email-icon facebook-icon

Welcome to the dark side!!!

[ 59 ] เรื่องที่ปิดบัง

ชื่อตอน : [ 59 ] เรื่องที่ปิดบัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.6k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2564 19:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
[ 59 ] เรื่องที่ปิดบัง
แบบอักษร

ภายในห้องพักหรู ต่างคนต่างแยกย้ายกันไปคนละมุม สามคนยายหลานหายเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเมริซ่า ฝั่งนอกระเบียงเป็นแมวสองตัวซึ่งเป็นแม่กับลูก ที่ยังคลอเคลียกันไม่ห่าง ส่วนชายหนุ่มหนึ่งเดียวเดินนำเพื่อนสนิทที่อยู่ในร่างแมวเข้าไปที่ห้องทำงาน 

“คุณยายดุไหม” ศรุตเปิดฉากพูดคุยทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดลง 

“เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน” ครรชิตในร่างแมวตอบเพื่อนออกไป แต่ก็เพิ่งนึกได้ อีกฝ่ายคงได้ยินเสียงตนร้องเหมียวเท่านั้น เขาจึงกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ ใช้อุ้งเท้าเปิดฝาเคส ก่อนจะกดตัวเลขเพื่อเปิดรหัสล็อกเครื่อง 

“ไม่ต้องพิมพ์ให้เสียเวลา พูดมาเลย กูฟังมึงรู้เรื่อง”  

“จริงเหรอวะ” แมวน้อยเอียงคอถาม 

“เออดิ กูก็ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมถึงฟังเสียงแมวเข้าใจ แต่ก็ฟังได้แค่มึง พุดดิ้ง ชาช่า แล้วก็ไอ้เจ้าตัวเล็ก ตอนแรกกูยังหลงคิดว่า เป็นเพราะแหวนวงนี้ แต่พอลองถอดออก กูก็ยังฟังเข้าใจอยู่ดี” ศรุตชูแหวนเกลี้ยงวงหนึ่ง ซึ่งเพิ่งถอดออกตอนเดินเข้ามาในห้องทำงานให้ครรชิตได้เห็น 

“แหวนอะไร?” ลูกแมวเดินเข้าไปดูใกล้ๆ  

“เป็นแหวนวิเศษที่สามารถอ่านใจคนได้ กูยึดมาจากหนูนา แต่มันน่าแปลก ตรงที่กูไม่สามารถอ่านใจของคุณยายหรือแสนดีได้เลย”  

“มึงจะมาอยากรู้ใจเมียกูทำไม”  

ลูกแมวน้อยเงยหน้ามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่เป็นมิตร แถมยังทำขนพองฟูไปทั่วทั้งตัวเพื่อให้ดูน่าเกรงขาม ทว่าศรุตเห็นแล้วกลับรู้สึกขำ เพราะมันเหมือนแมวที่ถูกไฟฟ้าช็อตจนเส้นขนตั้งต่างหาก 

“ไม่ได้อยากรู้ใจอะไรแบบนั้น กูแค่อยากรู้ว่าแสนดีใช่พี่สาวของหนูนาจริงไหม ก็เลยลองอ่านใจดู ซึ่งมันก็มีแต่ความว่างเปล่า แม้กระทั่งกับคุณยายเอง กูลองทดสอบเท่าไรก็ไม่เป็นผล”  

“เป็นเพราะแหวนนี้อ่านใจได้แต่มนุษย์หรือเปล่าวะ แสนดีกับคุณยายมาจากอีกดินแดน ไม่ใช่มนุษย์ร้อยเปอร์เซ็นต์ มึงก็เลยอ่านใจไม่ได้ล่ะมั้ง” ครรชิตช่วยหาเหตุผล 

“ถ้าอย่างนั้นทำไมกูอ่านใจของหนูนาได้ล่ะ” ศรุตเอ่ยแย้ง 

“กูไม่ใช่เจ้าของแหวน จะรู้ไหม แต่ว่ามึงไปเจอน้องสาวของแสนดีได้ยังไง คุณยายตามหาหลานสาวมาตั้งนานยังไม่เจอเลย ทำไมมึงเก่งจังวะ”  

“มึงจำเด็กที่กูเคยไปช่วยที่ด้านหลังคลับไม่ได้เหรอ” ศรุตก้มมองลูกแมวที่ยังเอียงคอถามด้วยความสงสัย 

“อ๋อ...เออ กูก็ว่าทำไมหนูนาถึงดูคุ้นหน้าจัง แต่กูก็ยังสงสัยอยู่ดีทำไมหนูนามากับมึงได้”  

“จะสงสัยให้มากไปทำไม มันก็เหมือนมึงกับแสนดีนั่นแหละ”  

ดวงตาลูกแมววาววับเบิกกว้าง ปากเล็กถึงกับอ้าค้าง 

“ทำเป็นด้วยเหรอ!”  

ศรุตยื่นมือจะเข้าไปดีดหน้าผากแมวน้อย แต่อีกฝ่ายไวกว่ารีบกระโดดหลบไปอีกมุมโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยถามน้ำเสียงล้อเลียน 

“หมอรุตเพื่อนรัก นอนเป็นไข้ไปกี่วันครับ”  

“ขอโทษทีที่ต้องทำให้ผิดหวัง เพราะกูสบายดี” ใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี ซึ่งขนาดครรชิตที่เป็นเพื่อนสนิท ยังเห็นได้ไม่บ่อย แต่ตอนนี้กลับเห็นชัดเจน แม้จะขยี้ตาไปหลายรอบ มิหนำซ้ำเพื่อนของเขายังยิ้มกว้างอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด 

“ไอ้หมอหลอกเด็กใช่ไหม”  

ศรุตส่ายหน้า ต้องเป็นเขาสิที่ถูกเด็กหลอก มือหนาดึงอุ้งเท้าเล็ก ลากลูกแมวตัวน้อยที่อยู่บนโต๊ะทำงานให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบถามเสียงเบาราวกับกลัวมีใครมาได้ยินในสิ่งที่ตัวเองกำลังถาม 

“ตอนคุณยายรู้เรื่องมึงกับแสนดีเป็นไงบ้าง”  

“เกือบตาย! ยิ่งแมวหัวโจกที่ชื่อพุดดิ้ง เอะอะก็จะจิ้มอก เผลอหน่อยก็คิดจะปาดคอ กว่ากูจะรอดพ้นเงื้อมมือมาได้ ต้องอาศัยความน่ารักที่มีให้เป็นประโยชน์ 

“หึ! พูดได้ไม่อายปากเลยนะ น่ารักตาย”  

“แบบนี้ยังไม่น่ารักพออีกเหรอ” ครรชิตในร่างลูกแมวน้อย ใช้อุ้งเท้าคู่หน้าประกบเข้าหากันให้อยู่ตำแหน่งใต้คาง ก่อนจะทำดวงตาวาววับกลมโตที่สุด จ้องมองมายังเพื่อนสนิท 

“นับวันยิ่งกู่ไม่กลับแล้วนะ”  

“หน้าแบบนี้แหละ ที่ทำให้กูยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ ไม่งั้นก็โดนพุดดิ้งแกล้งตลอด มึงเองก็ระวังตัวไว้เถอะ” จากนั้นครรชิตก็เล่าถึงวีรกรรมเจ็บแสบ ที่ตนเป็นฝ่ายถูกกระทำให้ศรุตได้ฟัง 

อีกหนึ่งห้องก็ให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรักและความคิดถึง เมริซ่าโอบกอดหลานสาวคนเล็ก สลับกับมองใบหน้าสวยหวานของนารินทร์ ซึ่งมีหลายส่วนเหมือนกับลูกสาวของตนตอนยังเป็นเด็ก 

“เวลาผ่านไปเร็วจริง หลานยายโตเป็นสาวแล้วรึ” มือหยาบกร้านของหญิงชราลูบไปบนใบหน้าของหญิงสาวที่อ่อนเยาว์ไม่ต่างจากเด็กวัยรุ่น 

“ใบหน้างดงามเช่นนี้ เจ้ารอดพ้นองค์ราชันได้อย่างไร มารดาของเจ้าไม่ได้ปรุงยาที่ทำให้ร่างกายแก่ชรารึ”  

“ปรุงเจ้าค่ะ”  

“ท่านแม่เปลี่ยนให้หนูนาแก่หง่อมตัวเหม็นเน่า จนตาแก่บ้ากามผู้นั้นไม่กล้าเข้าใกล้เลยเจ้าค่ะ หนูนาเพิ่งจะลองแก้ไขรูปลักษณ์นี้ก็เมื่อเดินทางมาถึงโลกมนุษย์ เพราะกลิ่นเหม็นเน่า ทำให้ผู้คนรังเกียจนัก”  

“แต่...เอ่อ...หนูนาใจร้อนมิได้อ่านคำเตือนให้ดีก่อน ครั้นเห็นว่าใช้กลบกลิ่นกายได้ หนูนาก็เลยปรุงและใช้มัน แต่มันกลับมีผลข้างเคียง”  

“ต้องใช้กายหนุ่มบริสุทธิ์ร่วมอภิรมย์ใช่หรือไม่” เมริซ่าถาม 

“เจ้าค่ะ ท่านยายทราบได้อย่างไร”  

“เฮ้อ...แม่ของเจ้านี่ก็ช่างไม่รอบคอบเอาเสียเลย นั่นเป็นตำราที่เราเพิ่งเริ่มหัดปรุงยาใหม่ๆ ยายลองผิดลองถูกไปหลายครั้ง ส่วนตำราที่สมบูรณ์แบบและไม่มีผลข้างเคียง มันเป็นเล่มนี้ต่างหาก”  

 

เมริซ่าหยิบตำราเล่มหนาซึ่งด้านหน้าปกเหมือนกับเล่มที่นารินทร์ใช้อ่านและปรุงยาทุกอย่าง ต่างเพียงแค่ตัวอักษรพิมพ์ทองที่อยู่ใต้ชื่อตำรา มันระบุเอาไว้ชัดเจน ฉบับปรับปรุง 

“แต่มันก็แค่กลบกลิ่นเน่าเหม็นได้เท่านั้นเองไม่ใช่รึ ทำไมตอนนี้เจ้าถึงมีร่างกายดังเดิมได้ อย่าบอกนะ ว่าเจ้าใช้ยาบุปผาเปลี่ยนกาล”  

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ซึ่งผลข้างเคียงต้องให้หนูนามีบุตรชายหนึ่งคน”  

รอยยิ้มบนใบหน้าของเมริซ่าจางหาย แต่พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อทราบว่าหลานใช้ยาตัวไหน 

“หนูนา ยายมีเรื่องจะบอกเจ้า”  

“อันใดหรือเจ้าคะ”  

“เจ้ายังไม่หายขาด ร่างนี้จะคงอยู่เพียงชั่วคราวเท่านั้น ตราบใดที่เจ้ายังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับบุรุษคนแรกที่ได้เลือดบริสุทธิ์จากเจ้าไป เอ่อ...ไปตลอดน่ะ หลานยายก็จะยังคงสภาพนี้เช่นเดิมไปเรื่อยๆ”  

นารินทร์ทำสีหน้าสงสัย 

“ความหมายที่คุณยายต้องการบอก หากน้องต้องการจะมีร่างกายเดิม ก็ต้องร่วมหลับนอนกับสามีใช่หรือไม่คะ” แสนดีเป็นฝ่ายซักข้อสงสัยกับคุณยายแทนนารินทร์ 

“ไม่ผิด” เมริซ่าตอบ ก่อนจะนึกสงสัยและหันมาถามหลานสาวคนเล็กอีกครั้ง 

“ชายผู้นั้นเป็นใคร เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าคนผู้นั้นจะมีกายบริสุทธิ์ หากพลาดขึ้นมา อย่าว่าแต่ผลข้างเคียงเลย แม้แต่ชีวิตเจ้าก็อาจจะรักษามันไว้ไม่ได้เลยนะหนูนา หรือว่าเจ้าไปหลอกเด็ก” เมริซ่าใช่จะไม่ทราบ มนุษย์เพศชายบนโลกมนุษย์เป็นเช่นไร หากจะหากายบริสุทธิ์ได้ คงไม่พ้นเด็ก 

“หนูนาเปล่านะคะ คนผู้นั้นก็คือพี่หมอรุตต่างหาก” หญิงสาวตอบพร้อมกับใบหน้าที่แดงระเรื่อ 

“พี่หมอรุต? ชื่อนี้ทำไมคุ้นจัง”  

“คุณหมอศรุตที่เป็นเพื่อนสนิทพี่เคนไงคะคุณยาย” แสนดีช่วยไขความกระจ่าง เพราะน้องสาวมากับคุณหมอศรุต และท่าทีของทั้งสองก็ดูสนิทสนมเหลือเกิน ทำให้เธอพอจะเดาได้ 

“อายุปูนนี้ พ่อหนุ่มคนนั้นยังบริสุทธิ์อีกรึ” เมริซ่าถึงกับคาดไม่ถึง 

“น้องไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน” แสนดีก็อดสงสัยไม่ได้เช่นกัน 

“หนูนาพบแหวนของท่านยายในกล่องที่ตุ๊กตาแม่ลูกดกถือเจ้าค่ะ ชาช่าบอกว่าแหวนวงนั้นสามารถอ่านใจคนได้ หนูนาก็เลยนำมันมาใช้” เมริซ่ามองไปที่มือเรียวเล็กของหลานสาวทั้งสองข้างก็ไม่บนสิ่งใดสวมใส่ติดนิ้ว 

“เจ้าเก็บแหวนไว้ที่ใด”  

“อยู่ที่พี่หมอรุตเจ้าค่ะ แต่มันถอดไม่ออก”  

“เพราะเหตุใด” เมริซ่าถามด้วยความสงสัย 

“ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ หนูนาเป็นคนถอดเองก็ถอดไม่ออก”  

“เอาไว้ยายจะช่วยถอดให้เอง”  

“อย่านะคะคุณยาย ให้พี่หมอใส่เอาไว้แบบนั้นแหละดีแล้ว เพื่อจะได้ปลอดภัยจากนางสตรีหน้าหนาคนหนึ่ง นางพยายามจะจับพี่หมอรุตหลายครั้งแล้วเจ้าค่ะแต่ก็พลาดตลอด หนูนาไม่อยากให้พี่หมอรุตต้องตกเป็นเหยื่อ”  

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” เมริซ่าไม่เกรงกลัวที่จะถูกอ่านใจเพราะตนมีพลังวิเศษที่สามารถปิดกั้นความคิดในใจได้ รวมไปถึงแสนดี ส่วนหนูนา หากได้ฟื้นฟูพลังตนเองเมื่อใด ก็จะมีความสามารถไม่ต่างกัน”  

“ท่านยายถ้าหากหนูนายังรักษาผลข้างเคียงของตัวยาไม่ได้ หนูนาจะทำเช่นไรเจ้าคะ เพราะเรื่องมีบุตรชาย มันคงเป็นไปไม่ได้แน่นอน นี่ก็ล่วงเลยมาหนึ่งปี หนูนาเหลือเวลาอีกเพียงสี่ปีเท่านั้น” นารินทร์เอ่ยถามเสียงสั่น 

“เอาเถอะ ยายเป็นผู้คิดค้นตัวยามันย่อมมีทางแก้ไขได้อย่างแน่นอน แต่ต้องอาศัยเวลาสักเล็กน้อย ยายต้องให้เจ้าทนลำบากอยู่ในร่างหญิงชราสลับกับร่างเดิมเช่นนี้ไปอีกสักพัก”  

“เจ้าค่ะ”  

“หนูนาของพี่นี่ขี้แยจังเลย นิดหน่อยก็ร้องไห้ ดีใจก็ร้องไห้ เดี๋ยวใครไม่ทราบจะคิดว่าพี่กับคุณยายรังแกน้องได้นะ”  

“ก็หนูนาดีใจนี่คะ ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาสักที ขาดก็แต่ท่านแม่เท่านั้น เมื่อไรจะตามสักที”  

“เหตุใดมารดาของเจ้าถึงได้ปล่อยให้เจ้ามากับชาช่าเล่า” เมริซ่าถามหลานสาวคนเล็กที่กำลังออดอ้อน นอนเอาศีรษะหนุนตัก ให้พี่สาวลูบผมเล่น 

“องค์ราชันสภาพเรือนกายเริ่มแก่ชราลงเจ้าค่ะ สตรีบริสุทธิ์ที่อยู่ในอาดีน่าก็เหลือน้อยเต็มทน ท่านแม่กลัวตาแก่บ้ากามผู้นั้นจะโมโหแล้วสังหารหนูนา ก็เลยให้หนูนาหนีมาหาท่านยายก่อน ส่วนท่านแม่จะถ่วงเวลาเอาไว้”  

“เช่นนั้นรึ...ตลอดเวลาที่อยู่อาดีน่า คนผู้นั้นไม่สงสัยเลยใช่ไหมว่าเจ้ามีพี่สาวอีกหนึ่งคน”  

“ไม่เลยเจ้าค่ะ ถึงหนูนาจะใช้การไม่ได้ แต่ตาแก่ก็ยังดูแลเราสองแม่ลูกดียิ่ง ตั้งแต่จำความได้ หนูนาก็พบกับความสะดวกสบาย มีชีวิตไม่ต่างจากเจ้าหญิง บางครั้งยังดีกว่าบุตรสาวแท้ๆ ขององค์ราชันเสียอีก”  

“พี่เองก็อยากพบคุณแม่เหลือเกิน” แสนดีที่เข้าใจว่ามารดาของตนเสียชีวิตไปแล้ว แต่พอทราบเรื่องราวว่าตนยังมีน้องสาว และน้องสาวก็อยู่กับมารดาที่อีกดินแดนหนึ่ง ทำให้เธอเองก็มีความหวังที่จะได้พบเช่นกัน 

