email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักแรกพบ EP.1 อเล็กซ์&พริบพราว

ชื่อตอน : รักแรกพบ EP.1 อเล็กซ์&พริบพราว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2564 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักแรกพบ EP.1 อเล็กซ์&พริบพราว
แบบอักษร

 

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

แอรด...... 

"เอ่อ...ขอโทษนะคะ" 

"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ?" ผมถามคนที่มาเคาะประตูห้องผม แล้วไล่สายตาไปตามใบหน้าสวยสดใสของอีกคน ที่ปากนิดจมูกหน่อย ใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างกับตุ๊กตา ความสูงเธอเพียงหน้าอกของผมเท่านั้นเอง อายุของเธอน่าจะราวๆ22-23ปีได้มั้ง  

"พอดีว่า น้ำที่ห้องไม่ไหลน่ะค่ะ แจ้งคนดูแลคอนโดไปแล้ว แต่พี่เขาบอกว่า ช่างจะว่างอีกที2-3วันเลยค่ะ พอดีพึ่งย้ายมาอยู่ใหม่ยังไม่รู้จักใครเลย"  

"อ่อ..มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ ผมอเล็กซ์ครับ"ผมมองท่าทางของอีกฝ่าย ที่แสดงความเกรงใจออกมา 

"พริบพราวค่ะ ถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป อยากจะขออนุญาติใช้ห้องน้ำที่ห้องของคุณก่อนสักสองสามวันได้มั้ยคะ?" ฉันพูดออกไปอย่างรู้สึกเกรงใจ ก็ฉันไม่รู้จะไปขอให้ใครช่วยดี เเวบเเรก ฉันคิดถึงคนที่อยู่ข้างห้องของฉันก่อนเลย ฉันเลยลองเสี่ยงดวงมาดู ถ้าเขาไม่ช่วยก็ค่อยไปอีกห้องนึง 

"ไม่ต้องเกรงใจนะครับคุณพริบพราว ผมอยู่ตัวคนเดียวครับ จะมาใช้ตอนไหนก็มาได้เลยนะครับ" 

"เอ่อ..ขอบคุณมากๆนะคะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะมาอีกที" ฉันพูดแล้วจึงเดินหันหลังกลับทันที ใบหน้าคมคาย หุ่นอย่างกับนายแบบ เขาน่าจะสูงที่180เซนได้ อายุน่าจะราวๆสามสิบต้นๆมั้ง พอฉันได้กลิ่นหอมๆจากตัวของพี่เขาแล้ว มันทำให้ฉันรู้สึกประหม่าไม่น้อยเลย จนต้องรีบเดินกลับมานี่ไง 

"เดี๋ยวครับคุณพริบพราว!" 

"คะ?" ฉันกำลังจะเดินเข้าห้องอยู่แล้ว แต่พี่เขาเรียกฉันไว้ซะก่อน 

"แปปนะครับ เดี๋ยวผมเอาคีย์การ์ดมาให้ เวลาผมไม่อยู่คุณจะได้เข้ามาใช้ห้องน้ำได้ทันทีเลย" 

"อ๋อขอบคุณมากๆนะคะ แล้วคุณ...?" 

"ไม่เป็นไรครับ ผมเป็นผู้ชายน่าจะสะดวกกว่าผู้หญิงครับ" ผมหมายถึงถ้าจะทำธุระส่วนตัวหรืออาบน้ำ จริงๆห้องเพื่อนผมก็อยู่ด้านบนนี่เอง ถ้าฉุกเฉินจริงๆค่อยไปเคาะห้องมันแทน 

"ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณฉันยังคิดว่าจะกล้าไปเคาะห้องใครได้อีก" ฉันเอ่ยออกมาด้วยความเกรงใจสุดๆ เพิ่งย้ายมาอยู่ได้ไม่กี่วัน ห้องก็มีปัญหาซะแล้ว  

"ด้วยความยินดีครับ"ผมยิ้มตอบไปบางๆ 

ฉันเดินกลับมาด้วยความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ย้ายคอนโดครั้งแรกก็มาสบปัญหาซะงั้น ดีที่มีพี่ข้างห้องเขาอยู่คนเดียว ถ้าเขามีเเฟนล่ะก็ ฉันคงจะเกรงใจทั้งคู่จนไม่กล้าไปขอความช่วยเหลือจากเขาอย่างแน่นอน 

 

ตอนเย็น 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก 

แอรด.... 

"__" 

"เอ่อ..คุณทานอะไรรึยังครับ พอดีผมสั่งอาหารมาเยอะเลย ไปกินด้วยกันมั้ยครับ?"ผมถือวิสาสะกวาดสายตามองเข้าไปข้างในห้องของเธอ ก็พบว่าเธออยู่คนเดียวจริงๆ 

"งั้นเดี๋ยวฉันไปหานะคะ ขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแปปนึง" 

"เอ่อ เดี๋ยวครับ! 

"คะ?" "ผมขอนั่งรอในห้องคุณได้มั้ยครับ? จะได้ไปพร้อมกัน" 

"เอ่อ ค่ะ เชิญค่ะ" เขาขอมาแบบนั้นฉันจะไปเสียมารยาทได้ยังไง ขนาดฉันยังขอความช่วยเหลือจากเขาเลย แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ห้องฉันก็พอจะดูสะอาดสะอ้านเรียบร้อยอยู่ ไม่ได้น่าเกลียดอะไร 

จะว่าไปตอนนี้ฉันก็แต่งตัวไม่เรียบร้อยเลย พออยู่ในห้องคนเดียวฉันก็จะใส่ชุดสบายๆ แค่เสื้อกล้ามสีขาวบางๆกับกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ฉันเป็นคนตัวเล็กและมีหน้าอกเยอะอยู่พอสมควร พวกกระโปรงหรือกางเกงของฉันเลยออกไปทางสั้นมากกว่า ส่วนเสื้อฉันก็ชอบใส่เข้ารูปนะ เวลาเดินผ่านกระจกฉันก็อดภูมิใจในหุ่นตัวเองไม่น้อยเลยเช่นกัน ใครจะรู้ว่าเขาจะมาเคาะห้องตอนที่เราอยู่ในลุคสบายๆกันล่ะ 

"เดี๋ยวคุณนั่งรอตรงนี้สักครู่นะคะ" ฉันพาเขามาที่โซฟาตรงหน้าทีวี คอนโดของฉันเป็นห้องขนาดกลาง ซึ่งเหมาะกับการอยู่คนเดียวไม่ได้อึดอัดอะไร  

ฉันเดินเข้าห้องนอนไปสักห้านาทีได้ก็รีบเดินออกมา ฉันยังอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสีขาวเหมือนเดิมแต่ตัวนี้จะดูหนากว่าตัวมะกี้ขึ้นมาอีก ฉันบอกแล้วไง ว่าเสื้อผ้าฉันมีแต่แบบนี้ ส่วนเสื้อก็ใส่ที่มีเเขนหน่อย เป็นเสื้อยืดสีชมพูรัดรูปแบบที่ฉันชอบใส่ประจำ 

"ไปกันเลยมั้ยคะ?" ฉันเอ่ยถามอีกคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์รอฉันอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันแล้วไล่สายตาตั้งแต่หัวลงล่าง ทำไมเขามองฉันแบบนั้นล่ะ 

"ไปครับ" 

ความคิดเห็น