email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 8 ต้นไม้วิเศษ

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 8 ต้นไม้วิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2564 00:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 8 ต้นไม้วิเศษ
แบบอักษร

ตอนที่ 8 ต้นไม้วิเศษ 

แม้จะรู้จักมักจี่กับข้างบ้านจากเหตุการณ์ส่งพัสดุผิดหลังแล้วปาลิดาก็ยังอยากออกมารอรับของด้วยตัวเองอยู่ดี  

ทว่าสายลมเอื่อย ๆ ที่พัดเข้ามาปะทะผิวกายก็ทำเอาคนที่กำลังนอนรอบุรุษไปรษณีย์อยู่ใต้ต้นลีลาวดีในสวนหน้าบ้านเปลือกตาหนักอึ้ง ออกอาการตาปรือลอย ตกอยู่ในสภาวะเคลิ้มจนใกล้หลับอยู่รอมร่อ​ 

ครืดดด 

บานประตูบ้านเปิดออกกว้าง ก่อนที่เจ้าของบ้านจะเดินทำหน้านิ่วคิ้วขมวดออกมาด้านนอก สายตาคมกริบละจากหน้าจอก่อนมองข้ามรั้วไปยังบ้านหลังข้าง ๆ ด้วยความสงสัย  

รองเท้าก็ถอดวางอยู่ตรงนั้น รถยนต์ก็จอดอยู่ตรงนี้ แล้วเธอหายไปไหน ทำไมไม่ตอบไลน์เขาเสียที? ชะเง้อคอไป มือก็กดสติกเกอร์ส่งตามหาคนหายไปด้วย 

ติ้ง! 

"หื้ม?" 

คิ้วหนาขมวดมุ่น เสียงเมื่อครู่ฟังดูแล้วคล้ายกับเสียงแจ้งเตือนของแอปพิเคชั่นที่กำลังใช้อยู่ไม่มีผิด คิดดังนั้นปลายนิ้วสากก็กดส่งสติกเกอร์ไปอีกหนพลางหันซ้ายแลขวาเพื่อหาต้นเสียงไปด้วย 

ติ้ง! ติ้ง! 

สายตาคมกริบหลุบมองลงต่ำทันทีที่ได้ยินเสียง ก่อนที่ริมฝีปากหนาหยักจะยกยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นร่างเล็กของใครบางคนนอนขดอยู่ใต้ร่มไม้ในช่วงเย็นอย่างสบายอกสบายใจ 

"ดา~"  

พศินร้องเรียกด้วยระดับเสียงที่ไม่ดังมาก ด้วยกลัวหญิงสาวจะสะดุ้งตกใจ แต่นอกจากเธอจะสะดุ้งแล้ว เธอยังคงนอนหลับตาพริ้มราวกับไม่รับรู้อะไรเลยอีกด้วย 

"ขี้เซาขนาดนี้ ยังจะกล้าออกมานอนตรงนี้อีก ผู้หญิงอะไร๊ ... ฮึ" 

มองเลยไปยังประตูรั้วที่ไร้กุญแจคล้องพศินก็ได้แต่ส่ายหน้าระอาใจ ตั้งท่าจะตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นแต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงรถจักรยานยนต์ของบุรุษไปรษณีย์ที่ขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี 

"เดี๋ยวผมรับแทนให้ครับ" 

พศินส่งสายตาคาดโทษไปให้คนหลับก่อนจะเป็นคนเดินไปเซ็นรับพัสดุที่หน้าบ้าน และที่ใช้คำว่าแทนก็เพราะมันจ่าหน้ากล่องว่า 'ปาลิดา อาจณรงค์ บ้าน 51' ยังไงล่ะ 

มือหนาเอื้อมไปหมายจะเปิดประตูรั้วของเจ้าของตัวจริง ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงักแล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังเขตบ้านตัวเองไปพร้อมกับกล่องพัสดุ  

ไหน ๆ เธอก็ไม่รู้ว่าของมาแล้ว เขาขอเก็บไว้ก่อนแล้วกัน เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์ หึหึ 

พศินเดินวนกลับมายังข้างรั้วอีกครั้งหลังนำกล่องไปเก็บแล้ว พลันรอยยิ้มร้ายก็ปรากฏบนใบหน้าคมคายของคนเจ้าเล่ห์ 

แปะ แปะ แปะ 

"อื้ออ" 

คิ้วเรียวขมวดแน่นแล้วเบี่ยงหน้าหลบหยดน้ำที่สาดกระเซ็นทั้งที่ยังไม่ลืมตา แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองออกมานอนรับพัสดุที่หน้าบ้าน ปาลิดาก็ดีดตัวขึ้นแล้วมาลนลานหาโทรศัพท์ด้วยคิดฝนฟ้ามาเยื่อนโดยไม่รู้ตัว  

ทว่าในวินาทีต่อมาแววตาตื่นตระหนกก็แปรเปลี่ยนเป็นขุ่นขวางเมื่อพบว่าเมื่อครู่นั้นเป็นเพียงฝนเทียมที่คนข้างบ้านโปรยมาให้พร้อมเสียงหัวเราะ 

"ทำอะไรของบอสเนี้ย! ย้ายจากเครื่องบินโดยสารมาทำงานบนเครื่องที่ทำฝนเทียมแล้วเหรอ!"  

ปาลิดาประชดประชันแล้วมองค้อนปะหลับปะเหลือก การพูดคุยกันผ่านไลน์มาหลายวันทำให้เธอรู้ว่าอาชีพเก่าของเขาคือสจ๊วตหนุ่มที่ถูกปลดเพราะวิกฤตโรคระบาด 

"ฮ่า ๆ แล้วดาไปนอนทำอะไรตรงนั้น โคฟเวอร์เป็นต้นหญ้าอยู่เหรอ?" 

"ต้นหญ้าบ้านบอสดิ ต้นโตขนาดนี้!" 

"ก็ไม่ค่อยนะ ให้รดน้ำให้อีกมะ เผื่อต้นจะสูงกว่านี้" 

"ไอ้บอส!!!"  

ปาลิดาแผดเสียงดังลั่น นอกจากเรื่องน้ำหนักที่ค่อนไปทางอวบอิ่มเจ้าเนื้อแล้ว ส่วนสูงก็เป็นอีกเรื่องที่ถือว่าเป็นจุดเซนซิทีฟของเธอ  

หน็อยยย ถึงเธอจะสูงแค่ 157 แต่มันก็ถือว่ายังอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานของหญิงไทยนะ เขาต่างหากที่ผิดปกติ คนบ้าอะไรสูงตั้ง 185 ! นี่มันเสาไฟฟ้าชัด ๆ! 

"หู้วววว ไอ้ก็มาว่ะ ฮ่า ๆ" 

พศินทำหน้าตื่นเต้น สีหน้าหงิกงอและแววตาวาวโรจน์ยามที่หญิงสาวมองค้อน มันทั้งน่ารักและน่าขัน ชวนให้น่าแกล้งมากกว่าเก่า 

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!" 

"ฝากนาน ๆ ไม่มีดอกเบี้ยให้น้าาา" 

ปาลิดาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทั้งหมั่นไส้และทั้งเจ็บใจ ทว่าเมื่อสายตาสะดุดเข้ากับเจ้าสายสีเขียว ๆ ที่ม้วนขดอยู่บริเวณเสาบ้าน ริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มออกมา 

ซ่า!~ 

"เฮ้ยยย แคกแคก ดะ...ดา! ดาทำอะไรเนี้ย" 

สายน้ำถูกเล็งให้พุ่งเข้าไปในปากซึ่งกำลังอ้ากว้างเปล่งเสียงหัวเราะร่า ทำเอาคนโดนถึงกับผงะแล้วไอโขลก ๆ สำลักจนหน้าดำหน้าแดง 

"เอ้าา ก็จะพิสูจน์ไงว่ารดน้ำแล้วจะโตไวหรือเปล่า" 

ปาลิดาส่งเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจแล้วลอยหน้าลอยตาตอบ ยอกย้อนกลับด้วยเหตุผลที่เขาเพิ่งอ้างหลังกลั่นแกล้งเธอไปเมื่อครู่  

พศินแค่นหัวเราะในลำคอ อยากพิสูจน์ว่าโตไวไหมเหรอ ได้~  

แววตาเจ้าเล่ห์จับจ้องมือฉีดแล้วยกยิ้มมุมปาก ก้มลงคว้าเอาสายยางที่กองอยู่ใกล้ตัวก่อนเปิดน้ำให้พุ่งเข้าใส่ร่างเล็กที่ยืนขำค้างอยู่อีกฝั่งของรั้ว 

"ว๊ายยยย"  

ปาลิดาหวีดร้องเสียงหลงเมื่อสายน้ำลอยมากระแทกเข้าที่ช่วงหน้าอกเต็ม ๆ ก่อนลามไปยังส่วนอื่น ๆ ของร่างกายจนเปียกโชก 

"ว่าไงครับบบ ต้นไม้ต้นนู้นสูงขึ้นยังครับบบ" 

"หึหึ สูงสิ!! สูงขึ้นมามิลหนึ่งแล้วเนี้ย!!" 

จบคำปาลิดาก็ยกสายยางฉีดกลับไป ในขณะที่พศินซึ่งรอตั้งรับอยู่แล้ว รีบเล็งอาวุธในมือไปที่ตัวหญิงสาวเพื่อตอบโต้กลับเช่นกัน 

ไม่นานเสียงถกเถียงก็ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ที่สนุกสนานกับการละเล่นสงกรานต์ก่อนเดือนสี่ กระทั่งร่างสูงขยับหนีสายน้ำมายังช่วงรั้วที่ไม่มีพุ่มไม้บัง เผยให้เห็นท่อนล่างที่สวมเพียงกางเกงบอลตัวสั้นตัวเดียว 

เสียงหัวเราะหวานใสหายไปทันที มือไม้อ่อนแรงจนทำสายยางร่วงหลุดมือ หลังสายตาเจ้ากรรมปะทะเข้ากับลำต้นที่พาดยาวของต้นไม้ที่ว่า แถมกางเกงที่เปียกน้ำยังแนบลู่ไปตามลำตัวยิ่งเน้นให้เห็นรูปร่างของมันอย่างชัดเจนอีกด้วย 

ปฏิกิริยาของหญิงสาวทำให้พศินทำหน้างงพลางลดมือที่ถือสายยาง และเมื่อก้มมองตามสายตาที่จ้องมายังจุดเดียวบนตัวเขาก็ถึงกับบางอ้อ 

"จ้องขนาดนี้ เอาไปปลูกที่บ้านเลยไหมครับบบ" 

คำหยอกล้อทำเอาคนคิดไม่ดีถึงกับสะดุ้งเฮือก รีบเก็บคืนสายตาแทบไม่ทัน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายที่ถูกจับได้ว่าเผลอจ้องกิ่งก้านของต้นไม้ต้นพิเศษจนเกินงาม 

"ฉะ...ฉัน...." 

"แต่มันยังไม่โตเต็มที่อ่ะ เพราะงั้นดาอาจจะต้องรดน้ำบ่อย ๆ หน่อยนะ" 

"โอ๊ยย ไอ้บ้า!!" 

เพราะไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร ปาลิดาจึงได้แต่อ้ำอึ้งอึกอัก ปาคำด่าใส่หน้าคนทะลึ่งไปหนึ่งคำก่อนจะปิดหน้าแล้ววิ่งหนีเข้าบ้านไปเสียดื้อ ๆ โดยมีสายตาเป็นประกายระยิบระยับคอยมองตามด้วยความขบขัน 

ปึก! 

ประตูถูกเลื่อนปิดอย่างแรงจนกระจกสั่นสะเทือนก่อนที่เจ้าของการกระทำจะพุ่งตัวลงนอนฟุบกับโซฟาเบด นึกถึงคำพูดสองแง่สองง่ามและภาพที่เผลอจ้อง สาวมโนเก่งก็หน้าแดงก่ำ ทุบหมอนอิงระรัว 

ต้นไม้พันธุ์อะไรเนี้ย รดน้ำไปแค่แป็บเดียวก็โตแล้ว อ๊ายยย~ 

 

 

********* 

ถ้าน้องดาไม่รับ มาบ้านไรท์ได้นะพี่บอส เดี๋ยวไรท์ยกขึ้นไปปลูกบนห้องนอนเลย 555555 

ความคิดเห็น