ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 52 : คำว่ารัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 52 : คำว่ารัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.พ. 2564 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 52 : คำว่ารัก
แบบอักษร

1 อาทิตย์ผ่านมา

เวลาบ่วงเลยมาหนึ่งอาทิตย์หลังจากที่พระพายอาการดีขึ้นอย่างต่อเนื่องจวบจนเธอสามารถกลับมารักษาตัวที่บ้านได้ คงเป็นเพราะแพทย์ฝีมือระดับอาจารย์ที่มาเฟียหนุ่มจัดการหามาให้

 

พริยาถูกเขาจับยัดใส่รถเเล้วตรงมาที่รถเเล่นมาหยุดที่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลแมกซ์เครย์ อันที่จริงเธอไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนักที่จะต้องย้ายมาอยู่ในคฤหาสน์อันโอ่อ่า แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อยากขัดใจคนตัวโตเสียอารมณ์เพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่เปลี่ยนใจ

 

"ลงมา" ทันทีที่รถคันหรูจอดเทียบลานจอด เขาก็เปิดประตูเเล้วออกคำสั่งกับเธอทันที

 

"...." พระพายไม่ได้พูดอะไรเเต่ก็ไม่ได้ขัดคำสั่งของเขา ขาเรียวก้าวอย่างระมัดระวังเพราะอาการปวดที่ยังคงหลงเหลือบ้างเล็กน้อย เธอมองตามหลังเเกร่งที่กำลังเดินเข้าไปในตัวบ้านพร้อมกับเปียวด้วยสายตาละห้อย ก่อนจะเดินตามเขาไป

 

ดวงตากลมตะลึงเพียงนิดที่พอก้าวมาหยุดอยู่ที่บ้านก็พบกับคณะเเม่บ้าน คนรับใช้ เเละบอดี้การ์ดนับสิบคนที่ยืนเรียงรายรอต้อนรับเธอด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม ทุกคนต่างก้มโค้งทำความเคารพราวกับเธอเป็นเจ้านายอีกคนก็ไม่ปาน เธอยกมือรับไหว้เเทบไม่ทันด้วยความเคยชินท่ามกลางความตกอกตกใจของเหล่าเเม่บ้าน ดวงตากลมช้อนมองใบหน้าหล่อของเขาด้วยความงงงวยเเละสงสัย

 

"นี่คือพริยา ว่าที่ภรรยาของฉัน" เสียงเข้มประกาศกร้าวชนิดที่ว่าทุกคนในคฤหาสน์หลังนี้เเทบจะได้ยินทั้งหมด "ปฏิบัติกับเธอเหมือนกับฉัน"

 

"ค่ะ/ครับ" เหล่าบรรดาสาวใช้เเละบอดี้การ์ดต่างขานรับกันเสียงดัง เเม้จะแปลกใจไม่น้อยที่จู่ๆผู้หญิงคนนี้เข้ามาแทนที่คุณเชอร์เบลที่เคยเข้าออกคฤหาสน์หลังนี้เป็นว่าเล่น เเต่ก็ยอมรับได้เเละยินดีเพราะว่าที่นายหญิงคนนี้ทั้งหน้าตาน่ารัก กิริยามารยาทเรียบร้อยต่างกับอีกคนอย่างลิบลับ

 

"ส่วนเธอ ตามฉันขึ้นมา" ว่าจบก็เดินขึ้นไปยังชั้นสองทันที ไม่อยากยืนมองเจ้าหล่อนทำตัวไม่สมกับเป็นนายหญิงของที่นี่ราวกับว่าเธอไม่อยากเป็นเสียอย่างนั้น ทั้งๆที่ตำเเหน่งนี้ไม่ใช่ว่าใครจะทำก็ได้ คิดเเล้วก็น่าหงุดหงิดชะมัด!

 

"สั่งอยู่ได้ ฉันไม่ได้เป็นนักโทษของคุณนะ" เธอบ่นพึมพำเบาๆ เเต่มันก็ดังพอที่จะทำให้เหล่าสาวใช้ได้ยิน ต่างคนต่างหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความขบขันให้กับคำพูดของว่าที่นายหญิง

 

ร่างบางรีบจ้ำเดินตามหลังเขาไปหลังจากที่เเยกย้ายกับเหล่าสาวใช้ เธอแทบไม่อยากจะเดินเตร็ดเตร่ออกไปทางไหนเพราะเกรงว่าจะหลงทางเพราะขนาดของคฤหาสน์ที่ใหญ่มหึมา จนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่งที่มีเจ้าของบ้านกำลังไขกุญเเจเข้าไป เธอก้าวตามเขาเข้าไปในห้องติดๆ จนกระทั่งทั้งสองเข้ามาอยู่ในห้องขนาดบิ๊กแทบจะเท่าบ้านหลังหนึ่ง

 

สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ทั้งทีวี ห้องน้ำในตัว รวมถึงเตียงนอนขนาดคิงไซส์สีขาวสะอาดเหมือนไม่เคยถูกใช้งาน ทุกอย่างในห้องมันดูใหม่ไปเสียหมดทุกอย่าง เเม้กระทั่งโต๊ะตัวเล็กข้างหัวนอนก็ยังคงสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นจับ

 

 

 

 

 

แต่ที่จะสดุดตาเธอนักคงจะเป็นรูปภาพวิวขนาดใหญ่ที่เธอคุ้นตา เธอจำได้ดีว่าภาพบานนี้ถูกเขาประมูลมาให้เธอในราคามหาศาล ดวงตากลมฉายเเววเป็นประกาย มองรูปภาพสีสดที่งดงามราวกับต้องมนต์สะกด หากมองในคราเเรก ณ ตอนที่ภาพนี้อยู่ในห้องของเธอ มันก็เป็นภาพวิวสวยงามภาพหนึ่งก็เท่านั้น แต่เมื่อถูกย้ายนำมาที่นี่กลับเเตกต่างกันอย่างลิบลับราวกับคนละภาพกัน

 

"ทำไมภาพนี้..."เธอละสายตาจากภาพตรงหน้าแล้วหันมาหามาเฟียหนุ่มที่ยืนกอดอกมองเธอจากด้านหลัง แปลกใจไม่น้อยที่ภาพนี้ถูกย้ายจากคอนโดของเธอมาอยู่ที่นี่โดยที่เธอไม่รู้เรื่องเลยสักนิด...

 

"ของขวัญ"

 

"ของขวัญ? คุณหมายความว่ายังไง?"

 

"ฉันตั้งใจประมูลของขวัญชิ้นนี้ให้กัยภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย เเละวันนั้นฉันก็ประมูลให้เธอ"

 

"....!" พระพายยืนตัวเเข็งทื่อเมื่อเขาพูดจบ ประโยคนั้นคล้ายกับประโยคบอกรักหรือคำขอเเต่งงานอย่างไงอย่างงั้น เธอมองใบหน้าหล่อของเขาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก รู้เเต่ว่าตอนนี้หัวใจเต้นตึกตักชนิดที่เเทบจะหลุดออกมาจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมมันไว้

 

"หึ...." เขาหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางของเธอ ขาเรียวก้าวเข้าไปหยุดที่รูปบานนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบบางอย่างที่อยู่หลังภาพออกมา

 

เมื่อวันงานการกุศล เขาตั้งใจจะประมูลรูปภาพเหล่านั้นเก็บไว้ประดับห้องของผู้หญิงที่เขาเลือกเป็นคู่ชีวิต เเต่ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาตัดสินใจมอบภาพบานนั้นให้กับหล่อนไปโดยดี ทั้งๆที่เจ้าของภาพควรจะเป็นเชอร์เบลผู้หญิงคนที่เขาควงอยู่ในงาน

 

"นี่มันอะไรกัน?..." เธออุทานออกมาเหมือนคนสติล่องลอยเมื่อสายตาดันไปสดุดอยู่ที่เเหวนเพขรเม็ดโตที่เขาหยิบทันออกมาจากด้านหลังภาพบานใหญ่ แหวนวงนี้อยู่กับเธอตั้งเเต่วันเเรก แต่เธอกลับไม่รู้อะไรเสียเลย...

 

"ฉันเลือกเธอตั้งเเต่วันนั้น" มาเฟียหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาเเทบจะนึกคำพูดที่โรเเมนติกไม่ออกเพราะไม่เคยได้ทำอะไรเเบบนั้นมาก่อน ไม่รู้ว่าจะใช้คำเเบบไหนที่จะทำให้เธอพอใจ ทำได้เเค่ใช้คำห้วนๆตามสไตล์ของเขาก็เท่านั้น

 

"คุณเดลวินส์..." เธอแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่เมื่อเขากอบกุมมือข้างซ้ายของเธอเเล้วสวมแหวนเพชรเเวววับอย่างช้าๆ เธออยากจะหยิกเนื้อตัวเองเพื่อยืนยันว่าตอนนี้เธอไม่ได้ฝันไป มาเฟียผู้น่าเกรงขามบัดนี้เขาทิ้งคราบนั้นไปเสียสิ้น เธอชอบเขาตอนนี้มากที่สุด...เขาทั้งดูอบอุ่น อ่อนโยน เเละน่ารักเเม้จะขัดกับใบหน้าโหดเหี้ยมเเละรอยสักอันน่ากลัวนั่นก็ตาม

 

"ไม่เคยทำเเบบนี้ให้ใคร รู้ว่าไม่ได้โรเเมนติก เเต่อยากให้รู้ว่าฉันตั้งใจ" เขาว่าไปก็ใจสั่นไป ไม่เคยมีความรู้สึกเเบบนี้มาก่อน ตอนนี้เขาทั้งตื่นเต้น มีความสุข และใจเต้นอย่างบอกไม่ถูก นี่หรือคือความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก อย่างที่ใครหลายคนปรารถนามันจากเขา เเต่ตอนนี้ความรู้สึกเหล่านี้เขากำลังมอบให้กับผู้หญิงตรงหน้า

 

ตลอดเวลาห้าปีที่ผ่านมา เขาหลอกตัวเองมาตลอดว่าลืมเธอได้เเล้วพร้อมกับหาคนใหม่เพื่อมาทำหน้าที่เเทน แต่ทว่าผู้หญิงที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไม่เคยมีใครเเทนที่เเละปลดล๊อกหัวใจที่ปิดตายของเขาได้อย่างที่เธอเคยทำ เเม้จะพยายามลืมให้ได้เเล้ว เเต่เธอก็ยังกลับมาวนเวียนในสมองของเขาอยู่ตลอดเวลา นั่นจึงทำให้รู้ว่าเขาไม่สามารถตัดใจจากผู้หญิงคนนี้ได้จริงๆ...

 

"ฉัน....รักเธอ"

.

.

.

หวานกรุบ กดไลค์ คอมเมนต์เป็นกลจ.ให้ด้วยนะค้าบ❤️

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว