email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เพื่อนพี่ชาย EP.2 พัตเตอร์&พลอยใส

ชื่อตอน : เพื่อนพี่ชาย EP.2 พัตเตอร์&พลอยใส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 890

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2564 08:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เพื่อนพี่ชาย EP.2 พัตเตอร์&พลอยใส
แบบอักษร

พอฉันทานข้าวเสร็จ สักพักก็ขึ้นไปอาบน้ำเเล้วลงมาดูทีวีเป็นเพื่อนเเม่ ส่วนป๊าก็ไปประชุมต่างจังหวัดสามวัน หน้าที่อยู่เป็นเพื่อนแม่ก็ฉันไง 

'กลับมาแล้วครับ' 

'ว่าไงลูกชาย หิวมั้ยลูก?' 

'หิวมากๆครับ' 

'ไปๆ เดี๋ยวแม่ไปเตรียมอาหารให้ เราขึ้นไปอาบน้ำเลย' 

'ครับ' 

ฉันกับพี่ภูเราสบตากันเพียงนิด เพราะต่างคนต่างรู้ว่าเราไปเจออะไรกันมา ฉันเห็นสายตาเป็นกังวลของพี่ชายฉันอยู่ในนั้น แต่ฉันคงไม่ถามอะไรตอนนี้หรอก  

. 

. 

@ห้องนอนภูผา 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

แอรด..... 

"..." 

"น้องขอคุยด้วยหน่อยค่ะ" 

'อ่อ..เข้ามาสิ่' ฉันเดินเข้ามานั่งลงบนเตียงของพี่ภูผา เเล้วคิดว่าจะเริ่มถามคำถามไหนกับเขาก่อนดี 

"พี่ภูรู้ใช่มั้ยคะ ว่าน้องมาคุยเรื่องอะไร ถ้าแม่รู้?" 

'พลอย..' 

"งั้นเล่าเรื่องทั้งหมดให้พลอยฟัง ทำไมพี่ชายที่แสนดีของพลอยถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดได้คะ?" 

พี่ภูผาเดินมานั่งลงข้างๆฉัน ตอนนี้เราสองคนหันหน้าไปทางเดียวกัน 

'ไอ้เตอร์มันเป็นลูกผอ.' 

"ห๊ะ! พี่เตอร์น่ะหรอคะ ทำไมหนูไม่เคยได้ยิน?" 

'อืม' 

"แล้วทุกคนรู้มั้ยคะ?" 

'รู้' 

"อ้าว..แสดงว่ามีแค่พลอย?" 

'ก็ไม่หรอก บางคนที่ไม่ค่อยได้มาสนใจเรื่องแบบนี้ก็ไม่รู้ เพราะมันก็ไม่ได้ประกาศตัวว่าพ่อแม่มันเป็นใคร' 

"แล้วทำไมพี่เขาถึงทำแบบนี้คะ เขาไม่กลัว..." 

'ไม่มีใครกล้าพูดหรอกพลอย' 

"แล้วผู้หญิง?"ฉันหันมามองหน้าพี่ภูผาทันทีเพื่อรอคำตอบ 

'เต็มใจทั้งนั้น ไม่ว่าใครก็ตาม ที่ไอ้เติอร์มันเรียกหา ก็แทบจะไปรอมันก่อนทุกรายด้วยซ้ำ" 

"ขนาดนั้นเชียว" 

'อืม' 

มันมีเรื่องแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะ นั่นคือสถานที่ที่เราควรให้เกียรติ แสดงว่าหลายคนก็รู้ว่ามันมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น แต่ก็ปล่อยไป ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้ก็ได้หรอ  

"แล้วผอ.ท่านรู้มั้ยคะ ว่าลูกชายท่าน...?" 

'ไม่หรอก ไม่มีใครเขาพูดกัน แล้วก็ไม่ใช่เเค่ไอ้เตอร์ที่ทำ' 

โคตรช็อคไปเลย นี่โรงเรียนหรืออะไร 

"ละ..แล้วพี่ชายของน้องล่ะ ทำไมถึงได้รู้เห็นเป็นใจ?" 

'เรื่องปกติของผู้ชาย ถ้าไม่ได้บังคับใคร ก็ไม่ได้ผิดอะไร' 

"แต่ที่นั่นโรงเรียนนะคะ ไม่ละอายเลยหรือไง แล้วพี่ภูล่ะ ทำเหมือนเขามั้ย?" 

'เปล่าๆพี่ไม่ได้ทำ' 

"แน่นะ?" ฉันส่งสายตาดุๆไปให้พี่ชายฉัน 

'ครับ' 

"ถ้าทำ น้องจะฟ้องแม่คอยดู" 

'ไม่ทำแน่นอนคร๊าบ...'  

"งั้นพลอยไปนอนแล้วนะคะ" ฉันเห็นท่าทางของพี่ชายฉันแบบนั้นแล้วค่อยสบายใจหน่อย แล้วฉันก็เชื่อว่าพี่ภูคงจะไม่ทำเหมือนกัน 

'ฝันดีนะน้องสาวคนสวยคนที่แสนดีของพี่' 

"เว่อร์แล้วค่ะ บาย" 

 

เช้าวันต่อมา... 

"พี่ภู วันนี้น้องมีติววิชาเอกกับเพื่อน น้องขอติดรถไปด้วยหน่อยสิ่" 

'ครับ ที่ไหน?' 

"ห้างMค่ะ" 

'ไปติวหรือไปเที่ยวเอาดีๆ' ผมเลิกคิ้วถามอีกคน 

"ก็ทั้งสองอย่างค่ะ แฮ่ๆ" 

'หึหึ ไปกัน' 

. 

. 

บนรถ 

'เดี๋ยวพี่แวะรับไอ้เตอร์มันก่อนนะ' 

"__" 

'พอดีมันเอารถเข้าศูนย์ พี่มันเลยขอติดรถไปด้วย' 

"รวยขนาดนั้นมีรถคันเดียวหรอคะ?"  

'รถคันโปรดมันน่ะ' 

ถ้ารู้ว่าเขาจะมาด้วยฉันคงไม่ติดรถพี่ชายฉันมาหรอก แล้วพี่เตอร์ก็ไม่ยอมบอกก่อน บอกตามตรงว่าเหตุการณ์ในวันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของฉันอยู่เลย สักพักพี่ภูผาก็ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของใครสักคน น่าจะบ้านพี่เตอร์นั่นแหละ หลังใหญ่เป็นบ้าเลย อยู่กี่คนกันเนี่ย 

"งั้นเดียวพลอยไปนั่งหลัง" พูดจบฉันก็เปิดประตูลงไปแล้วเข้าไปนั่งเบาะหลังทันที 

"มึงไม่เห็นบอก ว่ามีคนอื่นมาด้วย?" ผมปรายตามองอีกคนเพียงนิด 

'พลอยมันขอติดรถไปลงห้างMน่ะ น้องกูจะไปติว' 

ตลอดเวลาที่อยู่บนรถ ฉันเห็นสายตาที่พี่เตอร์เขามองฉันผ่านกระจกด้านข้างมาบ่อยๆ เพราะตอนนี้ฉันนั่งอยู่ฝั่งทางเดียวกับเขา เพราะไม่อยากมองหน้าเขาชัดๆเลยเลือกนั่งตรงนั้น แต่ใครจะคิดว่ามันสามารถเห็นกันจากกระจกมองข้างได้ชัดกว่าเก่า พอเห็นแบบนั้นฉันเลยเปลี่ยนมานั่งฝั่งคนขับทันที 

'เดี๋ยวกูแวะเซเว่นแปปนึงมึงจะเอาอะไรมั้ย?'ไอ้ภูมันหันมาถามผม 

"เอาถุงอ่ะ เยอะๆหน่อย ช่วงนี้เเขกกูเยอะ" 

'ไอ้สัสน้องกูอยู่!' 

"หึ" 

"พลอยเอาไรมั้ย?"มันหันไปถามน้องสาวมันที่นั่งอยู่ด้านหลัง 

"ไม่ค่ะ" 

'เดี๋ยวพี่มา' พอพี่ภูผาปิดประตูลง บรรยากาศภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบ แล้วฉันก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ฉันรู้สึกว่าพี่ชายของฉันไปนานมากๆเลย ฉันต้องหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลา โทรศัพท์! ใช่ฉันต้องเล่นโทรศัพท์ ฉันความหามันในกระเป๋าพร้อมทั้งหยิบหูฟังออกมาด้วย 

"คนมะวาน เพื่อนเธอ?" ขณะที่กำลังจะเสียบหูฟังต้องชะงักกับเสียงพูดของอีกคน นี่เขาถามฉันงั้นหรอ 

"พี่หมายถึงใครคะ?" 

'ต้องให้บอกมั้ยว่าฉันเอาใครมาเมื่อวาน' 

"เอ่อๆ...ไม่ต้องๆค่ะ เจนเป็นเพื่อนร่วมห้องของพลอยเอง" 

"โคตรหลวม" 

"คะ?" 

พรึบ! 

สักพักเสียงพี่ภูก็เปิดประตูขึ้นมา เรียกสติฉันให้ออกจากบทสนทนาของฉันกับพี่เตอร์เมื่อกี้  

'กูซื้อกาแฟมาเผื่อมึงอ่ะ' 

"ไหนถุง?" 

'ไอ้เหี้ยเตอร์! น้องกูอยู่!' 

"หึ" 

. 

. 

"ขอบคุณนะคะพี่ชายสุดหล่อของน้อง" 

'ให้พี่มารับมั้ยตอนกลับ?' 

"ไม่ต้องค่ะ น้องยังไม่รู้ว่าจะติวเสร็จกันตอนไหน" 

'โอเค ดูแลตัวเองด้วย' 

"น้องไปนะคะ ขับรถดีๆ" 

พอลาพี่ภูผาเสร็จฉันก็เดินเข้าห้างไปทันที โดยที่ไม่ได้หันไปเอ่ยลาอีกคน 

 

อีกด้าน 

'มะคืน พลอยมาถามกู'พอขับรถออกมาได้สักพักผมเลยเปิดประเด็นที่ค้างคาใจ 

"เรื่อง?" 

'เรื่องวีรกรรมที่มึงทำมะวานไง!'ผมพูดออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

"หึ แล้วไง?" 

'มึงจะทำกูซวยไอ้สัส พลอยยิ่งขู่จะฟ้องแม่ ว่ากูรู้เห็นเป็นใจกับมึงด้วย' ยังมีหน้ามาถามอีก 

"มึงกลัวน้องมึง?" 

'เปล่า กูกลัวแม่หัวใจวายมากกว่า' 

"หึ! กลัวไม่เข้าเรื่อง" 

'มึงเลิกเลยนะไอ้สัส'ผมหันไปสั่งมันเด็ดขาด 

"จะให้กูไปเอาในคอนโดเหมือนมึง?" 

'ก็ห่างไกลตาคนมากกว่ามึงแล้วกัน!' 

"เหมือนจะดี?" 

 

 

...................... 

ถ้าชอบกดไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รึจะคอมเม้นมาให้อ่านยิ่งดีเลยค่า ไม่รู้ว่าชอบกันมั้ย🙏🙏🙏  

ความคิดเห็น