ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บททีี่ 8

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททีี่ 8
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 8 

 

 

 

 

 

" แก! ไอ้น้ำมนต์นี่มันจุดใต้ตำตอชัดๆเลยนะ " ฟูจิร้องโวย หลังจากน้ำมนต์เล่าให้ฟังว่าโรมคือใคร น้ำมนต์กลับอยู่บ้านสวนนี้มีรักได้หนึ่งอาทิตย์แล้วตั้งแต่กลับมาเธอก็ยุ่งอยู่กับการช่วยที่บ้านตัดดอกไม้ส่งขายตามออเดอร์ลูกค้าที่มีเข้ามามากจนไม่มีเวลาได้คุยกับฟูจิ จนกระทั่งฟูจิกับปลื้มแฟนหนุ่มมาหาถึงที่นครนายก สองสาวเลยมีโอกาสได้คุยกันจริงๆสักที " ผู้ชายหล่อๆคนนั้น คนที่แกไปนั่งตักเค้าเป็นซีอีโอทิลล์กรุ๊ป โอ๊ย! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย "  

" ฉันเองก็ยังไม่อยากเชื่อ ตอนที่คุณรวีพูดออกมาฉันนึกว่าตัวเองหูฝาดไป เจ้าตัวก็ไม่ได้ปฏิเสธแถมยัง -- " น้ำมนต์คิดถึงตอนที่ถูกโรมหอมแก้ม ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมา  

" แถมยังอะไร " ฟูจิถาม น้ำมนต์ส่ายหน้า 

" เออก็นั่นแหละ คุณโรมเป็นซีอีโอทิลล์กรุ๊ป ฉันนี่บ้าบอชะมัดเลย " น้ำมนต์ครวญครางกับตัวเอง นึกทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับโรมทั้งนั่งตัก จูบกับเขา โดนเค้าหอมแก้มอีก 'โอ๊ย! น้ำมนต์เธอนี่มัน -- ' น้ำมนต์นึกคำด่ามาให้ตัวเองไม่ได้เลย 'น่าอายชะมัด' สุดท้ายเธอก็นึกด่าตัวเองออกมาได้แค่นี้ " ฉันก็นึกว่าซีอีโอจะแก่กว่านี้ ตอนที่พี่ฟิลพูดก็ไม่ได้บอกอะไรเลย ใครจะไปคิดว่าซีอีโอจะยังดูหนุ่มขนาดนี้ " น้ำมนต์ยอมรับดูแล้วโรมคงอายุสักสามสิบต้นๆได้มั้ง 

" แถมดูยังแซ่บมากด้วยใช่มั้ย " ฟูจิยิ้มล้อเลียน น้ำมนต์หน้าแดงวาบ " แกนั่งตักเขารู้สึกเป็นไง วูบวาบมั้ย คุณโรมน่ะเซ็กซ์แอพรีลซะขนาดนั้น แกรู้สึกยังไงบ้าง "  

" ฟูจิ! " น้ำมนต์ถลึงตาใส่ก่อนจะรีบมองไปรอบๆ ที่มีแค่เธอกับฟูจิเท่านั้น " แกพูดอะไรระวังหน่อยเดี๋ยวป้าเรืองมาได้ยินเข้าก็ช็อกตายกันพอดี -- แล้วเรื่องฉันรู้สึกยังไง ตอนนั้นฉันเมานะ ไอ้ฟูจิจะไปรู้สึกบ้าอะไรกัน "  

" จ้า จ้า เชื่อก็บ้าแหละ " ฟูจิแขวใส่ " แล้วนี่แกเป็นไงบ้าง กลับมาอยู่บ้านแล้วโอเคขึ้นยัง "  

" โอเคนะ " น้ำมนต์ว่าพลางยกน้ำอัญชันมะนาวขึ้นดื่ม " กลับมาถึงก็ยุ่งอยู่กับออเดอร์ดอกไม้ของลูกค้าเลยไม่มีเวลาได้ทำอะไรเลย แต่ตอนแรกอะทั้งแม่ ป้า แล้วก็พี่นะโมกลัวฉันจะฆ่าตัวตายเรื่องพี่เขตต์เลยแทบจะเฝ้าฉัน 24 ชั่วโมงเลย"  

" สรุปว่าแกจะไม่คิดเรื่องพี่เขตต์อีกใช่มั้ย "  

น้ำมนต์พยักหน้า " ฉันกับพี่เขตต์เราเดินกันคนละเส้นทางแล้ว ต่างคนก็ต่างอยู่ไปเถอะ "  

" งั้นถ้าแกได้ยินข่าวนี้ แกจะดีใจหรือเปล่า " ฟูจิว่า น้ำมนต์ทำหน้าฉงนใส่ " คุณรวียกเลิกงานแต่งของตัวเองกับพี่เขตต์แล้ว น้ำมนต์ "  

" แกว่าอะไรนะ ฟูจิ -- คุณรวียกเลิกงานแต่งของตัวเอง กับพี่เขตต์เนี่ยนะ " น้ำมนต์ร้องอย่างไม่เชื่อ " เกิดอะไรขึ้น ฟูจิ "  

" นี่แกคงหมกตัวอยู่ในสวนนานเกินไปสินะ ถึงไม่ได้รับรู้ข่าวสารจากโลกภายนอกน่ะ " ฟูจิคว้าแก้วน้ำของตัวเองขึ้นมาดูดดับกระหายหลังจากที่พูดมานาน " ไม่ใช่แค่ยกเลิกงานแต่งนะแต่เลิกกันไปแล้วด้วย ข่าวซุบซิบมันดังออกมาว่าคุณรวีจับได้ว่าพี่เขตต์พาสาวเข้าโรงแรมม่านรูด นางเลยยกเลิกงานแต่งแล้วก็ขอเลิกกับอีกฝ่ายไปเลย งานนี้คนที่ดีใจสุดก็คงเป็นคุณยงพ่อของนางนั่นแหละ เพราะข่าวลือเค้าบอกกันว่าคุณยงก็ไม่ได้อยากให้ลูกสาวแต่งงานกับพี่เขตต์ คงดูออกแหละว่าอีพี่เขตต์มันหวังรวยทางลัด -- ชิ! สาแก่ใจอีฟูจินัก " ฟูจิทำทีเป็นตบโต๊ะ " เป็นไงฟังแล้วแกรู้สึกยังไงอยากจะกลับไปคบกับพี่เขตต์มั้ย ตอนนี้มันก็เป็นโสดแล้วด้วย "  

น้ำมนต์ยิ้มฮึใส่กับท่าทีประชดประชันของเพื่อนสาว " ฉันกลับกรุงเทพไปหาพี่เขตต์เลยดีกว่า "  

" แก! ไอ้น้ำมนต์! ถ้าแกกลับไปคบกับมัน ฉันจะเลิกคบแก " ฟูจิรั้งแขนไว้จ้องตาขุ่นใส่  

" โอ๋ๆ " น้ำมนต์ทำทีเข้ากอดฟูจิ " ไม่เอาน้า ฟูจิ เพื่อนรักสุดแสนจะเพอร์เฟคของฉัน " น้ำมนต์หยิกแก้มฟูจิ " ใครจะกล้าหักหน้าแกกลับไปคบพี่เขตต์ได้กัน "  

" ฉันขอสั่งห้ามแกกลับไปคบกับมันเด็ดขาดนะ น้ำมนต์ " ฟูจิชี้นิ้วสั่ง 

" โอ๊ย! ฉันไม่กลับไปคบพี่เขตต์แล้ว เจ็บแล้วก็ต้องรู้จักจำมั้ย " น้ำมนต์กลับไปนั่งลงตามเดิม " แต่ก็แอบช็อกเหมือนกันนะเรื่องที่แกเล่าอะ ทำไมคุณรวีถึงพึ่งคิดจะมาเลิกกับพี่เขตต์ตอนนี้ นี่ก็ใกล้วันแต่งแล้วไม่ใช่เหรอ แบบนี้นะคุณรวีไม่เสียใจแย่เหรอ "  

" ไม่เห็นนางจะรู้สึกอะไรแบบนั้นเลยนิ พึ่งมีภาพหลุดออกมาว่านางไปฉลองกับเพื่อนที่ผับหรูไฮโซ ท่าทางสนุกสุดเหวี่ยงขนาดนี้ คงไม่เสียใจที่เลิกกับไอ้พี่เขตต์หรอก " ฟูจิยื่นมือถือที่มีภาพของรวีกำลังยิ้มหวานให้กล้องในไอจีของอีกฝ่าย " อ่านแคปชั่นสิ "  

" ช่วงนี้ก็จะร้อนๆหน่อย เพราะกำลังฮ็อต หนุ่มๆต่อคิวนะคะ " น้ำมนต์อ่านออกเสียง  

" เป็นไง เศร้ามั้ย เสียใจมั้ย ไม่ " ฟูจิค่อนขอด  

" ถ้างั้นพี่เขตต์คงผิดหวังน่าดูเลยดิ ไม่ได้แต่งงานกับคุณรวี "  

" แหงล่ะ นั่นมันยุ้งข้าวสารเลยนะ ปล่อยให้หลุดมือไปจะไปหาได้จากที่ไหนอีก ข่าวว่าไอ้พี่เขตต์กำลังตามง้ออยู่ มันมีการบอกด้วยว่าเรื่องเข้าโรงแรมม่านรูดกับผู้หญิงน่ะ มันถูกอีกฝ่ายหลอกพาเข้ามันไม่รู้เรื่องอะไรด้วย เฮ้ย! แกคิดดูดิพูดมาได้ไงว่าถูกอีกฝ่ายหลอก โคตรหมาเลย! "  

น้ำมนต์หัวเราะพรืดออกมา ฟูจินิ่วหน้าใส่ " แกหัวเราะ แกต้องด่ามันสิ ไอ้ผู้ชายสารเลวเฮงซวยแบบนั้น ดี!กรรมตามสนองมันซะได้! โทษฐานที่มันทิ้งแก! "  

" แกจะให้ฉันด่าอะไรเค้าอีก ในเมื่อแกกำลังด่าเค้าให้ฉันอยู่ " น้ำมนต์ว่า " เท่าที่แกด่าเค้ามันก็สาสมแล้ว เรื่องที่เค้าทำไว้กับฉัน ตอนนี้เค้าก็ได้รับกรรมไปแล้ว ฉันอโหสิให้จะได้ไม่ต้องมาเจอกัน แกเองก็เลิกด่าได้แล้ว เดี๋ยวเส้นเลือดในสมองแตกกันพอดี "  

" ซ้าธุ! " ฟูจิแกล้งยกมือไหว้ท่วมหัว " เฮ้อ ~ แกนี่ไม่ได้ดั่งใจฉันเลย เออๆ ไม่ด่าแล้วก็ได้ " ฟูจิหยิบขนมชั้นสีม่วงจากดอกอัญชันที่กล้วยไม้ทำไว้ให้ขึ้นมากิน " กินขนมแม่แกแก้เซ็งดีกว่า " แต่พอเจ้าตัวหยิบกินไปได้แค่คำสองคำ ฟูจิก็ร้องออกมาอีกรอบ 

" อะไรของแกอีก ฟูจิ "  

" โอ๊ย! เกือบลืม มัวแต่ด่าไอ้พี่เขตต์อยู่ เกือบลืมเรื่องสำคัญมากที่ต้องบอกแก " ฟูจิยิ้มกว้างอย่างชอบใจ  

" แหม ใครทำอะไรไว้มันก็ได้อย่างนั้นจริงๆ สมัยนี้กรรมติดจรวดเร็วเหลือเกิน " ดาวเรืองเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหารมื้อเย็นหลังจากที่ฟูจิที่กลับไปแล้วก่อนหน้านี้เล่าให้น้ำมนต์ฟังว่า 

งานแบบรีแบรนด์ที่ส่งไปให้กับโรมถูกเค้าตีกลับหลังจากมีการประชุมร่วมกันกับทางแม็กซ์เวลล์ ลิซ่าถูกโรมไล่ต้อนถึงแนวคิดและแรงบันดาลใจในการออกแบบแต่อีกฝ่ายกลับตอบไม่ได้จนเจ้าตัวรีบโบ้ยให้ฟิลรับหน้าแทน สุดท้ายโรมบอกจะสั่งปรับแม็กซ์เวลล์ถ้ายังให้คำตอบไม่ได้ว่าใครคือเจ้าของผลงานตัวจริง และถ้าหากเป็นผลงานที่ขโมยมาก็จะแจ้งตำรวจจับทั้งลิซ่าและฟิล  

ลิซ่าเลยยอมรับสารภาพกับฟิลว่าเธอได้งานออกแบบมาจากพี่นัทที่แอบขโมยเอามาให้เธอตัวเธอไม่ได้เป็นคนสั่งให้ทำแต่เพราะกลัวไม่มีงานส่งให้ฟิลเลยจำใจเอาผลงานของน้ำมนต์มาเป็นของตัวเอง 

" แล้วทางนั้นเค้ามาขอให้น้ำมนต์กลับไปทำงานเหรอ " กล้วยไม้ถาม 

" ใช่ค่ะ แม่ " น้ำมนต์ตอบ " ฟูจิบอกว่าพี่ฟิลฝากมาขอโทษและก็อยากให้น้ำมนต์กลับไปทำงานด้วยกันเหมือนเดิมอีกอย่างเค้าจะพาน้ำมนต์ไปเจอกับลูกค้าด้วยน่ะค่ะ "  

" แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอวะ น้ำมนต์ " นะโมที่เดินไปเอาผักสดมาเพิ่มกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ " ที่ตอนพูดว่าผลงานใครก็ช่างแต่ถ้าทำภายใต้แม๊กซ์เวลล์ก็เป็นของแม๊กซ์เวลล์เท่านั้น แต่พอมาตอนนี้ลูกค้าไม่ยอมรับผลงานและขู่จะแจ้งความจับโทษฐานขโมยผลงานมาถึงได้มาขอร้องแกแบบนี้ แถมยังไม่ใช่ลูกผู้ชายอีกให้ฟูจิเอาข้อความมาบอกแก ก่อนหน้านี้หัวหน้าเก่าแกมันโทรมาขอโทษแกมั้ย น้ำมนต์ "  

" ไม่เลย พี่นะโม นี่ฉันก็พึ่งรู้จากฟูจิวันนี้เหมือนกัน "  

" ใช้ไม่ได้เลย ขอโทษสักคำก็ไม่มี " นะโมออกอาการเป็นเดือดเป็นแค้นแทนน้องสาว " แกอย่ากลับไปนะ คนแบบนี้มันต้องเจอคุกให้เข็ด "  

" ป้าเห็นด้วยกับพี่เรานะ น้ำมนต์ กลับไปที่นั่นก็ไม่แคล้วคงจะโดนเอาเปรียบอีก นี่ดูสิ ถ้าลองว่าลูกค้าไม่จี้ถามถึงที่มาจะเป็นยังไง ลูกค้าตกลงรับผลงานไป คนที่เอางานเราไปก็ได้หน้าไป เราเองก็ได้แต่มานั่งหง็อยถอนหายใจทุกคืนแบบนี้น่ะเหรอ " ดาวเรืองร่ายยาวยืดจนน้ำมนต์ยิ้มแห้ง 

" ป้าเรืองเห็นด้วยเหรอคะ "  

" เห็นกันทั้งหมดนั่นแหละ ทั้งป้า ทั้งแม่ ทั้งพี่เรา "  

" น้ำมนต์ขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง " น้ำมนต์ยกมือไหว้ขอโทษ " เรื่องนี้น้ำมนต์เองก็คิดแล้วล่ะค่ะว่าจะกลับไป แต่ไม่ได้กลับไปทำงานนะคะ น้ำมนต์แค่จะเข้าไปพรีเซนต์งานของตัวเองให้กับลูกค้าเท่านั้นส่วนเรื่องที่จะกลับไปร่วมงานกับแม๊กซ์เวลล์คงไม่กลับไปทำแน่ๆ "  

" ดีมาก!! " ทั้งนะโมทั้งดาวเรืองร้องพร้อมกัน 

" แล้วน้ำมนต์จะทำยังไงต่อกับเรื่องงาน ลูกจะหางานใหม่หรือว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่ " กล้วยไม้ถาม น้ำมนต์นิ่งคิดเธอเม้มปากบาๆก่อนจะตอบ 

" น้ำมนต์ยังไม่ได้เริ่มหางานใหม่เลยค่ะ กะว่าจะมาอยู่ที่นี่สักพักแล้วค่อยกลับค่ะ แม่ "  

" ไม่ต้องรีบหาก็ได้นะ น้ำมนต์ หลานย้ายกลับมาอยู่บ้านเราเลยก็ได้ อย่าไปมันเลยกรุงเทพน่ะ รถเยอะคนเยอะปวดหัวไปหมด " ดาวเรืองว่า 

" ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านของน้ำมนต์นะ อยากอยู่ให้นานเท่าไหร่ก็ได้ เรื่องงานก็ค่อยๆหาไปแล้วกันจ้ะ "  

" ขอบคุณแม่ ขอบคุณป้านะคะ "  

" ดีเลย ช่วงนี้ออเดอร์สั่งดอกไม้จาสวนเราเยอะขึ้น คนงานนี่ทำงานตัวเป็นเกลียวกันหมดแหละ ได้แกมาช่วยอีกแรงคงจะดี " นะโมว่า 

" สอบอมอ ให้ทำอะไรบอกมาเลย "  

" งั้นพรุ่งนี้แกช่วยขับรถไปส่งดอกไม้ให้ตามที่อยู่นี่ที พึ่งออเดอร์มาเมื่อเช้า " นะโมส่งข้อมูลเข้ามาในไลน์ให้น้ำมนต์เธอเปิดออกดูรายะเอียด  

" ทานตะวันเก้าสิบเก้าดอก กุหลาบขาวเก้าสิบเก้าดอก พวงมาลัยมะลิ และก็บัวดิน " น้ำมนต์อ่านรายการสั่งซื้อ " นี่ไม่ต้องบอกก็รู้นะว่าใครสั่งออเดอร์นี้ " น้ำมนต์ว่ายิ้มๆ " ป้าขิมแน่ๆ เลยใช่มั้ย "  

" ถูกต้องนะคร้าบ " นะโมรับคำน้องสาว " พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญนิหน่า "  

" สั่งแบบนี้เหมือนกันทุกปี จนบ้านเราต้องคัดออเดอร์เตรียมแยกไว้ให้ต่างหาก ว่าแต่มะลิคัดดอกมาแล้วใช่มั้ย แม่กล้วย " ดาวเรืองถาม 

" เรียบร้อยจ้ะ พี่เรือง "  

" ดีๆ เดี๋ยวจะร้อยให้สวยเหมือนทุกปีเลย "  

" งานร้อยมาลัยนี่คงต้องยกให้ป้าเรืองจริงๆ สวยหยดหมดทุกพวง " น้ำมนต์ยิ้มแซว " แต่เวลานี่ผ่านไปเร็วจังเลยนะคะเผลอแป๊บเดียวก็ครบรอบวันเสียชีวิตของคุณป้าไหมอีกปีแล้ว " ทุกคนพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย  

น้ำมนต์กำลังคิดถึงคุณป้าคนสวยที่มีบ้านน่ารักๆอยู่ในสวนใหญ่ที่มีแต่ดอกแก้วส่งกลิ่นหอมไปทั่วจนคนแถวนั้นเรียกว่าบ้านดอกแก้ว สมัยเด็กน้ำมนต์กับนะโมชอบปั่นจักรยานไปแอบยืนดมกลิ่นดอกแก้วที่มีกลิ่นหอมเย็นๆยิ่งเวลาฝนตกกลิ่นมันก็จะยิ่งฟุ้งไปทั่ว น้ำมนต์เคยพยายามจะเด็ดดอกแก้วช่อนึงที่ยื่นออกมานอกรั้วแต่ว่าในตอนนั้นเธอกลับถูกเด็กหนุ่มที่โตกว่าจับได้ก่อนจะต่อว่าเธอยกใหญ่จนเธอร้องไห้ใหญ่โตร้อนถึงเจ้าของบ้านต้องพากลับบ้านมา 

น้ำมนต์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆตอนที่นึกถึงเรื่องในอดีต ขณะที่เธอกำลังเช็ดผมให้ตัวเอง " ยิ้มอะไรอยู่ น้ำมนต์ " กล้วยไม้เดินเข้ามาในห้องลูกสาวตัวเองพอดี " แม่ช่วยเช็ดให้นะ "  

" น้ำมนต์กำลังคิดถึงเรื่องเมื่อตอนเด็กๆอยู่ค่ะ ตอนที่น้ำมนต์ไปเด็ดดอกแก้วที่ยื่นออกมานอกรั้วแล้วมีเด็กผู้ชายท่าทางจริงจังจับน้ำมนต์ไว้น่ะค่ะ เด็กอะไรกันทั้งๆที่โตกว่าน้ำมนต์แค่ไม่กี่ปีแต่กลับทำจริงจังน่าดู แถมยังขู่น้ำมนต์ว่าจะจับส่งตำรวจด้วยข้อหาเป็นขโมย ก็แค่ดอกแก้วเอง "  

" แล้วเป็นไงล่ะ เราถึงกับร้องไห้ยกใหญ่แบบนั้น พี่เค้าดุหนู พี่เค้าจะส่งหนูจับตำรวจ " กล้วยไม้เอ่ยปากล้อเลียนลูกสาวอย่างอารมณ์ดี  

" แม่! อย่าแซวน้ำมนต์สิคะ ตอนนั้นน้ำมนต์ยังแค่ห้าขวบเองนะ คนอะไรใจร้ายมาขู่ว่าจะจับเด็กห้าขวบส่งตำรวจ "  

กล้วยไม้หัวเราะออกมาเบาๆ " แต่คุณไหมก็ใจดีอุตส่าห์พาน้ำมนต์มาส่งแถมยังเอาดอกแก้วที่น้ำมนต์อยากได้มาให้ที่สำคัญพาพี่เค้ามาขอโทษแม่ด้วย "  

น้ำมนต์พยักหน้า " คุณป้าไหมใจดีมากเลยค่ะ เด็กคนนั้นทั้งๆที่เป็นลูกชายของคุณป้าแท้ๆแต่ไม่เห็นใจดีเหมือนคุณป้าเลย "  

" นี่ก็ผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ป่านนี้คงโตเป็นหนุ่มหล่อแล้วล่ะมั้ง " กล้วยไม้ค่อยๆบรรจงหวีผมให้น้ำมนต์  

" ดุแบบนั้นหล่อแค่ไหน สาวๆก็ไม่ชอบหรอกค่ะ "  

" แน่ะ พูดไป เดี๋ยวนี้สาวๆออกจะชอบผู้ชายดุๆแบบนี้นะ "  

" แม่! " น้ำมนต์หันไปร้องใส่กล้วยไม้ " ไปฟังจากไหนมาคะเนี่ยว่าผู้หญิงชอบผู้ชายดุๆน่ะ คุณกล้วยไม้ "  

" ก็คนงานของเรานี่แหละ อู้ย! วันๆเอาแต่พูดเรื่องอปปงอปป้าอะไรก็ไม่รู้ แม่ก็ฟังมาอีกทีไม่รู้เรื่องหรอก "  

" โถ่เอ๊ย คุณกล้วยไม้ เอ็นดูจริงๆ " น้ำมนต์สวมกอดกล้วยไม้ คนเป็นแม่เองก็กอดลูกสาวตัวเองกลับพลางลูบผมด้วยความรัก 

" ตอนนี้น้ำมนต์รู้สึกยังไงกับพี่เขตต์เค้าเหรอ "  

" ฟูจิเล่าเรื่องนั้นให้แม่ฟังแล้วใช่มั้ยคะ " น้ำมนต์ว่ากล้วยไม้พยักหน้า " บอกตามตรงน้ำมนต์เองก็ยังไม่รู้เลยค่ะว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไงกับพี่เขตต์แต่ที่แน่ๆมันไม่ใช่ความรักเหมือนที่ผ่านมา -- ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากเลยนะคะ แม่ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พี่เขตต์พึ่งบอกเลิกกับน้ำมนต์ ต่อมาเป็นตัวพี่เค้าเองที่โดนบอกเลิก น้ำมนต์เลยค่อนข้างจะสับสนว่าคนเรารักกันง่ายหน่ายกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ " คนเป็นลูกสาวมองกลับ สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม 

" ที่รักกันง่ายหน่ายกันเร็วเพราะไม่ได้ใช้ตรงนี้ในการเรียนรู้ " กล้วยไม้วางนิ้วแตะไปที่หน้าอกด้านซ้ายของน้ำมนต์ " คนเรารักกันด้วยสิ่งนี้เราจะไม่ได้แค่มองด้วยตา ไม่ได้ใช้แค่ความรู้สึก เราจะใช้ใจฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แบบนี้คนสองคนถึงจะประคับประคองความรักให้เดินหน้าต่อไปได้ "  

" ถ้าอย่างนั้นแล้วเรื่องของน้ำมนต์กับพี่เขตต์มันคงเป็นความรักข้างเดียวสินะคะ "  

" รักข้างเดียวบ้าง อกหักบ้าง ให้หัวใจได้เจ็บบ้างแต่ไม่เป็นไรนะ ทุกอย่างก็จะผ่านพ้นไปนะ น้ำมนต์ "  

" ค่ะ แม่ "  

กล้วยไม้อยู่คุยกับน้ำมนต์อีกไม่นานก็ขอตัวกลับไปนอนปล่อยให้น้ำมนต์ได้ทำงานพิเศษของตัวเองที่เธอรับทำต่อเพียงลำพัง ระหว่างที่กำลังปล่อยใจให้ลอยไปกับความคิดเรื่องการออกแบบโลโก้เค้กมะพร้าวอ่อนให้กับลูกค้าคนนึงของดาวเรือง จู่ๆเธอก็คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นระหว่างเธอกับโรม มันเหลือเชื่อที่สุดแล้วสำหรับชีวิตของน้ำมนต์ คืนนั้นเธอเกือบต้องลงเอยบนเตียงกับโรมแล้วแต่กลายเป็นว่าเธอกับเขากลับนั่งกินเค้กและโกโก้ด้วยกันซะงั้น 

" กรี๊ด! น้ำมนต์ หยุดคิดได้แล้วยัยบ้าเอ้ย! " น้ำมนต์ร้องยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองไว้พลางพยายามไล่ความคิดเรื่องที่เธอจูบกับโรมออกไป แต่ทำยังไงมันก็ไม่ยอมออกไปสักที นั่นมันจูบแรกของเธอเลยนะ น้ำมนต์ไม่เคยจูบกับผู้ชายคนไหนมาก่อนแม้แต่กับพี่เขตต์แต่กับโรมเธอกลับยอมให้เค้าจูบโดยไม่ขัดขืน และที่น่าอายกว่านั้นความคิดของเธอเอาแต่พร่ำบอกกับเธอว่าโรมจูบเก่งมาก 

สุดท้ายน้ำมนต์ก็คิดงานไม่ออกเธอทิ้งงานไว้บนโต๊ะแล้วกลับไปล้มตัวนอนที่เตียงข่มตาให้หลับเพื่อลืมเรื่องของโรมออกไปจากหัว 

 

 

************ 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน 

มาแล้วน้า พี่โรมของน้องน้ำมนต์ ^^ มามะ มานั่งเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่กันค่ะ  

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอย และทุกข้อความของทุกคนมากๆนะคะ  

แล้วเจอกัน  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว