ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น : #กลซ่อนรัก#โรม#อิสระ#น้ำมนต์#นิลเนตร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

 

 

กลซ่อนรัก บทที่ 1 

 

 

 

 

 

" สุขสันต์วันเกิดนะ น้ำมนต์ ขอให้ลูกแม่มีความสุขมากๆ คิดอะไรก็ขอให้สมหวังทุกอย่างเลยจ้ะ "  

" ป้าก็ขอให้น้ำมนต์มีสุขภาพแข็งแรง ผู้ใหญ่รักและก็เมตตาเรามากๆด้วยนะ "  

" ฉันก็ขอให้เธอมีความสุขมากๆ ทำอะไรก็คิดหน้าคิดหลังให้ดีๆ ไม่ใช่เด็กแล้วนะ และฉันก็หวังว่าไอ้เบื้อกนั่นจะมาขอเธอแต่งงานเร็วๆนี้เหมือนกัน -- โอ๊ย! "  

น้ำมนต์ขำพรืดออกมาหลังเห็นพี่ชายตัวเองนะโมถูกป้าดาวเรืองฟาดมือไปที่ต้นแขน  

" พูดจาอะไร นะโม น่าเกลียดจริงเลย " ดาวเรืองเอ็ดใส่หลานชายตัวเอง น้ำมนต์โบกมือไปมา 

" ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเรือง น้ำมนต์ก็อยากให้พรของพี่ปากเสียคนนี้เป็นจริงเหมือนกันค่ะ " น้ำมนต์ยิ้มแฉ่งใส่หน้ากล้อง เช้าวันนี้ครอบครัวของเธอทั้งแม่กล้วยไม้ ป้าดาวเรือง และพี่ชายนะโมต่างกฌวิดีโอคอลล์มาหาเธอเพื่ออวยพรวันเกิดให้เธอ 

" ตายจริง! แม่กล้วยไม้ ดูแม่ตัวดีของเธอพูดเข้าสิ " ดาวเรืองแหวใส่ " เป็นผู้หญิงยิงเรือต้องสงวนท่าทีไว้สิยะ จะไปแสดงกิริยาออกนอกหน้าใส่ผู้ชายแบบนั้น เดี๋ยวเค้าก็จะหาว่าเราอยากจะแต่งงานจนตัวสั่นหรอก แม่น้ำมนต์! " ดาวเรืองกรีดเสียงแหลมออกมา น้ำมนต์หัวเราะฮึออกมา 

" ก็น้ำมนต์อยากแต่งงานจนตัวสั่น ~ แล้วนิคะ " น้ำมนต์แกล้งทำตัวสั่นผ่านหน้ากล้อง ออกมาทำเอาคนในบ้านสวนนี้มีรักขำพรืด 

" แหม เด็กคนนี้มันน่าตีจริงๆ ถ้าอยู่ใกล้ป้าจะเอามือฟาดก้นให้ พูดจาอย่างกับไม่ใช่ผู้หญิง " ดาวเรืองบ่นพลางส่ายหัว  

" ก็ไอ้น้ำมนต์มันไม่ใช่น่ะสิครับ ป้าเรือง มันเป็นผู้ชายปลอมตัวไปเป็นผู้หญิงต่างหาก! " นะโมว่า 

" พี่นะโมเงียบไปเลยนะ " น้ำมนต์ทำเสียงดุใส่พี่ชายตัวเอง 

" พอได้แล้ว! เราสองคนนี่จริงๆขนาดว่าอยู่กันคนละที่ยังจะตีกันอีก " กล้วยไม้เอ็ดใส่ลูกชายลูกสาวของตัวเอง " ก็อย่างที่ป้าเรืองว่านั่นแหละ น้ำมนต์ เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็กศึกษากันให้แน่ใจว่าเรากับเขาจะสามารถใช้ชีวิตคู่ไปด้วยกันได้ "  

" น้ำมนต์ก็ไม่ได้รีบร้อนแบบนั้นหรอกนะคะ แม่ แต่น้ำมนต์กับพี่เขตต์เราดูใจกันมาสี่ปีเลยสงสัยว่าคนเราจะแต่งงานกันต้องใช้เวลานานขนาดไหนเราถึงจะได้แต่งงานกับคนที่เรารัก " น้ำมนต์ว่า ทางฝั่งที่อยู่ปลายทางทั้งกล้วยไม้และดาวเรืองมองหน้ากันแต่ยังไม่ทันได้พูด นะโมก็ชิงพูดตัดหน้าไปก่อน 

" มันเคยถามแกบ้างหรือยังว่าอยากใช้ชีวิตคู่ด้วยกันหรือเปล่า "  

น้ำมนต์เงียบ คนเป็นพี่รุกไล่ต่อ " มีแต่แกถามมันใช่มั้ยล่ะ แล้วมันตอบแกว่าไง ไอ้น้ำมนต์ " 

" พี่เขตต์บอกว่าเค้าอยากสร้างเนื้อสร้างตัวอีกหน่อย แล้วถึงจะคิดเรื่องแต่งงาน "  

นะโมพ่นลมฮึ " นี่มันพูดประโยคนี้กับแกมากี่ครั้งล่ะ จนตอนนี้มันเป็นผู้จัดการฝ่ายสินทรัพย์ของยูนิตี้ แอดวานซ์ชิลด์บริษัทที่ปรึกษาการเงินที่ใหญ่ที่สุด มีทั้งตำแหน่งมีทั้งบ้านมีทั้งรถ แล้วมันจะยังรอสร้างตัวอะไรอีกถ้าไม่ใช่เพราะว่ามันมะ -- โอ๊ย! "  

ดาวเรืองกระทืบไปที่เท้าของหลานชายพลางส่งสายดุใส่ ตัวกล้วยไม้เองก็หันไปตีลูกชายเบาๆ  

" อะไรครับเนี่ย " นะโมกระซิบเสียงเขียวถาม 

" ตาเขตต์คงอยากให้รากฐานมันมั่นคงกว่านี้เค้าถึงยังไม่ได้พูดอะไรออกมาน่ะสิ แม่กล้วยไม้เค้าพูดถูกแล้วนะน้ำมนต์ เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็กที่คิดจะแต่งก็แต่งกันได้ปุ๊บปั๊บซะเมื่อไหร่ คงต้องใข้ระยะเวลาดูใจกัน "  

" แม่ว่าหนูกับตาเขตต์ยังมีเวลาที่จะดูใจกัน ถ้ามันจะใช่ก็คือใช่ แต่ถ้าไม่ -- " กล้วยไม้นิ่งไปหันไปมองหน้าดาวเรืองกับนะโม " แต่ถ้าจะไม่ใช่คู่กันเราก็ต้องปล่อยไปนะ น้ำมนต์ "  

น้ำมนต์นิ่วหน้ากำลังสำรวจตัวเองในกระจกตอนเช้าก่อนออกไปทำงานเลยไม่ทันได้มองสีหน้าเป็นห่วงของคนทั้งสาม " ทำไมแม่พูดจาแปลกๆจังคะ มีอะไรหรือเปล่า " เธอยื่นหน้ากลับมาที่กล้อง 

" ไม่มีอะไรจ้ะ แม่ก็แค่จะบอกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่บางทีคนที่เราคิดว่าใช่อาจไม่ใช่ และในเมื่อมันไม่ใช่ก็ต้องปล่อยเขาไป "  

" ตายจริง แม่กล้วยไม้ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะใหญ่ " ดาวเรืองรีบแทรกเพราะกลัวน้ำมนต์จะถามจี้อีก " เอาเป็นว่าเรื่องหนูกับตาเขตต์ก็ดูใจกันไปก่อนแล้วกัน "  

" ฉันจะบอกอะไรแกให้นะ น้ำมนต์ -- ผู้ชายอย่างพวกพี่ถ้าคิดจะแต่งงานกับคนที่รัก พี่จะรีบมาขอกับผู้ใหญ่และทำให้มันถูกต้อง ส่วนประเภทอิดออดน่ะมันก็ -- โอ๊ย! อีกแล้ว "  

น้ำมนต์จ้องใส่หน้าจอมือถือตัวเองเห็นป้าดาวเรืองของเธอฟาดมือไปที่ต้นแขนซ้ำอีกรอบดังป้าบใหญ่  

" เกิดอะไรขึ้นคะ ป้าเรือง แม่ " น้ำมนต์ถาม 

" ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เออว่าแต่เช้านี้ใส่บาตรแล้วหรือยัง " กล้วยไม้ถาม 

" ไปใส่มาแล้วค่ะ พี่เขตต์ไม่รับสายน้ำมนต์น่ะค่ะ สงสัยเมื่อคืนคงนอนดึกอีกเหมือนเคย "  

กล้วยไม้ลอบมองดาวเรืองทีนะโมที พี่ชายตัวดีจะอ้าปากพูดออกมาก็ถูกดาวเรืองชิงตัดหน้า " แล้วเย็นนี้จะกลับมากินข้าวที่บ้านมั้ย ป้าจะได้ทำของโปรดเอาไว้ฉลองวันเเกิดเรา "  

" ไม่เป็นไรค่ะ ป้าเรือง วันนี้น้ำมนต์คงไม่ได้กลับบ้านสวนเรา งานเยอะมากเลยค่ะวันนี้น้ำมนต์ต้องเสนองานโฆษณารีแบรนด์ของห้างพันทิพาด้วย -- เดี๋ยว น้ำมนต์เปลี่ยนปิดวิดีโอคอลล์นะคะ " น้ำมนต์ว่ากดปิดวิดีโอ มือไขว้คว้าหยิบกระเป๋าสะพายกับกระเป๋าโน๊ตบุคขึ้นมาเตรียมตัวออกจากคอนโด 

" เรื่องกลับบ้านไปฉลอง น่าจะเป็นวันศุกร์นี้นะคะ เดี๋ยวน้ำมนต์ชวนพี่เขตต์ไปทานข้าวที่บ้านสวนของเราด้วยค่ะ"  

" ตกลงจ้ะ ไว้เจอกันนะ น้ำมนต์ " แม่กล้วยไม้ว่า " แล้ววันนี้ก็เป็นวันดีของลูก ขอให้การเสนองานของลูกสำเร็จอย่างที่ลูกตั้งใจนะ น้ำมนต์ "  

" ขอบคุณมากค่ะ แม่ -- ป้าเรือง พี่นะโม! น้ำมนต์ไปทำงานก่อนนะคะ แล้วศุกร์นี้เจอกันค่ะ " น้ำมนต์วางสายจากที่บ้านไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นคิ้วของเธอก็ยังขมวดไม่หาย น้ำมนต์รู้สึกแปลกๆที่ช่วงหนึ่งเดือนมานี้ที่บ้านสวนนี้มีรักจะโทรหาเธอทุกเช้า ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้จะโทรหาเธอแค่สองถึงสามครั้งต่อสัปดาห์เท่านั้น 

น้ำมนต์ยกข้อมือดูเวลาบนนาฬิกาอีกครั้งระหว่างทางที่เดินไปที่รถของตัวเองน้ำมนต์กดเช็คข้อความในมือถือของเธอเป็นรอบที่สามก็ยังไม่ปรากฏข้อความของคนที่เธอเฝ้ารอ 

" ไปไหนของเขานะ ทำไมเงียบไปเลย " น้ำมนต์บ่นกับตัวเองก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกจากคอนโดของตัวเองไปช่วงระหว่างทางที่น้ำมนต์ขับรถมาทำงานเธอลองส่งข้อความหาเขตต์หวังในใจว่าเขาคงจะตอบเธอกลับมาเพราะเขตต์เองก็ไม่เคยส่งข้อความตอบกลับช้าเหมือนกัน แต่ว่าครั้งนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้น  

หนึ่งเดือนมานี้ไม่ใช่กับแม่ ป้าหรือพี่ชายเธอที่พูดจาแปลกๆกับเธอ แต่ยังมีพี่เขตต์แฟนรุ่นพี่ของเธออีกคนที่ทำตัวแปลกๆ ไม่สิ เรียกว่าน่าจะเปลี่ยนไปมากกว่า   

น้ำมนต์กับเขตต์คบหากันมาตั้งแต่เธอเรียนจบ เขตต์เป็นเพื่อนในคณะเดียวกับพี่ชายของน้ำมนต์ เขตต์เป็นผู้ชายใจดี อบอุ่น สุภาพและก็อ่อนโยนราวกับพระเอกที่หลุดออกมาจากในนิยาย น้ำมนต์ตกลงเป็นแฟนกับเขตต์ทันทีที่เค้าขอคบกับเธอ พี่เขตต์คอยดูแลและเอาใจใส่เธออยู่ไม่ห่าง ทั้งไปรับไปส่งเธอ พาไปกินข้าว ดูหนังแต่ทั้งหมดนี้ความสม่ำเสมอของมันกลับลดลงเรื่อยๆหลังจากที่เขตต์เข้าทำงานที่ยูนิตี้ แอดวานซ์ ชิลด์บริษัทที่ปรึกษาการเงินที่มีชื่อเสียง ทำให้เขตต์ยุ่งกับการทำงานตลอดแทบจะทุกวันจนไม่มีเวลาให้เธอ 

อันที่จริงแล้วงานของน้ำมนต์เองก็ทำให้เธอมีเวลาเจอกับเค้าน้อยลงด้วยเหมือนกัน น้ำมนต์ 

น้ำมนต์คอยชำเลืองมองมือถืออยู่ตลอดระยะเวลาที่เธอขับรถ สุดท้ายแล้วน้ำมนต์ก็ตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกทั้งๆที่เธอพึ่งประกาศกับเพื่อนสนิทอย่างฟูจิไปว่าเธอจะไม่ยอมเป็นผู้หญิงประเภทที่คอยโทรตามจิกแฟนอยู่ตลอดเวลาแน่ แต่วันนี้เป็นวันเกิดของเธอนะทำไมพี่เขตต์ถึงไม่ส่งข้อความหรือโทรศัพท์มาอวยพรวันเกิดเธอเลยน้ำมนต์คิดอย่างน้อยใจ 

มือข้างหนึ่งของน้ำมนต์จับพวงมาลัยไว้ ส่วนอีกข้างก็กดมือถือตัวเองไปด้วย ตาสองข้างชำเลืองมองทางข้างหน้าสลับกับหน้าจอมือถือตัวเองจังหวะที่เธอกำลังจะยกมือถือมาแนบหูนั้นมือถือก็ลื่นหลุดออกจากมือทำให้น้ำมนต์ต้องรีบคว้าไว้แต่เคราะห์ซ้ำมือที่จับพวงมาลัยอีกข้างเผลอหักเข้าซ้ายอย่างไม่ตั้งใจ 

 

โครม! 

 

เฮ้ย! 

 

ปี้นนนนน!! 

 

เสียงแตรยาวดังลั่นถนน รถที่สัญจรไปมาต่างก็เลี้ยวรถหลบหลีกรถยนต์สองคันที่จอดแน่นิ่งสนิทกลางถนน  

" ตายแล้ว! ไอ้น้ำมนต์! " น้ำมนต์รีบปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยแล้วลงรถมาพร้อมกับคู่กรณีของเธอที่ลงมาจากรถอีกคน เธอมองสภาพรถยนต์ขนาดเล็กของเธอที่กันชนหน้ายุบ ไฟหน้าแตกละเอียด ขณะที่สายตาเลื่อนไปมองรถคู่กรณีแค่เห็นตราสัญลักษณ์น้ำมนต์ก็เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ 'นี่มันรุ่นใหม่ล่าสุดเลยนิหน่า ตายแน่ น้ำมนต์เอ้ย' 

" ขับรถยังไง ทำไมไม่มองทาง! " คู่กรณีถามเสียงเข้มใส่ 

" ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ " น้ำมนต์ยกมือไหว้ขอโทษอีกฝ่าย " พอดีฉันทำมือถือหล่นก็เลย -- " 

" ทำมือถือหล่น!? " ร่างสูงออกอาการไม่สบอารมณ์ เขาพ่นลมฮึจ้องเขม็งใส่น้ำมนต์ " นี่เล่นมือถืออยู่ใช่มั้ยถึงได้ทำมือถือหล่นน่ะ " 

น้ำมนต์อึกอักไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดแบบนี้ออกมา " คือฉัน -- " น้ำมนต์หน้าซีด เธอยกข้อมือดูเวลาบนนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง " โอ๊ย! แย่แล้วจะทันมั้ยเนี่ย " น้ำมนต์พึมพำออกมา 

" แจ้งตำรวจดีมั้ย เล่นมือถือขณะขับรถจนเกิดอุบัติเหตุโทษที่เมืองไทยนี่เท่าไหร่กัน " เขาถามมองตำรวจจราจรที่กำลังวิ่งข้ามถนนมา " นั่น!ตำรวจมาพอดี " 

" เฮ้ย! คุณอย่า!! " น้ำมนต์รีบคว้าแขนของอีกฝ่ายมองเขาอย่างอ้อนวอน " ฉันขอโทษจริงๆ คุณอย่าพูดเรื่องนี้เลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ "  

" รถเกิดอุบัติเหตุใช่มั้ยครับ " ตำรวจจราจรทำท่าตะเบ๊ใส่ 

" ครับ คือ -- "  

น้ำมนต์บีบแขนของชายร่างสูงที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบรนด์ดัง เขาหันมามองเธอ น้ำมนต์ส่งสายอ้อนวอน อีกฝ่ายยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาก่อนจะถอนหายใจออกมาทอดใหญ่ 

" ครับ -- เรียกประกันสิ! ยืนมองอยู่นั่น รถมันไม่ได้คืนสภาพได้เองนะ คุณ " น้ำเสียงดุดันฟาดใส่น้ำมนต์จนน้ำมนต์สะดุ้งโหยง 

" ค่ะ ค่ะ " น้ำมนต์รีบวิ่งไปที่รถหยิบมือถือที่ตกอยู่ข้างเบาะขึ้นเพื่อจะกดโทรออก " อ้าวเฮ้ย! " น้ำมนต์พยายามกดเปิดปิดมือถือตัวเองแต่ก็ไม่มีการตอบสนอง  

" ว่าไง คุณ! โทรหรือยัง " คนถามตะโกนถามมา คิ้วของเขายิ่งขมวดกันแน่นขึ้น " ผมต้องรีบไปประชุมนะ " 

" เป็นยังไงครับ คุณผู้หญิง ติดต่อประกันได้หรือยังครับ " ตำรวจจราจรเองก็เข้ามาที่เกิดเหตุช่วยเคลียร์เส้นทางจราจรในชั่วโมงเร่งด่วนแบบนี้ให้  

" คือขอโทษนะคะ พอดีมือถือน่าจะแบตหมดเลยยังติดต่อไม่ได้ จะรบกวนขอยืมมือถือหน่อยได้มั้ยคะ " น้ำมนต์ยิ้มเจื่อนมองตำรวจจราจรทีมองคู่กรณีของเธอที 

" ขอโทษครับ มือถือของผมอยู่ที่ป้อมครับ -- คุณผู้ชายพอจะให้คุณผู้หญิงยืมมือถือได้มั้ยครับ " 

น้ำมนต์ไม่กล้าสบตาที่มองเธอมาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอ อีกฝ่ายขบกรามแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะยื่นมือถือส่งให้น้ำมนต์โทรศัพท์หาประกัน ไม่นานประกันของทั้งสองฝ่ายก็เข้ามาเคลียร์เหตุการณ์จนเรียบร้อย 

" เรียบร้อยแล้วนะครับ คุณอิสระ นี่กุญแจรถสำหรับไว้ใช้ชั่วคราวก่อน "  

" ขอบคุณครับ " โรมรับกุญแจรถมาก่อนจะเดินไปขึ้นรถคันใหม่เอี่ยมอีกคันจากนั้นก็ขับรถออกไปโดยไม่สนใจโจทก์ของเขาอีก ขณะที่น้ำมนต์ได้แต่ยกมือไหว้ขอโทษเจ้าหน้าที่ประกัน 

" ต้องขอโทษด้วยนะคะ " 

" ไม่เป็นไรครับ ยังไงครั้งหน้าก็ขับรถด้วยความระมัดระวังนะครับ " 

" ค่ะ แล้วทางฝ่ายนั้นต้องการเรียกร้องอะไรเพิ่มมั้ยคะ " น้ำมนต์ถาม เจ้าหน้าที่ประกันอีกฝ่ายเดินเข้ามา 

" ถ้าทางคุณอิสระต้องการเรียกร้องอะไรเพิ่ม ทางเราจะติดต่อไปนะครับ คุณนิลเนตร " 

" ได้ค่ะ "  

กว่าที่น้ำมนต์จะมาถึงออฟฟิศการประชุมเรื่องงานรีแบรนด์ห้างพันทิพาก็จบลงไปแล้ว " เฮ้ย! น้ำมนต์ทำไมสภาพแกเยินขนาดนั้นอ่ะ " ฟูจิถามทันทีที่เห็นน้ำมนต์มาถึง " แล้วนี่เป็นอะไรทำไมต้องปิดมือถือด้วย พี่ฟิลหัวลุกเป็นไฟตอนที่พยายามติดต่อแกแล้วติดต่อไม่ได้ -- อ้าว! แล้วนั่นแกจะไปไหน "  

" ไปหาพี่ฟิลน่ะสิ เดี๋ยวมา " น้ำมนต์ว่าหยิบโน๊ตบุคขึ้นมาพลางสวมป้ายพนักงานลงไปในคอแล้วจัดผมยุ่งเหยิงให้เข้าที่ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไปชั้นสองตรงไปห้องผู้จัดการของบริษัทแม๊กซ์เวลล์ทันที  

" เดี๋ยว! ไอ้น้ำมนต์ ฉันจะบอกแกว่า -- "  

" ไม่ได้บอกไปเหรอ ฟูจิ " ตุ้มสาวห้าวเดินมาที่โต๊ะมองตามน้ำมนต์ที่เดินลิ่วๆขึ้นชั้นสองไป ฟูจิหันมาส่ายหน้า ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก 

" ทำไงดี พี่ตุ้ม ไอ้น้ำมนต์ต้องโมโหแน่! "  

" รีบตามขึ้นไปเถอะ " ตุ้มชวนฟูจิวิ่งตามน้ำมนต์ไป 

" พี่ฟิลอยู่มั้ย หนูมุ้ย " น้ำมนต์ถามน้องเลขาที่นั่งอยู่หน้าห้อง หนูมุ้ยเด็กนักศึกษาฝึกงานพยักหน้า 

" อยู่ค่ะ แต่ตอนนี้พี่ฟิลติดคุยงานอยู่ค่ะ พี่น้ำมนต์ "  

" คุยงาน!? ทำไงดีล่ะ พี่อยากขอแทรกอ่ะ พอดีพี่มีงานด่วนที่ต้องเสนอพี่ฟิลด้วย " น้ำมนต์ออกอาการร้อนรน " พอบอกพี่ฟิลให้พี่ได้มั้ยว่าพี่มีงานโฆษณารีแบรนด์ของห้างพันทิพามานำเสนอน่ะ "  

" เอ๊ะ! งานโฆษณารีแบรนด์เหรอคะ แต่ว่าพี่ฟิลเค้าเลือกงานของพี่ลิซ่าไปแล้วนะคะ พี่น้ำมนต์ "  

น้ำมนต์เหมือนถูกมนต์สะกดหลังได้ยินหนูมุ้ยพูด " เมื่อกี้หนูมุ้ยพูดว่าอะไรนะ "  

" หนูมุ้ยพูดว่าพี่ฟิลเค้าเลือกงานฉันไปนำเสนอประธานกลุ่มทิลล์ที่จะเข้ามาดูแลห้างพันทิพาแทนน่ะสิ " ลิซ่าเดินออกมาจากห้องทำงานของฟิลพร้อมกับเจ้าของแม๊กซ์เวลล์ น้ำมนต์จ้องตาขุ่นใส่รอยยิ้มเยาะของลิซ่า เธอเลื่อนสายตาไปมองฟิล 

" มาสายนะ น้ำมนต์ "  

" คือน้ำมนต์เกิดอุบัติเหตุรถชนค่ะ พี่ฟิลและมือถือของน้ำมนต์ก็ดันแบตหมดพอดีเลยติดต่อมาบอกพี่ไม่ได้ "  

ฟิลยกมือเกาหัวตัวเองท่าทางที่น้ำมนต์เห็นคือเค้าคงพยายามหาคำพูดที่ดีที่สุดมาพูดกับเธอเวลาที่เขากำลังจะปาระเบิดใส่เธอนั่นแหละ  

" ไม่ใช่เหตุผลที่จะเอามาอ้างในวันสำคัญแบบนี้เลยนะ น้ำมนต์ "  

" แต่พี่ฟิลคะ น้ำมนต์ทำมาแล้วและน้ำมนต์ก็คิดว่างานรีแบรนด์ครั้งนี้ประธานทิลล์ต้องชอบแน่ค่ะ " น้ำมนต์ยื่นหน้าจอโน๊ตบุคให้ฟิล  

" อุ๊บส์! ตายจริง! " ลิซ่ายกมือปิดปากตัวเองทันทีที่เห็นงานของน้ำมนต์ 

" อะไรของเธอ ลิซ่า " น้ำมนต์ถามเสียงเกือบดังใส่ ทั้งฟูจิและตุ้มประกบสองข้างของน้ำมนต์ไว้ 

" ใจเย็นนะเว้ย ไอ้น้ำมนต์ " ฟูจิกระซิบบอก 

" พี่ฟิลเค้าเลือกงานลิซ่าไปแล้ว เอาไว้งานหน้าดีกว่ามั้ย " ตุ้มว่า 

" เมื่อกี้เธอจะพูดอะไร ลิซ่า " น้ำมนต์คาดคั้นสายตายิ้มหยันของอีกฝ่าย ฟิลเองก็มองงานของเธอด้วยสายตาแปลกๆ  

" นี่งานเธอเหรอ น้ำมนต์ " ฟิลถาม 

" ใช่ค่ะ พี่ฟิล ทำไมคะ "  

" ทำเอง!? "  

น้ำมนต์ถลึงตาใส่ " พี่ฟิลพูดเหมือนไม่รู้จักน้ำมนต์อย่างนั้นแหละ งานนี้น้ำมนต์ทำเองยังไม่เคยมีใครได้เห็นน้ำมนต์ตั้งใจมาอวดให้ทุกคนเห็นวันนี้เลยนะคะ " ประโยคท้ายของน้ำมนต์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เธอหันหน้าจอกลับมาให้เพื่อนร่วมงานสองคนดู  

" เฮ้ย! นี่มัน!! " ปฏิกิริยาของทั้งฟูจิและตุ้มไม่ต่างจากฟิล ลิซ่ากระตุกยิ้มเยาะ  

" มีอะไรทำไมทุกคนถึงทำหน้าเหมือนเห็นผีอย่างนั้น " น้ำมนต์ถามน้ำเสียงขุ่นเธอเริ่มจะโมโหขึ้นมาจริงๆแล้วนะ 

" ธาตุแท้ของเธอเป็นคนแบบนี้เองเหรอ น้ำมนต์ " ลิซ่าว่า " มาสายไม่พอ ยังขโมยงานคนอื่นมาพรีเซนต์เนี่ยนะ"  

 

 

 

********** 

สวัสดีค่า รี้ดที่น่ารักทุกคน       

เรื่องกลซ่อนรักนี้ก็เป็นเรื่องราวของพี่โรมพี่ใหญ่แห่งบ้านทิลล์กับน้ำมนต์ มาติดตามและเป็นกำลังใจให้พวกเขากันด้วยนะคะว่าเรื่องราวของทั้งสองจะเป็นอย่างไร จะเข้มข้น สนุก และน่าติดตามมากแค่ไหนมพลาดไม่ได้เลยล่ะค่ะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตามมากๆนะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว