email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 11 หาตัวล่อเพิ่ม

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 11 หาตัวล่อเพิ่ม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มี.ค. 2564 22:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 11 หาตัวล่อเพิ่ม
แบบอักษร

ตอนที่ 11 หาตัวล่อเพิ่ม 

ความขัดเขินจากการถูกหยอดรัว ๆ ในห้องครัวเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนบวกกับความมโนเก่งของตัวเอง ปาลิดาจึงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานมื้อเย็น สงบเสงี่ยมกว่าปกติจนเป็นที่ผิดสังเกต 

"ทานข้าวกับผม มันน่าอึดอัดขนาดนั้นเลยเหรอ" 

"เปล่า ๆ เราไม่ได้อึดอัด" 

สีหน้าน้อยอกน้อยใจของคนตรงหน้าทำเอาปาลิดาเลิ่กลั่กปฏิเสธเสียงดัง 

“ก็เห็นเอาแต่มองไข่ตุ๋น ทำไมอ่ะ มันน่ามองกว่าหน้าผมอีกเหรอ” 

คราวนี้ปาลิดาถึงกับหลุดหัวเราะออกมาพรืดใหญ่ อะไรคือการเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับอาหาร แล้วจะให้เธอตอบว่ายังไง ให้ตอบว่าเขาน่ามองน่ากินกว่าแบบนั้นเหรอ เธอคงถูกมองว่าเป็นผู้หญิงหิวโหยกันพอดี! 

เสียงหัวเราะของหญิงสาวทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่อนคลายขึ้นในพริบตา พศินฉีกยิ้มกว้าง ดีใจที่สามารถดึงความสนใจจากเธอได้อย่างที่ต้องการ ก่อนจะกุลีกุจอตักไข่ตุ๋นในส่วนพิเศษให้อย่างเอาใจ 

“ขอบคุณค่ะ” 

ปาลิดาอ้อมแอ้มตอบเสียงแผ่ว หลุบตาลงมองเจ้าก้อนสีส้มที่แทรกตัวอยู่ในไข่ตุ๋นเนื้อเนียนแล้วพวงแก้มก็เห่อร้อนขึ้นเล็กน้อย  

ก็มันเป็นแครอทที่ถูกตัดแต่งให้มีรูปทรงเป็นหัวใจดวงเล็ก ๆ ซึ่งมีเพียงชิ้นเดียวในถ้วย แล้วไอ้การที่เขายกมันให้เธอแบบนี้คือไม่ได้มีความหมายอะไรแอบแฝงใช่ไหมอ่ะ!? 

พศินอมยิ้ม ชำเลืองมองใบหน้าแดงระเรื่อของคนเขินไป มือก็ตักอาหารเข้าปากไป แม้จะเป็นเพียงเมนูง่าย ๆ ที่ไม่มีอะไรพิเศษหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นคล้ายได้ย้อนวัยกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เพราะไข่ตุ๋นถือได้ว่าเป็นเมนูยอดฮิตของบ้านเขาเลยทีเดียว 

ริมฝีปากคลี่ยิ้มหวานขณะมองจานของเพื่อนร่วมโต๊ะ ความว่างเปล่าหลังตักข้าวให้ถึงสามทัพพีสร้างความปลาบปลื้มให้แม่ครัวจำเป็นในมื้อนี้เป็นอย่างมาก ดีใจที่มันไม่ทำให้เธอขายหน้าอย่างที่นึกกลัว 

"อร่อยใช่ไหมล่ะ" 

"มากกกก รอบหน้าผมขอผัดกะเพราด้วยได้ไหมอ่ะ" 

"ไม่ถนัดแต่จะลองดูนะ" 

ตอบไปแล้วปาลิดาก็ชะงัก เพิ่งนึกได้ว่าเผลอรับปากไปโดยไม่ทันคิด ครั้นจะกลับคำอีกฝ่ายก็พยักหน้าแรง ๆ สายตาเปี่ยม​ด้วยความหวังเสียจนเธอไม่กล้าปฏิเสธ จำต้องปล่อยเลยตามเลย 

"มา ๆ ผมเก็บเอง" 

เจ้าของบ้านเสนอตัวด้วยสีหน้ากระตือรือร้นพร้อมกับดึงจานชามมาซ้อนกัน ก่อนจะยกมันเข้าไปเก็บในห้องครัว  

ไม่ถึงนาทีพศินก็เดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่น สายตาคมกริบมองหญิงสาวที่นั่งเล่นอยู่บนโซฟาพลางพยายามนึกหาเหตุผลมารั้งให้อยู่ต่ออีกสักนิด และดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างเมื่อจู่ ๆ เธอก็ร้องอุทานแล้วทำหน้าดีอกดีใจ 

ดวงตากลมโตลุกวาวเมื่อหันไปเจอกับบางสิ่งที่วางแอบอยู่ข้างจอทีวีขนาด 60 นิ้ว ราวกับมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น ร่างบางถลาเข้าไปนั่งจุ้มกับพื้นห้อง มือเรียวลูบไล้ไปตามเครื่องเล่นสีสวย จ้องมองเครื่องเล่นครบเซตที่เธอเคยคิดจะซื้อมาใช้บรรเทาความเหงาในยามที่ต้องใช้ชีวิตเป็นสลอธกักตัวด้วยความหลงใหล 

เธอติดใจกับความสนุกของมันตั้งแต่ได้ลองเล่นกับเพื่อนฝูงในตอนที่ออกทริปต่างจังหวัดด้วยกัน แต่ด้วยราคาที่พุ่งพรวดจากเดิมเพียงหมื่นต้น ๆ ไปอีกเท่าตัวภายในเวลาไม่ถึงอาทิตย์แถมของยังขาดตลาด  

คนอยากได้แต่ทรัพย์จางวอแวอยู่นานหลายวัน สุดท้ายก็ตัดใจไม่สั่งซื้อซึ่งถือว่าเป็นโชคดีมากที่ยับยั้งชั่งใจได้ เพราะปัจจุบันราคาได้ลดลงมาอยู่ในระดับเดิมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดึงให้ปาลิดาหันไปมองด้านหลัง นิ้วเรียวจิ้มที่ตัวเครื่องเล่นแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น  

"ปกติบอสเล่นเกมด้วยเหรอ" 

"อย่างผมเรียกว่าเข้าขั้นเซียนเลยแหละ" 

พศินยืดอกตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ เขาเป็นพวกทำอะไรแล้วค่อนข้างสุดโต่ง เวลาทำงานทุ่มเทแค่ไหน เวลาเล่นก็สุดตัวเช่นกัน 

"อื้อหื้ออ ดีแต่พูดหรือเปล่าคะคุณบอสขา" ปาลิดากระเซ้าเย้าแหย่เสียงหวาน หากแต่ยักคิ้วหลิ่วตาเป็นเชิงท้าทายอยู่ในที 

"โหววว ท้ากันแบบนี้ สักตาไหม!" 

ปาลิดายักไหล่ อมยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วรีบออกตัวไว้ก่อน "ก็ได้นะ แต่ว่าเราเล่นไม่ค่อยเก่งนะ" 

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมสอน มา ๆ อยากเล่นเกมไหน เลือกเลย" 

ช่วยกันเลือกอยู่นานสองนาน ในที่สุดปาลิดาก็เลือกเอาหนึ่งในเกมยอดฮิตที่คิดว่าตัวเองน่าจะเล่นได้มากที่สุด นั่นก็คือเกมเต้นตามตัวละคร 

"ถืออันนี้ไว้ครับ" 

ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับดึงเอามือเรียวขึ้นมารับอุปกรณ์ชิ้นเล็ก ย้ายไปยืนซ้อนหลังก่อนวางมือแต่ละข้างที่ข้อมือของหญิงสาวเพื่อคอยกำกับ ในเมื่อเธอบอกว่าไม่เก่ง งั้นเขาจะเริ่มสอนตั้งแต่ต้นเพลงเลยแล้วกัน คนมีแผนการยิ้มกรุ้มกริ่ม 

"มองหน้าจอไว้นะ พยายามเต้นตามให้ลงจังหวะพร้อมกัน"  

เสียงเพลงทำให้คนที่กำลังใจเต้นโครมครามไม่มีเวลามาหยุดเขิน สายตาจับจ้องที่ภาพเคลื่อนไหวบนจอทีวีสลับกับแถวไกด์ไลน์ที่มุมล่างแล้วพยายามยกไม้ยกมือตาม 

"นั่นแหละครับ เก่งมากก" 

พศินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชมข้างใบหูแดงก่ำ สูดเอากลิ่นหอมละมุนที่ผสมกับกลิ่นอาหารบนกายสาวแล้วลอบยิ้มมุมปากหลังสัมผัสได้ถึงความแข็งเกร็งของคนในอ้อมแขน 

"อย่าเกร็งสิ" 

ข้อความและเสียงทุ้มพร่าชวนให้คิดไปไกล ยิ่งรวมกับความใกล้ชิดและการเสียดสียามขยับตัว ใบหน้านวลก็เห่อร้อนจนแดงก่ำร่างกายสั่นสะท้านแล้วเกิดความรู้สึกหวิวหวามอย่างห้ามไม่อยู่ 

ความพึงพอใจฉายชัดในแววตาของชายหนุ่ม เขาเหล่ตามองท่วงท่าที่กำลังจะเริ่มในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าแล้วแสร้งดึงแขนให้หญิงสาวโยกตัวในทิศตรงกันข้าง ส่งผลให้ปลายจมูกโด่งแตะเข้าที่ข้างแก้มนวลเนียนเต็ม ๆ 

ปาลิดาตัวแข็งทื่อ แขนขาหยุดชะงักค้างอยู่ท่านั้นในทันที ต่างจากหัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่งจนแทบพุ่งออกมากองอยู่บนพื้นห้อง  

สัมผัสเมื่อกี้...คือการหอมแก้มใช่ไหม? อ๊ายยยยย 

"โอเค ดาน่าจะพอจับจังหวะได้แล้วเนอะ งั้นเดี๋ยวเรามาลองแข่งกัน" 

เกรงว่าหญิงสาวจะจับได้ว่าตั้งใจพศินจึงรีบผละออก มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ กดเริ่มเพลงถัดไปแล้ววาดลวดลายพลางเดินหน้าถอยหลัง กลั่นแกล้งคนหน้าแดงให้ไม่มีเวลามานึกสงสัย 

ปาลิดาสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว พยายามท่องบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุแล้วมุ่งความสนใจไปที่จุดประสงค์เริ่มแรก แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตั้งใจยั่วโมโหเธอมากกว่าตั้งใจเล่นเกม 

"อ๊ะ! อย่าบังสิบอส!" 

"ผมไม่ได้บัง ผมแค่ตัวสูง!" 

"อ๊ายย ถอยไปเลยนะ ไอ้คนนิสัยไม่ดี! ไปอยู่ฝั่งตัวเองสิ" 

"ก็ในจอมันให้เดินนี่ครับบบ" 

เสียงหัวเราะสลับกับเสียงร้องโวยวายดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ตลอดเพลง จากเดิมที่เป็นการเล่นเกมเพื่อกระชับมิตร กลับกลายเป็นสงครามปั่นประสาทเพื่อหวังแย่งชิงอันดับหนึ่งไปโดยปริยาย 

ทว่าผ่านไปได้เพียงสามเพลงเท่านั้น หญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นห้อง ใบหน้าเปียกชื้นชุ่มไปด้วยเหงื่อผินมองชายหนุ่มที่เคลื่อนไหวร่างกายไปตามท่าทางของตัวละครบนหน้าจอในช่วงสิบวิสุดท้ายของเพลงแล้วทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ 

"ถอดใจแล้วเหรอครับบ" 

"ก็บอสนั่นแหละก่อกวน!" 

"โอ๊ะ ๆ พบคนแพ้แล้วพาลหนึ่งอัตรา" 

"ชิ! ถึงวันนี้จะแพ้ แต่เดี๋ยววันหน้าเราก็ชนะ รักษาตำแหน่งไว้ให้ดี ๆ แล้วกัน!" 

"ก็มาดิคร้าบบบบ ฮ่า ๆ เดี๋ยวเปิดเครื่องรอทุกวันเลย" 

พศินท้าทายแล้วยักคิ้วหลิ่วตาให้อย่างทะเล้นขี้เล่น อืมม นอกจากเจ้าหมาจอมซนกับกล่องพัสดุ ดูท่าว่าเขาจะค้นพบวิธีหลอกล่อหญิงสาวให้แวะเวียนมาบ้านนี้บ่อย ๆ เพิ่มอีกหนึ่งวิธีแล้วสิ ไม่เสียแรงที่หอบหิ้วมาด้วย หึหึ 

 

********* 

ลองเปลี่ยนจากล่อเขามาบ้าน เป็นไปเยี่ยมเยี่ยนบ้านนู้นบ้างสิ 5555 

คู่นี้อาจจะเนิบนาบหน่อยนะคะ พอดีไรท์อยากเน้นที่ฟิลจีบกัน แหะ ๆ 

ความคิดเห็น