กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

#11 ห่วงกว่านี้กูเรียกที่รักนะ

ชื่อตอน : #11 ห่วงกว่านี้กูเรียกที่รักนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 149

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มี.ค. 2564 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#11 ห่วงกว่านี้กูเรียกที่รักนะ
แบบอักษร

#เปลี่ยนร้ายให้เป็นรัก 

ห่วงกว่านี้กูเรียกที่รักนะ 

 

ไอ้โชพาผมเข้ามาในห้องขณะที่กำลังพาไปนั่งพักบนเตียงผมก็สำรวจมองคิดอยู่แล้วว่าห้องมันต้องโล่งๆ แล้วก็จริง ไม่มีอะไรนอกจากของจำเป็นต่อการดำรงชีวิตอยู่ได้เท่านั้น

ผนังสีขาวสะอาดตาจะมีสีสันหน่อยก็ตรงผ้าม่านสีเทาดูทึบหนาที่ขึงกั้นแสงที่รอดมาตรงระเบียง ลักษณะการวางโครงสร้างจองห้องไม่ต่างจากหอพักทั่วไปติดกับระเบียงคือห้องน้ำที่เปิดประตูค้างไว้ส่วนเตียงก็ดันมาติดกำแพงใกล้กับประตู

“ขอบใจ…” ผมค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งคลายมือที่โอบไหล่มันตอนใช้พยุงตัวอย่างเสียดาย

“ปวดตรงไหน” ไอ้โชนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าจ้องไปที่ขาข้างที่เตะผมมาป๊าปใหญ่

ในมือมันมีหลอดยาสำหรับทาแก้เคล็ดขัดยอกที่เปิดใช้ออกไปเกินครึ่ง

“ตรงนี้” ผมวางมือกดลงไปจุดที่ยังรู้สึกร้อนผ่าว

“ถอดเกงเดี๋ยวนวดให้”

“ถอดทำไม! ...มึงคิดไรกับกูป่ะเนี่ย!”

“มึงจะโวยวายทำไมก็ปวดตรงต้นขามึงใส่เกงขายาวแล้วกูจะทายาได้ไงคิดดิ”

“อธิบายดีๆ ก็ได้เสียงดังแบบนี้กูตกใจนะ”

“ขวัญอ่อน?”

“มากอ่ะ…ตกใจตลอดนะเวลามึงเสียงดังใส่” ผมแกล้งอ่อนไหวดึงดราม่าตีหน้าเศร้า คนเรามันก็ต้องใช้มารยาตัวเองให้เป็นประโยชน์ถูกมั้ยครับ

“อืม…”

“อืมอะไร?”

“ก็อืมไงจะอืมอะไรล่ะดราม่าจบแล้วนะงั้นก็ลุกขึ้นถอดเกงเร็วๆ”

“มะ…ไม่!” ผมเอามือกุมเป้ากางเกงรู้สึกร้อนแปลกๆ ที่เห็นไอ้โชมันจ้องมาที่กางเกงผม

สายตานิ่งเรียบไร้อารมณ์ที่มองจ้องตรงมันทำให้ฝ่ายผมเกิดอารมณ์บางอย่างแทน

“อย่าเล่นตัวได้มั้ยเสียเวลา”

“ก็มึงจะให้กูถอดเกงอ่ะ!”

“กูจะทายาไม่ได้ทำอนาจารมึง”

“ทำอนาจารนิดนึงก็ได้…กูก็ให้ความร่วมมือร่วมใจอยู่นะ”

“…” ไอ้โชไม่พูดแถมยังถอนหายใจแรงใส่ผมก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าโยนกางเกงขาสั้นมาที่เตียง

“เอาไปเปลี่ยน”

“เนี่ย…ให้ยืมเกงแต่แรกก็จบมึงคิดดิว่าใครมันจะกล้าถอดกางเกงให้คนอื่นทายาให้ถ้าไม่ใช่…”

“พอๆ ลุกไปเปลี่ยนเกงไปรำคาญ”

“ประคองกูหน่อย” ผมยกมือยื่นไปหามันก็ได้ยินเสียงถอนหายใจดังๆ ก่อนที่มันจะเดินเข้ามา

ใจดีเหมือนกันนี่หว่า

แม้จะทำหน้าเบื่อแต่ว่ามันก็เป็นห่วงผมอยู่นิดๆ ล่ะนะดูออก

“ให้กูเปลี่ยนเกงให้มึงด้วยเลยมั้ย?” มันประชดใส่เมื่อมาส่งผมหน้าห้องน้ำ

“จะตามเข้ามาถอดให้มั้ยล่ะ” ผมท้าทายเพราะคิดว่ามันคงไม่ทำ

ไอ้โชหันหลัง

ผมก็เดินกระเผกมานั่งที่ชักโครกถอดกางตัวเองออกเปลี่ยนใส่กางเกงใหม่ ขาที่ปวดตึงทำให้ผมยกขาได้ไม่สูงอย่างที่เคย ปวดร้าวไปทั้งมัดกล้ามรับรู้เลยว่าเส้นเอ็นมันวางอยู่ตรงตำแหน่งไหนของขา เริ่มกังวลว่าพรุ่งนี้จะพิการมากกว่านี้รึเปล่าแต่ที่รู้แน่ๆ คือไม่น่าขับรถได้

พยุงตัวลุกขึ้นเดินไปหาไอ้โชที่ยังยืนรออยู่

“เสร็จแล้ว”

มันหันมาประคองผมไปนั่งบนเตียงไม่พูดอะไรนอกจากบีบยาทาแล้วยกขาผมพาดวางบนหน้าขามัน ปาดยาฤทธิ์เย็นใส่แล้วนวดคลึงไปตามเส้น

“โอ๊ย!” ผมสะดุ้งเกร็งมองสบตาไอ้โชที่ตำหนิผมทางสายตา

ก็มันเจ็บนี่นา…

ผมกำผ้าปูที่นอนมันแน่นพยายามที่จะไม่ขยับตัว

มองคนเชี่ยวชาญด้านการนวดคลายกล้ามเนื้อละเลงมือทั้งสองข้างเคล้นเฟ้นรีดกดไปตามต้นขาท่าทางคล่องเคล่วเหมือนที่เห็นเวลาพี่เลี้ยงนักมวยเขานวดกัน

“มึงนวดเก่งเหมือนกันนะ” ผมเอ่ยชมเพราะเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากกว่ารู้สึกเจ็บ

หรือว่ามันกดเส้นจนผมชาไร้ความรู้สึกไปแล้วก็ไม่รู้

ไอ้โชยังนวดต่อไปท่าทางที่มันดูตั้งอกตั้งใจทำให้มุมปากผมระบายยิ้มออกมา องศาที่นั่งอยู่เหนือกว่าทำให้มองจ้องสนใจแต่ปลายจมูกรั้นกับริมฝีปากที่มักจะพูดแต่ถ้อยคำที่ไม่น่าฟัง

ตึกๆ …

ตึกๆ …

ความเงียบทำให้จังหวะเสียงหัวใจผมดังชัด

ผมรู้สึกว่ามันดังมากจนคนที่อยู่ตรงหน้าผมอาจจะได้ยิน นี่มันเรื่องเล่นๆ หรือเรื่องจริงกันวะ

หัวใจผม…

ผิดจังหวะเพราะมันงั้นเหรอ? ...

ถามตัวเองเพราะรู้สึกสับสนไม่เข้าใจลองจินตนาการคิดถึงเรื่องร้ายๆ ที่อาจได้สัมผัสร่างกายมัน

แบบสนิทชิดแน่น…

ผมก็รู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัวใจที่เต้นรัวก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น

สรุปว่า…

กูรู้สึกอะไรกับมึงจริงๆ ใช่มั้ย?

หรือกูแค่…

ประทับใจกับเรื่องอะไรดีๆ ที่มึงทำให้เพราะยังไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

ความตึงร้อนลุกลามมาจนถึงกลางหว่างขาผมรีบเอามือปิดไว้กลัวว่ามันจะหันมาเห็นว่ามีบางอย่างกำลังตื่นจากนิทราพยายามจะชี้ใส่หน้ามัน

เอาไงดีวะ….

เริ่มปวดเกร็งไปหมดแล้วอ่ะยิ่งมองหน้าไอ้โชยิ่งปวด

เชี่ยเทมมึงใจเย็น! ...

ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องลามกสิบแปดบวกในหัวตัวเองเป็นเรื่องขยะแขยงสยดสยองเพื่อลดความปวดเกร็งของน้องชาย

เย็นไว้ไอ้น้องรักถ้ามึงหื่นใส่ไอ้โชตอนนี้มึงเจ็บหนักแน่

รู้สึกหวั่นๆ ในใจเมื่อภาพในหัวนึกไปถึงจังหวะที่มันเตะใส่เต็มแรง แต่แม่งได้ผล

ความขึงเกร็งของน้องชายค่อยๆ สงบลงช้าๆ ตอนนี้ไม่กล้าจ้องหน้ามันแล้วครับ

กลัว…

ว่าถ้าตื่นอีกรอบอาจจะมีใครได้ใครเสีย

“เสร็จ”

“ห๊ะ!” ผมตกใจเมื่อได้ยินว่าอะไรเสร็จๆ

ไอ้โชไม่ตอบอะไรผมได้แต่มองตามหลังมันที่เดินเข้าไปล้างมือในห้องน้ำกลิ่นยาฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องด้วยแรงส่งจากพัดลมที่ส่ายไปมา

“กลับห้องมึงไปได้ละ” มันไล่แล้วก็โยนกางเกงผมมาให้

นี่กูต้องเปลี่ยนคืนมึงหรืออะไร?

“นอนห้องมึงได้มั๊ย?” ผมตัดสินใจขอ

“ไม่!” มันปฏิเสธแบบไม่ใช้ความคิด

แน่สิ…

มันรังเกียจผมจะตายแต่ใครจะสน

“ห้องกูแม่งเหม็นอับ” ผมแกล้งบ่นมองไอ้โชที่ยืนกอดอกจ้องผมด้วยสีหน้าไม่พอใจ

อยากเอานิ้วไปเกลี่ยไล่หัวคิ้วที่ขมวดเข้มของมันให้คลายออกซะจริงๆ อยากเห็นมันยิ้มให้ผมสักครั้งมองผมด้วยความอ่อนโยนบ้างก็ยังดี

“งั้นมึงนอนนี่กูจะไปนอนห้องนั้นเอง”

“เดี๋ยวดิวะ!” ผมลุกขึ้นคว้าแขนมันไว้

“เชี่ย!”

ไอ้โชสะบัดแขนอย่างไวแต่แรงสะบัดเหมือนเป็นแรงผลักให้ผมเสียหลักล้มลงไปแบบไม่ทันตั้งตัว

“มึง!” ไอ้โชรีบเข้ามาคว้าตัวผมที่กำลังจะล้มทั้งยืนให้กลับขึ้นมายืนทรงตัวได้ใหม่

ตอนนี้…

มือมันโอบประคองหลังผมไว้ส่วนมืออีกข้างจับตรงแขนตั้งแต่หน้าขาผมจนถึงหน้าท้องเบียดใกล้กับขาและหน้าท้องของมัน

ท้องชนกัน

แล้ว…

ไอ้ที่ต่ำกว่าท้องลงไปไม่มากก็กำลังเบียดกันอยู่

กูคิดอะไรดีๆ ไม่ได้เลย…

ไอ้โชรีบขยับถอยออกแต่ผมเองที่เป็นฝ่ายรั้งตัวมันไว้และออกแรงดันเราทั้งคู่ให้ล้มลงไปบนเตียง

“มึง!” มันตาโตตกใจที่ผมขึ้นคร่อมอยู่บนตัวมัน

“นอนด้วยกันได้รึเปล่า”

“ไม่! ...ไม่มีทาง!” มันโวยวายและพยายามยกขาขึ้นมาดันตัวผมให้ออกไปจากตัวมัน

“กูหมายถึงนอนหลับพักผ่อนขาเดี้ยงแบบนี้ไม่มีแรงทำอะไรมึงหรอกอย่าคิดลึก”

“ใคร! ...คิดลึก!” มันย้อนแต่ผมขำเมื่อเห็นหน้ามันขึ้นสีแดงระเรื่อเป็นครั้งแรก

น่ารักเหมือนกันนี่หว่า

ท่าทางเขินอายตัวเล็กตัวน้อยของมันนี่พากูใจเต้นอีกแล้ว…

“แต่ถ้ามึงอยาก…”

“พอ! ...หุบปากไปเลย!” มันเอาขายันผมลงไปนอนกองบนเตียงได้สำเร็จพร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงชี้หน้าใส่ผม “มึงมันแม่ง! ...”

“กูง่วงแล้วว่ะนอนล่ะนะ” ผมแกล้งหาวแล้วกลิ้งตัวขยับไปนอนบนหมอนแบนๆ ของมัน

ได้กลิ่นเหมือนยาสระผมจางๆบนหมอนแอบยิ้มและแอบดมคิดในใจว่าถ้าเป็นผมมันจริงๆ ก็คงดี

“ลุกขึ้น!”

“กูง่วง…” ผมทำเสียงยานเหมือนง่วงมากอยากนอนจริงๆ

ไอ้โชกระชากหมอนออกจากหัวผม

“อะไรของมึงวะ!”

“ตามสบาย!” ไอ้โชคว้าผ้าห่ม

นี่ตกลงคืนนี้มันจะแลกห้องกับผมให้ได้ใช่มั้ย?

“ห้องกูเหม็นอับมึงนอนไม่หลับหรอกเชื่อกูแต่ถ้ามึงรังเกียจกูงั้น…” ผมไถลตัวลงจากเตียงมานั่งอยู่ที่พื้น “กูนอนตรงนี้ก็ได้” ตบพื้นกระเบื้องแข็งเย็นด้วยสายตาเศร้า

หวังว่ามันจะพอให้เจ้าของห้องเขาเห็นใจ

ไอ้โชไม่พูดอะไรนอกจากโยนหมอนกับผ้าห่มใส่แล้วเดินออกไปจากห้อง

ตกลงมันไปนอนห้องผมเหรอ?

อยากจะลุกตามนะแต่ตอนนี้ขาไม่อำนวย ดึงหมอนมันมากอดแก้เหงา

แต่ยังไม่ทันจะได้ดราม่าไอ้โชก็เปิดประตูกลับเข้ามา ผมยิ้มกว้างมองมือทั้งสองที่หอบหมอนกับผ้าห่มมาจากอีกห้องหนึ่งนอกนั้นยังมีชุดนอนผมที่ใส่ไม้แขวนเกี่ยวบนนิ้วมันด้วย

น่ารักมั้ยล่ะ

มึงก็เป็นห่วงกูเหมือนกันถูกมะไม่งั้นคงจะไม่ใส่ใจกูขนาดนี้ถ้าให้ดีควรมีเกงใน แต่ไม่เป็นไรคืนนี้กูปล่อยฟรีไปก็ได้ไม่ติด

“ยังเย็นขาอยู่ป่าวหายเย็นแล้วมึงก็ไปอาบน้ำ” มันพูดไปก็โยนหมอนกับผ้าห่มลงบนเตียง

“เอาผ้าห่มมึงไปก็ได้”

“ผืนมึงเหม็นอับอยู่ใช้ของกูไปนั่นแหล่ะ”

ผมยิ้ม…

“ยิ้มเชี่ยไร!” มันหันมาทำตาขวางใส่

“ถ้าห่วงกูขนาดนี้ก็มาเป็นแฟนกูเลยมั้ย?”

“พูดเชี่ยไรของมึง!”

“ยินดีให้มึงทั้งห่วงทั้งหวงกูเลยนะ”

“หุบปากก่อนกูจะถีบมึงออกจากห้อง”

“โว๊…เวลามึงโหดใส่แล้วกูใจสั่น” ผมแกล้งเอามือกุมหน้าอกยิ้มหวานให้มัน

“ประสาท!” ไอ้โชตาขวางทิ้งตัวลงนอนหันหลังใส่ผม

“อย่าพึ่งนอนดิมึง…” ผมยื่นมือไปเขย่าแขนมัน

“รำคาญ!” มันตวาดใส่แต่ไม่ยอมหันมาหา

“ที่รักจ๋า…พาเค้าไปอาบน้ำก่อน” ผมทำเสียงอ้อนๆ ใส่

“อาบไม่ได้มึงก็นอนไปงั้นแหล่ะ”

“แต่ที่รักเอาชุดนอนมาให้เค้าแล้วนะ เค้าอยากใส่”

“ถ้ามึงเรียกที่รักอีกคำ…ตายแน่!” มันลุกขึ้นมาจ้องผม

“งั้นจุ๊บราตรีสวัสดิ์กันก่อนหนึ่งที”

“ตีนกูนี่!” มันยกเท้ามาตรงหน้า

ถ้าหลบไม่ทันนี่โดนบาทาลูบพักตร์

ผมแอบขำมองไอ้โชที่ทิ้งตัวลงกลับไปนอนแถมคลุมโปงหนี หันไปตบหมอนกลิ่นยาสระผมของมันที่พื้นแข็งก่อนที่จะทิ้งตัวนอน

“ปิดไฟเองนะขากูไม่ดี” พูดแล้วก็ดึงผ้าห่มมันมาห่มที่ตัว

เสียงไอ้โชขยับลุกลงจากเตียงไปปิดไฟขากลับมันก้าวข้ามตัวผมอย่างจงใจเพื่อกลับไปนอนบนเตียง

ทำไงดีล่ะ…

ผมไม่สามารถหุบยิ้มได้ ความสุขมันล้นทะลักออกจากใจเพราะเรื่องราวดีๆ ที่มันทำให้ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนผมก็ประทับใจทั้งนั้น

นี่นับว่าผมขยับเข้าใกล้กำแพงมันมากขึ้นใช่รึเปล่า

ถ้าไม่ติดว่าขาเดี้ยงนี่คืนนี้ผมก็อยากจะก้าวข้ามกำแพงมันเลยนะครับ

คิดแล้วก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งมองไอ้โชที่ยังคลุมโปงนอนหันหลังท่ามกลางความมืดที่มีแสงสว่างลอดผ่านมุมผ้าม่านมาลางเลือน

“ฝันดีนะ” ผมพูดออกไปเพราะมั่นใจว่ามันจะได้ยินแม้ท่าทางที่สงบนิ่งจะทำให้ฝั่งผมเข้าใจว่ามันหลับไปแล้วก็ตาม

 

เช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นมาก็ไม่เห็นไอ้โชบนเตียงแล้ว

เดาว่ามันคงออกไปวิ่ง

ผมพยุงตัวลุกขึ้นก็รู้สึกว่ากล้ามขาไม่ได้ตึงเจ็บเท่าเก่า คนนวดเขานวดดีจริงๆ นะแต่ตอนนี้ปวดหลังแทนเพราะว่าไม่ชินกับการนอนพื้นแข็งแบบนี้มาก่อน

อยากพาคนนวดกลับไปนวดที่บ้านเลยอ่ะ กดตรงนั้นบีบตรงนี้ผมคงมีความสุขน่าดู

เดินออกจากห้องไอ้โชกลับมาห้องตัวเอง ไลน์หาสรัญให้เขามาทำหน้าที่ขับรถให้ทั้งที่พึ่งสั่งระงับไปเมื่อวานแท้ๆ รู้ด้วยว่าเรื่องขาเดี้ยงคงมีแต่สรัญที่เป็นห่วง

แล้วก็จริง

ผมยืนยิ้มแห้งๆ ให้สรัญที่จ้องผมเหมือนเป็นตัวประหลาด

“ไหวนะครับคุณเทม”

“ไหว…สบายมากเลยสรัญ”

“แล้วไปทำอะไรมาครับ”

“เรื่องมันยาว” ผมตอบเลี่ยงๆ “แวะซื้อยาคลายกล้ามเนื้อก็น่าจะดี”

“ได้ครับ” สรัญเปิดประตูให้แถมยังขยับมาหาเหมือนจะประคองแต่ผมห้ามเขาไว้ก่อนหันไปมองคนทำที่กำลังวิ่งตรงกลับเข้ามา

“ไอ้โช…”

เมิน…

“ที่รักจ๋า…”

หึๆ ได้ผลครับมันหันควับมาทำตาขวางใส่

“เค้าเดินไม่ถนัดที่รักมาประคองเค้าหน่อยได้มั้ย?” ผมแกล้งยื่นมือไปหาแต่มันก็ไม่ขยับเข้ามาพยุงผมสักที

“ที่ร๊ากกก! ...” ผมแหกปากเสียงดังกว่าเก่าไอ้โชเลยขยับเข้ามาหา

“ถ้ามึงเรียกแบบนี้อีกกูจะหักแขนหักขามึงซะ!” มันพูดขู่แถมทำตาดุใส่

กลัวที่ไหนกันล่ะ

“โหดสัส! ...แต่ว่ากูชอบ” ผมยิ้มแล้วก็เนียนๆ โอบหลังมัน

ขนาดมันเหงื่อท่วมตัวผมยังรู้สึกว่ากลิ่นตัวมันหอมไม่รู้ว่าหลงมันจนไม่มีสติรึเปล่า

โบกมือลามันที่ยืนกอดอกจ้องจะเอาเรื่อง

เป็นแบบนี้ทุกเช้าก็ดี

คงรู้สึกดีเหมือนวันนี้ที่มีมันมายืนส่ง

เสียงข้อความดังขึ้นมาขัดจังหวะการโบกมือล่ำลา ล้วงมือข้างที่ใช้โบกเข้ามาในเสื้อสูท

‘ท่านประธานต้องการพบในช่วงเช้านี้ครับ’

ผมอ่านข้อความที่ได้รับจากเลขาของปู่ด้วยความสงบนิ่ง

น่าสงสารมั้ยล่ะ?

ขนาดอยากเจอผมปู่ยังไม่เคยแม้จะส่งข้อความหาหรือว่าโทรมาสักครั้ง ปากเรียกปู่แต่ความสัมพันธ์ช่างเหินห่างรู้สึกไม่ต่างจากพนักงานในปกครอง

‘ครับ” ผมพิมพ์กลับไปแต่เลือกที่จะยื้อเวลาแสร้งเป็นว่าไม่ใส่ใจในหัวก็ขบคิดว่าเรื่องที่ผมย้ายมาอยู่ที่ค่ายจะเข้าหูคุณปู่ไปแล้วหรือยัง

ทุกครั้งที่เจอกันมีแต่เรื่อง

ซื้อเวลาอีกสักนิด

ขอล่ะ…

ความคิดเห็น