ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 53 : สวมแหวน (NC+)

ชื่อตอน : ตอนที่ 53 : สวมแหวน (NC+)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2564 17:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 53 : สวมแหวน (NC+)
แบบอักษร

"ฉัน....รักเธอ"

 

".....!" ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว ความรู้สึกตอนนี้เหมือนถูกสาปให้เธอเเน่นิ่งไปชั่วขณะ เธอมองเขาด้วยสายตาที่หลากหลายความรู้สึก เธอทั้งตื่นเต้น ดีใจ ตื้นตันใจ เเละรู้สึกกลัว...กลัวว่าทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นเป็นเพียงเเค่ฝันกลางวันเพียงเท่านั้น

 

"ที่ผ่านมาฉันไม่เคยลืมเธอเลยสักครั้ง ฉันหลอกตัวเองมาตลอดว่าฉันเกลียดเธอ แต่...ฉันห้ามใจไม่ได้" เขาพูดในขณะที่หน้าหล่อเหลายังเรียบนิ่ง เเต่หากมองดีๆจะรู้ว่าเเววตาของเขาในตอนนี้มันอ่อนไหวมากเพียงใด ความรู้สึกลึกๆเขาเอาออกมาพูดกับเธอจนหมดสิ้น ไม่อาจกักเก็บความในใจไว้ได้อีกต่อไป เพราะมันอาจจะทำให้เขาจมกับความรู้สึกลับๆนั้นจนตายโดยที่ไม่เกิดประโยชน์ใดๆเลย

 

"คุณเดลวินส์..." พระพายครางชื่อชายหนุ่มเบาหวิว เธอสัมผัสได้ว่าดวงตาคมที่เคยเย็นชาคู่นั้น ตอนนี้มันวูบไหว เว้าวอน เเละน่าสงสารเพียงใด เเละเธอก็สัมผัสได้จริงๆว่าขณะนี้เธอไม่ได้ฝันไป ตรงหน้าคือคนที่เธอรักซึ่งเขากำลังบอกรักเธออยู่เช่นกัน...

 

"ฉันยินดีที่เธอจะปฏิเสธงานเเต่งงาน เพราะฉันรู้ตัวว่าที่ผ่านมาฉันเลวกับเธอขนาดไหน คงไม่แปลกถ้าเธอจะโกรธหรือจะเกลียดฉะ..."

 

"หยุดพูดเรื่องในอดีตเถอะค่ะ" เธอเอ่ยขัดในขณะที่คนตัวโตยังพูดไม่จบ ทุกคนเริ่มใหม่ได้เสมอ รวมถึงเธอเองก็ด้วย เธอจะไม่เก็บเอาเรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวดเก็บมาคิดให้เป็นความทุกข์เกาะกินใจ เธอรู้ดีว่ามันทรมานมากเเค่ไหน...

 

มือบางข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าคมสันอย่างปลอยประโลม ไม่อยากให้เขาเอาเเต่โทษตัวเองอยู่เเบบนั้น ปางบางยกยิ้มจริงใจ สบตากับเขาอย่างสื่อความหมาย นี่เขาไม่รู้จริงๆหรือว่าเธอไม่เคยเกลียด ไม่เคยโกรธเขาเเม้เเต่น้อย กลับกันมันตรงกันข้าม ยิ่งเขายังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอก็ยิ่งถลำลึกรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียเเล้ว

 

"ฉันไม่เคยเกลียดหรือโกรธคุณ คุณอย่าโทษตัวเองเเบบนี้เลยนะคะ" เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นจนขอบตาร้อนระอุด้วยความตื้นตันใจ ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเริ่มคลายความกังวลไปบ้างเเล้วเธอก็ยิ่งพอใจ ปลายเท้าเล็กเขย่งขึ้นไปจุมพิตที่เเก้มสากอย่างจริงใจ

 

จุ้บ

 

"พายก็รักคุณค่ะ รักตั้งเเต่เเรก รักเเค่คนเดียวมาตลอด...เเล้วก็ไม่คิดจะเปลี่ยนใจ"

 

"...." เขาพูดไม่ออก เเต่หัวใจเต้นโครมครามเเทบระเบิดออกมาด้านนอก ความรู้สึกถูกบอกรักมันดีเเบบนี้นี่เอง...มิน่าใครๆต่างก็อยากถูกรัก เขาเข้าใจความรู้สึกนี้เเล้วจริงๆว่ามันวิเศษมากเเค่ไหน เมื่อได้สติ เขาจึงเลื่อนมือหนาไปคว้ามือเธอมาถือไว้ ก่อนจะค่อยๆบรรจงสวมเเหวนมูลค่าเจ็ดหลักเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย บ่งบอกว่าเขาเลือกเธอเป็นเจ้าสาวเเล้วจริงๆ....

 

"...อึก" น้ำตาคลอเบ้าเเทบจะกลั้นเอาไว้ไม่ไหว มือข้างที่ว่างยกขึ้นปิดปากอย่างตื้นตันใจ เธอมองดูเเหวนเพชรสีระยิบระยับบนนิ้วนางข้างซ้ายด้วยความดีใจ

 

"ฉันไม่รับเเหวนคืนนะ"

 

"..." พระพายอมยิ้มอย่างน่ารัก เขย่งปลายเท้าขึ้นอีกครั้ง ตั้งใจเเค่จะเเตะปากบางลงบนริมฝีปากหนาเท่านั้น เเต่ทว่าคนตัวโตดันเเทรกลิ้นร้อนเข้ามาในปากนุ่มจนเธอแทบตั้งตัวไม่ทัน มือบางรีบคว้าหมับเข้าที่ลำเเขนล่ำเพราะเกรงว่าจะล้มไป เสียงดูดกลืนของเหลวในลำคอดังจ๊วบจ๊าบโดยคนสองคนที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

 

"อืมส์" เขาครางฮึมฮัมในลำคอด้วยความพอใจในรสหวานของน้ำลายเหนียวๆของเธอที่เขาไม่เคยรังเกียจมันเลยสักครั้ง เขากลับชอบมันนักราวกับคนเป็นโรคจิตก็ไม่ปาน ริมฝีปากหนาผละจากปากสีสวยอย่างเสียดายเมื่อรู้สึกว่าอีกคนเริ่มหายใจไม่ทัน มือหยาบเลื่อนลงไปสัมผัสกลีบดอกไม้งามผ่านกางเกงผ้าบาง เพียงเเค่นั้นก็เท่าให้กายสาวร้อนรุ่ม ร่างกายตอบสนองสัมผัสวาบหวามของเขาในเวลาไม่ช้า

 

"อื้มม อิ๊ อ๊ะ" พระพายครางเสียงหงุงหงิง ไม่รู้ตัวว่ากางเกงทั้งนอกเเละในถูกเขาเหวี่ยงทิ้งไปอีกทาง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกนิ้วยาวเเทรกเข้ามาในโพรงอุ่น เพียงเเค่นิ้วเดียวก็ทำเอาเธอเเทบหลอมละลาย ใบหน้าหวานซบลงบนไหล่อย่างหมดเเรงขัดขืน ใบหน้าเเดงเป็นลูกตำลึกสุกเมื่อถูกอารมณ์สวาทครอบงำ เธอจิกเล็บเข้าไปที่เเขนล่ำเพื่อระบายความกระสัน ปากบางกัดเข้าหากันสกัดกั้นเสียงครางหวานเอาไว้ให้ได้มากที่สุด คฤหาสน์หลังนี้เต็มไปด้วยบรรดาเเม่บ้าน หากเสียงวาบหวิวหลุดออกไปให้ใครได้ยินเข้า เธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

 

"ครางออกมา อย่ากัดปาก" เขาสั่งเสียงทุ้ม นิ้วยาวเริ่มจ้วงเข้าออกรูสวาทด้วยจังหวะช้าเนิบนาบ ก่อนจะค่อยๆออกเเรงขึ้นเรื่อยๆจนสาวเจ้าเบ้หน้าอย่างกระสัน ทำเอาคนตัวโตลอบยิ้มด้วยความพออกพอใจที่เธอตอบสนองเขาได้อย่างถึงใจ ร่องหลืบลึกตอดรัดเเน่นจนเขาเริ่มที่จะทนไม่ไหว

 

"แต่ว่า...ข้างนอกคนเยอะนะคะ อื้อ ซี๊ดดดด~ บะ เบาเถอะค่ะ ได้โปรด ซี๊ดดดดส์"

 

"ไม่มีใครได้ยินทั้งนั้น ห้องนี้เก็บเสียง" เขาให้คำตอบพร้อมกับนิ้วที่ขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ดวงตาคมกริบก้มมองเป้ากางเกงโป่งพองที่เริ่มจะดุนดันออกมาทักทายโลกภายนอก ก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างจับใบหน้าเธอมาประกบปากเเลกลิ้นอีกครั้ง

 

"จ๊วบ จ๊วบ จุ๊บบ"

 

จูบไปก็เร่งสาวนิ้วเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง รีบส่งเธอขึ้นเเตะขอบสวรรค์ก่อนที่เขาจะเริ่มลงมือปลดปล่อยบ้าง

 

"อึก...อ๊าาา มะ ไม่ไหว คุณเดลส์ อ๊าาา พี่เดลส์ กรี๊ดดดด" ร่างสาวกระตุกงึกๆเมื่อเเตะขอบฟ้าไปเรียบร้อย เสียงหอบหายใจฟืดฟาดดังขึ้นเป็นจังหวะ เหงื่อกายท่วมล้นผิวอมชมพูจนมาเฟียหนุ่มอดใจไม่ได้ที่จะลดใบหน้าลงมาพรมจูบทั่วซอกคอ เเม้จะมีเหงื่อหมาดๆเเต่ทว่ามันเป็นกลิ่นที่เขาเสพติดไปเสียเเล้ว

 

"ต่อไปตาฉันบ้าง" พูดจบก็อุ้มกระเตงร่างนุ่มวางลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะเริ่มบรรเลงบทรักร้อนเเรงอยู่จนเกือบฟ้าสาง ที่นอนสีขาวยับยู่ยี่ เต็มไปด้วยคราบน้ำรักเกรอะกรังชนิดที่ว่าไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...

.

.

.

มาเเล้วค่า กดไลค์ คอมเมนต์ให้กันด้วยน้า🥰😍

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว