Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 365 days. | 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2564 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
365 days. | 01
แบบอักษร

01

 

__________________________

 

 

 

"เราเลิกกันเถอะเดล..." เสียงชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าดีเอื้อนเอ่ยถ้อยคำอันเเสนจะเจ็บจี๊ดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่เเสนจะธรรมดาเเต่ผู้ฟังกลับไม่ได้คิดเเบบนั้นเลยสักนิด ทำไมน่ะเหรอ? 'เดล' ผู้หญิงที่กำลังโดนบอกเลิกมันดันเป็นฉันไง...

 

"ขอเหตุผลที่ขอเลิกหน่อยได้มั้ย?" ฉันถามออกไปทั้งๆที่รู้อยู่เเก่ใจว่าคนตรงหน้ามีเหตุผลอะไรที่ต้องการเลิก บรรยากาศในร้านอาหารในวันครบรอบสองปีมันเงียบงันผู้คนมากมายต่างยิ้มเเย้มรับประทานอาหารอย่างมีความสุขเเต่กลับกันกับสิ่งที่ฉันกำลังเจออาหารที่ดูท่าจะอร่อยถูกปากกลับเย็นชืดไม่มีใครเเตะมันเเม้เเต่น้อย

"เก้า..."

"มีคนใหม่?" ฉันชิงพูดก่อนคนที่กำลังได้ชื่อว่าเป็นเเฟนเก่าเอ่ยออกมา

"อืม..." คนตรงหน้าไม่ตอบอะไรมากนอกจากยอมรับออกมา

"เหอะ" สายตาทั้งสองข้างมองออกไปนอกร้านเพราะยังไม่พร้อมจะมองหน้าคนตรงหน้าสักเท่าไหร่ภายนอกร้านเริ่มมืดจนเห็นเเสงไฟสว่างอยู่รำไร

"ทำไมถึงนอกใจฉันได้ เวลาที่ไปกับคนอื่นเคยมีฉันในความคิดบ้างมั้ย"

"เเล้วเดลจะให้เก้าทำยังไงในเมื่อเดลไม่ยอมเก้าเรื่องนั้นอะ เก้าก็เป็นผู้ชายปะวะมีความต้องการเหมือนกันจะให้อดทนรอเวลาที่เดลพร้อมน่ะเหรอ?" สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องอย่างว่าสินะ ทำไม?การที่ต้องการเก็บสิ่งนั้นไว้ในคนที่ใช่จริงๆมันดูเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ

 

ซ่า

 

ในที่สุดความอัดอั้นตันใจก็ขาดลงฉันคว้าเเก้วน้ำสาดใส่ไอ้เเฟนเก่าเฮงซวยโดนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น โชคดีเหมือนกันที่ไม่เสียสิ่งมีค่าให้ผู้ชายเฮงซวยเเบบมัน

เพี๊ยะ

"โชคดีของฉันเหมือนกันที่ไม่ต้องเสียอะไรให้นายนอกจากเสียใจ ได้! เราเลิกกันเเต่ก่อนจะเลิก..." ในขณะที่กำลังพูดฉันก็ยันตัวเองลุกขึ้นไปยืนข้างๆไอ้เเฟนเก่าเฮงซวย

 

เพี๊ยะ

 

"เเด่ความเห็นเเก่ตัว"

 

เพี๊ยะ

 

"เเด่สิ่งที่กินลับหลังฉัน"

 

เพี๊ยะ

 

"อันนี้เเถม เเต่วันหลังก็บอกเลิกฉันก่อน จะได้ไม่ต้องลักกินขโมยกินมันไม่ได้ดูเท่ห์มันดูเหี้-" พูดจบก็รีบคว้ากระเป๋าออกจากนอกร้านทันทียิ่งอยู่ใกล้ไอ้บ้านั่นนานเท่าไหร่ยิ่งรังเกียจมากเท่านั้น ทำไมการรักใครมันเหนื่อยขนาดนี้นะ

 

เเปะ เเปะ

หยดน้ำกระทบลงบนหัวฉันผู้ซึ่งกำลังเดินอยู่ผู้คนรอบข้างเริ่มวิ่งกันอย่างโกลาหลก่อนหยดน้ำเล็กๆนั่นจะค่อยๆเเปรเปลี่ยนเป็นหยดน้ำเม็ดใหญ่ไปทั่วบริเวณ

 

ซ่าาาาา

 

ให้ตายเหอะวันนี้ไม่ได้พกร่มออกจากบ้านอีก-.- ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากหาที่หลบฝน ฉันกวาดสายตามองหาจุดหลบฝนพร้อมกับจะวิ่งไปหลบเเต่วิ่งไปเเค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้นเเหละ

 

กึก...ตุบ

 

พื้นรองเท้าคู่ใจที่คอยทากาวสมานมันไว้ดันหลุดออกจากกันโดยไม่เท่าระวังจนล้มหน้าหน้าคะมำท่ามกลางสายฝนที่กำลังกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสายเสื้อผ้าเปียกปอนสภาพไม่ต่างลูกหมาโดนถีบลงจากรถสักเท่าไหร่T^T นี่มันวันอะไรกันห้ะวันอับโชคเหรอโดนเเฟนบอกเลิกเเถมยังต้องมาตากฝนด้วยสภาพเเบบนี้อีก ฉันเดินกระเผลกๆหิ้วรองเท้ามาหลบใต้จนสำเร็จเเย่อย่างหนึ่งคือเเสงไฟมันค่อยข้างสลัวเเต่ยังดีที่มีให้หลบฝนจนกว่าจะซาลง

 

"อึก เจ็บ" ฉันนั่งลงกอดเข่าตัวเองอย่างอ่อนล้ารู้สึกเจ็บบริเวณหัวเข่าเเปลกๆคงไม่เป็นไรมากละมั้งหนาวชะมัด...

"ไอ้วันเฮงซวยเอ้ย!! ฝนดันมาตกอีกไม่สงสารกันบ้างหรือไง!! "

 

เปรี้ยง!!!

 

"เเง ขอโทษค่ะฟ้าดินหนูไม่ได้ตั้งใจจะด่าท่านเลยนะ" ฟ้าช่างมาร้องถูกจังหวะจังหัวใจเกือบลาโลกเเล้วไหมละ

"เเต่วันนี้มันซวยจริงๆนะ อึก โดนเเฟนทิ้ง รองเท้าพัง เเถมยังล้มหน้าคะมำอีก" พูดละรู้สึกเจ็บหัวเข่าอีกเเล้วมันต้องเป็นเเผลเเน่ๆเลย

"หนาวชะมัดเมื่อไหร่ฝนจะหยุด"

พั่บ

 

ผ้าปริศนาจากใครสักคนโยนมาคลุมหัวรวมไปถึงตัวได้พอดีเป๊ะเลยของใครกัน-.- มือเล็กค่อยๆเลิกผ้านั้นขึ้นมองบุคคลอันมีพระคุณในการเเบ่งผ้าให้เเต่เขาคนนั้นดันใส่หมวกเเก๊ปเอาไว้บวกกับตรงนี้ไฟไม่ค่อยส่องถึงเลยทำให้เห็นหน้าเขาเเค่นิดเดียว จมูกโด่งริมฝีปากสวยเห็นเเค่นี้ก็รู้ละว่าหล่อถึงเเม้จะไม่ชัดก็เถอะ

"เอ่อ...ขอบคุณนะคะ" ถือว่าเป็นมารยาทละกันมีคนช่วยเหลือก็ต้องขอบคุณ

"อืม..." เสียงก็หล่อ

"คุณเพิ่งมาหลบฝนเหรอคะ?"

"ฉันยืนอยู่ตรงนี้ก่อนเธออีก" ⊙﹏⊙ งั้นเเสดงว่าเขาเห็นหมดทุกอย่างเลยน่ะสิ

"เเหะๆ" ใช่เราต้องหัวเราะกลบเกลื่อน

"หึ" T^T เขาได้ยินเเน่ๆเลยไอ้เดลเอ้ยยยย

"ถ้าคุณได้ยินอะไรก่อนหน้านี้ลืมๆมันไปเถอะนะคะ ถือซะว่าเป็นเป็นลม เสียงนก เสียงกา หรือเสียงหมาห่อนก็ได้ค่ะ"

"ลืมเรื่องอะไร?" ผู้ชายปริศนาถามกลับ

"ก็..."

"ที่เธอพร่ำเพ้อน่ะเหรอ"

"อืมค่ะ" ว่าจบก็ก้มหน้างุดกระชับสิ่งที่น่าจะเป็นเสื้อมาคลุมกายให้หายหนาวกลิ่นหอมอ่อนๆจากมันทำให้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

พรึ่บ

 

ร่างสูงนั่งลงนั่งข้างๆฉันสงสัยเมื่อยละมั้งกลิ่นหอมอ่อนๆจากกายเขาคือกลิ่นเดียวกันกับสิ่งคลุมตัวไว้เลย

"ตอนเดินมาฉันเห็นเธอมีเเผลที่หัวเข่า ในกระเป๋าเสื้อฝั่งซ้ายมีพลาสเตอร์อยู่ใช้เเปะเเผลไปก่อนละกัน" รู้สักทีสินะว่าอะไรคลุมตัวไว้อยู่มันคือเสื้อเขานี่เอง

"เอ่ออืม" ฉันล้วงหาพลาสเตอร์ตามที่เขาบอกก่อนจะหยิบมันออกมาเเกะเพื่อเเปะเเผลเเต่ดันมองไม่ค่อยเห็นทำไมต้องเเสดงความโง่เง่าออกมาให้คนไม่รู้จักเห็นตั้งหลายครั้งด้วยเนี้ย

"เฮ้อ ส่งมาสิเดี๋ยวฉันเเปะให้"

"เอ่อ..."

"ส่งมาสิ" สุดท้ายก็ต้องส่งให้เขาจนได้ เขารับไปพร้อมกับเเปะมันลงบนเเผลอย่างเเม่นยำเห็นได้ไงกันมืดจะตาย

"....."

"เสร็จเเล้ว พยายามอย่าให้เเผลโดนน้ำละกัน"

"ขอบคุณค่ะ"

"อืม"

"......" เงียบจังวะเขาเป็นคนไม่รู้จักจะชวนคุยก็ดูพูดมากไปอีก

"ฝนคงใกล้หยุดตกเเล้วเเหละเนอะ" นิดนึงละกัน

"อืม..." เคเลยนั่งหุบปากดีกว่า ผ่านไปครู่ใหญ่ฝนก็เริ่มซาลงจนสามารถออกจากจุดหลบฝนได้เเล้ว ส่วนผู้ชายคนนั้นเมื่อฝนซาเขาก็จากไปทั้งทีไม่วายหันมาสั่งให้รีบออกมาจากจุดหลบฝนทันทีเพราะมันอันตรายส่วนเสื้อยังไม่ทันได้คืนเขาหรอก

 

หอพัก

 

"นี่มันช็อปวิศวะมหาลัยเราหนิ" หลังจากกลับมาถึงห้องก็รีบถอดเสื้อคลุมนั้นออกเผื่อเอาไปชักเเต่เสื้อตัวนี้ดันเป็นช็อปวิศวะของมหาลัยเดียวกับฉันทั้งสีทั้งสัญลักษณ์ใช่ซะยิ่งกว่าใช่

"ไหนขอดูชื่อหน่อย..."

"พิชญุตม์เหรอ..." ไว้จะจำละค่อยเอาเสื้อไปคืนเขาตอนนี้คงต้องเอาเสื้อไปชักละอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน จริงสิพลาสเตอร์อันนี้จะทิ้งก็เสียดายคิดได้ดังนั้นก็เเกะเจ้าพลาสเตอร์ลายหมีนั่นไปเเปะไว้ในไดอารี่พลางเขียนบางอย่างลงไปเล็กน้อยในวันเเย่ๆยังมีคนดีๆคอยช่วยเหลือละกัน ไม่รู้จะได้เจอเขาอีกมั้ยเเค่อยากขอบคุณเขาสำหรับหลายอย่างในวันนี้

"ถ้าโชคดีเราคงได้เจอกันอีกเนอะผู้ชายเเปลกหน้ากลางสายฝนของฉัน" ฉันมองสายฝนโปรยปรายลงมาด้วยร้อยยิ้มจางๆภายในใจไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรมากกับการโดนเเฟนคนเเรกบอกเลิกเหมือนได้อิสระคืน จะไปไหนก็ได้ จะทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเองสักทีนะ....

 

 

______________________

 

ไรท์กลับมาแล้วววว แต่ครั้งนี้อาจจะต้องเปลี่ยนแอคเค้าท์(อาจจะ)

เพราะไรท์เพิ่งตกงานTT จึงจำเป็นต้องเปลี่ยนเพื่อจะได้ติดเหรียญเพื่อเป็นค่าขนมเล็กๆน้อยๆน้าาา สุดท้ายขอให้รีดทุกคนผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปด้วยกัน เพี้ยง!!!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว