย กลับไปซะ” พอฉันพูดจบฉันก็เดินกลับเข้าบ้านทันที ก่อนที่น้ำตามันจะไหลลงอีกครั้ง หรือฉันจะต้องหนีไปที่ไกลๆ จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเขาอีก ฉันจะได้ลืมได้สักที

 

 

 

Part แน็ค

4วันผ่านไป

@ผับ H

ตั้งแต่ที่ผมไปหาลูกตาลที่บ้านวันนั้น ผมก็ไม่เจอเธออีกเลย เธอหายไปจากชีวิตของผม ผมถามไอบอสมันก็ไม่ปริปากเรื่องของลูกตาลว่าเธอเป็นยังไงบ้างตอนนี้ให้ผมฟังเลย แอลคงห้ามมันไม่ให้พูด ส่วนพี่โซ่กับไอพี่นัทก็ไม่ยอมบอกผมเหมือนกัน จนผมไม่รู้จะไปพึ่งใคร

ผมสลับไปผับแอลบ้าง มาผับตัวเองบ้าง เรียกได้ว่าออกมาทุกวัน เพราะผมหวังว่าเธออาจจะมาสังสรรค์กับเพื่อนของเธอบ้าง แต่ดูเหมือนผมจะคิดผิด ผมไม่เจอเธอเลย ไปที่บ้านเธอผมก็เข้าไม่ได้ เพราะพ่อเธอจ้างบอดี้การ์ดมาเต็มหน้าบ้านไปหมด

 

“เห้ออออออออออ~”

“ถอนหายใจยาวเชียวนะมึง” ไอบอสที่มาผับเป็นเพื่อนผมทุกวันเอ่ยแซวขึ้น

“ถ้ามึงอยากให้กูเลิกถอน มึงก็บอกมาสิวะว่าลูกตาลอยู่ไหน” ผมยกแก้วเหล้าเข้าปากรวดเดียวพร้อมท่าเซ็งๆ

“จะต้องให้กูบอกมึงอีกกี่ครั้ง ว่ากูก็ไม่รู้ แอลไม่ได้บอกกู”

“เหอะ!” ใครจะไปเชื่อ ผมว่ามันต้องรู้บ้างแหละ แต่มันแค่ไม่บอกผม

“มึงเลิกทำตัวแบบนี้เหอะวะ ผู้หญิงไม่ได้ชอบแบบนี้ทุกคนนะเว้ย”

“กูเลิกแล้ว” ใช่ครับ 4วันมานี้ผมไม่ได้เอากับผู้หญิงคนไหนเลย ผมไปผับมีผู้หญิงเข้ามาหาผมแต่ผมก็ปฏิเสธหมดทุกคน เพราะผมคิดถึงลูกตาล ปกติเธอจะวนเวียนอยู่ใกล้ๆผม แต่พอไม่มีเธอผมรู้สึกเหงาแปลกๆ

 

“ให้มันจริงเหอะ ไม่ใช่ทำได้แค่4วันนะมึง”

“เออ มึงก็เห็นว่ากูไม่ได้ไปต่อกับผู้หญิงคนไหนแล้ว”

“หึ กูจะคอยดู”

ผมไม่สนใจคำพูดของไอบอสและกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวเพียวๆ ผมสัญญาว่าผมจะไม่เอากับผู้หญิงคนไหนอีกแล้ว ผมกำลังสำนึกผิดเพื่อจะได้ลูกตาลคืนมา ผมจะพยายามตามหาลูกตาลให้เจอ เพื่อขอโอกาสเธออีกครั้ง และหวังว่าเธอ...คงจะให้อภัยผม

 

 

 

Part ลูกตาล

@สนามบิน

“แอล แน่ใจนะว่าบอสไม่รู้อะ”

“ไม่รู้แน่นอน บอสไปผับกับแน็ค ฉันแอบออกมาไม่ได้บอก”

“อืม ขอบใจแกมากนะ”

“เออ เดินทางปลอดภัยนะเว้ย ถึงแล้วบอกด้วย”

“อื้มมม~ ไปนะ”

“เดี๋ยว” ฉันที่กำลังจะไปเข้าเกท แอลก็คว้ามือฉันเอาไว้ จนฉันต้องเลิ่กคิ้วขึ้นเชิงว่ามีอะไร

“แกแน่ใจแล้วนะ ที่จะไม่ให้ฉันบอกใคร”

“ฉันยังไม่อยากให้ใครรู้อะ ฉันยังไม่พร้อมที่จะตอบคำถามใคร และก็แกอย่าเผลอบอกบอสเด็ดขาด ถ้าบอสรู้แน็คต้องรู้แน่ๆ แกรู้ใช่มั้ยว่าฉันยังไม่พร้อมคุยกับแน็คตอนนี้”

“อืม ฉันเข้าใจแกนะ ถ้าโดนขนาดนี้ใครมันจะไปคุยลง” ฉันยิ้มให้กับแอลและโผล่เข้ากอดแอลแน่น

“ขอบใจนะแอล ฉันไปละ บายแกกก~” ฉันผละออกและโบกมือลาแอลที่มาส่งฉันที่สนามบินตอนนี้ ทั้งที่มันดึกมากแล้ว

 

ฉันกำลังจะไปภูเก็ต พ่อฉันมีบ้านพักริมทะเลส่วนตัวอยู่ที่นั่น ฉันเลยขอพ่อไปพักผ่อนสักหน่อย เผื่ออะไรๆมันจะได้ดีขึ้น และฉันก็ไม่อยากเห็นหน้าแน็คด้วย ที่ผ่านมา4วันเขามาบ้านฉันทุกวันเลย แต่พ่อจ้างบอดี้การ์ดมาเฝ้าเขาเลยเข้ามาไม่ได้

วันนี้ฉันก็เลยตัดสินใจไปภูเก็ตและให้แอลมาส่ง แน่นอนว่าฉันปิดเรื่องที่ขอถอนหมั้นแน็คให้แอลรู้ไม่ได้ บอสน่าจะเป็นคนบอกแอล ฉันเลยบอกแอลว่าอย่าเพิ่งบอกใคร เพราะฉันยังไม่พร้อม รวมถึงเรื่องที่ฉันไปภูเก็ตด้วย

แอลเลยต้องหนีบอสออกมา แต่จะเรียกหนีก็ไม่ได้เพราะบอสไม่อยู่ แอลบอกว่า4วันนี้บอสออกไปผับกับแน็คทุกคืนเลย ไปผับแอลบ้างไปผับแน็คบ้าง หึ พอฉันไม่อยู่ก็คงหาเหยื่อง่ายละสิ ไม่ต้องมีฉันคอยขัดจังหวะ

นิสัยเอาไปทั่วของเขามันแก้ไม่หายจริงๆ ฉันคิดถูกละที่จะไม่ทนกับเขา เห้ออออออ ถึงเวลาต้องอยู่กับตัวเองแล้วนะลูกตาล ฉันกะจะปิดโทรศัพท์เพื่อพักผ่อนกับตัวเองสัก3-4วัน อยู่กับคลื่นกับลม ฉันจะได้ไม่ต้องคิดอะไรที่เกี่ยวกับเขาอีก ฉันหวังว่าการไปพักผ่อนครั้งนี้จะทำให้ฉันมีความสุขนะ :)

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว