email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 6 แอบหยอด

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 6 แอบหยอด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มี.ค. 2564 23:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ - ตอนที่ 6 แอบหยอด
แบบอักษร

ตอนที่ 6 แอบหยอด

ครืดดดดด ทันทีที่เปิดประตูบ้านได้ปลายเท้าก็เตะเข้ากับวัตถุบางอย่างเข้าอย่างจัง

"หื้มมม?"

และเมื่อปาลิดาก้มลงมองว่ามันคืออะไร คิ้วเรียวก็กระตุกด้วยความโมโหระคนอับอายเพราะมันคือตะกร้าสีชมพู แถมยังนอนแอ้งแม้ง กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้นราวกับต้องการเยาะเย้ยถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานอีกด้วย

"หน็อยยยย อะ... ไอ้ ไอ้ โอ๊ยยย นี่ตกลงว่าหวังดีจริง ๆ ใช่ไหมเนี้ย! ฮึ!"

สายตาขุ่นขวางตวัดมองไปทางบ้านข้าง ๆ แล้วพ่นลมหายใจแรง ๆ ​อย่างไม่สบอารมณ์​ ไม่คิดว่าเขาจะนำมาวางให้อย่างที่เคยพูดไว้จริง ๆ แล้วยังมีหน้ามาแถมถุงขยะให้อีก

มือเรียวคว้าตะกร้าขึ้นมาแล้วเดินกะเผลก ๆ ตรงไปยังรั้วบ้าน หมายจะโยนของขวัญต้อนรับข้ามกลับไปคืนให้ผู้เป็นเจ้าของ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสายตาปะทะเข้ากับถุงพลาสติกสีขาวขุ่นที่มีสัญลักษณ์บางอย่างคล้ายคลึงกับเครื่องหมายทางการแพทย์ปรากฏอยู่

ปาลิดาขมวดคิ้วงุนงงพลางค่อย ๆ ลดมือลงวางตะกร้าบนขอบรั้ว หยิบเอาถุงดังกล่าวขึ้นมาพิจารณาแล้วเปิดรื้อดูด้านในอย่างถือวิสาสะ เพราะในเมื่อมันอยู่ในเขตรั้วบ้านเธอแล้ว มันก็ต้องเป็นของเธอสิ

"อ่า..."

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นฉายแววประหลาดใจระคนคลางแคลงใจ ภายในถุงนั้นเต็มไปด้วยหยูกยา ทั้งยาทา ยานวด ยาทาน และยาสามัญประจำบ้าน เรียกได้ว่ามาครบเซตแบบไม่ต้องขอให้หมอสั่งยาเพิ่มหากเจ็บป่วยขึ้นมา

"ไม่ต้องขอบคุณก็ได้ ถือว่าชดใช้ที่ผมทำคุณตกรั้วลงมาดังตุ้บ!! หึหึ"

เกือบจะดีแล้วหากไม่มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ลอยมาตามหลังประโยค ปาลิดาเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียงที่เดินทำหน้าทะเล้นแล้วแยกเขี้ยวใส่ จะบ่นก็ไม่ได้เพราะเธอผิดเองที่ถือวิสาสะปีนรั้วเข้าไปหยิบของจนถูกเขาเข้าใจผิดว่าเป็นขโมย

"ค่ะ ฉันผิดเองแหละ ย้ำจัง!"

ปาลิดาช้อนตาขึ้นมองแล้วก็หลุบลงต่ำเหมือนเดิม พวงแก้มก็ซับสีแดงระเรื่อจาง ๆ เมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาแต่งกายไม่เรียบร้อย โดยเฉพาะช่วงล่างที่มัน .... แน๊นแน่น!

"ฮ่า ๆ ล้อเล่นน่าาา ไหน ๆ ก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว มาทำความรู้จักกันหน่อยสิ ผมชื่อบอสนะ คุณล่ะ"

ชายหนุ่มแนะนำตัว ขยับเข้ามาเกาะขอบรั้วแล้วฉีกยิ้มกว้าง ยังคงไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากำลังถูกแทะโลมทางสายตา เพราะความคุ้นชินกับการอยู่คนเดียวมานานนับปีตั้งแต่เรียนจบ เขาจึงไม่ทันคิดว่ามันดูสบายไปนิดเมื่อต้องยืนเทียบกับคนอื่น

"อ่า ดา เรียกว่าดาก็ได้ค่ะ"

"แล้วนี่ดาจะไปไหน ไปหาหมอเหรอ ให้ขับรถให้ไหม"

พอรู้จักชื่อปุ๊บ ทั้งคุณทั้งครับหายไปหมดเลย! ปาลิดาค่อนขอดแล้วลอบยิ้มขำกับคนข้างบ้างที่ตีเนียนทำเป็นสนิทสนมด้วยในเวลาอันรวดเร็ว

"เปล่า จะไปตรงลานกลางหมู่บ้าน วันนี้มีฟุ๊ดทรัคมาขายข้าว"

"เฮ้ย! จริงดิ ไปด้วยดิ เอ่ออ... แต่ว่ารอบอสแป็บหนึ่งได้ไหมอ่ะ เดี๋ยวมา ๆ! รอด้วยนะ!"

พศินทำหน้าตื่นเต้น ตั้งท่าจะขอติดตามไปด้วยทว่าพอก้มลงมองสภาพตัวเองที่สวมเพียงเสื้อกล้ามและกางเกงบอลสั้นกุด ร่างสูงก็วิ่งหายกลับเข้าไปในบ้านทันที

ปาลิดาส่ายหน้ายิ้ม ๆ กะเวลาแล้วว่าอีกฝ่ายคงใช้เวลาแต่งองค์ทรงเครื่องสักสิบนาที เธอจึงอุ้มตะกร้าและถุงยาแล้วเดินเอาพวกมันเข้ามาเก็บในบ้านให้เรียบร้อย ก่อนจะเลือกยืนรอเพื่อนบ้านคนใหม่ที่ฟุตบาทหน้าบ้าน

"ไว้กลับมาแล้วจะเอาขนมมาให้น้าาา"

ปาลิดาสบสายตาละห้อยของเจ้าก้อนขนที่ถูกขังอยู่ในกรงแล้วตะโกนบอกเสียงหวาน เป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของบ้านเดินออกมาด้วยชุดใหม่

"มาแล้ว ๆ เป็นไง ดีขึ้นกว่าเมื่อกี้ไหม"

"ก็...เหมือนเดิม"

ดวงตากลมโตมองไล่ไปตามเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายเร็ว ๆ แล้วรีบเบือนหน้าหนี ไม่ว่าจะอยู่ในชุดไหนหนุ่มข้างบ้านก็ยังดูเหมือนเดิมนั่นแหละ หล่อเหมือนเดิม .. ขอแค่อย่าเปิดปากพูด!

พศินยิ้มขำ มองโหนกแก้มแดงระเรื่อที่โผล่พ้นขอบแมสของเพื่อนบ้านคนใหม่ซึ่งเดินนำไปก่อนด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปเดินเคียงข้าง

"ดาอยู่ที่นี่มานานแล้วเหรอ"

"อื้ม ห้าปีได้แล้วมั้ง บอสล่ะ"

"ผมเพิ่งมาเมื่อวานตอนเช้า พี่ปุ้ยไปหาแม่ที่ต่างจังหวัดเดือนหนึ่ง ผมก็เลยขอยืมใช้บ้านเป็นที่กักตัว"

"หื้มมม งั้นไปเดินไกล ๆ เลย!!"

"ฮ่า ๆ ไกลแค่ไหน แค่นี้พอมะ"

พศินหัวเราะร่า มองหญิงสาวร้องโวยวายพร้อมขยับตัวออกห่างแล้วนึกหมั่นไส้จึงแกล้งเดินเข้าไปเบียดเรื่อย ๆ กระทั่งเธอหันมาแยกเขี้ยวเพราะเกือบสะดุดเข้ากับขอบฟุตบาท เขาจึงยอมหยุด

ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างอารมณ์ดี คราแรกที่ถูกส่งมากักตัวที่นี่ เขายังคิดว่าชีวิตคงได้นอนเป็นผัก วนเวียนแค่ห้องนอน ห้องครัวและหน้าจอทีวีเสียอีก โชคดีจริง ๆ ที่มีคนเสนอตัวมาให้แกล้งแก้เหงาตั้งแต่วันแรก

"ถามได้ไหม ว่าดาทำงานอะไร"

"เคยทำบริษัททัวร์ แต่ตอนนี้ทำวิจัยฝุ่นอยู่"

"ฮ่า ๆ เหมือนกันเลย วิจัยฝุ่นด้วย วิจัยแกลบด้วย"

คำเปรียบเปรยกิจกรรมที่สื่อถึงความยากจนยากต้องตกงานทำให้ทั้งสองหันมาสบตา ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน ขบขันในโชคชะตาที่ต่างฝ่ายต่างก็ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากไม่ต่างกัน

"แล้ว .... ถ้าบอสกักตัวครบสิบสี่วันแล้วจะไปอยู่ไหนอ่ะ ต่างจังหวัดเหรอ"

"อืมมม คงต้องดูก่อน ถ้าที่นี่มีอะไรน่าสนใจพอ ก็คงอยู่ต่อล่ะมั้ง"

แรงกระแทกที่หัวไหล่ดึงให้ปาลิดาเงยขึ้นมามองหน้าคนข้าง ๆ ในตอนที่กำลังพูดประโยคท้ายพอดี น้ำเสียงหยอกเย้าประกอบกับแววตาเป็นประกายกรุ้มกริ่มทำเอาใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

"ก็...ก็มีนะ นู่นไง ของกินเพียบ!"

จบคำปาลิดาก็ก้าวยาว ๆ ไปยังร้านแรก หลงลืมความเจ็บของร่างกายไปชั่วขณะ ก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้ประโยคที่เขาพูดเมื่อกี้มันจะมีความหมายอื่นแฝงอยู่ไหม แต่ว่าใจเธอมันฟินไปล่วงหน้าแล้วนะ

หยอดทั้งยา หยอดทั้งคำพูด โอ๊ยยยยย~

 

 

 

********

อันนี้คืออะไร แอบอ่อยเหรอยะนุงบอส 555555

ความคิดเห็น