email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่6(ผู้ชายที่แสนดี)

ชื่อตอน : ตอนที่6(ผู้ชายที่แสนดี)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2564 19:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6(ผู้ชายที่แสนดี)
แบบอักษร

 

ซาโนะ มิซาโนะ....

เพนท์เฮ้าส์ซาโนะ

“ลูกสาวของผมเป็นอย่างไรบ้างครับ?”เสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของคนเป็นพ่อทำให้ผมลุกขึ้นยืนและหันไปโค้งศีรษะให้ท่านนายกตามธรรมเนียม ถึงผมจะยังไม่ค่อยเชื่อใจและไว้ใจเขาแต่ผมก็ไม่คิดว่าเขาน่าจะเลวร้ายอะไร เพราะผมเห็นว่ามีคนลอบทำร้ายเขากับลูกของเขาจริงๆตามจดหมายที่เขาเขียนส่งมาขอความช่วยเหลือจากผม

“ยังไม่ฟื้นเลยครับ”ผมตอบท่านมิซานไปตามความจริง เขาเดินมาพร้อมกับพ่อของผม ผมจึงหันไปมองพ่อของผมและโค้งตัวให้ท่านด้วยความเคารพ

“ผมขอเข้าไปดูลูกสาวของผมได้ไหมครับ?”ท่านมิซานหันมาเอ่ยถามผมด้วยสีหน้าเศร้าๆหน้าตาและเเววตาของเขาดูไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไร

“เชิญครับ”ผมผายมือเชื้อเชิญให้ท่านมิซานได้เข้าไปในห้องนอนที่มีร่างของโยโกะจังนอนหลับอยู่ กระสุนถูกฝังเข้าไปในหัวไหล่ของเธอทำให้กระดูกได้รับความเสียหายมากแต่หมอได้ผ่าเอาลูกกระสุนออกมาแล้ว ที่นี้ก็แค่รอดูว่าข้อหัวไหล่เธอจะเป็นยังไงบ้าง แต่หมอให้เข้าเฝือกไว้ก่อนเพื่อให้กระดูกต่อกันติดง่ายขึ้น

“ขอบคุณครับ^_^”ท่านมิซานโค้งตัวให้ผม ผมก็โค้งตัวกลับไปให้เขา เขาก็เดินเข้าไปในห้องนอนโดยมีลูกน้องของผมคอยเปิดประตูให้เขาเข้าไป

“เฮ้อ บ้านเมืองคงไม่สงบเหมือนเดิมแล้วลูก”เสียงพ่อของผมเอ่ยขึ้นด้วยความเหนื่อยใจที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ ผมจึงหันไปมองท่านความสงสัย

“หมายความว่ายังไงครับพ่อ?”ผมเอ่ยถามพ่อไปในขณะที่ท่านทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาขนาดใหญ่ ผมจึงนั่งลงฝั่งข้างๆกับท่าน

“มิซานน่ะ เป็นเพื่อนพ่อตอนเรียนมหาลัยด้วยกันและแม่ของหนูโยโกะก็เป็นเพื่อนกับแม่ของปลายฟ้าทำให้เราสองคนรู้จักกันและสนิทกันมากขึ้น”พ่ออธิบายให้ผมฟัง ผมก็พยักหน้าฟังพ่อ

“ตอนที่พ่อเดือดร้อนเขาก็ช่วยพ่อและมาในวันนี้ วันที่เขากำลังเดือดร้อนพ่อเองก็ต้องช่วยเหลือเขากลับคืนเหมือนกัน”

“เขาเดือดร้อนเรื่องอะไรเหรอครับ?”

“เรื่องตำแหน่งนายกของเขานั้นแหละ มีคนจ้องจะเอาตำแหน่งไปเขาโดยใช้วิธีที่สกปรก”

“วิธีสกปรก?”

“อืม พวกมันจะจับตัวหนูโยโกะไปเพื่อกดดันให้มิซานลาก่อนจากตำแหน่งด้วยความเต็มใจ”

“เพราะถ้ามิซานไม่ลาออกจากตำแหน่งด้วยความเต็มใจชาวเมืองไม่มีทางยอมรับนายกที่จะมารับตำแหน่งแทนมิซานแน่นอน”

“ถึงว่าทำไมพ่อถึงไม่ให้ผมพาตัวโยโกะไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล”ผมพูดไปถึงตอนที่ผมโทรศัพท์ไปหาพ่อให้พ่อเรียนท่านนายกว่าผมจะพาลูกสาวเขาไปโรงพยาบาลแต่พ่อผมไม่ให้ผมพาโยโกะไปแต่กลับให้ผมพาเธอมาที่นี้ ที่เพนท์เฮ้าส์ของผมยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ย่างกายเข้ามาเลยน่ะเนี่ย

“ใช่ เราไม่รู้ว่ามันมีพวกมากแค่ไหน แต่พ่อคิดว่ามันไม่ธรรมดา”พ่อผมเอ่ยขึ้นด้วยความวิตกกังวล

“ดื่มชาอุ่นๆก่อนครับพ่อ เดี๋ยวความดันขึ้น”ผมรินนำ้ชาใส่แก้วชาและยื่นส่งไปให้พ่อด้วควาทเคารพ

“ดูแลหนูโยโกะด้วยนะลูก”พ่อรับแก้วชาไปจากผม พลางเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงขอร้อง

“น้องน่าสงสาร จิตใจของเธอโดนทำร้ายมาเยอะทั้งร่างกายและจิตใจ”พ่อผมเอ่ยพร้อมกับแววตาที่สงสาร

“ผมไม่เห็นเธอจะเป็นแบบนั้นเลยนะครับ ผิดกันเธอมองจะเข้มแข็งด้วยซ้ำ”ผมแย้งพ่อไปตามภาพที่ผมเห็นสิ่งที่เธอเป็น ถึงแววตาเธอจะดูไม่มีความสุขก็เถอะ

“ต่อหน้าคนอื่นเธอก็ทำตัวเข้มแข็งแต่พอเธออยู่คนเดียวเธอจะเป็นคนซึมเศร้า มิซานกลัวลูกของเขาจะเป็นโรคซึมเศร้าน่ะ”พ่อผมบอกผม ผมก็พยักหน้า

“ครับผมจะดูแลเธอให้”ผมรับปากพ่อผมไป

“ให้เธออยู่ที่นี้กับลูกน่ะ และลูกก็อยู่ที่นี้กับเธอ”

“แต่ผม”

“ไม่ต้องเป็นห่วงแม่เดี๋ยวพ่อดูแลเอง”

“ก็ได้ครับ”ผมต้องจับใจรับคำพ่อ เพราะตั้งแต่ผมเกิดมาผมไม่เคยดื้นกับพ่อและแม่เลย

พรึบ

“ออกไป!!!”เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายของโยโกะดังขึ้นมาจากในห้องและตามด้วยเสียงข้าวของตกแตก ผมกับพ่อหันมองหน้ากันอย่างไว

“ถ้าไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วย แล้วไปพาตัวมาที่นี้ทำไมว่ะ!!”เสียงโมโหของโยโกะทำให้ผมลุกขึ้นยืนและกำลังจะวิ่งเข้าไปดูท่านมิซาน

พรึบ

“อย่าไปยุ่งเรื่องครอบครัวเขาลูก มันไม่ใช่หน้าที่ของเรา”พ่อคว้าแขนผมไว้พลางเอ่ยบอกผม ผมก็หันมามองพ่อและก้มหัวรับคำสั่งเขาและนั่งลงตามคำสั่งของท่าน

“อยากให้มีผัวมากใช่ป่ะ จะเอาเงินค่าตัวหรือไง!”โยโกะแผดเสียงดังที่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดแค้นและโกรธชัง ผมหันไปมองหน้าพ่อด้วยความร้อนรนพ่อก็ส่ายศีรษะให้ผมเป็นเชิงว่าอย่าไปยุ่ง

“พ่อทำทุกอย่างเพื่อลูก”ท่านมิซานพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หยุดพูดแบบนี้สักที หยุดพูดให้ตัวเองดูดีได้แล้วออกไปฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณกรี๊ดดดดดด!!”โยโกะจังพูดตวาดเสียงและตามด้วยเสียงกรีดร้องของเธอที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเหงา เธอมีปัญหาอะไรในใจมากกว่าที่เธอเล่าให้ผมรึไง

แกร๊ก

“มิซาน”ทันทีที่ร่างของท่านมิซานออกมาจากห้องของโยโกะพ่อของผมก็เอ่ยเรียกท่านทันที

“ซาโอะ”ท่านมิซานค่อยๆเดินมาหาพ่อกับผมด้วยท่าทางหมดแรงนำ้ตาของท่านไหลริน พ่อผมเดินเข้าไปตบไหล่ท่านมิซานเพื่อให้กำลังใจ

“สักวันหนูโยโกะต้องให้อภัยนาย”พ่อผมเอ่ยให้กำลังใจท่านมิซาน

“ขอบใจนะ”ท่านมิซานยิ้มให้พ่อผมพลางเอ่ยขอบคุณพ่อผม

“อาฝากให้ซาโนะช่วยดูแลน้องแทนอาด้วยนะ เพราะโยโกะคงไม่อยากเห็นหน้าอา”ท่านมิซานเดินมาหาผมพลางตบไหล่ผมแววตาของเขาดูเศร้าลงและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเมื่อพูดถึงลูกสาวของเขา

“ครับ ผมจะดูแลโยโกะให้คุณอาครับ”

“อย่าให้เขาหนีกลับเมืองไทยให้ได้นะซาโนะ”

“ครับ”

“รักเขาเหมือนน้องสาวอีกคนน่ะลูกน่ะ”อามิซานเอ่ยขึ้น ผมจึงยิ้มพลางก้มศีรษะให้ท่านเพื่อน้อมรับคำสั่ง

“งั้นอาขอตัวก่อน”อามิซานเอ่ยลาผม ผมจึงผายมือเชื้อเชิญให้ท่านเดินนำไป เพราะผมจะเดินตามไปส่ง

“ไม่ต้องไปส่งอาหรอก อยู่พักผ่อนเถอะ”

“ครับ”

“เดี๋ยวพ่อไปส่งเอง”พ่อผมเอ่ยขึ้น ผมจึงหันไปยิ้มและโค้งตัวให้ท่านด้วยความเคารพ พ่อเป็นต้นแบบในชีวิตของผม ผมเดินตามรอยเท้าของพ่อผม ผมลงมือรับผิดชอบงานของท่านหมดทุกอย่าง เพราะผมอยากให้พ่อของผมได้พักผ่อนสักที ท่านเหนื่อยเพื่อผมและปลายฟ้ามาเยอะแล้ว ต่อจากนี้ไปผมจะดูแลคนในครอบครัวของผมเอง

 

00:00น.

“อื้อออ”ผมขยับตัวไปมาเมื่อรับรู้ได้ว่าผมกำลังฝัน ฝันเหรอ?ไม่น่าใช่นะ!

“อื้อออ”เสียงหวานครวญครางของผู้หญิงและผู้ชายกำลังร้องออกมาด้วยความสุขสม ใช่และแสงสว่างที่สอดส่องเข้ามาในม่านตาของผมอีก

“อื้อ เสียวมากเลยคะ อร๊ายย แรงอีกนิดนะคะ ฉันกำลังจะเสร็จแล้วค่ะ!”เสียงกระเส่าที่ร้องด้วยความสุขที่ทรมานของเธอทำให้ผมค่อยเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของผมให้เปิดขึ้นเพื่อมองโลกภายนอกตอนนี้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

พั่บๆๆๆๆๆๆ

“อี๋!”เมื่อผมลืมตาขึ้นมาก็พบกับแผ่นหลังเล็กของผู้หญิงที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวยาวคลุมถึงแค่หัวเข่ากำลังนั่งชันเข่าอยู่ที่ปลายเตียงผมเธอใช้สองมือน้อยๆของเธอปิดตาตัวเอง และเมื่อผมมองเลยเธอไปก็พบกับจอโทรทัศน์สี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ติดอยู่ที่ผนังห้องนอนของผม ในจอฉายภาพผู้หญิงที่มีเรือนร่างที่อวบอิ่มหน้าใจของเธอสั่นกระเพื่อมไปพร้อมๆกับเเรงขยับตัวขึ้นลงและเมื่อมองต่ำลงมาก็พบกับผู้ชายผิวเข้มกำลังนอนอยู่ใต้ร่่างของเธอ ดูก็รู้ว่าพวกเขากำลังทำกิจกรรมทางเพศกันอยู่แต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือผมไม่เคยดูหนัง18+พวกนี้น่ะ

“ทำไมอีตาบ้าซาโนะมันถึงได้โรคจิตวิตถารขนาดนี้น่ะ !”เสียงของโยโกะจังเอ่ยขึ้น และเธอก็หันมามองหน้าผม ผมสบตาเข้ากับแววตาคู่สวยของเธอ

“อีตาบ้า!!”เธอชี้หน้าผมพร้อมกับเอ่ยเรียกผม ผมก็ยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเพื่อไล่ความง่วงให้คลายลงไป

“ผมไม่ได้ชื่ออีตาบ้าของคุณ!!”

“แล้วนายชื่ออะไร?”เธอเอ่ยถามผมพลางเอื้อมมือมาหยิบผ้านวมผืนใหญ่ของผมไปปิดร่างกายตัวเอง

“อ่ะๆๆๆแรงๆๆอีกได้ไหมคะ!”

“ได้ครับที่รัก นำ้ของคุณชุ่มแฉะไปหมด!”

“กรี๊ดดดดด ปิดเดี๋ยวนี้เลย!!”โยโกะร้องกรีดแหกปากจนผมแสบแก้วหู

พรึบ

“เงียบ!”ผมคว้าร่างของเธอเข้ามากอดและบอกให้เธอเงียบแต่เธอก็กลับกรีดร้องหนักกว่าเดิม

“กรี๊ดดด ปล่อยฉันน่ะอีตาบ้า!!!!!”

พรึบ ตุ๊บ

“อื้อออ”ดวงตากลมโตเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจ ที่ผมผลักร่างของเธอให้นอนลงแนบไปบนที่นอนติดสปริงของผมและผมไม่รอช้ารีบประกบริมฝีปากของผมลงไปบนริมฝีปากนุ่มๆของเธอทันที เพื่อให้เธอหยุดกรี๊ดแต่คราวนี้เธอกลับไม่ร้องกรี๊ดแต่ร้องอื้อในลำคอทำให้ผมกระตุกยิ้มและบดขยี้ริมฝีปากที่หวานหอมนุ่มเหมือนเยลลี่

“จ๊วฟฟฟ จ๊วฟฟฟ”ผมหลับตาและดูดดื่มริมฝีปากของเธออย่างเอร็ดอร่อย

“อื้ออ”เสียงพึงพอใจของคนคนใต้ร่างร้องออกมา

“อื้อออ แรงอีกคะ เสียว เสียวไม่ไหวแล้ว!!”และตามด้วยเสียงวีดีโอหนังโป๊ที่ร้องดังก้องในหูของผม มือของผมเริ่มซุกซนค่อยๆลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนของเธอ ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งร่างแต่มือของเธอก็ใช่ย่อยลูบไล้แผงอกเนียนของผม เพราะผมไม่ชอบใส่เสื้อเวลานอนนะครับ

“อื้ออ”เธอใช้มือเพียงข้างเดียวของเธอดันใบหน้าของผมออกมาให้ห่างเธอ ผมก็มองเธอด้วยความสงสัยอะไรของเธอ

“ฉันเป็นอะไรไม่รู้คุณ”เธอบอกผมด้วยนำ้เสียงที่กระเส่าและแหลพร่า ผมก็มองเธอด้วยความสงสัย

“ไม่สบายเหรอคุณ มองตัวร้อนๆ”ผมเอ่ยถามเธอไปเพราะตามตัวของเธอมีเหงื่อชุ่มไปหมดทั้งๆที่แอร์ห้องผมก็เย็น

“ไม่รู้ รู้แต่ว่ามีความรู้สึกบางอย่าง”

“ความรู้สึกบางอย่าง?”ผมเอ่ยถามเธอไปด้วยความสงสัยและในจังหวะนั้นสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุมๆอยู่นอกประตูห้องนอนของผม

“เมื่อกี้ก่อนคุณเข้ามาคุณเจอใครรึเปล่า?”ผมเอ่ยถามเธอไปด้วยความสงสัย เธอก็ทำหน้าขมวดคิ้วพลางทำสีหน้าคิด

“อ๋อ ฉันเจอผู้ชายคนหนึ่ง เขายื่นแผ่นหนังบ้านี่ให้ฉันและยังให้ฉันกินยาแก้ปวดอีก”

“แต่ ฉันไม่ปวดแผลแล้วแต่กลับปวด!”

“ปวดอะไรคุณ?”ผมเอ่ยถามเธอไปพลางค่อยๆลุกออกมาจากตัวเธอเพราะสีหน้าของเธอกำลังบ่งบอกว่าเธอกำลังทุกทรมานเหมือนนางเอกหนังโป๊ที่ไอ้ริว เอามาให้เธอ ใช่ต้องมันแน่ๆมีคนเดียวที่สรรหาผู้หญิงและหนังบ้าๆนี่มาให้ผม โดยมันบอกว่ามันหวังดี กลัวลูกชายซาโนะผมจะเหี่ยวเฉาตายไปก่อน

“ปวดตรงนี้!”

พรึบ

“เห้ย!”ผมร้องออกมาด้วยความตกใจเหมือนเธอถกเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นมาเหนือหน้าท้องที่แบนราบของเธอ ผมก็เห็นเนื้อนูนอวบอิ่มขาวจั๊ว

“ทำไมไม่ใส่ชั้นใน!!”ผมถามเธอพลางดึงชายเสื้อให้ลงมาปิดของสงวนของเธอ

“ชั้นในเธออยู่ไหน?”ผมถามเธอไปและพยายามไม่มองไปที่เธอ

พรึบ

“อยู่นี้ค่ะ!!”เธอร้องออกมาด้วยความดีใจและในจังหวะนั้นผมเห็นอะไรสีขาวๆลอยผ่านหน้าผมไปและผมก็มองตามไป

“เห้ย!ยัยบ้า!!”

“ไอ้เหี้ยริวววววววววว”ผมตะโกนด่าไอ้ริว

“โชคดีเว้ยไอ้พี่เมีย^-^”

“เลิกยุ่งกับซิงกูสักทีได้ไหม!!!”ผมโวยออกมาพลางรีบลุกขึ้นจากที่นอนและใช้ผ้านวมพันรอบๆตัวยัยโยโกะ

พรึบ

“ทำอะไรเนี่ยคุณ!”

“ปล่อยฉันน่ะ!!”เมื่อผมใช้ผ้าพันตัวเธอได้แล้วก็อุ้มร่างเธอเดินมุ่งหน้าไปยังสระน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่นอกนอนห้องนอนของผม

จุ๊ม ตู้มมมมม

“กรี๊ดดดด ไอ้บ้า!!!”ผมโยนร่างเธอลงไปในสระน้ำอย่างแรง ความเย็นจะช่วยบรรเทาอาการของเธอได้

“แค่กๆๆๆ”ร่างของยัยโยโกะลอยขึ้นเหนือนำ้และดำผุดดำว่าอยู่ในน้ำสีใสสะอาดตา เธอทำท่าตะเกียกตะกายจนจะเป็นจะตายแบบนั้นก็เพราะว่าเธอใช้มือได้เพียงแค่ข้างเดียวเพราะอีกข้างใส่เฝือกไว้และที่สำคัญหมอไม่ให้แผลของเธอโดนน้ำ แต่ผมจำเป็นต้องทำเพราะมีทางเดียวที่จะช่วยเธอจากยานรกนั้นได้

“มันไม่จมหรอกคุณ ยืนขึ้นสิ!”ผมตะโกนบอกเธอไป เธอก็ใช้ขายืนขึ้นตามคำบอกของผม โง่อยู่ได้ยัยโง่เอ้ย!

“อย่าขึ้นมาน่ะ ไม่งั้นผมยิงคุณแน่!”ผมเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจและขู่เธอพลางเอาปืนจ่อไปที่ร่่างของเธอเพราะเธอทำท่าจะขึ้นมาหาผม ผมจะต้องรักษาพรหมจรรย์นี้ไว้ให้กับมินตราคนเดียวเท่านั้น คนอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะได้แอ้มซาโนะซังของผมเป็นเด็ดขาด!!โดยเฉพาะยัยนี้

“เห้อ!กูจะบ้าตาย ถ้ากูไม่กลัวหลานกูกำพร้าพ่อน่ะ กูฆ่ามึงแน่ไอ้ริว!!”ผมพูดขึ้นพลางกับสอดส่องสายตามองไปรอบๆที่ว่างลานสระนำ้ก็พบกับตุ๊กตายางญี่ปุ่นสวยๆขาวๆมากมายที่ใส่บิกีนี่เซ็กซี่ๆตั้งอยู่ตามที่ว่างต่างๆ ฝีมือใครไปไม่ได้นอกจากไอ้ริวอิจิ!!! ผมหมั่นไส้มันที่ซื้อตุ๊กตายางตัวละหลายแสนมาให้ผมทุกวันๆจนจะเต็มเพ้นท์เฮ้าส์ของผม ผมเลยเปิดกิจการผลิตตุ๊กตายางเองซะเลยและที่น่าแปลกและตกตะลึงไปกว่านั้นคือแบรนด์ตุ๊กตาผมขายดีเป็นอันดับหนึ่งเลยล่ะครับ และตุ๊กตาที่อยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ผมก็เป็นของแบรนด์ผม เพราะที่ไอ้ริวซื้อมาผมให้ลูกน้องของผมไปหมดแล้ว หมั่นไส้มัน!!ไอ้น้องเขยเหี้ย! มันจะให้ผมมีอะไรกับตุ๊กตารึไงกัน ไม่มีทางแม้กระทั่งตุ๊กตายั่วยวนยั่วอารมณ์พวกนี้ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้แอ้มมิซาโนะซังของผม!!

“เห้ย!”ผมเบิกตาโตขึ้นพลางจ้องมองไปยังร่างเล็กที่กำลังเดินอย่างช้าๆมาทางผม เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกน้ำเเนบเนื้อขาวเนียนจนเผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่มโหฬารมียอดอกสีชมพูเต่งตึง ผมส่ายศีรษะไปมาอย่างแรงเพื่อให้ความคิดบ้าๆนั้นออกไปจากหัว

“ถ้าคุณขึ้นมา ผมโทรเรียกลูกน้องให้มาปล้ำคุณแน่!!”ผมตะโกนขู่เธอไป และดูเหมือนเธอจะกลัว เธอรีบหันหลังเดินกลับลงไปในนำ้อย่างไว

“เห้อโล่งไปที”ผมผ่อนลมหายใจออกมาและรู้สึกหายใจได้ทั่วท้องขึ้น

“ซาโนะซังของผมจะอยู่รอดถึงคุณรึเปล่านะมิน?”

“รีบมาหาผมไวๆเถอะนะ”ผมหลับตาและนึกถึงหน้าของเธอ ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ผมมอบให้เธอไปหมดทั้งหัวใจ เมื่อตอนหัวค่ำผมได้รับข่าวดีจากซาต้าว่ามันใกล้ได้ตัวมินตรามาหาผมแล้ว ผมอยากจะให้ถึงวันนั้นไวๆอยากเข้าพิธีแต่งงานกับเธอเร็วๆจัง^_^

ตอนที่6มาแล้วนะคะ

1คอมเม้นของรีดเดอร์

เท่ากับ1ร้อยล้านกำลังใจของไรท์

ขอบคุณค่ะ🙏🏻🥰❤️❤️

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว