email-icon facebook-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

Ep 4 - คำถามข้อสุดท้าย

ชื่อตอน : Ep 4 - คำถามข้อสุดท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2564 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep 4 - คำถามข้อสุดท้าย
แบบอักษร

Mini Special part 4 

"ไม่ว่าเธอจะเป็นคนยังไง ผมก็ชอบเธอครับ ไม่สิ! ผมรัก รักและขาดน้ำค้างไม่ได้เลยครับ" 

ใจดวงน้อยเต้นแรงระรัวกับคำบอกรักที่ดังข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากหนาหยักของคนพูดจะประทับลงบนพวงแก้มร้อนจัดของเธอ ทำให้เสียงกรี๊ดดังระงมไปทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงจนหูอื้อไปชั่วขณะ 

พิธีกร : คำตอบนี้ทำเอาคนโสดตายอย่างสงบศพสีชมพูไปเลยค่าาา  

ไม่ใช่แค่คนโสดหรอก คนฟังอย่างเธอก็ศพสีชมพูไม่ต่างกัน น้ำค้างคิดในใจแล้วก้มหน้างุด ขัดเขินเสียจนไม่กล้าสู้สายตาหวานเชื่อมที่คนข้าง ๆ ขยันส่งมาให้ 

พิธีกร : แบบนี้เจ้าสาวมีอะไรอยากจะบอกกับเจ้าบ่าวบ้างไหมคะ 

น้ำค้างกระชับไมค์ในมือแน่นขึ้น ถามว่ามีอะไรอยากบอกกับเจ้าบ่าวไหม แน่นอนว่าเธอมี! มีเยอะจนไม่รู้จะพูดยังไงให้หมดด้วยซ้ำ! เริ่มจากตรงไหนก่อนดี 

"อ่า...หนู...อยากขอบคุณที่พี่คอยดูแล เอาใจใส่หนูมาตลอดตั้งแต่เด็กจนถึงโต ขอบคุณที่ยอมเด็กงี่เง่าคนนี้มาตลอดนะคะ ขอบคุณที่ยอมถอดเขี้ยวเล็บ ขอบคุณที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อหนูนะคะ ฮึก ๆ หนู...หนูรักพี่นะ" 

มือที่ถือไมค์สั่นเทาเล็กน้อยตามแรงสะอื้นไห้ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดังเมื่อถูกดึงตัวเข้าไปสวมกอด ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายและหัวใจดวงน้อยที่พองโตด้วยความสุข  

ต่อให้อดีตเขาจะเคยเป็นเสือร้าย ต่อให้คนรอบตัวจะทัดทานเธอยังไงเรื่องความสัมพันธ์​ แต่เธอก็ยังเชื่อมั่นในหัวใจและความรู้สึกของตัวเองเสมอ 

เชื่อว่าเขาคือคนที่ใช่ เขาคือคนที่เธออยากจะอยู่ด้วยไปตลอด และวันนี้เธอก็ทำให้ทุกคนได้เห็นแล้วว่า... เธอเลือกคนไม่ผิด  

เสือร้ายในวันนั้น กำลังจะกลายมาเป็นแมวน้อยของเธอในวันนี้ 

"ยัยเด็กขี้แย~" 

เกมส์หยอกเย้าพลางทอดมองเสี้ยวหน้าเปรอะน้ำตาของคนในอ้อมแขนด้วยสายตาขบขันระคนเอ็นดู ทุกครั้งที่มีการเปิดใจคุยกันถึงเรื่องความรู้สึก เธอมักจะอ่อนไหวแบบนี้เสมอ 

พิธีกร : หวานฉ่ำกันสุด ๆ เลยค่ะ เจ้าบ่าวล่ะคะ มีอะไรที่อยากบอกอะไรเจ้าสาวในวันนี้บ้างไหมคะ 

"ครับ" 

เกมส์ดันเจ้าสาวที่ยังสะอึกสะอื้นออกห่าง ประคองใบหน้าหวานให้เงยขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วปาดหยาดน้ำตาออกให้เธออย่างเบามือ  

ทั้งสองสบประสานสายตากันลึกซึ้ง จมอยู่ในห้วงภวังค์ราวกับทั้งห้องจัดเลี้ยงนี้มีเพียงคนทั้งคู่ที่ยืนอยู่ 

"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่ไม่เคยหายไปไหนเลย ถึงแม้บางครั้งพี่จะทำตัวซื่อบื้อไปบ้าง เผลอทำตัวไม่ดีไปบ้าง ไม่ค่อยมีเวลาให้บ้าง แถมยังไม่ใช่ผู้ชายโรแมนติกแบบที่เธอชื่นชอบอีก แต่ว่าพี่..." 

เกมส์เงียบไปชั่วอึดใจด้วยความประหม่าเพราะไม่บ่อยนักที่เขาจะแสดงมุมอ่อนหวานออกมาต่อหน้าคนหมู่มาก ทั้งยังเขินอายกับสายตาที่จับจ้องจนแก้มสากแดงก่ำไม่ต่างจากคนฟัง แต่เขาก็ยังอยากที่จะพูดความในใจออกมาอยู่ดี 

"ก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่รักเธอที่สุดนะ" 

"ฮึก ๆ พี่เกมส์~" 

"พี่จะรัก จะดูแลเธอให้ดีที่สุด จะรับผิดชอบเธอไปตลอดชีวิตเลยนะ หยาดทิพย์ เกียรติขจร" 

ความรู้สึกมากมายกลั่นตัวออกมาเป็นหยาดน้ำสีใสแล้วพรั่งพรูออกจากดวงตาคู่สวยอีกระลอกจนอาบเต็มสองพวงแก้มทันทีหลังได้ยินนามสกุลห้อยท้ายที่เปลี่ยนไป 

"ฮึก ลองพี่ทิ้งหนูสิ หนูเอาตายแน่! วรวิทย์ เกียรติขจร"  

น้ำค้างแสร้งทำหน้าดุดันขึงขัง ก่อนจะซบใบหน้าลงบนแผงอกกว้างอีกครั้งตามแรงกดของมือหนา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานทั้งน้ำตาอย่างเป็นสุข 

หลายปีที่ผ่านมา เธอยอมรับว่ามีหลายครั้งที่นึกท้อและเหนื่อยกับการวิ่งตามจนอยากเลิกชอบเขาไปซะให้มันจบ ๆ แต่พอเขาหันมาส่งยิ้มให้ เธอก็วิ่งกลับไปยืนอยู่ตรงจุดเดิมและเฝ้ารอเขาอย่างมีความหวังครั้งแล้วครั้งเล่า​ราวกับคนโง่เขลา 

แต่ในวันนี้ ... ความฝันของเธอเป็นจริงแล้ว เธอได้เป็นเจ้าสาวคนสวยของเขาแล้ว 

"ไม่ทิ้งหรอกครับ กว่าจะผ่านด่านคนที่บ้านเธอได้ พี่เกือบตายเลยนะ" 

เกมส์พูดติดตลก แม้เหตุการณ์​ในตอนนั้นจะไม่ตลกขบขัน​สักนิดก็ตาม เพราะนอกจากจะต้องนอนเป็นผักแล้วยังต้องทรมานกับการมีเนื้อมาวางข้างปากแต่กินไม่ได้ร่วมเดือน กว่าจะอดทนให้ผ่านมาได้เขาก็เฉาจนแทบขาดใจ 

นัทส่งเสียงเหอะในลำคอด้วยความหมั่นไส้ เขาเคยกีดกันคนทั้งคู่ก็จริง เพราะรู้นิสัยและอดีตของเพื่อนสนิทเป็นอย่างดี กระทั่งอีกฝ่ายได้พิสูจน์แล้วว่าคนเราสามารถเปลี่ยนแปลงกันได้เขาจึงเลิกขวาง แต่พอถูกพาดพิงออกสื่อเขาก็อดตะโกนข่มขู่คนบนเวทีสักหน่อยไม่ได้ 

"เออ!! คิดถึงวันที่มึงถูกกระทืบจนต้องนอนโรงพยาบาลไว้ให้มาก ๆ ละกัน!!"  

"ครับ ๆ กลัวแล้วครับพี่เมีย!!" 

เกมส์ตะโกนตอบเพื่อนสนิทที่มีอีกสถานะคือพี่ชายของภรรยาอย่างกระตือรือร้น เรียกเสียงหัวเราะจากแขกเหรื่อได้เป็นอย่างดี 

น้ำค้างส่ายหน้ายิ้ม ๆ กับการหยอกล้อของสองหนุ่ม นึกย้อนไปถึงวันเก่า ๆ แม้ว่าเส้นทางรักจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่การจับมือแล้วก้าวผ่านอุปสรรคมาด้วยกันมากมายนั้น กลับยิ่งทำให้ความรักของพวกเธอเหนียวแน่นและมั่นคงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก  

"รักหนูไปนาน ๆ นะคะ" 

"จนกว่าจะหมดลมหายใจเลยครับ" 

เกมส์ให้คำมั่น ก่อนประทับจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเจ้าสาวที่เผยอรอรับอย่างดูดดื่มตามเสียงเชียร์ สองแขนประคองกอดเธอไว้แนบแน่นด้วยความหวงแหน ในที่สุดเขาก็ทำให้ผู้หญิงคนนี้กลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว ทั้งทางพฤตินัยและนิตินัย! 

พิธีกร : ตั้งแต่เป็นพิธีกรมา ชมพูพริ้งจะเป็นเบาหวานก็วันนี้แหละค่ะ ไม่ไหวแล้วค่ะ ระดับน้ำตาลในเลือดพุ่งสูงทะลุร้อยไปแล้วค่าาา 

พิธีกรกระเซ้าเย้าแหย่แล้วกรีดร้องเบา ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายไม่ต่างจากสาวโสดอีกหลายชีวิตด้านล่างที่ยืนบิดกายและจินตนาการว่าตัวเองคือเจ้าสาวผู้โชคดี 

พิธีกร : เอาล่ะค่ะ เราก็เดินทางมาถึงคำถามข้อสุดท้ายที่มีคนรีเควสท์ให้ถามคู่นี้กันแล้วนะคะ พร้อมไหมคะ  

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตาเป็นประกายระยิบระยับของพิธีกรทำเอาน้ำค้างรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ด้วยกลัวว่ามันจะสร้างความร้าวฉานให้บ้านของเธออย่างบอกไม่ถูก ยิ่งไอ้คำหลังที่บอกว่ารีเควส​ท์ให้ถามคู่เธอเป็นพิเศษด้วยแล้ว มันยิ่งน่ากลัวว่าจะไม่ใช่เรื่องดี! 

พิธีกร : เจ้าบ่าวคะ 

"ครับ" 

พิธีกร : คืนนี้มีแพลนไว้ว่าอย่างไรบ้างคะ 

คำถามส่งท้ายทำเอาเสียงหัวเราะและเสียงโห่แซวดังระงมด้วยความตื่นเต้น ทั้งยังพากันนึกจำลองเหตุการณ์ไปก่อนล่วงหน้า ต่างจากเจ้าสาวคนสวยที่ทำหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่าจะถามเจาะลึกจนถึงแก่นขนาดนี้  

พลันใบหน้านวลก็เห่อร้อนจนแดงก่ำเมื่อเผลอหันไปสบเข้ากับสายตาแวววับเกเรของคนข้างกาย ผู้ซึ่งขึ้นชื่อว่าไม่เป็นสองรองใครในเรื่องความหื่นและความเกรียน 

"พี่เกมส์!" 

น้ำค้างร้องปรามเสียงเข้ม ลางสังหรณ์ในใจสั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าไปหมายจะแย่งไมค์ออกจากมือของแฟนหนุ่ม ทว่าคนรู้ทันกลับยกมันขึ้นสูงเสียจนเธอเอื้อมไม่ถึง 

พิธีกร : ดูท่าจะมีแพลนจริงด้วยค่ะท่านผู้ชมมมมม 

"ตอบดี ๆ นะพี่เกมส์!"  

เมื่อรู้ว่าไม่มีทางชนะน้ำค้างจึงพยายามถลึงตาทำดุดัน ​แม้ว่าใบหน้าจะร้อนฉ่าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความเขินอายอย่างย้อนแย้งก็ตาม 

อย่านะ! ต่อให้คิดอะไรก็อย่าได้พูดมันออกมาทั้งหมดเชียว!  

น้ำค้างได้แต่ร้องคร่ำครวญอยู่ในใจ ยิ่งตอนที่มองเห็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนร้ายกาจด้วยแล้ว ใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นแรงไม่เป็นส่ำ  

"ก็คงไม่มีอะไรมากครับ ผมแค่...."  

เกมส์กระหยิ่มยิ้มย่อง เว้นจังหวะเล็กน้อยแล้วหันไปสบสายตาตื่นเต้นของเจ้าสาวที่ยืนกระสับกระส่าย​ รอลุ้นคำตอบไปพร้อมกับแขกเหรื่อ แววตาสะท้อนความปรารถนาอันร้อนแรงออกมาอย่างไม่มีปิดบัง 

"จะพาเธอโล้สำเภาไปรอบโลกครับ!" 

 

******* 

ไปค่ะ ไปเกียมเรือ! เขาไปโล้สำเภากัน ส่วนผู้ชมอย่างเราก็จะพายเรือแจวตาม 55555555 

ความคิดเห็น