email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 สถานการณ์คับขัน (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 สถานการณ์คับขัน (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ม.ค. 2564 12:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 สถานการณ์คับขัน (1)
แบบอักษร

ตอนที่ 15 สถานการณ์คับขัน 

 

แม้กระทั่งตามระเบียงทางเดินไปงานเลี้ยง เฉินอันหลานก็ยังคงหาเข็มกลัดหน้าอกของเขาไม่เจอ แต่เมื่อเขากลับมาในงานเลี้ยงอีกครั้งกลับพบว่าบุคคลที่อยู่โต๊ะข้าง ๆ หายไปกันหมดแล้วทั้งเจ้านายและลูกน้องของเขา แม้แต่เซียร์ที่คอยกวนใจเขาอยู่เมื่อครู่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา 

เฉินอันหลานกลับมายังที่นั่งของตัวเอง เขาหยิบกล้องสอดแนมตัวเล็กที่แอบติดเอาไว้ใต้จานผลไม้ออกมาอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้มีใครสังเกตเห็น จากนั้นก็เดินตรงไปที่ประตูทางออกใหญ่โดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น เฉินอันหลานเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือพกพาของตัวเองขึ้นก่อนจะทำการสำรวจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นที่โต๊ะเมื่อครู่ตอนที่เขาเดินจากไป 

ภายในวิดีโอนั้นเป็นช่วงเวลาที่เขาไปห้องน้ำรอบที่สองเพื่อตามหาเข็มกลัดที่หายไปของตน เขาเห็นหมิงจวงและเว่ยเชียนเฉินกำลังพูดคุยอะไรสักอย่าง จากนั้นหมิงจวงก็ลุกเดินออกไป และไม่มีใครกลับมานั่งที่ของตนเลยทั้งหมิงจวงและลานเซลอต ไม่นานเว่ยเชียนเฉินก็เป็นฝ่ายลุกตามออกไปบ้าง ภายในวิดีโอนั้นก่อนที่เว่ยเชียนเฉินจะลุกจากที่นั่งของตน เขาน่าจะได้รับโทรศัพท์หรือสัญญาณบางอย่างจากคู่หูของเขา เพราะเฉินอันหลานเห็นชายหนุ่มยกมือขึ้นสัมผัสบริเวณหูซ้ายของตนด้วยท่าทางระมัดระวังจนผิดสังเกต และเมื่อซูมดูให้ดีเฉินอันหลานก็พบเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กติดอยู่ที่หูของอีกฝ่าย 

เรือวิกตอเรียยังคงลอยลำอยู่กลางมหาสมุทร ดังนั้นลานเซลอตและหมิงจวงไม่มีทางพาทั้งสองคนนั้นหายตัวไปจากเรือได้เร็วขนาดนั้น พวกเขาจะต้องยังอยู่บนเรือลำนี้อย่างแน่นอน แต่ดูจากท่าทางของเว่ยเชียนเฉินแล้ว ไม่แน่ว่าจะอยู่บนนี้ได้นานแค่ไหน หากประวิงเวลาต่อไปอาจจะไม่ทันการณ์ ดูเหมือนเรื่องหาของของเขาอาจจะต้องพับเก็บไปก่อน เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินอันหลานก็หมุนตัวและสังเกตบริเวณรอบข้างของตนเองอย่างละเอียดถี่ถ้วน และเมื่อไม่พบใครอยู่บริเวณทางเดินแถวนี้แล้ว ชายหนุ่มก็หยิบวัตถุโลหะยาว ๆ คล้ายปากกาด้ามหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หลังจากกดปุ่มบริเวณช่วงท้ายของปากกาแล้ว ตัวอุปกรณ์ก็เริ่มทำหน้าที่ของมัน บริเวณพื้นรอบ ๆ ตัวเฉินอันหลานถูกสแกนโดยกล้องของอุปกรณ์ เขาเดินถือโลหะนั้นเดินไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็ปรากฏคลื่นสัญญาณเตือนเล็กขึ้นจากอุปกรณ์ เฉินอันหลานหันอุปกรณ์ไปยังจุดที่พบสัญญาณอีกครั้ง ก่อนจะพบแสงสีม่วงบนพื้นยืนยันว่าเป็นคราบเลือดจริง ๆ เขาปรับแสงจากอุปกรณ์ให้เข้มขึ้น จากนั้นก็สแกนลงบนพื้นลายหินอ่อนนั้นอีกครั้งและพบกับคราบเลือดสองจุดปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน เฉินอันหลานเดินตามรอยเลือดนั้นไปจนกระทั่งมาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่อยู่ท้ายสุดของทางเดิน เฉินอันหลานเก็บอุปกรณ์นั้นลงแล้วถอดเสื้อสูทแขวนไว้ที่ลูกบิดประตู จากนั้นก็ล้วงไปหยิบแมสจากในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นจึงเดินขึ้นบันไดที่อยู่ด้านหลังประตูบานนั้นไป 

หลังจากเดินขึ้นบันไดมาได้ไม่กี่ก้าว เฉินอันหลานก็ได้ยินเสียงอ้อนวอนไม่หยุดหย่อนของเวลส์ดังมาจากดาดฟ้าเรือ ปะปนไปกับเสียงของหมัดและเท้าที่กระแทกลงไปบนเนื้อหนังของคน เฉินอันหลานก้าวเดินขึ้นไปบนขั้นบันไดทีละก้าวอย่างเงียบงัน เขาเห็นเว่ยเชียนเฉินกำลังลงไม้ลงมือกับเวลส์อยู่ หลายหมัดที่กระแทกลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายทั้งหนักหน่วงและรุนแรง ใบหน้าของเวลส์แตกเละยับเยินและเจิ่งนองไปด้วยเลือด จนแทบมองไม่เห็นโครงหน้าที่ชัดเจนอีกแล้ว ส่วนโอเมก้าที่เป็นคู่ขาของเขานอนหมดสติอยู่ด้านข้าง เป็นหรือตายไม่อาจรู้ได้ เฉินอันหลานเดินเลี่ยงออกไปดูที่อีกมุมหนึ่งอย่างระมัดระวัง ที่ตรงนั้นเขาเห็นลานเซลอตและหมิงจวงยืนอยู่ด้วย แต่พวกเขาทำเพียงยืนมองเว่ยเชียนเฉินต่อยหน้าเวลส์อยู่เงียบ ๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย  

หลังจากทั้งเตะและต่อยจนพอใจแล้ว เว่ยเชียนเฉินก็จัดการจิกหัวอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้น ก่อนจะล้วงไปหยิบปืนออกมาเล็งไปที่ศีรษะของเวลส์ที่ตอนนี้ร่างกายบอบช้ำ ดวงตาปูดบวม แค่จะลืมตาขึ้นมองหน้าคนที่ซัดหน้าตัวเองก็ยังทำได้ยาก 

“ฉันจะถามอีกครั้ง” ลานเซลอตที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเวลส์ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนดาดฟ้า จ้องเขม็งไปทางอีกฝ่ายก่อนจะพูดขึ้น 

“ของอยู่ที่ไหน” 

เวลส์ไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกมา เว่ยเชียนเฉินจึงกระชากผมของเขาไปทางด้านหลังด้วยความรุนแรงมากขึ้น ทำให้ฝ่ายที่ถูกกระทำในเวลานี้ต้องกัดฟันด้วยความเจ็บปวด เขาหายใจหอบพร้อมกับหรี่ตาที่บวมแดงมองไปทางลานเซลอต 

 “ฉัน.....ฉันไม่รู้” 

“ฉันยกให้นาย” 

ลานเซลอตหันไปพูดกับเว่ยเชียนเฉิน และเดินออกไปจากบริเวณนั้นพร้อมกับหมิงจวงโดยไม่ให้ความสนใจกับเวลส์อีก เว่ยเชียนเฉินน้อมรับคำสั่งของนายเหนือหัวก่อนจะหันไปแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมให้กับเวลส์ และเริ่มลงมือทรมานผู้ชายคนนั้นต่อ เวลส์ถูกซัดจนต้องร้องขอชีวิต เขาเริ่มอดทนต่อวิธีการทรมานเหยื่อของเว่ยเชียนเฉินไม่ไหวจนในที่สุดก็ยอมเอ่ยชื่อบุคคลหนึ่งออกมา 

“ไบรอัน” 

เฉินอันหลานเองก็ได้ยินถ้อยคำนั้นอย่างชัดเจนจากบริเวณที่เขาหลบซ่อนตัวอยู่ 

“นายน้อย ได้เรื่องแล้วครับ ไอ้หมอนั่นมันบอกว่าตัวมันเองเป็นแค่สายประสานงานให้เท่านั้นครับ คนที่รับของมาจากดานุจริง ๆ คือผู้ชายที่ชื่อว่าไบรอัน และตอนนี้เขาก็อยู่บนเรือลำนี้ด้วยเช่นกันครับ” 

ลานเซลอตหรี่ตาลงเล็กน้อย “ไบรอัน ชิพ” 

“ลูกชายของนายกรัฐมนตรีเหรอครับ?” มิงจวงขมวดคิ้ว จากนั้นก็กวาดตามองไปทางเวลส์ที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น 

“นายกรัฐมนตรีกำลังไม่พอใจตระกูลเอสเตอยู่ ถ้าครั้งนี้เราไปทำร้ายลูกชายของเขาอีก เกรงว่าเราจะถูกเขาหมายหัวเอาได้นะครับ” 

“เราจำเป็นต้องกลัวตาแก่ใกล้ลงโรงนั่นด้วยเหรอ การที่ลูกชายเขาไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเสียเท่าไรหรอก พนันได้เลยว่าเขาไม่มีทางกล้าพูดอะไรที่มันไร้ความรับผิดชอบในสภาแน่นอน” เว่ยเชียนเฉินกล่าวกับเพื่อน จากนั้นก็หันมาพูดกับนายของตนต่อ 

“นายน้อยครับ ชิพรู้ว่าของนั่นเป็นของเรา แต่เขาก็ยังกล้ามาแย่งไป ถ้าไม่ใช่เพราะความกล้าบ้าบิ่นส่วนตัวก็คงเป็นเพราะ....มีตาแก่นั่นคอยสนับสนุนเขาอยู่เบื้องหลัง” 

หมิงจวงขมวดคิ้วและไม่พูดสิ่งใดต่อ 

“นายน้อยครับ ทำยังไงกับมันดีครับ?” เว่ยเชียนเฉินเอ่ยถาม 

“โยนลงไป” 

“ครับ นายน้อย” 

เว่ยเชียนเฉินน้อมรับคำสั่งนั้น แล้วหมุนตัวหันไปแสยะยิ้มกับเวลส์ที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นอีกครั้ง หลังจากนั้นก็กระชากผมของเขาให้ลุกขึ้นยืนแล้วลากร่างอ่อนปวกเปียกนั้นตรงไปยังราวกั้นของดาดฟ้าเรือ จนเลือดไหลเจิ่งนองเป็นทางยาว 

เมื่อเห็นเว่ยเชียนเฉินกำลังจะพาเวลส์โยนลงจากเรือไป เฉินอันหลานก็รีบโยนระเบิดควันออกไปทันที และถือโอกาสช่วงที่ควันกำลังปกคลุมทั่วบริเวณวิ่งฝ่าเข้าไปเพื่อช่วยเหลือเวลส์ออกมา แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของเว่ยเชียนเฉินเร็วกว่าที่เฉินอันหลานคาดคิดไว้ เขาถูกอีกฝ่ายเตะเข้าทางด้านข้างแล้วกวาดออกไปทางประตูอย่างฉับพลัน โชคยังดีที่เฉินอันหลานเบี่ยงตัวหลบไปทางด้านข้างได้ทัน 

หมิงจวงทำท่าจะเข้ามาช่วย แต่กลับถูกลานเซลอตยื่นมือออกมาขวางไว้ก่อน 

ยามเมื่อควันใกล้จางหายไป เฉินอันหลานที่กลัวว่าลานเซลอตจะเห็นเบาะแสบางอย่างจึงรีบล้วงมือเข้าไปหยิบมีดออกมาจากกระเป๋าที่เหน็บอยู่ข้างเอวสองเล่มออกมา ก่อนจะโจมตีไปทางเว่ยเชียนเฉิน ด้วยความที่มองไม่เห็นจึงทำให้เว่ยเชียนเฉินพลาดท่าและถูกมีดเล่มหนึ่งกรีดลงไปบนฝ่ามือ ส่วนอีกเล่มเฉี่ยวโดนใบหน้าด้านขวาของเขา ทันทีที่สัมผัสรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ฝ่ามือ กลุ่มควันและบุคคลปริศนาพร้อมกับตัวเวลส์ก็ได้หายไปเสียแล้ว 

เว่ยเชียนเฉินโกรธจนแทบกระอักเลือด  

“แย่ละ นายน้อยหายไปแล้ว” 

“นายน้อยครับ?” 

เมื่อหมิงจวงได้สติ เว่ยเชียนเฉินก็พบว่าลานเซลอตหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบ เขาเริ่มเป็นกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันใดขึ้นกับนายน้อยของตน เว่ยเชียนเฉินรีบออกตามหานายน้อยอย่างร้อนรน  

แต่ก่อนที่จะได้ไปไหนไกลเว่ยเชียนเฉินกลับถูกหมิงจวงดึงคอเสื้อเอาไว้ แล้วพาเขากลับมา  

“นั่นนายน้อยเลยนะ นายอย่าไปทำให้เสียเรื่องเลย รอเถอะ” 

  เว่ยเชียนเฉินเข้าใจความหมายของเพื่อนสนิทในทันที เขาจึงทำได้เพียงเชื่อใจผู้เป็นนายและรอคอยอย่างใจเย็น 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว