email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

EP 11 - ผลของความพยายาม

ชื่อตอน : EP 11 - ผลของความพยายาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2564 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 11 - ผลของความพยายาม
แบบอักษร

Mini Special part 11 

"อ๊ะ อ๊ายยย / อ๊าาา / อาส์!" 

อาร์มทำหน้าเอือมระอาพลางกดเร่งเสียงเพลงให้ดังมากขึ้น หวังใช้มันกลบเสียงร้องครวญครางของสามคู่ชู้ชื่นที่ผลัดกันโอ้อวดความสุขสมอย่างไม่มีใครยอมใคร 

เพราะเดาไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ขึ้นเขาจึงสั่งให้ปิดโรงแรม และกำหนดให้ห้องของแขกเหรื่อจากงานวิวาห์ที่ประสงค์จะพักผ่อนต่อนั้นเป็นชั้นล่างทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเขาคงได้อ่านคำร้องเรียกเป็นกระบุง 

สายตาคมกริบเหลือบมองตัวเลขที่ปรากฏบนมุมบนขวาของหน้าจอโทรศัพท์แล้วเอนกายพิงประตูอย่างอ่อนแรง แวบหนึ่งเขาก็นึกยินดีที่ทำให้เจ้าพวกนั้นมีความสุข แต่อีกใจก็นึกอิจฉาแกมหมั่นไส้ที่พวกนั้น ทำอะไรไม่เกรงใจเจ้าภาพอย่างเขาเลยสักนิด  

เฮ้ออ ทั้งที่เป็นเจ้าของโรงแรมแท้ ๆ แต่ดันต้องมานั่งตบยุงอยู่หน้าห้อง ทำไมชีวิตเขาถึงได้น่าอนาจขนาดนี้นะ! 

แกร่ก! 

ขณะที่กำลังนั่งใจลอย ทันใดนั้นเสียงปลดล็อกของบานประตูที่กำลังนั่งพิงก็ดังขึ้นดึงความสนใจ ปลุกให้คนที่กำลังตัดพ้ออยู่ในใจสะดุ้งหลุดออกจากห้วงของความคิดแล้วหันไปมอง 

มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยหลังสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของบานประตูอย่างที่กำลังรอคอย ปลายนิ้วสากรีบกดปิดเพลงก่อนที่เจ้าตัวจะเอนกายลงนอนบนพื้นพรมของโรงแรมโดยไม่สนใจว่ามันจะเปรอะเปื้อนแค่ไหน ปิดเปลือกตาลงทำราวกับนอนหลับอยู่ตรงนี้มาเนิ่นนาน 

แอดดดด 

มือเล็กค่อย ๆ ผลักให้บานประตูที่แง้มไว้ให้อ้าออกกว้างขึ้น ก่อนจะโผล่ใบหน้าออกมาสำรวจด้านนอกด้วยท่าทีระแวงระวัง พลันดวงตากลมโตก็เบิกกว้างฉายแววตื่นตระหนกเมื่อสะดุดเข้ากับกลุ่มก้อนสีเข้มที่นอนขดอยู่บนพื้น 

"นะ...นี่ นาย~" 

ยูกิรีบผลักประตูให้เปิดจนสุดแล้วย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้น ชะโงกหน้าเข้าไปมองเสี้ยวหน้าคมคายของชายหนุ่มอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนจะส่งเสียงเรียกเบาหวิวที่คาดว่ามันคงไม่สามารถปลุกใครได้ 

"นะ นี่! ยะ...อย่ามาทำเนียนนะ นาย!" 

ยูกิเรียกซ้ำด้วยระดับเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม ทว่าอีกฝ่ายก็ยังคงนิ่งเงียบ ซ้ำยังนอนนิ่งไม่ไหวติงจนเธอเริ่มใจคอไม่ดี หวั่นใจว่าเขาจะเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ  

ใบหน้าหวานเลื่อนเข้าไปใกล้คนหลับแล้วทำจมูกฟุดฟิด ดวงตาฉายแววแปลกใจหลังพบว่าบนเนื้อตัวของอีกฝ่ายมีกลิ่นแอลกอฮอล์แค่เบาบางเท่านั้น 

"หรือว่าจะไม่สบาย?" 

คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นหลังสังเกตเห็นเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายอยู่บนหน้าผากกว้างเต็มไปหมด ท่าทีมึนตึงเพราะคิดว่าเขาโกหกเพื่อปั่นหัวเธอเล่นจึงเริ่มอ่อนลง มือเล็กยื่นไปข้างหน้าหมายจะแตะลงบนผิวกายเพื่อวัดอุณหภูมิของอีกฝ่าย ทว่า... 

หมับ!! 

"เฮือก!!" 

ยูกิสะดุ้งโหยงจนตัวลอย ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ คนที่คิดว่ากำลังหลับใหลพลิกตัวมาประจันหน้า พร้อมกับคว้าเข้าที่ข้อมือของเธอแล้วบีบแน่นจนสะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด 

"ปะ...ปล่อยนะ จะทำอะไรฉัน!" 

"อ่ออ กิเองเหรอ แคกแคก" 

"ปล่อย!" 

อาร์มเอ่ยถามเสียงพร่าแล้วส่งเสียงไอโขลก ๆ เป็นการปิดท้าย แสร้งทำเป็นแปลกใจกับใบหน้าหงิกงอของเจ้าของการกระทำ แต่พอถูกเธอถลึงตาดุ เขาก็ยอมคลายมือตามคำสั่งของเธอแต่โดยดี 

ยูกิกระเถิบกายถอยหนีพลางลูบคลำข้อมือที่เริ่มขึ้นรอยแดงของตัวเองป้อย ๆ สายตาหรี่ลงมองเสี้ยวหน้าคมคายของชายหนุ่มด้วยความเคลือบแคลงใจระคนไม่เข้าใจ 

"ทำอะไรของนาย โคฟเป็นคนโฮมเลทอยู่หรือไง" 

อาร์มลอบยิ้มขำกับถ้อยคำกระแหนะกระแหนแต่ก็เข้าใจได้ว่าทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น เขาพยุงตัวลุกขึ้นมานั่งพิงผนังห้องแล้วตอบเธอไปตามความจริง 

"พี่รอกิเปิดประตูให้" 

ยูกิเบือนหน้าหนีสายตาแวววับ ทั้งที่มันเป็นเพียงประโยคธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามกับสิ่งที่เขาพูดอย่างประหลาด 

"โรมแรมนายมีห้องเป็นหลักสิบหลักร้อย" 

"มันตะ..."  

"ถ้าบอกว่าเต็มทุกห้อง มันจะลงล็อกแบบในละครหลังข่าวเกินไปหน่อยนะ ฮึ!" 

ยูกิรีบพูดดักไว้อย่างรู้ทัน ความเจ้าเล่ห์เพทุบายในอดีตที่เคยพานพบทำให้เธอไม่อาจทำใจเชื่อในทุกสิ่งที่เขาเอื้อนเอ่ยได้ลง แถมเขายังเป็นถึงซีอีโอใหญ่ เพราะฉะนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่ทางโรงแรมจะไม่มีห้องรับรองพิเศษให้  

"ถ้าง่วงก็กลับห้องตัวเองไปซะ ฉันไม่อยากเป็นข่าวกับนายอีก!" 

ยูกิออกปากไล่พร้อมให้เหตุผล ลำพังแค่ข่าวซุบซิบนินทาทั่ว ๆ ไปเธอก็เหน็ดเหนื่อยกับการสวมหน้ากากมากพออยู่แล้ว หากต้องถูกโจมตีด้วยข่าวชู้สาวกับคนอย่างเขาอีก เธอคงหมดแรงก่อนที่จะทำความฝันให้เป็นจริงได้ 

ยูกิแสร้งทำเป็นไม่เห็นแววตาขุ่นเคืองของอีกฝ่าย หยัดกายลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมกลับเข้าห้องพักแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อถูกชายหนุ่มฉุดรั้งเอาไว้ก่อน 

"ขอ .... เอ่อ .... ขอนอนด้วยได้ไหม" 

"น..นี่!! จะบ้าเหรอ!!" 

ยูกิทำตาโต สะบัดแขนออกจากการเกาะกุมพลางก้าวเท้าถอยหนี พวงแก้มนวลเห่อร้อนผะผ่าว ทั้งเขินอายและตกใจกับคำขอที่แสนตรงไปตรงมาของอีกฝ่ายจนประกอบหน้าไม่ถูก 

"ทีเมื่อก่อนยังนอนด้วยกันได้เลย" 

"นี่!!" 

พวงแก้มแดงระเรื่อแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำทันที เธอถลาเข้าไปตะครุบปิดปากคนพูดตรงแล้วหันซ้ายแลขวาด้วยกลัวว่าจะมีใครบังเอิญมาได้ยินประโยคสองแง่สองง่ามเข้า 

เมื่อแน่ใจแล้วว่าทั้งทางเดินของชั้นมีเพียงแค่เธอและเขาเท่านั้นเธอจึงกระโดดออกห่าง ปั้นหน้าบึ้งตึงกลบเกลื่อนหัวใจที่กำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งแล้วเค้นเสียงลอดไรฟัน 

"จะตอนนี้หรือตอนไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น กลับห้องนายไปได้แล้ว!" นางแบบสาวยังคงยืนกรานคำเดิม 

อาร์มชำเลืองมองใบหน้าดื้อรั้นของนางแบบสาวแล้วครุ่นคิดหาทางออกอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่สุดท้ายจะตัดสินใจยอมเป็นฝ่ายถอยให้ก่อน 

ยูกิยกสองมือขึ้นกอดอก ดวงตาวาววับจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ก้าวเท้าไปตามทางเดินแล้วส่ายหน้าไปมา ไม่เข้าใจในการกระทำของอีกฝ่ายพอสมควรว่าต้องการอะไรจากเธอกันแน่ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ดูคล้ายคนไบโพลาร์เข้าไปทุกวัน! 

"อ๊ะ!" 

พลันยูกิก็หลุดร้องอุทานเบา ๆ ด้วยความตื่นตระหนกเมื่อร่างสูงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดท่า เธอถลาเข้าไปฉุดแขนหวังดึงชายหนุ่มขึ้น แต่กลับกลายเป็นตัวเธอเองที่ถูกเหนี่ยวรั้งให้หน้าทิ่มล้มลงไปด้วย 

"พะ...พี่เวียนหัว" 

อาร์มเอ่ยบอกเสียงแผ่วก่อนทิ้งศีรษะลงบนบ่าลาด ทำตัวอ่อนปวกเปียกราวกับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะประคองตัวเองให้หยัดยืน  

"อย่ามาทำสำออยใส่ฉันนะ!" 

ยูกิยังคงตั้งแง่ไม่เชื่อว่าเขาจะป่วยอย่างที่เอ่ยอ้าง ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากกายแกร่ง  

ดวงตากลมโตฉายแววสับสนลังเลออกมาอย่างลืมตัว เพราะถึงเธอจะขุ่นเคืองกับสิ่งที่เขาเคยกระทำ แต่เธอก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำถึงขนาดทิ้งขว้างคนป่วยได้ 

"ถ้าไม่เชื่อ ก็ทิ้งพี่ไว้ตรงนี้"  

อาร์มตัดพ้อเสียงอ่อนแล้วทำท่าจะผละออกห่าง มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ เมื่ออีกฝ่ายขืนตัวอย่างที่คาดการณ์เอาไว้ ใช่...เขารู้ว่าเธอเป็นคนจิตใจดี เพราะเหตุนี้จึงเลือกใช้วิธีเรียกร้องขอความเห็นใจแทนที่จะบีบบังคับด้วยกำลังเยี่ยงทุกครั้งที่ผ่านมา  

สุดท้ายยูกิก็ต้องยอมแพ้ให้กับความใจอ่อนของตัวเองแล้วประคองคนป่วยกลับเข้ามาในห้องพักอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"นายนี่มัน ... ฮึ้ย!" 

เธอสบถออกมาเบา ๆ อย่างสุดกลั้น สีหน้าแสดงออกว่าเบื่อหน่าย ทว่าแววตากลับสะท้อนความห่วงใยออกมาอย่างไม่รู้ตัว 

"ห่วงเหรอ?" 

"บ้านนายสิ! ฉันแค่เป็นคนมีน้ำใจ!" 

ยูกิแย้งเสียงแข็ง โยนคนป่วยลงบนโซฟาอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางหมอนอิงสื่อให้เขารู้ว่าเธอยินยอมให้เขารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวได้เพียงเท่านี้  

"อ้อ! ฉันยอมให้เข้าห้อง แต่ไม่ได้แปลว่าจะยอมให้นายทำรุ่มร่ามกับฉันอีก จำเอาไว้ด้วย!!" 

ยูกิทิ้งท้ายไว้พร้อมสายตาดุดันก่อนเดินกระทืบเท้าปึงปังกลับเข้าไปในห้องนอน  

แววตาขุ่นขวางชำเลืองมองประตูกระจกเลื่อนที่ไม่สามารถล็อกได้แล้วถอนหายใจพรืดด้วยความหงุดหงิด ใครมันรีเครสให้ออกแบบประตูแบบนี้กันนะ! 

 

ครืดดดด 

หลังทิ้งระยะเวลาให้นางแบบสาวนอนกระสับกระส่ายอยู่นานนับชั่วโมง ประตูกระจกก็ถูกเลื่อนให้เปิดออก ก่อนที่คนแกล้งป่วยจะก้าวเท้าฝ่าความมืดสลัวเข้ามาในห้องนอนอย่างไร้สุ้มเสียง 

ร่างสูงเคลื่อนมาหยุดที่ข้างเตียงก่อนค่อย ๆ แทรกกายเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับนางแบบสาวอย่างระมัดระวัง สอดมือเข้าใต้ร่างนุ่มแล้วดึงรั้งให้เธอพลิกตัวเข้ามานอนอยู่ในอ้อมแขน 

"ถ้าเสื้อผ้าอยู่ครบ ก็ไม่ถือว่าทำรุ่มร่ามนะ" 

อาร์มพึมพำแผ่วเบาแล้วยกยิ้มมุมปาก นอนเหม่อมองใบหน้าหวานของนางแบบสาวอยู่อย่างนั้นนิ่งนาน กระทั่งผล็อยหลับไปโดยปราศจากกิจกรรมใด ๆ อย่างที่มักทำทุกครั้งยามได้ร่วมเตียงเดียวกัน 

 

*********** 

นังพี่อาร์ม หล่อนมันร้ายยยยยยยย 55555 

ในส่วนบทรักดุเดือดนั้น ไปปักหมุดรอกันได้ที่เรื่อง กับดักรักร้าย นะค๊าาาาา 

ความคิดเห็น