email-icon facebook-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอให้มีความสุขกับการอ่านเจ้าค่ะ😊

บอกแล้วใช่มั้ยอย่าให้เจออีก

ชื่อตอน : บอกแล้วใช่มั้ยอย่าให้เจออีก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2564 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บอกแล้วใช่มั้ยอย่าให้เจออีก
แบบอักษร

ฉันขับรถกลับคอนโดด้วยความกลัวสุดขีด!! ฉันเห็นคนจับผู้หญิงหมดสติขึ้นรถตู้คันใหญ่ขับออกไป แต่มีพวกมันที่หน้าจะเป็นหัวหน้า ยืนมองฉันอยู่หลังจากรถคันนั้นขับออกไป เค้าเดินมาหาฉันเอามือมาเกลี่ยผมตรงหน้าผาก แล้วปล่อยฉันกลับออกไปพร้อมกับ พูดว่าอย่าให้เค้าเจอฉันอีก ไอ้บ้านั่นน่ากลัวชะมัด!! ขอให้ฉันไม่เจอเค้าอีกแล้วกัน

เพื่อนสนิทฉันโทรมาชวนไปดื่มที่ผับ ฉันก็สายตี้ตัวแม่เหมือนกันถ้าว่างฉันก็ไป ฉันมีเพื่อนสามคน เป็นเก้งสอง ชะนีหนึ่ง พวกมันสามคนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ไม่ใช่รักกันมากนะที่คบกันแน่นแฟ้นอยู่เนี่ย ถ้าไม่คบกันเองก็ไม่มีใครคบพวกเราแล้วค่ะ!! พวกมันเหมือนครอบครัวของฉันทำให้ฉันไม่รู้สึกโดดเดี่ยวมากนักอย่างน้อยเพื่อนๆก็ไม่เคยทิ้งฉัน

ตึกๆๆๆ!! ฉันสะบัดเท้าเดินบนส้นสูงสี่นิ้ว กรีดกายเข้าไปภายในผับหรูด้วยเดรสรัดรูปสีดำ ฉันเดินเบียดฝูงชนเข้ามาที่โต๊ะเพื่อนด้วยความยากลำบาก พอมาถึงก็ย่อนสะโพกนั่งลงด้วยความหงุดหงิด

“เป็นอะไรคะชะนีเจ้า” อีเก้งตัวนี้ที่ถามฉันชื่อ ชาช่าหรือไอ้ชาย

“เออ! ทำหน้าเหมือนขี้ไม่ออก” ส่วนอีเก้งตัวนี้ชื่อพอลล่าหรือไอ้พอล

“เป็นอะไรจ้ะอีสวย” ชะนีนางนี้ชื่อพริกหวาน

“วันนี้อ่ะดิไปเป็นเรซควีนมา เจอไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาขู่กูเนี่ย!!”

“อะไร??”

“ยังไง??”

“เหลามาค่ะลูกสาว!!”

ฉันเล่าให้พวกมันฟังทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ!!

“ต๊าย!! หล่อมั้ยถั่มจริง”

“มันใช่เวลามาบ้าผู้มั้ยเนี่ย!!อีกระเทยแรด” ฉันสวนมันไปแบบไม่จริงจังนัก

“ระวังตัวไว้นะมึงไม่รู้มันแค่ขู่ที่กลัวมึงไปบอกใครหรือว่ามันพูดจริงๆ” อีชาช่าเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

“นั่นสิ! ให้กูไปอยู่เป็นเพื่อนม่ะ?”

“ไม่เอาค่ะ!! พี่คินผัวมึงได้ไปตามถึงคอนโดกูแน่!”

“มึงมีอะไรผิดปกติรีบบอกพวกกูนะเว้ย!!” อีพอลล่าเลิกบ้าผู้แล้วบอกอย่างจริงจัง

“เออๆ!พอๆ! ชนดีกว่า”

แล้วพวกเราก็เริ่มได้ที่ออกไปวาดลวดลายแข่งกับคนอื่นๆตรงกลางฟอลอย่างเมามันส์

ไอหมอก

ผมนั่งในห้องส่วนตัวในโซน VIP อยู่บนชั้นสองของผับ มองผู้หญิงคนนั้นเต้นอยู่กลางฟอลกับเพื่อนของเธอที่ชั้นล่าง ผมเห็นเธอตั้งแต่เดินเข้ามามองทุกอิริยาบทของเธอ ไม่รู้ทำไมถึงละสายตาไปไหนไม่ได้

“มึงมองอะไรวะไอ้หมอก”

“...”

“มึงก็รู้ว่ามันไม่ตอบยังจะเสือกถามมันอีก” เสียงไอ้เตอร์กับไอ้ครามคุยกัน ผมแค่ปรายตามองพวกมันโดยไม่พูดอะไร

“คนนั้นอย่างเด็ดเลยว่ะ!!” ไอ้ครามพูดอย่างตื่นเต้น

“ไหนวะ!! เด็ดมากป่ะ” ไอ้เตอร์รีบมองตามที่ไอ้ครามชี้

“นั่นๆ!!ชุดดำอ่ะ โว้ววว!!อย่างแซ่บ”

“อ่อ! นั่นน้องเจ้าขาเป็นเรซควีนให้กูวันนี้ไง” ผมนั่งฟังพวกมันพูด หึ! ชื่อเจ้าขา สินะ

“มึงรู้จักเหรอ!!กูอยากได้กูจะเอา!!”

ปึก!!! ผมกระแทกแก้วลงบนโต๊ะอย่างแรงจนแก้วแทบแตกหลังจากได้ยินประโยคที่ไอ้ครามพูดออกมา ไม่รู้ทำไม แต่ไม่พอใจที่ได้ยิน

“ ไอ้เวรหมอกกูตกใจหมด!!”

“...”

“ยังไงๆๆ!มึงดิวให้กูดิเตอร์”

ปั่ก!!! ผมถีบโซฟาที่มันนั่งอย่างแรงจนไอ้ครามแทบจะตกลงไปที่พื้น

“มึงเป็นเหี้ยอะไรกับกูป่ะเนี่ย!!”

“...” ผมจ้องหน้ามันโดยไม่เอ่ยอะไรออกมา

“ดิบ้าดิวบออะไร!น้องเค้าไม่เอาหรอก”

“ทำไมวะ?? เล่นตัวอ่อ!”

“ป่าว!! แต่เค้าไม่ทำ มีพวกรวยๆทุ่มเงินให้ยังไม่เอาเลย” ผมนั่งฟังเงียบๆเผลอยิ้มออกมา

ผมยังคงนั่งมองเธอเต้นอย่างเมามันส์ จนเธอเดินมาที่โต๊ะตัวเองดื่มสักพัก เธอลุกเดินไปทางห้องน้ำผมตามไปทันที ผมยืนรอเธอหน้าห้องน้ำจนเธอเดินออกมา แต่มีคนกระชากแขนเธอลากไปทางด้านหลังของผับ ผมเดินตามไปเงียบๆพลางกดโทรเรียกลูกน้องที่อยู่ข้างนอกให้ตามมา เธอดีดดิ้นพยายามสะบัดแขนออกจากมือไอ้เวรนั่นแต่มันไม่ปล่อย เธอหันมาเจอผมมองอย่างตกใจคงจำผมได้สินะ เธอร้องเรียกขอให้ช่วย

“คุณ!! ช่วยฉันด้วยขอร้อง!!”

ผัวะ!! เสียงฝ่ามือหนากระตบแก้มของเธออย่างแรง ไอ้เวรนั่นตบเธอทันทีที่ขอให้ผมช่วย

ตุ้บ!! แกร๊ก!! ผมถีบมันล้มหงายท้องไปกับพื้นแล้วใช้ปืนจ่อหน้ามัน ทำให้มันไม่กล้าขยับ

หมับ!! เธอวิ่งมาเกาะแขนผมทันที เนื้อตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว ผมหันมาหาเธอมองใบหน้าสวยที่น้ำตานองหน้า จังหวะที่ผมเผลอไอ้เวรนั่นรีบลุกขึ้นวิ่งหนี ผมยิงที่ขามันทันที

ปั้ง!!! “กรี๊ดดดด!!ฮื่ออออ!!”

“ให้ตามมั้ยครับนาย”

“ไม่ต้อง!!กลับเลย”

“ครับ” ผมอุ้มเธอที่ตอนนี้สติหลุดไปแล้วขึ้นรถมาด้วย สักพักเธอเริ่มมีสติขึ้นมา

“คุณจะพาฉันไปไหน!”

“...”

“ปล่อยฉันนะ!! ฉันจะกลับบ้าน!!” เธอดีดด้ินอยู่บนหน้าตักผม

“...”

“นี่!! ฉันถามไม่ได้ยินรึไง”

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน!!”

“ฉันถามดีๆทำไมไม่ตอบล่ะ ตกลงจะพาฉันไปไหน”

“บอกแล้วใช่มั้ยอย่าให้เจออีกเพราะฉันจะไม่ปล่อยเธอไป!”

“ปล่อยฉันไปเถอะ ฮึกๆ! ฉันกลัวแล้วฉันไม่บอกใครหรอกปล่อยฉันไปนะ ฮื่ออๆๆ”

“...”

เธอคร่ำครวญอ้อนวอนอยู่นานจนเงียบไปเอง ผมยื่นมือไปจับแก้มที่เธอถูกตบ มันขึ้นเป็นรอยแดงบวมช้ำมุมปากแตกมีเลือดซิบ เธอนั่งนิ่งๆให้จับเหมือนรู้ว่าดิ้นไปก็เท่านั้น

“เจ็บมั้ย”

“...” เธอไม่ตอบแต่พยักหน้า

สักพักเธอหลับไปในอ้อมกอดของผม พอถึงคาสิโนผมกดลิฟขึ้นไปชั้นบนสุดที่มีเพนต์เฮาส์ของผมอยู่ ผมวางเธอลงบนเตียงมองเงียบๆด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเอาเธอกลับมาด้วย พาเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวไม่เคยมีใครเข้ามาแม้แต่เพื่อน มีเพียงแม่บ้านมาทำความสะอาดเท่านั้น

ก๊อกๆ!! ผมเดินไปเปิดประตู ลูกน้องผมยื่นกระเป๋าของเธอมาให้พร้อมยาแก้ฟกช้ำ มือถือเธอสั่นผมหยิบออกมาจากกระเป๋า น่าจะเป็นเพื่อนเธอที่โทรมา ผมตัดสายท้ิงแล้วกดส่งข้อความกลับไปแล้วปิดเครื่องทันที

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว