email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่8(ไม่ได้รู้สึกอะไร)

ชื่อตอน : ตอนที่8(ไม่ได้รู้สึกอะไร)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2564 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8(ไม่ได้รู้สึกอะไร)
แบบอักษร

ต้นฝน โยโกะจัง....

“อ๋อพอดีเธอเป็นลมนะครับ”เสียงไพเราะของอาจารย์ภามตอบอีตาซาโนะไปด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรฉันก็รีบหลับตาอย่างไวเมื่อสายตาของฉันไปผสานเข้ากับนัยตาสีดำของอีตาซาโนะนั้น

“เป็นลม?”เขาเอ่ยทวนถามอีกครั้งพร้อมนำ้เสียงสงสัย ฉันจึงแอบหรี่ตามองเขาเพื่อดูปฏิกิริยาของเขา ซาโนะก็พยักหน้าเข้าใจและไม่ได้ทำหน้าสงสัยอะไร เฮ้อค่อยโล่งอกไปที

“ส่งยัยโยโกะมาให้ผม คุณมีสอนกลับไปสอนเถอะครับ”คำพูดของตาซาโนะแทบจะทำให้ฉันลืมตาและไปด่าเขาสักสองสามที อย่านะคะอาจารย์ภามอย่าส่งตัวหนูให้อีตาบ้านี่นะคะนะคะ

“อ๋อครับคุณซาโนะ”เสียงนุ่มละมุนของอาจารย์ภามเอ่ยขึ้นพลางร่างของฉันที่ถูกส่งไปให้อีตาซาโนะ

พรึบ

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ครับ ขอบคุณครับ^_^”มิซาโนะเอ่ยขึ้นพร้อมกับพาร่างฉันเดินไปไหนสักที

พรึบ

“เข้ามาจุ้นทำไม!”ฉันลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่าเราห่างออกมาจากอาจารย์ภามไกลพอสมควรแล้ว

“อ้าวได้สติแล้วเหรอ?”มิซาโนะเบิกตาโตขึ้นพลางทำหน้าตกใจ ไอ้นี่มันน่านัก!!!

“อย่าตอแหล ปล่อยฉันลงได้ล่ะ!”ฉันโวยขึ้นพลางดีดดิ้นตัวไปมา

“โอเค^_^”ซาโนะพูดพลางทำสีหน้ามีเลศนัย

พรึบ ตุ๊บ

“โอ้ยยย!ไอ้บ้า!!”ฉันร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดเมื่อซาโนะทุ้มร่างฉันลงกับพื้นห้องสุดหรูเวอร์วัง น่าจะเป็นห้องทำงานของเขานะ

“อ้าว ขอโทษ^_^”ซาโนะเอ่ยขึ้นพลางทำหน้ายิ้มระรื่น ฉันก็ก่นด่าเขาพลางลูบก้นตัวเองไปด้วย

“จะด่าก็กรุณาออกเสียงด้วยนะครับคุณโยโกะจัง”

“ฉันชื่อต้นฝนกรุณาอย่าเรียกฉันว่าโยโกะ ฉันไม่ชอบ!!”ฉันโวยใส่ซาโนะพลางค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อจะไปนั่งที่โซฟาขนาดใหญ่ที่มีร่างสูงโปร่งของอีตาซาโนะนั่งไขว้ห้างอยู่ กิริยาท่าทางเหมือนเกย์เลยเนอะ?

“เหอะทำยังกับผมอยากเรียกชื่อคุณอย่างงั้นแหละ”เขาโวยใส่ฉันกลับ เอ้าอีตานี่หนิ!

“คุณเป็นเกย์รึเปล่าเนี่ย?”ฉันเอ่ยถามเขาไปในขณะที่พาร่างของตัวเองเดินมาถึงโซฟาด้วยความทุรักทุเรโดยไร้การช่วยเหลือจากสุภาพบุรุษตรงหน้าที่ตอนนี้นั่งไขว้ห้างในมือถือแก้วไวน์พลางจิบอย่างสบายใจเชิบ

“ไม่ทราบว่าคุณเอาสมองส่วนไหนคิดครับ ว่าคนหล่อๆอย่างผมจะเป็นเกย์?”เขาถามฉันกลับมาพร้อมกับเหลือบหางตามามองฉันตั้งแต่หัวลงเท้าเม้าขึ้นหัวด้วยสายตาพินิจพิจารณา

“ก็ผู้ชายอะไรมาต่อปากต่อคำกับผู้หญิงสวยๆอย่างฉัน!”ฉันโวยใส่เขาไปตามความจริง เกิดมาเพิ่งเคยมีคนมาเถียงด้วยแบบนี้เพราะปกติมีแต่มาขายขนมจีบ

“แฮ่กๆๆ”อีตาซาโนะสำลักไวน์พลางไอหน้าดำหน้าแดง

“ตะลึงในความสวยของฉันจนถึงขนาดสำลักไวน์เลยเหรอเนี่ยคริๆๆ”ฉันเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองและหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ

“หลงตัวเองชะมัด”เสียงบ่นงึมงำของซาโนะเอ่ยขึ้นทำให้ฉันหันขวับกลับไปมองเขาอย่างไว เขาก็ยักคิ้วให้ฉันอย่างกวนๆ ฉันกำลังจะยกมือขึ้นมาชี้หน้าด่าเขาแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักไว้เมื่อซาโนะก้มหน้าลงไปมองหน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของเขาและเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจและดีใจผสมปนเปกันไป

“คุณอยู่ที่นี้ในห้องนี้ รอจนกว่าผมจะมารับกลับบ้าน”เขาพูดขึ้นด้วยความรีบร้อนเขาลุกขึ้นยืนอย่างไว

“อ้าว แล้วทำไมฉันต้องรอคุณด้วยล่ะ?”ฉันถามเขาไปด้วยความสงสัยพลางยกแขนขึ้นมากอดอก

“เพราะผมไม่มีเวลามาดูแลคุณน่ะสิ อย่าทำให้ผมกับพ่อต้องลำบากเพราะผู้หญิงอย่างคุณ!!”เขาชี้หน้าฉันพลางทำสีหน้าและนำ้เสียงจริงจัง แววตาของเขาฉายแววเบื่อหน่ายเต็มทนทำไมแค่ฉันเห็นแววตาแบบนั้นของเขาใจของฉันถึงรู้สึกเจ็บจี๊ดๆแบบนี้ล่ะ

“ในห้องนี้มีของทุกอย่างที่เอื้ออำนวยความสะดวกให้คุณทุกอย่างมีอาหารอยู่ในตู้เย็นถ้าอยากกินก็เอามาเวฟเพราะผมจะล็อคประตูจากด้านนอกคนในห้ามออกคนนอกห้ามเข้านอกจากผม!”เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นและรีบหยิบของของเขาออกไปจากห้องพลางปิดประตูและใส่กุญแจจากด้านนอกจริงๆ

“อะไรกัน เอาฉันมาทิ้งไว้ในห้องนี้คนเดียว เดี๋ยวแม่ก็ขโมยของมีค่าไปขายให้หมดซะหรอกไอ้มาเฟีย ไอ้จอมเผด็จการ!!”ฉันโวยขึ้นพลางมองสำรวจไปรอบๆห้องรับรองนี้ของมิซาโนะที่มันสุดหรูหราทำให้รู้ถึงรสนิยมของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี ห้องเรียบร้อยสะอาดตามีกระจกบานใหญ่มองลงไปจะเห็นวิวทิวทัศน์ทั้งหมดของมหาลัยแห่งนี้ อ๋อจริงสิ เขาเป็นเจ้าของมหาลัยหนิ

“รวยไม่ใช่เล่นเลยน่ะเนี่ย แต่คงจะมีเมียเป็นฝูงเอ้ยคนไม่ใช่หมาฮ่าๆๆ”ฉันพูดคนเดียวหัวเราะคนเดียวเหมือนคนบ้า ฉันเกลียดการถูกขังแบบนี้ที่สุดเลย

“โทรศัพท์ก็ไม่มีเห้อ!!”ฉันบ่นและผ่อนลมหายใจออกมา ถ้าฆ่าตัวตายแล้วไม่บาป สาบานว่าฉันจะกระโดดตึกนี้ลงไปตายแน่นอน!

“เฮ้อเบื่อเบื่อๆๆๆๆๆๆ!!”ฉันทุบมือลงไปบนโซฟาราคาแพงและในจังหวะนั้นความคิดอันชั่วร้ายก็บังเกิด

“หึๆเล่นกับใครไม่เล่น เล่นกับต้นฝนคนนี้เดี๋ยวได้รู้แน่อีตาบ้าซาโนะ!!”ฉันพูดขึ้นและกระตุกรอยยิ้มอันชั่วร้ายที่มุมปากและสอดส่องสายตามองไปรอบๆห้องเพื่อจะทำการชั่วร้ายต่อจากนี้ไป

“ฉันจะทำให้นายส่งตัวฉันกลับไปให้ท่านมิซานแทบจะทันทีเลยล่ะ^_^”ฉันลุกขึ้นยืนกอดอกอย่างนุกสะใจเมื่อนึกถึงแผนการอันยิ่งใหญ่ต่อนี้

“ฮ่าๆๆๆแค่คิดก็สุขใจ^_^”

นครโตเกียว

ร้านอาหารสุดหรู มิงากะ

“คุณพ่อมีอะไรคะ!!”เสียงฉุนเฉียวของนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศไทยโวยขึ้นเมื่อเธอพาร่างอันสวยสง่าและบอบบางของเธอมาถึงห้องวีไอพี

“กว่าจะมาได้”ผู้เป็นพ่อมีนามว่า ท่านฮิเรน ทาโมโต้เอ่ยขึ้นพลางกรีดสายตาอันคมกริบมองไปยังลูกสาวของตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายกับความเอาแต่ใจของหล่อน

“มินเป็นดาราดังนะคะคุณพ่อ ไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งเครื่องบินไปบินมาระหว่างสองประเทศนี้!”เธอโวยวายเสียงดังยังกับคนที่เอาแต่ใจ เธอหย่อนก้นงอนๆของเธอลงบนเก้าอี้ราคาแพงในห้องอาหารและมองผู้เป็นพ่อด้วยอารมณ์เบื่อหน่าย เพราะพ่อของเธอมักจะเรียกเธอให้มาหาที่นี้เป็นประจำทุกอาทิตย์แต่เธอก็ไม่ค่อยได้มาเพราะติดงานถ่ายละครของเธอ

“แกต้องทิ้งงานบ้าๆนั้นของแกได้แล้ว และมาช่วยฉันทำมาหากินที่นี้!!”

“เพราะที่ฉันต้องหนีจากประเทศไทยมาที่นี้ก็เพราะว่าฉันจะต้องมาเป็นใหญ่ที่นี้ แกเข้าใจไหม แต่ดูที่แกกับพี่ของแกทำกับฉันสิ!”ผู้เป็นพ่อแววตาและนำ้เสียงดุดันจนน่ากลัว เขาเป็นนักการเมืองที่ยิ่งใหญ่คนหนึ่งในตอนที่เขาอยู่ที่เมืองไทยแต่เพราะเขาคดโกงมากเกินไปจนไม่สามารถที่จะอยู่ที่โน้นต่อได้ เขาจึงหนีมาอยู่ที่ประเทศนี้แทนเพื่อความเป็นใหญ่ที่เขาใฝ่ฝัน

“ชื่อเสียง เกียรติยศและเงินทองมหาศาลที่มันควรจะเป็นของฉันแต่บัดนี้มันได้ถูกไอ้มิซานแย่งไปแล้ว!!”

“คุณพ่อก็ไปแย่งกลับมาสิคะ ไม่เห็นจะยาก”มินตราเอ่ยขึ้นเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำบ่นของผู้เป็นพ่อ

“ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ฉันคงไม่เรียกแกกับพี่ของแกมาที่นี้หรอก!!”ผู้เป็นพ่อโวยขึ้นอีกพลางหยิบแก้วไวน์สีสวยขึ้นกระดกรวดเดียวตามอารมณ์ที่กรุ่นโกรธแค้นขุ่นในใจ

“แล้วไหนพี่ภามละคะไม่เห็นหัวเลย!”มินตราเอ่ยขึ้นพลางมองหาผู้เป็นพี่ชายที่เดินรอยตามความฝันในการเป็นคุณครูสอนหนังสือ

“นั้นไงมาแล้ว”ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นพลางชี้แก้วไวน์ไปยังหน้าประตูห้องอาหารสุดหรูที่ปรากฏร่างสูงโปร่งสง่าหล่อเหลาของผู้มาใหม่

“หึ!”มินตราหึในลำคออย่างเบื่อหน่ายเมื่อเห็นหน้าของพี่ชายตัวเอง

“หวัดดีมินตรา”ภามเอ่ยทักทายน้องสาวพ่อเดียวกันด้วยความสุภาพตามอุปนิสัยตีสองหน้าของเขา

“หวัดดีค่ะพี่ภาม!!”มินตราเอ่ยทักทายผู้เป็นพี่ชายกลับอย่างขอไปที ภามไม่ได้สนใจอะไรน้องสาวตัวเองพลางเดินไปกราบผู้เป็นพ่อด้วยความเคารพ ที่เขาเลือกเส้นทางการเป็นครูก็เพื่องานยิ่งใหญ่ของเขาที่ผู้เป็นพ่อมอบหมายให้เขาเข้าไปตีสนิทและล้วงความลับของเจ้าของมหาลัยที่เขาเข้าไปเป็นครูแลกเปลี่ยน

“สวัสดีครับคุณพ่อ”

“เป็นยังไงบ้างได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับมันบ้าง”ผู้เป็นพ่อเอ่ยเข้าเรื่องงานทันทีที่ก้นของภามติดกับเก้าอี้ เขายิ้มให้พ่อ

“ผมได้ข้อมูลมาเยอะมากครับ แต่ผมคิดว่าถ้าจะโค่นมันลงคงไม่ง่ายดังใจเราคิดครับพ่อ”ภามเอ่ยตอบไปตามความจริง เพราะตลอดที่เขาสอนอยู่ที่นั้นเขาก็แอบสะกดรอยตามซาโนะไปดูแหล่งการค้าของเขาและตลาดหลักทรัพย์มากมายที่ซาโนะเป็นเจ้าของ

“มันรวยมหาศาลครับพ่อ”

“มันจะรวยขนาดไหนกันเชียว?”ผู้เป็นพ่อบีบแก้วไวน์ในมือแน่นด้วยความอิจฉาริษยา

“รวยมากครับ ตีเป็นจำนวนเงินคงไม่ได้เพราะนับไม่ถ้วน”

“นับไม่ถ้วน!!”มินตราตาลุกวาวขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องเงิน เพราะครอบครัวของเธอเฟ้อเรื่องการใช้เงิน จนเป็นหนี้หัวโตทำให้พ่อของเธอต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาอยู่ที่นี้หลังจากที่โกงเงินรัฐบาลเสร็จ

“หล่อม่ะพี่ภาม?”มินตราเอ่ยถามภามขึ้น ภามจึงหันไปมองหน้าผู้เป็นพ่อและทั้งสองก็กระตุกรอยยิ้มชั่วร้ายขึ้นมา

“ดูเองสิ ถ้าเธอได้เจอตัวจริงมันเธออาจจะไม่อยากกลับเมืองไทยอีกเลยก็ได้”ภามพูดขึ้นพลางส่งสมาร์ทโฟนเครื่องหรูมาให้น้องสาวของเขาดู มินตราเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนมาจากภามและก้มหน้าดูคนในรูปอย่างไว แววตาของเธอเป็นประกายเมื่อเห็นความหล่อและแบดของคนในรูป

 

 

“หล่อ แบดกายสเปคเลยอ่ะ^_^”มินตราเอ่ยขึ้นด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นรูปของมิซาโนะ

“มันชื่อ มิซาโนะ ซานโต้ ถ้าเธอได้ขึ้นเป็นนายหญิงของซานโต้ทรัพย์สินมากมายของมันก็จะตกเป็นของเธอและตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของพ่อก็จะอยู่แค่เอื้อมครับพ่อ^_^”ภามเอ่ยขึ้นพลางหันไปก้มหัวให้ผู้เป็นพ่อด้วยความเคารพ

“ให้มันได้อย่างงี้สิ สมแล้วที่แกเป็นลูกพ่อภาม^_^”ผู้เป็นพ่อเอื้อมมือไปตบไหล่ลูกชายด้วยความพึงพอใจ

“ขอบคุณครับพ่อ^_^”ภามก้มหัวให้ผู้เป็นพ่อด้วยความเคารพ

“แต่ทำไมหน้าเขาคุ้นๆจังเหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ?”มินตราพึมพำขึ้น เพราะโครงหน้าที่รู้สึกเหมือนเคยเห็นทำให้เธอเกิดความสงสัยและอยากรู้

“แต่มินคงจะเข้าหาเขาตอนนี้ไมาได้นะคะ”

“ทำไม?”

“เพราะมินนัดกับภูมิไว้แล้ว”

“นี่แกยังไม่เลิกยุ่งกับมันอีกเรอะ!”ผู้เป็นพ่อโวยขึ้นมา

“จะเลิกได้ยังไงค่ะ ก็เขาเป็นสามีของมิน”

“แล้วไอ้ซาโนะล่ะ แกไม่อยากได้เงินมันรึไง?”ถามเอ่ยถามน้องสาวของเขาด้วยความสงสัย

“อยากได้สิคะ แต่ภูมิเขาก็รวยใช่เล่นผู้หญิงสวยๆอย่างมินไม่ว่าหนุ่มๆที่ไหนก็อยากได้มินจนตัวสั่นทั้งนั้รแหละค่ะ รวมไปถึงมิซาโนะคนนี้ด้วย^_^”มินตราเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจ เธอคิดว่าตัวเองสวยจนทำให้หนุ่มๆมาสยบแทบเท้าเธอได้

ตอนที่8มาแล้วนะคะ

ขอโทษที่หายไปนานนะคะ

พอดีไรท์ไปแสวงหาจินตนาการอยู่นะคะ

แต่ตอนนี้ไรท์กลับมาแล้วค่ะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻🥰❤️

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว