email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

กักตัว ไม่กักใจ -​ตอนที่ 1 พัสดุที่หายไป

ชื่อตอน : กักตัว ไม่กักใจ -​ตอนที่ 1 พัสดุที่หายไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.พ. 2564 10:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กักตัว ไม่กักใจ -​ตอนที่ 1 พัสดุที่หายไป
แบบอักษร

ตอนที่ 1 พัสดุที่หายไป

“เฮ้อออ คิดถึงสไปรท์บนเครื่องจังเลย~”

ดวงตากลมโตเหม่อมองจุดเล็ก ๆ ที่กำลังเคลื่อนที่อยู่บนท้องฟ้าแล้วพึมพำออกมาแผ่วเบาด้วยความอาลัยอาวรณ์

ก่อนจะเอนกายลงนอนแผ่บนเสื่อด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เมื่อหวนนึกไปถึงเหตุผลหลักที่ทำให้เธอต้องกลายสภาพเป็นคนว่างงานแล้วนั่งจุ้มปุ้มอยู่ในสวนหน้าบ้านแบบนี้วันแรกของปี ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ควรจะเป็นเวลาที่เธอกำลังวิ่งลั้นลาท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยปราย ณ ต่างประเทศ

‘มากันครบแล้วเนอะ พี่จะขอพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน พี่....มีความจำเป็นต้องปิดบริษัท เลยอยากจะขอความร่วมมือจากทุกคนช่วยเซ็นใบลาออกให้หน่อย’

เนื่องจากเนื้องานหลักของเธอคือการดูแลด้านเอกสารวีซ่าและจัดทริปเพื่อพาคนไทยไปเที่ยวในต่างแดน แต่ด้วยพิษของโรคระบาดที่เกิดขึ้น ทำให้ทุกแพลนการเดินทางในตารางของปีนี้ถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด

ในช่วงที่เกิดข่าวแรก ๆ ทุกคนต่างก็พยายามประคับประคองเพราะคิดว่าทุกอย่างมันคงจะดีขึ้น ทว่ายิ่งเวลาผ่านไปสถานการณ์ก็ยิ่งย่ำแย่ลง เศรษฐกิจซบเซาและขาดเงินทุนมาหมุนเวียนเพื่อจ่ายเงินเดือนให้พนักงาน อดทนได้เพียงครึ่งปีบริษัทก็ปิดตัวลงในที่สุด

เมื่อไม่มีแม้กระทั่ง Work from home ให้ต้องทำเยี่ยงคนอื่น แถมแนวทางที่ทุกอย่างจะฟื้นตัวกลับมาเหมือนเดิมก็คงอีกนานแสนนาน ปาลิดาจึงแทบไม่มีอะไรให้ทำเลยในช่วงที่ต้องกักตัวตามคำประกาศสั่งการ

นอนเกลือกกลิ้งไปมาอยู่พักใหญ่ปาลิดาก็หยัดกายลุกขึ้นนั่งพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อก แววตาฉงนจ้องมองตัวเลขบนมุมขวาของหน้าจอแล้วขมวดคิ้วแน่นเมื่อพบว่าเวลานี้ใกล้จะสี่โมงเย็นเต็มทีแล้ว

“ทำไมของยังไม่มาส่งอีกนะ”

ปาลิดาพึมพำด้วยความไม่เข้าใจ ปลายนิ้วเรียวจิ้มเปิดแอปพลิเคชันขึ้นมาเช็กช่องทางติดตามพัสดุอีกครั้ง พลันดวงตากลมก็เบิกกว้างขึ้นเป็นประกายแวววับเมื่อคำว่า ‘กำลังนำส่ง’ ถูกเปลี่ยนเป็น ‘การขนส่งสำเร็จแล้ว’

“สงสัยอยู่ที่นิติแน่เลย”

ปาลิดาฉีกยิ้มกว้างพลางลุกขึ้นปัดเศษหญ้าออกจากกางเกงขายาวตัวเก่ง ก่อนมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานของนิติบุคคลของหมู่บ้านด้วยสีหน้าเปี่ยมหวัง ทว่าเมื่อโผล่หน้าเข้าไปแจ้งเรื่องที่ติดต่อ รอยยิ้มก็จางหายไปจากใบหน้า

“บ้าน 15 มีแค่นี้จริง ๆ ครับ”

“อ่า ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

ใบหน้าหวานม่อยลงทันทีที่ฟังจบ ปาลิดาคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางยื่นมือไปรับเอาซองจดหมายจำนวนหนึ่ง ก้มหัวลงเล็กน้อยแทนคำลาก่อนจะถอยออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง

คิ้วเรียวขมวดมุ่นยุ่งเหยิงขณะพยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ในช่วงสามวันที่ผ่านมาระหว่างที่เดินลากเท้ากลับมายังบ้านพัก

เธอนั่งปักหลักที่สวนหน้าบ้านเพื่อรอรับพัสดุเครื่องสำอางเซตใหม่ที่สั่งพรีออเดอร์มาได้สามวัน แต่ก็ยังไม่ไม่เห็นแม้แต่เงาของพนักงานขนส่ง เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาส่งในช่วงที่เธอไม่อยู่ แถมเธอก็กดดูช่องทางติดตามพัสดุอยู่ตลอด มีหรือที่เธอจะพลาด

เอ๊ะ! หรือว่าจะไปส่งผิดบ้านอีกแล้วนะ?

คิดดังนั้นขาเรียวก็หยุดชะงัก ก่อนก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตูรั้วใหญ่พร้อมกับสอดส่ายสายตาเข้าไปสำรวจบริเวณหน้าประตูกระจกของบ้านหลังที่อยู่ติดกัน

โฮ่ง!

กลุ่มก้อนขนสีขาวส่งเสียงร้องเรียกก่อนจะวิ่งปรี่เข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น แต่เพราะความไม่สัมพันธ์กันระหว่างช่วงขาและความเร็วส่งผลให้ขาป้อม ๆ พันกันจนล้มกลิ้งอย่างหมดท่า กว่าจะมาถึงหน้ารั้วได้ก็กลิ้งคลุกฝุ่นไปหลายตลบ

“จะรีบไปไหนคะเจ้าแง่งขิง~”

ปาลิดาหลุดหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้นพลางยื่นมือเข้าไปหยอกล้อกับสุนัขพันธุ์แจ็ครัสเซลล์เทอร์เรียที่วิ่งมาต้อนรับ แง่งขิงเป็นฉายาที่เธอตั้งให้เพราะชื่อเล่นจริง ๆ ของเจ้าตัวนี้คือคูเป้ เดาว่าเจ้าของตัวจริงคงได้แรงบันดาลใจการตั้งมาจากรถยนต์

“ไง~ พี่ปุ้ยไปไหนคะ หิวไหม กินข้าวหรือยัง”

ปาลิดาเอ่ยถามเจ้าก้อนขนเสียงอ่อนเสียงหวาน มือเล็กลูบไล้ไปตามขนหนานุ่ม ก่อนจะลงเล็บเกาลงตรงช่วงสะโพกให้เมื่อเจ้าตัวหันก้นมาให้อย่างรู้งาน

หงิงหงิง~

เสียงครางดังขึ้นเป็นระยะพลางขยับตัวขยุกขยิกให้เธอเกาให้ตรงจุดที่ต้องการ เรียกรอยยิ้มเอ็นดูให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าไม่จาง

“รอแป็บน้า เดี๋ยวพี่ไปเอาขนมมาให้”

 

 

*********

พระเอกเรื่องนี้คือเจ้าแง่งขิง เอ้ยยย  ไม่ใช่! 5555

ความคิดเห็น