กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

#9 เราคงต้องเป็นอะไรกันแล้วล่ะ

ชื่อตอน : #9 เราคงต้องเป็นอะไรกันแล้วล่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 194

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2564 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#9 เราคงต้องเป็นอะไรกันแล้วล่ะ
แบบอักษร

#เปลี่ยนร้ายให้เป็นรัก 

เราคงต้องเป็นอะไรกันแล้วล่ะ 

 

ประตูรั้วทึบเก่าคร่ำคร่าเปิดออกเพื่ออนุญาตให้ผมพารถตัวเองเข้าไป ไม่ได้เข้ามาในค่ายซะนานทุกอย่างก็ยังโทรมและทรุดตามกาลเวลาเช่นเดิม

สงสัยคงต้องรีนูเวทครั้งใหญ่

เห็นอะไรแบบนี้แล้วมันขัดใจผมสุดๆ เลยครับ

“สวัสดีครับโก๋ตอง” ผมยกมือไหว้เจ้าของนอมินีที่ตอนนี้เป็นหุ้นส่วนผมเรียบร้อย

“สวัสดีครับ” โก๋ตองรับไหว้แล้วก็หันไปมองเด็กในค่ายที่ยืนเรียงแถวเป็นหน้ากระดานก่อนจะยกมือไหว้ผมพร้อมกัน

“สวัสดีครับ!!” ช่างเป็นคำทักทายที่หนักแน่น

“ครับ” ผมรับไหว้ยิ้มเล็กๆ พร้อมกับมองสบตาไล่ไปทีละคน

“ไอ่นี่ชื่อปั้มเป็นเบ้ในค่ายคุณลุคุณอยากได้อะไรก็บอกมันได้ครับ”

“ครับ” ผมมองเด็กวัยรุ่นที่คุ้นหน้าตากันดีเพราะเคยเห็นกันที่เวทีมวย

“ถัดไปก็ไอ่บลู ไอ่ต่วย ไอ่มิ่ง ไอ่กลม” โก๋ตองไล่ชี้ไปทีละคนแน่นอนว่าขาดคนสำคัญครับ

ผมยิ้มรับ

อยากรู้จังครับว่ามันกลับมาเจอผมแล้วจะทำหน้ายังไง นี่ผมตั้งใจเซอร์ไพรส์มันเลยนะ

เพราะงดมาดักเรอเจอหน้ามันเมื่อวานหนึ่งวัน

จะพูดไปก็…

ผมตามรังคราญมันทุกเช้าแหล่ะครับ ลงทุนตื่นแต่เช้าขับรถมากวนประสาทมันสักนาทีสองนาทีไม่ใข่ไม่อยากอยู่ให้นารกว่านี้แต่เพราะมันเมินผมต่างหาก

ด่าจบก็จากไป

คำด่าของมันตอนนี้ถือเป็นของหวานที่ผมโปรดปรานไปแล้วครับ

อีกไม่นานผมจะเสพติดคำด่ามันแล้วล่ะ

แบบ…

ไม่ด่าแล้วไม่มีกะใจจะทำงาน

ผมมองทุกคนที่แยกย้ายไปซ้อมส่วนผมกับสรัญเดินตามโก๋ตองไปที่สำนักงานด้านบน

ประตูห้องปิดลง

ผมก็นั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมโดยที่ไม่ต้องให้โก๋เชื้อเชิญ ตอนนี้เริ่มจะคุ้นเคยกับโก๋มากขึ้น

หลังจากมอบเช็คกันที่บริษัทผมก็พบกับโก๋ข้างนอกอีกหลายครั้งเพื่อเตรียมการสำหรับวันนี้

“เปลี่ยนใจยังทันนะครับ”

“ไม่เปลี่ยนครับ” ผมยืนยันกับโก๋เช่นเดิม

“ผมจะช่วยปรามมันให้ขอให้คุณอยู่รอดปลอดภัยแล้วกัน”

“โก๋พูดเหมือนมันจะฆ่าผม”

“หึๆ …โทรสั่งโล่งไว้ก่อนก็ดีนะครับ” โก๋หยอกหันไปมองสรัญที่ทำหน้าเครียด

“นายเอาของไปเก็บที่ห้องฉันทีนะสรัญ”

“ครับคุณเทม” สรัญเดินออกไป

ทุกคนฟังไม่ผิดหรอกครับ

นี่ผมจริงจังกับรักแรกมากๆ เลยนะครับ เล่นเนียนมากถึงขนาดหอบเสื้อผ้ามาอยู่ที่ค่ายกับมัน ถ้ารอดวันนี้ไปได้ผมก็จะเดินหน้าเข้าสู่แผนการขั้นต่อไป

นั่งคุยกับโก๋เรื่องทั่วไปอีกพักใหญ่มองนาฬิกาเพื่อรอเวลาที่ไอ้โชจะกลับมา

“ผมขอตัวนะครับ” ผมลุกขึ้นขยับเสื้อสูท

ขณะที่ก้าวลงมาจากบันไดก็เห็นมันวิ่งเหยาะๆ เข้ามาพอดี

เห็นว่ามันหยุดมองท้ายรถผมที่เปิดค้างไว้

คุ้นๆ ใช่มั้ยล่ะ?

เดินไปหามันที่ยืนหายใจหอบชะเง้อเข้าไปมองในรถ

เห็นนิ่งๆ นี่ขี้เสือกเหมือนกันนะมึง

“ไง? ...” ผมเปิดประโยคทักทายมันก่อน

“มึง! ...” ไอ้โชตกใจมองผมแล้วก็มองผ่านเลยไปยังคนข้างหลัง

“มาพอดีอาจะแนะนำนี่คุณลุคุณ” โก๋ตองที่ทำหน้าที่เป็นกองหนุนผมเริ่มแผนปฏิบัติการแรก

“ลุ…คุณ?” มันทวนชื่อผมซ้ำสีหน้าบ่งชัดว่ายังประติดประต่อเรื่องราวทุกอย่างไม่ได้

“ไง…” ผมทักทายมันอีกครั้งแถมด้วยการส่งมินิฮาร์ทให้มันด้วย

“ไงทำเชี่ยอะไร!” มันตวาดใส่ผมแล้วเอามือมาปัดมือผมลงเหมือนกลัวโก๋ตองจะเห็น

“เสียมารยาทนะไอ้โช” โก๋ดุมันครับ

“โช? ...” ผมแกล้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปมองหน้ามัน “โชชชช….” ผมเรียกชื่อมันอีกครั้งหวังจะกวนประสาทมันเล่นนั่นแหล่ะ

“นี่มันเรื่องอะไรกันอาตอง”

“ก็…” โก๋ตองหัวเราะแห้งเอามือเกาท้ายทอยไม่พูดอะไร

“นี่มึง! …”

“มึงอะไร?” ผมกำนิ้วชี้มันที่ชี้หน้าใส่ผม

“ปล่อย!” มันสะบัดออกแต่ยังไม่หลุด

“สนิทกันดีนี่รู้จักกันเหรอ”

“ครับ” ผม

“ไม่!” ไอ้โช

โก๋ก็มองเราทั้งสองคนสลับกัน

“โชเป็นไอดอลของผมน่ะครับ” ผมยอกกับโก๋ตอง

“ไอดอลเชี่ยไร!”

“หยาบคาย!”

“ปล่อยมือมึงเลยอย่ามาจับ!”

ผมยอมปล่อยมือจากการกำนิ้วชี้มันแล้วก็ยิ้มหวานให้

“ผมจะแนะนำตัวอีกครั้งนะครับคุณโช”

“ไม่สนิทเรียกอธิปดีกว่า!”

“ครับ…คุณอธิป” ผมยิ้ม “ผมเป็นหุ้นส่วนคนใหม่”

“อา!” มันหันไปโวยใส่โก๋ตอง “อาทำงี้ได้ไงเราคุยกันแล้ว!”

“กู…” โก๋ตองแสร้งทำหน้าหนักใจ

“ไม่! ...หุ้นเหิ้นเชื่อไรเงินมึงกูไม่ต้องการออกไปเดี๋ยวนี้เลย!” มันอาละวาดใส่ผมแทน

“ล้านสอง”

“ห๊ะ?” มันหยุดผลักผมทันที

“เงินที่กูจ่ายไป”

“อาคืนมันไป!”

“กูเอาไปใช้หนี้ จ่ายค่าน้ำค่าไฟ ค่านั่นค่านี่ไม่มีเหลือแล้วไอ่โช”

“อาไมทำงี้วะ!” มันฟึดฟัด “คุยกันแล้วป่ะแม่งเอ๊ย!”

ป๊าป! ...

มันเดินตรงดิ่งไปเตะกระสอบทรายใกล้ๆ นะบายอารมณ์แต่ทำผมสะดุ้งสุดตัวเพราะแรงควายของมันนี่หล่ะ

ขอบคุณนะที่มึงไม่เตะกูแบบนี้

“จ่ายมาล้านสองแล้วกูจะออกไปจากค่ายนี้ตามที่มึงต้องการ”

“มึงหลอกอากูไอ้เชี่ย!” มันปรี่เข้ามากระชากคอผม

“ไอ่โชหยุด! ...ใจเย็น!” เป็นโก๋ที่เข้ามาขวางท่าทางขึงขังไม่ต่างจากกรรมการห้ามมวย

“สัญญาเซ็นต์เรียบร้อย”

“เรียบร้อยครับคุณเทม” เป็นสรัญที่เดินมาพร้อมกับปั้ม

ผมพยักหน้ารับเอามือล้วงกระเป๋าวางท่าทางที่เหนือกว่ามันทุกอย่าง มองไอ้โชที่ถูกโก๋และปั้มจับห้ามไว้

“มึงแม่งชั่ว!”

“พูดใหม่”

“ไอ้ชั่ว!”

“กูชั่วได้กว่านี้นะถ้ามึงต้องการก่อนจะด่ากูว่ามึงไปคุยกับอามึงให้เรียบร้อยก่อนจะดีกว่า” ผมขยับสูบแกล้งปัดตรงรอยที่มันมาขยำจนยับย่น “ลานะครับโก๋ผมต้องไปทำงาน” ผมยกมือไหว้

“เจอกันนะคุณอธิป…” ผมยิ้มให้มันแล้วเดินไปที่รถ

ได้ยินเสียงมันด่าและโวยวายแต่ว่าไม่สนใจฟัง

ประตูรถปิดลงสรัญก็ส่งกุญแจมาให้ มันเป็นกุญแจห้องพักในค่ายที่ผมขอโก๋ตองไว้น่ะครับ เลือกห้องที่ติดกับห้องไอ้โชมัน

ถ้าไม่เกรงใจก็อยากบอกโก๋เหมือนกันว่าต้องการอยู่ห้องไอ้โชมันมากกว่า

“ทุกอย่างเรียบร้อยแต่สภาพห้องมัน…”

“ไม่เป็นไร” ผมไม่ใส่ใจนักดูจากสายตาเป็นกังวลของสรัญก็รู้ดีว่าสภาพของไม่ต่างจากทุกอย่างในค่ายนี้เท่าไหร่

“ผมไม่คิดว่าคุณเทมจะอยู่ได้” สรัญแสดงความเป็นห่วงจริงจัง

“ฉันอยู่ได้นายไม่ต้องหวง”

“เริ่มรีนูเวทค่ายเลยดีมั้ยครับ”

“ก็ดี…นายไปคุยกับโก๋ทีว่าต้องการแบบไหน”

“ครับ” สรัญรับคำแล้วก็ถอยรถออกจากที่จอดขับออกไป

ที่บอกสรัญไปว่าผมอยู่ได้

เพราะ…

ผมมีแผนร้ายๆ ในหัวแล้วน่ะครับ

วันนี้ทำไมอยากเลิกงานเร็วจังน๊า…

ผมหลุดยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงหน้าโกรธจัดของไอ้โช

 

 

พี่เทมคะ...ก่อนที่จะคิดแผนชั่วอะไรช่วยย้อนคิดไปถึงตอนที่น้องเตะกระสอบทรายดัง ป๊าป!!!... 

ไรท์เตือนแล้วนะ 

ความคิดเห็น