“ฮืม...เมื่อถึงเวลามารดาของพวกเจ้าคงจะตามมาเอง”  

ทว่าในใจของหญิงชรากลับรู้สึกว้าวุ่น ริต้าต้องมีเหตุผลสำคัญแน่นอน ที่ยอมปล่อยหนูนาห่างอกออกมาแบบนี้ ครั้นจะเสี่ยงทำนายถึงบุตรสาว เมริซ่าก็ไม่สามารถทำได้ เพราะริต้าอยู่ในดินแดนอาดีน่า ซึ่งไม่สามารถทำได้ ไม่เช่นนั้นองค์ราชันจะล่วงรู้ว่าตนอยู่ที่ใด 

“เอาล่ะ เจ้าไปล้างหน้าล้างตาเสียเถิด ยายยังมีเรื่องต้องพูดกับสามีของเจ้าอีก” เพียงไม่ถึงเดือนหญิงชราก็มีหลานเขยแบบไม่ทันตั้งตัวถึงสองคน หลานเขยคนโตก็พอจะให้พุดดิ้งข่มขู่ให้กลัวเกรงได้บ้าง แต่หลานเขยคนเล็กดูท่าจะยาก เพราะหนูนายังต้องพึ่งพาเขา 

“เจ้าค่ะท่านยาย ถ้าเช่นนั้นหนูนาจะออกไปก่อน”  

นารินทร์ออกไปพ้นประตูได้ไม่เท่าไร แสนดีก็ขยับเข้ามาใกล้เมริซ่า พร้อมทั้งเอ่ยถามเสียงเบา  

“คุณยายมีอะไรปิดบังน้องใช่ไหมคะ”  

“ทำไมเจ้าถึงคิดแบบนั้นเล่า”  

“หนูอยู่กับคุณยายมาตั้งแต่เกิด ไม่ว่าคุณยายจะพยายามทำให้เป็นปกติแค่ไหน แต่สีหน้าและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป มันก็พอให้หนูทราบว่าคุณยายมีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ มันเกี่ยวข้องกับยาบุปผาเปลี่ยนกาลใช่หรือไม่คะ”  

หญิงชราทอดถอนหายใจ 

“ยายคงปิดเจ้าไม่ได้ อย่างที่เจ้าและหนูนารู้ ตระกูลของเราไม่มีทางให้กำเนิดบุตรชายได้”  

“โลกมนุษย์ยังมีวิธีช่วยสำหรับคนที่มีบุตรยากและยังสามารถเลือกเพศบุตรได้นะคะ ที่นี่ก็เป็นโรงพยาบาล มิหนำซ้ำสามีของน้องก็เป็นถึงคุณหมอ เขาคงหาเพื่อนที่ชำนาญทางด้านนี้มาช่วยหนูนาได้”  

“มิอาจทำได้สิ น้องสาวของเจ้าจะเจ็บตัวเปล่า อย่างไรก็ไม่สามารถมีบุตรชายได้ นั่นเป็นเพราะคำสาปโลหิต ที่องค์ราชันใช้หนึ่งหยดประทับไว้ที่ตราประจำตระกูล เพื่อให้พวกเรามีแต่ทายาทที่เป็นหญิง  

“ไม่มีทางอื่นช่วยน้องหรือคะ”  

“ทางแก้มีเพียงหนึ่งเดียว คือต้องใช้หยดโลหิตจากองค์ราชันเปิดผนึก เพื่อลบรอยคำสาป ซึ่งเจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายไหมเล่า มันยากแสนยาก จนยายเองก็ยังมองไม่เห็นหนทาง เรือนกายของคนผู้นั้นก็ใช่จะสัมผัสให้โลหิตหลั่งออกมาได้”  

“ถ้าช่วยไม่ได้ เช่นนั้นหนูนาก็ต้อง...” แสนดีกลืนคำว่าตาย ให้มันอยู่ข้างในไม่เอ่ยออกมา ทั้งที่การพบกันมันเป็นเรื่องดีแล้วแท้ๆ ทำไมน้องสาวของเธอถึงต้องมาอายุสั้นด้วยเล่า 

“เอาเถอะ ยังพอมีเวลา อย่างน้อยก็อีกสี่ปี ยายจะลองคิดค้นตัวยาสูตรใหม่เพื่อช่วยน้องสาวของเจ้าเอง ไปเถอะ...พวกเราออกไปกันได้แล้ว เดี๋ยวหนูนาจะสงสัยได้” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว