ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 5 

 

 

 

 

 

น้ำมนต์มองหน้าโรมก่อนจะปล่อยให้เขากึ่งเดินกึ่งลากเธอไปกับเขา 

" เฮ้ย! เดี๋ยวคุณ ฉันจำคุณได้แล้ว " น้ำมนต์สะบัดมือออก โรมหันกลับมา " คุณคือคนที่ฉันเอารถไปชน -- ใช่มั้ย"  

" ยังไม่เมาสินะ ถึงยังจำได้ " โรมแค่นเสียงใส่ น้ำมนต์ขมวดคิ้วน้อยๆ อาการกรึ่มๆหายเป็นปลิดทิ้ง 

" ฉันขอโทษค่ะที่ทำให้คุณเดือดร้อน " น้ำมนต์ยกมือไหว้ " แล้วเมื่อกี้ฉันก็ขอบคุณๆด้วยนะคะ " น้ำมนต์หน้าจ๋อยรู้สึกแย่กับตัวเองที่สุด ที่ปล่อยให้ตัวเองกินเหล้าแล้วเดือดร้อนคนอื่นอีก  

" แล้วนี่จะไปไหน " โรมจับแขนของน้ำมนต์ไว้  

" ก็กลับคอนโดน่ะสิ เท่านี้ก็อายขายขี้หน้าเค้าจะแย่อยู่แล้ว "  

" คิดช้าไปหน่อยนะคุณ " โรมดึงแขนน้ำมนต์เบาๆให้เธอเดินตามเขามา " ไปนั่งกับผมก่อน รอสักพักแล้วค่อยออกไป พวกนั้นมันจ้องจะเคลมคุณอยู่ ขืนคุณเดินออกไปตอนนี้ได้โดนมันสอยแน่ "  

น้ำมนต์เองอายุก็ยี่สิบห้าแล้วและก็ไม่ใช่เด็กสาวรุ่นๆที่จะไม่รู้ว่าโรมพูดอะไร น้ำมนต์มองตามสายตาของโรมไปที่โต๊ะอีกตัวเห็นคนที่เข้ามาคุยกับเธอตอนแรกเดินกลับไปหาเพื่อนก่อนพวกเขาจะมองมาทางเธอ 

" ไหนบอกไปห้องน้ำ แล้วนี่อะไร " เตชิตถามพยักเพยิดมาที่น้ำมนต์ โรมไม่ตอบอะไรฉุดแขนของน้ำมนต์ให้นั่งลง 

" คุณ ฉันว่า -- "  

" ไอ้โรม นี่มันผู้หญิงคนที่นั่งตักแกเมื่อวานนี่หว่า " วายุร้อง น้ำมนต์หันขวับไปมองคนร้องทันที  

" เออ จริงด้วย " เตชิตเสริม " นี่ยังไงกันวะ "  

" เมื่อกี้พวกคุณพูดว่าอะไรนะคะ " น้ำมนต์เลิ่กลั่กมองคนนั้นทีคนนี้ทีแล้วหันกลับไปมองคนข้างๆเธอ รอยยิ้มของโรมกระตุกขึ้นเล็กน้อย " จริงเหรอ คุณ "  

" จริงสิครับ พวกผมยืนยันได้ " ทั้งเตชิตกับวายุบอกเป็นเสียงเดียว  

" เมื่อวานคุณคงเมาจนจำไม่ได้ล่ะสิว่าทำอะไรลงไปบ้าง " เตชิตถาม  

" คือ -- " น้ำมนต์ยิ้มแห้ง สีหน้ารู้สึกผิดไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะมาจุดใต้ตำตอแบบนี้ " ฉันขอโทษพวกคุณด้วยนะคะที่เมื่อวานฉันก่อเรื่องไว้ " 

เตชิตกับวายุพากันหัวเราะโบกไม้โบกมือไปมา "  ไม่เป็นไรหรอกครับ ได้คุณมาสร้างสีสันสนุกดีออกเนอะ ไอ้โรม" วายุว่า 

" พวกมึงสองคนสนุกกันแค่สองคนน่ะสิ " โรมหยิบถั่วหิมพานต์ในจานมาเขวี้ยงใส่เพื่อนสองคน  

" คุณ ฉันขอโทษ " น้ำมนต์ทำหน้าสำนึกผิดกับโรม " เมื่อวานฉันเมามากจริงๆเลยไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไป "  

" เอาไว้บิลค่าเสื้อที่คุณอ้วกใส่มาถึงเมื่อไหร่ ผมจะส่งไปเรียกเก็บกับคุณแน่! " โรมเข่นเขี้ยวจ้องตาดุใส่รอยยิ้มเจื่อนของน้ำมนต์  

" เอานี่! อย่าบอกนะว่ามานั่งตักแกอีกน่ะ " แมทที่พึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะถามทันทีที่เห็นน้ำมนต์ เพื่อนสองคนทั้งเตชิตและวายุรีบฟ้อง 

" ไอ้โรมมันไปตัดหน้าโต๊ะนั้นมา คงกลัวว่า -- " วายุหันกลับไปที่น้ำมนต์ " โทษที ไม่ได้ถามชื่อ คุณชื่ออะไรนะ " 

" น้ำมนต์ค่ะ "  

" อ่อครับ -- ผมวายุ นี่เตชิต ส่วนนี่แมท และคนที่คุณไปนั่งตักมันเมื่อวานชื่อโรมครับ " วายุยิ้มกริ่ม น้ำมนต์พยักหน้ายิ้มขัดเขินให้ทุกคน อยากให้วายุหยุดพูดเรื่องเมื่อวานนี่จริงๆเพราะตอนที่เธอหันไปทางโรมเธอกลับปั้นหน้าไม่ถูกรู้สึกกระอักกระอ่วนพิกล   

" ไอ้โรมมันเลยไปดึงน้ำมนต์มาจากไอ้พวกนั้นมานั่งกับเราแทนน่ะ " เตชิตสรุปใจความให้แมทฟัง 

" มาคนเดียวเหรอครับ น้ำมนต์ " แมทถาม น้ำมนต์ส่ายหน้า 

" ฉันมากับเจ๊หมอน เออ ไม่ใช่ คุณสมรน่ะค่ะ " 

" อ่อ -- คุณหมอนทอง " แมทพยักหน้ารับ " เห็นติดลูกค้าอยู่น่ะครับ ยังไงน้ำมนต์ก็นั่งกับพวกผมก่อนแล้วกัน ไอ้โรมทำถูกแล้วที่ให้คุณมานั่งด้วย ผู้หญิงนั่งคนเดียวในผับในบาร์อันตรายนะครับ ถึงที่นี่จะสกรีนลูกค้ามาแล้วแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไว้ใจใครได้ " แมทว่า ทั้งวายุและเตชิตพยักหน้าอย่างเห็นด้วยมีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละที่ยังคงนั่งไม่พูดอะไร ทั้งเตชิตและวายุต่างก็เป็นคนคุยสนุกพวกเขาสองคนชวนน้ำมนต์คุยจนเธอหัวเราะลั่นไปกับเรื่องตลกของทั้งคู่  

" โอ๊ย! ตลกจังค่ะ แบบนี้พวกคุณสองคนคงเข้าห้องปกครองเป็นว่าเล่นเลยสินะคะ "  

" เข้าบ่อยกว่าห้องเรียนอีกครับ " วายุว่ายิ้มๆ  

" แล้วนี่น้ำมนต์ทำงานอะไรอยู่เหรอครับ " เตชิตถาม 

" ฉันเป็นกราฟฟิคดีไซน์ค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำแล้ว " น้ำมนต์ตอบ 

" ทำไมล่ะครับ " แมทถามบ้าง  

" ฉันพึ่งลาออกจากบริษัทเมื่อวานนี้เองค่ะ " สีหน้าของน้ำมนต์เศร้า  

" เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ " วายุถามอย่างอยากรู้ น้ำมนต์ลังเลเธอไม่แน่ใจว่าการที่เธอพึ่งจะรู้จักพวกเขาสี่คนนี้แล้วเล่าเรื่องส่วนตัวของตัวเองออกไปมันจะสมควรหรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยอมเล่าออกไป 

" พอดีฉันมีปัญหาเรื่องงานออกแบบที่ส่งให้ลูกค้าน่ะค่ะ งานที่ฉันทำมันกลายเป็นของคนอื่น " น้ำมนต์มองปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมโต๊ะวงเหล้า พวกเขาหังด้วยอาการนิ่งเงียบ " ฉันรู้นะคะว่ามาเล่าให้คุณฟังแบบนี้ก็เหมือนเป็นการปรักปรำอีกฝ่ายทั้งๆที่ฉันเองก็ยังไม่มีหลักฐานว่าอีกฝ่ายเอางานฉันไปจริงๆหรือเปล่า หรือมันเกิดผิดพลาดตรงไหน ทำไมงานของฉันถึงไปอยู่ในมือคนอื่นได้ ฉันก็เลยขอให้หัวหน้าตัวเองตรวจสอบเรื่องนี้ก่อนที่จะส่งงานให้ลูกค้าแต่ปรากฏว่างานชิ้นนั้นถูกส่งไปหาลูกค้าเรียบร้อยแล้ว "  

" อ้าว แบบนี้งานชิ้นนั้นก็กลายเป็นคนอื่นที่ได้เครดิตไปน่ะสิครับ " วายุว่า  

" ค่ะ " น้ำมนต์ยอมรับ " ฉันโกรธมากและก็คิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงถูกเอาเปรียบอีกแน่ๆ ฉันก็เลย -- "  

" ลาออก "  

น้ำมนต์หันไปทางโรมทันทีที่เขาต่อประโยคให้เธอจนจบ เขายักไหล่พลางยกแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นดื่ม น้ำมนต์แอบส่งตาขุ่นให้กับท่าทีเย็นชาของโรม  

" แย่จังเลยนะครับ " เตชิตพูดอย่างเห็นใจ " งานออกแบบสินค้าเหรอครับที่น้ำมนต์คิดว่าโดนเพื่อนขโมยงานไป"  

" ไม่ใช่หรอกค่ะ เป็นงานออกแบบรีแบรนด์ให้กับห้างเก่าที่พึ่งถูกเทคโอเวอร์ไป -- หัวหน้าฉันรับงานนี้มาและให้ฉันกับเพื่อนร่วมงานอีกคนไปออกแบบมาแล้วมาคัดเลือกเพื่อส่งต่อให้กับลูกค้าอีกทีนึง แต่วันที่ส่งงานวันนั้นฉัน -- " น้ำมนต์ชายตามองไปทางโรม " เกิดอุบัติเหตุรถชนนิดหน่อยเลยไปเข้าประชุมไม่ทัน อีกฝ่ายเขาก็ผลงานของตัวเองนำเสนอไป ฉันมารู้อีกทีพวกเขาก็ส่งงานนั่นไปแล้ว "  

" งานรีแบรนด์ห้างเก่า!? " โรมถามน้ำมนต์ เขามองเธอตรงๆเป็นครั้งแรก " ห้างเก่าพันทิพาหรือเปล่าที่คุณกำลังจะหมายถึง " น้ำมนต์เม้มปากเบาๆไม่ยอมตอบ โรมเอาลิ้นดุนแก้มตัวเองลอบมองหน้าเพื่อนที่พากันมองมาที่เขา 

" รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณพูดอะไรออกมา อาจจะติดคุกได้เลยนะ ถ้าเรื่องที่คุณพูดมามันไม่จริงน่ะ "  

น้ำมนต์ขึงตาใส่ " ฉันสาบานเลยนะว่าเรื่องที่ฉันพูดมันเป็นเรื่องจริง งานนั่นมันเป็นงานของฉันไม่ใช่งานของลิซ่า"  

" คำสาบานมันเอามาใช้พิสูจน์ไม่ได้หรอกนะว่างานที่เพื่อนคุณส่งไปให้ลูกค้าเป็นงานของคุณจริงๆน่ะ หาหลักฐานมาอย่ามาอ้างลอยๆนะ น้ำมนต์ " โรมทำเสียงดุใส่ น้ำมนต์ขมวดคิ้วเธอไม่เข้าใจว่าโรมจะมาอารมณ์เสียใส่เธอเรื่องนี้ทำไม 

" ฉันต้องหาหลักฐานมาพิสูจน์ได้แน่ว่างานนั่นมันเป็นของฉัน! " น้ำมนต์แหวกลับรู้สึกโกรธที่โรมพูดแบบนั้นกับเธอ " ขอโทษค่ะ ฉันจะกลับบ้าน " เธอส่งสายตาบอกให้โรมขยับ เขายักไหล่พลางขยับขาออกเปิดทางให้น้ำมนต์เดินออกแต่เธอกลับสะดุดขาตัวเองแล้วล้มทับลงไปบนตัวของโรม 

" ว้าย! "  

" เฮ้ย! "  

" ตายจริง! นั่นแฟนเก่าคุณหรือเปล่าคะ เขตต์ " ทั้งน้ำมนต์และโรมหันกลับไปมองที่ต้นเสียง รวี แสงพิทักษ์เดินควงคู่มากับเขตต์ผู้ชายที่น้ำมนต์อยากจะหนีหน้าเค้าไปให้ไกลที่สุด " ไวไฟเหมือนกันะคะเนี่ย พึ่งโดนคุณเขี่ยทิ้งไปเมื่อวาน มาวันนี้ก็หาใหม่ได้แล้ว " รวีว่าปรายตามองน้ำมนต์ที่นั่งอยู่บนตักของโรมแต่เมื่อสายตาเธอมาเลื่อนมาที่โรมดวงตาของรวีก็วาวโรจน์ 

" อะไรกันน้ำมนต์ นี่ลืมพี่เร็วจังเลยนะครับ " เขตต์ว่าน้ำเสียงเยาะๆแต่สายตาของเขากลับไม่ชอบใจที่เห็นน้ำมนต์อยู่กับโรมเห็นได้ชัดว่าน้ำมนต์ดูต่างจากเวลาที่อยู่กับเขา น้ำมนต์รักนวลสงวนตัวจนน่าเบื่อ ตลอดเวลาที่คบกันมาจนถึงเมื่อวานนี้น้ำมนต์ไม่เคยยอมให้เขตต์ได้ทำอะไรเธออย่าว่าแต่มีอะไรกันเลย กอดหรือจูบเขตต์ก็ยังไม่เคยได้ทำแต่กับผู้ชายคนนี้น้ำมนต์กลับให้อีกฝ่ายแตะเนื้อต้องตัวได้  

" ได้ใหม่แบบนี้ก็ปล่อยเนื้อปล่อยตัวเลยเหรอ น้ำมนต์ "  

น้ำมนต์เม้มปากแน่นจ้องเขม็งใส่เขตต์ เธอพยายามลุกออกจากตัวของโรมแต่กลับถูกโรมรั้งแขนไว้ดึงให้เธอกลับไปนั่งตักเค้าตามเดิม " คุณ! " น้ำมนต์หันไปถลึงตาใส่โรม  

" แฟนเก่าคุณหรอ " โรมถาม น้ำมนต์ไม่ตอบไม่เข้าใจรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของโรมเลย เขาเกี่ยวแขนไว้รอบเอวของน้ำมนต์ยึดแขนอีกข้างของเธอไว้ไม่ให้เธอขยับ  

" คุณ! ปล่อยฉันนะ " น้ำมนต์กระซิบสั่งลอดไรฟัน โรมไม่สนใจ 

" ว่าไงครับ ที่รัก ผู้ชายคนนั้นแฟนเก่าคุณเหรอ " โรมถามย้ำ น้ำมนต์กัดปากแน่นไม่รู้ว่าโรมกำลังคิดจะทำอะไรเธอหันไปมองแมท เตชิตและวายุที่ต่างก็นั่งนิ่งสีหน้าของพวกเขาดูสนุกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนจะยอมพยักหน้ารับ  

" สวัสดีครับ " โรมทักทายเขตต์ด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม 

เขตต์พ่นลมฮึไม่สนใจคำทักทายของโรม " นี่ไปเจอน้ำมนต์ยังไงอะครับ ถึงได้มานั่งตักกันแบบนี้ได้ คุณไม่รู้เหรอครับว่าน้ำมนต์เค้ารักนวลสงวนตัวมากน่ะ " สายตาของเขตต์มองน้ำมนต์อย่างดูถูก 

น้ำมนต์มองดวงตาคู่นั้นกลับ ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเธอถึงได้รักผู้ชายคนนี้ได้ตั้งสี่ปี นัยน์ตาของเธอแดงก่ำกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลแต่จู่ๆน้ำมนต์ก็ต้องสะดุ้งกับหลังมือของโรมที่ไล้แตะลงมาที่หางตาของเธออย่างเบามือ เธอหันไปมองโรม 

" ก็ไม่รู้จนกระทั่งคุณบอกนี่แหละครับ " โรมตอบมองเขตต์ด้วยแววตาเย้ยหยัน " ขอบคุณนะครับที่มาบอกว่าเธอไม่เคยผ่านมือผู้ชายอย่างคุณมาก่อน "  

เขตต์ขบกรามเบาๆ จ้องเขม็งใส่โรมก่อนจะแค่นยิ้มออกมา สายตาเปลี่ยนไปจับจ้องที่น้ำมนต์แทน " คบกับน้ำมนต์ต้องทำใจหน่อยนะครับ เพราะเธอคงทำให้คุณเพลินไม่ได้ คุณจะนึกว่าคุณกำลังจูบกับท่อนไม้ที่ทั้งจืดชืดและแห้งเหี่ยว นอนกับตุ๊กตายางผมว่าคงเพลินกว่าเยอะครับ "  

น้ำมนต์ถึงกับหูอื้อตาลายกับคำพูดของอดีตคนรักที่ประณามเธอต่อหน้าคนอื่น ใบหน้าร้อนวาบ เธอเข้าใจแล้วว่าเวลาที่คนเราโกรธแล้วทำอะไรไม่ได้จนต้องร้องไห้ออกมามันเป็นยังไง มือที่จับเสื้อของโรมไว้กำแน่นโรมมองน้ำตาที่ไหลลงมาทางหางตาของน้ำมนต์ 

 " ปากพล่อยแบบนี้ ยังเป็นผู้ชายอยู่ป่าววะ " วายุโพล่งถามออกมาสีหน้าถมึงทึง  

" นั่นดิ! เก่งกับผู้หญิงเหรอ เจอพวกกูหน่อยมั้ย " เตชิตคำรามใส่ เขตต์หันมามองทั้งสองคน  

" จะเอามั้ยล่ะ " 

โรมยกมือห้ามทั้งคู่ เขาอุ้มน้ำมนต์ลงจากตัวแล้วลุกขึ้นยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างมองเขตต์อย่างเย็นชาแล้วเลยมองไปที่รวี " คุณคือคุณรวี แสงพิทักษ์สินะครับ " โรมถาม 

" ใช่ค่ะ " รวียิ้มหวานตอบ  

" ผมดีใจนะครับที่ได้เจอกับคุณในคืนนี้ คุณสวยเหมือนที่ทุกคนเค้าลือกันแต่น่าเสียดายคนสวยอย่างคุณน่าจะฉลาดเลือกผู้ชายหน่อยนะครับ "  

รอยยิ้มของรวีพลันวูบหายไปจากใบหน้า ขณะที่เขตต์แทบยืนไม่ติด " แกพูดบ้าอะไรวะ " เขตต์คำรามใส่ตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของโรมขึ้นมา 

" ก็พูดตามที่เห็นครับ " รอยยิ้มของโรมเย็นเหยียบ ในระหว่างนั้นการ์ดของไนท์คลับก็วิ่งเข้ามา 

" เกิดอะไรขึ้นครับ คุณแมท "  

" ผู้ชายคนนี้เมาน่ะช่วยพาออกไปที " แมทสั่ง 

" ครับ! "  

" เฮ้ย! อะไรวะ " เขตต์โวยวายหลังถูกการ์ดพาออกจากร้าน รวีเดินตามออกไปด้วยสีหน้าไม่พอใจ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้น้ำมนต์คว้าขวดเหล้าที่ตั้งอยู่มารินใส่แก้วตัวเองแล้วดื่มเพื่อดับความโกรธ 

" ท่าทางน้ำมนต์จะไม่ไหวแล้วมั้งเนี่ย " วายุกับเตชิตมองน้ำมนต์ที่นอนฟุบไปกับโซฟาหลังจากเจ้าตัวดื่มเหล้าของพวกเขาจนเกลี้ยงขวด 

" น้ำมนต์ " เตชิตเข้าไปสะกิด น้ำมนต์ปัดมือของเขาออกตอนนี้เธอทั้งปวดหัวและรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดร่างกายแทบขยับเขยื้อนไม่ไหว  

" ไหวหรือเปล่า น้ำมนต์ " วายุถาม  

น้ำมนต์พยักหน้าทั้งๆที่ตัวเองยังยกหัวไม่ขึ้น ทั้งเตชิตและวายุส่ายหน้าก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงน้ำมนต์ให้ลุกขึ้นนั่ง" ให้พวกเราไปส่งมั้ย "  

" ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่มึนหัวนิดหน่อย " น้ำมนต์ตอบพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแต่ทันทีที่ลุกขึ้นร่างของเธอก็ร่วงผล็อยเหมือนไม่มีกระดูกล้มใส่โรมที่เดินกลับมาที่โต๊ะพอดี เธอเงยหน้ามองโรม " โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ " เธอพูด โรมยกคิ้วมองน้ำมนต์ที่อาการเมาวันนี้ของเธอดูจะไม่บ้าบิ่นเท่ากับเมื่อวาน เขาประคองเธอไว้ 

" ท่าทางจะไม่ไหว ปล่อยให้กลับบ้านแบบนี้คงไม่รอดแน่ " วายุว่า 

" แล้วไอ้แมทมันไปไหน " โรมถาม 

" เห็นว่าจะไปตามผู้จัดการร้านที่เป็นเพื่อนของน้ำมนต์ให้มาพาน้ำมนต์กลับบ้าน "  

" ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้ค่ะ " น้ำมนต์หันมาทำตาเยิ้มใส่พวกเขา ก่อนจะเดินผละออกจากโรมแต่เดินไปได้แค่สองก้าวน้ำมนต์ก็ทรุดฮวบโชคดีที่โรมคว้าเอวเธอไว้ได้  

" อย่ามาทำเก่ง สภาพนี้ไม่ไหวหรอก " โรมว่าแล้วช้อนตัวน้ำมนต์ขึ้นอุ้มก่อนจะหันมาบอกกับเพื่อนสองคน " เดี๋ยวกูพากลับเอง ฝากบอกไอ้แมทด้วย " พูดจบโรมก็อุ้มน้ำมนต์เดินออกจากไนท์คลับไปที่รถของตัวเอง  

" ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ฉันกลับคนเดียวได้ " น้ำมนต์บอกกับโรมตอนที่เขาปล่อยเธอลง หัวของเธอโยกคลอนไปมานัยน์ตาหวานเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ปรือมองโรม " ให้ฉันกลับคนเดียวเถอะ " น้ำเสียงของเธอสั่น 

" สภาพคุณแบบนี้ผมว่าคุณได้ไปนอนเล่นที่โรงพยาบาลแน่ "  

" ช่างฉันเถอะน่า " น้ำมนต์โวยออกมาเบาๆก่อนจะหันหลังเดินตุปัดตุเป๋กลับไปที่รถของตัวเอง 

" ทำไมดื้องี้วะ " โรมคำรามออกมาก่อนจะก้าวเท้าตามหลังน้ำมนต์ไปอุ้มเธอขึ้นรถของเขาก่อนจะขับพาเธอไปส่งที่คอนโด กว่าที่โรมจะพาน้ำมนต์ขึ้นมาส่งบนห้องได้ก็เล่นเอาเขาเกือบหมดแรง โรมจัดการโยนน้ำมนต์ลงบนเตียงทันทีที่ถึงห้องนอนของเธอ คนเมาไม่รู้เรื่องไม่รู้สาแต่กลับรู้สึกเจ็บตอนที่ถูกโยนลงมาบนเตียง เธอแหวเสียงแหลมใส่โรม 

" เจ็บนะ คุณ! โยนมาได้ " น้ำมนต์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งโงนเงนไปมา โรมพ่นลมฮึใส่ 

" ผมส่งคุณถึงที่แล้วนะ ไปล่ะ "  

โรมหันหลังให้แต่กลับถูกน้ำมนต์ที่ลุกขึ้นมาดึงแขนไว้ เธอลงจากเตียง " ไม่ให้กลับ ฉันไม่ให้คุณกลับ " น้ำมนต์ร้องสีหน้าเปลี่ยนไป นัยน์ตายั่วยวน เธอตวัดแขนไว้รอบคอของโรม 

" นี่เพี้ยนอะไรของคุณอีก " โรมหงุดหงิดใส่เขาดึงแขนของน้ำมนต์ออกจากคอตัวเองพลางเอานิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของเธอ " ถ้ากินแล้วเมา เดือดร้อนคนอื่นขนาดนี้อย่ากิน! "  

" เน่คุณ " น้ำมนต์ชี้นิ้วใส่ใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับเทพเจ้าบรรจงปั้นมาให้อย่างดี ฤทธิ์ของเหล้าที่น้ำมนต์ดื่มเข้าไปทำให้เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังพูดอยู่กับใคร " ฉันน่ะไม่ใช่อย่างที่ไอ้บ้านั่นพูดนะ ฉันนี่! " น้ำมนต์ชี้นิ้วกลับมาที่ตัวเอง" เป็นผู้หญิงสวย เซ็กซี่มาก ร้อนแรงด้วย "  

โรมถลึงตาใส่ เขาอยากจะหัวเราะใส่ยัยขี้เมาตรงหน้าเขาจริงๆ " คุณเนี่ยนะ เซ็กซี่ ร้อนแรง "  

" อืม ~ ไม่ใช่ท่อนไม้ ไม่แข็งทื่อแบบที่ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นบอกแน่นอน ฉันทำได้มากกว่าตุ๊กตายางนะจะบอกให้ " น้ำมนต์ยิ้มหวานใส่โรมแต่สีหน้าของเธอกลับเศร้า โรมเห็นแล้วก็ยกมือขยี้ผมตัวเองรู้สึกหงุดหงิดที่ทุกครั้งเวลาเจอกับน้ำมนต์ทีไร เขาต้องเจอเรื่องชวนหัวเสียทุกทีสิน่า 

" บ้าแล้ว น้ำมนต์ คุณเมาไม่รู้เรื่องแล้วนะ " โรมว่า น้ำมนต์ส่ายหน้าเธอขยับเท้าเดินไปจับแขนของโรมไว้ 

" สัญญากับฉันนะว่า อึก! " น้ำมนต์สะอึกออกมาแต่ถึงอย่างนั้นความพยายามในการพูดก็ยังคงมีอยู่ " จะทำให้ฉันมีความสุขในคืนเน่!! " 

น้ำมนต์ไม่พูดเปล่ามือของเธอก็ปลดกระดุมเดรสเชิ้ตเปิดไหล่อย่างเชื่องช้า นัยน์ตาหวานฉ่ำเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กำลังเชื้อเชิญอีกฝ่ายที่เอาแต่ยืนนิ่งมาตั้งแต่เมื่อกี้ โรมเอาลิ้นดุนแก้มตัวเองออกอาการไม่ชอบใจที่จู่ๆก็ถูกอีกฝ่ายสั่งแถมยังมายั่วเขาอีก และดูวิธีที่ยัยนี่ยั่วสิเด็กอนุบาลชัดๆ โรมแค่นยิ้มใส่น้ำมนต์ที่พยายามถอดเดรสออกจากตัวอย่างทุลักทุเล 

" เห็นแบบนี้แล้วใครจะไปมีอารมณ์วะ " โรมบ่นออกมาเดินเข้าไปประคองน้ำมนต์ " ไปนอนที่เตียงเลย ผมจะกลับบ้านแล้ว " เขาถามเธอแต่ตาเจ้ากรรมดันมองต่ำไปที่เนินอกขาวที่เบียดตัวกันในบราเซียลูกไม้สีดำ ผิวขาวเนียนจนอยากจะสัมผัสมันด้วยริมฝีปากของตัวเอง โรมหยุดคิดแค่นั้นก่อนจะสะบัดความคิดออกจากหัวไป  

" ม่ายอาว ไม่ให้กลับ " น้ำมนต์ดิ้นออกแต่ดันสะดุดขาตัวเองล้มหงายหลังไปที่เตียงมือของเธอคว้าเสื้อของโรมไว้จนเขาล้มทับใส่น้ำมนต์ จมูกของเขากดทับลงบนแก้มนุ่มๆที่ส่งกลิ่นหอมออกมาเหมือนแป้งเด็ก 

" เฮ้ย! ขอโทษ " โรมรีบผุดลุกออกจากตัวน้ำมนต์ทันทีแต่น้ำมนต์กลับดึงเสื้อของเขาไว้ 

" อย่าไปนะ! " เธอร้อง ร้องจริงๆแบบที่ร้องไห้ออกมานัยน์ตาแดงก่ำของเธอมองโรมอย่างอ้อนวอน " คืนนี้ช่วยทำให้ฉันมีความสุขได้มั้ย ฉันขอร้อง " น้ำมนต์ยกท่อนแขนขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองไว้ มือที่สั่นเทาอีกข้างกำเสื้อของโรมแน่น  

โรมมองน้ำมนต์นิ่งก่อนจะจับมือที่สั่นเทาของเธอไว้ " แน่ใจเหรอว่าจะให้ฉันทำ " โรมเปลี่ยาเรียกตัวเองว่าฉันแทน น้ำมนต์พยักหน้าทั้งๆที่ยังมีท่อนแขนวางอยู่บนใบหน้ามีน้ำตาไหลมาตามแก้มนวล โรมยิ้มฮึก่อนจะโน้มตัวเข้าจูบซับน้ำตาอย่างแผ่วเบา 

" ชื่ออะไร เธอน่ะ " เขาถามชื่อย้ำกับน้ำมนต์ราวกับจะหยอกล้อเธอ เขาแตะริมฝีปากไปทั่วแก้มของน้ำมนต์ มือของเขาเลื่อนไปจับแขนของน้ำมนต์ออกจากใบหน้า โรมมองน้ำมนต์ได้อย่างถนัดตา 

" น้ำมนต์ " น้ำมนต์ตอบรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกตอนที่โรมจูบที่แก้มของเธอ สายตาของเขาเหมือนกำลังจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว  

โรมเหยียดยิ้มพลางยันกายขึ้นแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก " โรมคือชื่อของฉันและจะเป็นชื่อเดียวในคืนนี้ที่เธอต้องเรียก เข้าใจมั้ย น้ำมนต์ " พูดจบโรมก็ปิดปากน้ำมนต์ไม่ให้เธอส่งเสียงสะอื้นออกมา  

 

 

 

********* 

งู้ยยยยยยย เอาแล้ว พี่โรมเค้ารุกแล้วค่าาาท่านผู้ชม ^^  

ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่กันด้วยนะคะ  

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการรอคอยมและทุกข้อความของทุกคนมากนะคะ 

แล้วเจอกันน้า  

       

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว