ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 24 : คำขอโทษจากติน

ชื่อตอน : Chapter 24 : คำขอโทษจากติน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 595

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2564 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 24 : คำขอโทษจากติน
แบบอักษร

ในช่วงสายของวันเสาร์ซึ่งเป็นวันหยุดที่เต้นั้นควรจะได้นอนพักผ่อน แต่เขากลับต้องตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเพราะตินนั้นโทรมาชวนให้เขาไปช่วยซื้อของขวัญวันเกิดให้กับเตย น้องสาวของติน โดยในช่วงเวลาที่เต้นั้นอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังกวาดพื้นห้องอยู่นั้น เสียงข้อความจากสมาร์ตโฟนของเต้ที่วางอยู่บนโต๊ะบริเวณโซฟาก็ดังขึ้น ทำให้เขาต้องรีบเดินมาดูในทันที เผื่อว่าข้อความที่ส่งมานั้นจะเป็นข้อความของติน

 

'อีกไม่เกินสิบนาที กูน่าจะไปถึงคอนโดของมึงนะ'

 

ข้อความจากตินแสดงอยู่บนหน้าจอสมาร์ตโฟนของเขา ก่อนที่เต้จะกลอกตาเบาๆ ใส่และพิมตอบกลับไป

 

'กูแต่งตัวเสร็จนานละ รอมึงอยู่เนี่ย'

 

เต้แกล้งพิมด้วยคำพูดที่ดูเหวี่ยงๆ

 

'เออๆ กูก็รีบอยู่เนี่ย มึงลงมารอกูที่ล็อบบี้เลยก็ได้นะ อีกสองไฟแดงก็จะถึงคอนโดมึงแล้วเนี่ย'

'เออ!'

 

เต้แอบหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เขาจะวางสมาร์ตโฟนลงบนโต๊ะที่เดิม พลางรีบเดินกลับไปกวาดพื้นต่อให้เสร็จ

โดยไม่นานนักเขาก็เดินลงมารอตินที่บริเวณของล็อบบี้หลังจากที่เขานั้นทำอะไรเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่สมาร์ตโฟนของเขาจะดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเบอร์โทรของตินที่โทรเข้ามาหาเขา

"ฮัลโหลไอ้เต้ กูถึงแล้ว มึงออกมาเลย กูจอดอยู่ริมฟุตบาทข้างๆ คอนโดมึงเนี่ย"

"อ้าวมาถึงแล้วเหรอ! โอเคๆ เดี๋ยวกูเดินออกไป" เต้เอ่ยตอบอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะกดวางสายของตินไป

เต้เดินออกมาจากคอนโดพร้อมกับมองเห็นรถยนต์คันสีขาวของตินที่จอดอยู่ตรงฟุตบาทข้างคอนโดของเขา เต้นั้นไม่รอช้า เขารีบเดินไปที่รถของตินอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะแอบตกใจเล็กๆ เมื่อเขาเดินมาถึงรถของติน เพราะในรถของตินนั้นฝั่งข้างๆ เบาะของคนขับที่ตินนั่งอยู่ มีผู้หญิงผมประบ่ากำลังนั่งก้มหน้าเล่นสมาร์ตโฟนอยู่ กระจกรถฝั่งที่ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ค่อยๆ สไลด์ลงมาจนเต้มองเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่กำลังละสายตาจากสมาร์ตโฟนและเงยหน้าขึ้นมามองเขาได้อย่างชัดเจน

"สวัสดีค่ะพี่เต้" เตยน้องสาวของตินเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก

"สวัสดีเตย ตินไม่เห็นแชตมาบอกเลยว่าจะพาเตยมาด้วย" เต้เอ่ยทักทายเตยพลางชำเลืองสายตามองตินที่กำลังมองหน้าเขาพร้อมกับทำสีหน้าตกใจเล็กๆ

"อ้าว! กูยังไม่ได้แชตบอกมึงไปเหรอ กูนึกว่ากูส่งไปแล้วนะ"

เต้ส่ายหัวเบาๆ มันไม่มีข้อความนั้นส่งเข้ามาหาเขาเลย

"พอดีไอ้เตยมันจะไปเรียนกวดวิชาภาษาอังกฤษน่ะ แล้วมันเป็นทางผ่านที่กูจะไปด้วย กูก็เลยจะขับไปส่งมัน ไม่อยากให้มันนั่งแกร็บไป เปลืองตังค์" ตินเอ่ย

เต้พยักหน้าด้วยความเข้าใจ เขารู้สึกดีที่ได้เห็นตินรักน้องของเขาเองขนาดนี้

"ทำตัวแสนดีจังนะมึง" เต้แอบแซวกลับ จนตินหัวเราะออกมา

"พี่เต้จะมานั่งเบาะหน้ากับพี่ตินไหมคะ เดี๋ยวหนูไปนั่งเบาะหลังเองก็ได้ค่ะ" เตยไม่พูดเปล่า เขานั้นทำท่าจะเปิดประตูฝั่งที่ตัวเองนั่งด้วย เพื่อที่จะได้ให้เต้ได้ขึ้นมานั่งแทน

"ไม่เป็นไรๆ เตย พี่นั่งเบาะหลังก็ได้" เต้ปฏิเสธพลางเดินไปยังประตูหลังเพื่อทำการขึ้นไปนั่งรถของตินในทันทีเพื่อไม่ให้เตยได้ลงมาทัน ก่อนที่ไม่นานนักรถของตินจะค่อยๆ เริ่มขับออกจากริมฟุตบาทข้างคอนโดของเต้และก็ขับเข้าถนนเส้นหลักไป

"ไปเรียนกวดวิชาภาษาอังกฤษเป็นยังไงบ้างเตย พอพูดกับฝรั่งได้เป็นประโยคๆ บ้างหรือยัง" เต้เริ่มชวนเตยคุยหลังจากที่รถของตินนั้นขับเข้าถนนเส้นหลักมาได้สักพัก พลางมองการแต่งตัวของเตยที่เริ่มแต่งตัวดูเป็นสาวมากกว่าแต่ก่อน

"ก็พอพูดได้บ้างแล้วค่ะพี่เต้ อาจารย์ที่โรงเรียนกวดวิชาเขาสอนดีค่ะ" เตยหันมาตอบพร้อมกับการยิ้มด้วยท่าทีที่น่ารัก

"พูดได้ก็ดี จะได้คุ้มค่ากับเงินที่พี่จ่ายไปหน่อย" ตินที่กำลังขับรถอยู่เอ่ยออกมา ทำเอาเตยหันหน้าไปมองที่ตินในทันที

"คุ้มค่าแน่นอนค่ะพี่ชายยยย!" เตยแอบลากเสียงยาวใส่ตินด้วยน้ำเสียงที่ประชด เป็นการพูดคุยที่เต้นั้นเห็นมาตลอดตั้งแต่เตยยังอยู่ชั้นมัธยมต้นจนตอนนี้จะเรียนจบชั้นมอปลายแล้ว

เต้แอบหัวเราะเบาๆ ที่ได้ยินตินกับเตยพูดคุยกันแบบนี้ ที่ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะพูดจาเหมือนคนทะเลาะกัน แต่จริงๆ แล้วเป็นพี่น้องที่รักกันมากๆ

"แล้วพี่แชมป์เป็นยังไงบ้างคะพี่เต้ สบายดีไหมคะ"

เตยหันหน้ากลับมาเอ่ยถามเต้อีกครั้ง ทำเอาเต้แอบชะงักเล็กๆ ที่เตยนั้นยังไม่รู้เลยว่าเขากับพี่แชมป์นั้นเลิกกันแล้ว

"พี่กับพี่แชมป์เลิกกันนานแล้ว" เต้เอ่ยตอบ

เตยมองหน้าเต้ด้วยท่าทีที่ตกใจพร้อมกับยกมือไหว้ขอโทษเต้ในทันที

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะพี่เต้ เตยไม่รู้ว่าพี่เลิกกับพี่แชมป์แล้ว"

"ไม่เป็นไรหรอกเตย พี่ไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น" เต้ตอบพลางยิ้มเล็กๆ เพื่อให้เตยสบายใจ ก่อนที่เสียงของตินจะเอ่ยแทรกขึ้นมา

"ไม่ต้องขอโทษมันหรอกเตย เดี๋ยวมันก็กลับมาคบกับพี่แชมป์แล้ว ตอนนี้พี่แชมป์เขากำลังทำแต้มตามง้อคืนดีมันอยู่" ตินพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ ซึ่งตินเองนั้นไม่รู้เหมือนกันว่าเขากับพี่แชมป์นั้นบอกเลิกกันอย่างจริงๆ จังๆ แล้ว

"กูเลิกกับพี่แชมป์แล้วจริงๆ เพิ่งบอกเลิกกันไปจริงๆ จังๆ เมื่อไม่กี่วันนี้เอง"

คำพูดของเต้ทำเอาตินหยุดหัวเราะในทันทีพลางมองหน้าเต้ผ่านกระจกมองหลังด้วยท่าทีที่ตกใจ เต้จ้องมองหน้าตินผ่านกระจกมองหลังก่อนที่เขาจะพยักหน้าเล็กๆ เพื่อบอกตินเป็นนัยๆ ว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปนั้นเป็นเรื่องจริง

หลังจากที่พูดคุยเรื่องของพี่แชมป์กันไปนั้น บรรยากาศในรถของตินก็ดูเงียบลงและหดหู่ลงไป ไม่มีเสียงหัวเราะหรือเสียงเฮฮาเกิดขึ้นตามมาเลยนับจากนั้น จนกระทั่งตินขับรถมาส่งเตยที่โรงเรียนกวดวิชาที่อยู่กลางใจเมืองของกรุงเทพ เต้ก็ปรับเปลี่ยนที่นั่งจากเบาะหลังขึ้นมานั่งแทนที่เตย ก่อนที่รถของตินนั้นจะเริ่มขับต่อไป

"นี่มึงเลิกกับพี่แชมป์แล้วจริงๆ เหรอ ไม่ได้แกล้งพูดออกมาใช่ไหม" ตินเอ่ยปากถามเมื่อเขาทั้งคู่นั้นนั่งอยู่ด้วยกันเพียงสองต่อสอง

"อืม กูเพิ่งได้คุยกับพี่แชมป์จริงๆ จังๆ เมื่อวันก่อนนี่แหละ แล้วกูก็ตัดสินใจบอกเลิกพี่เขาไปแล้ว" เต้เอ่ยด้วยความรู้สึกหวิวๆ ภายในใจเมื่อได้นึกถึงเหตุการณ์วันนั้น

"ทำไมอะ เขามาตามง้อมึงขนาดนี้ มึงไม่สปาร์คความรู้สึกเก่าๆ อะไรกันเลยเหรอวะ" ตินมองหน้าเต้ด้วยความอยากรู้

"ถามว่าสปาร์คไหม มันก็มีแหละ แต่กูเลือกที่จะจบกับพี่แชมป์มากกว่า" เต้เอ่ย โดยที่ตินก็ยังขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจในการตัดสินใจของเต้

"เพราะอะไรวะมึง หรือว่ามึง มีคนใหม่แล้ววะ?" ตินชำเลืองสายตามองเต้ด้วยความอยากรู้อีกครั้งพร้อมกับขับรถไปด้วย

"ใช่! กูมีแฟนใหม่แล้ว" เต้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มปากเต็มคำ

"ใครวะ?"

"กูว่ามึงน่าจะคุ้นชื่อของเขาดี" เต้แอบยิ้มมุมปากเล็กๆ เพราะเขารู้ว่าถ้าเขาเอ่ยชื่อของพี่ไทม์ออกไป ตินจะต้องตกใจและรู้อย่างแน่นอนว่าพี่ไทม์นั้นเป็นใคร

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

เต้ได้เริ่มเล่าเรื่องที่เขาคบกับพี่ไทม์ให้ตินได้ฟังตลอดทางที่นั่งมาด้วยกัน จนมาถึงห้างที่ตินนั้นจะมาซื้อของขวัญไปฝากเตย โดยในช่วงเวลาที่เต้และตินได้แวะร้านขายน้ำเพื่อซื้อชานมไข่มุก ตินก็ยังคงพูดคุยเรื่องของพี่ไทม์จากเต้ไม่หยุด

"กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ เรื่องของมึงกับพี่ไทม์นี่อย่างกับซีรีส์ที่ฉายในทีวีเลย เจอกันครั้งแรกเกลียดๆ กัน สุดท้ายก็รักกัน พล็อตเรื่องน้ำเน่ามาก" ตินเอ่ยแซวเมื่อเขาได้ฟังเรื่องราวความรักของเต้และพี่ไทม์

"ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ะ มันเกิดขึ้นแล้ว" เต้เอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ พลางหันหน้าไปมองพนักงานขายน้ำที่ตอนนี้กำลังเอ่ยขานชื่อน้ำที่เต้และตินสั่งไปพร้อมกับวางมันลงบนเคาน์เตอร์ เต้และตินต่างเอื้อมมือหยิบแก้วของใครของมัน

"แล้วทำไมมึงถึงไม่เล่าเรื่องของพี่ไทม์ให้กูฟังตั้งแต่แรกวะ กูก็คิดมาตลอดว่าตอนนี้มึงโสด"

ตินเอ่ยถามต่อ หลังจากที่เขาเอื้อมมือไปจ่ายตังค์และหยิบแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูด ก่อนที่เขาและเต้จะค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากร้านชานมไข่มุกนั้น

"กูก็อยากบอก เพียงแต่ไม่รู้จะบอกมึงยังไง มันทั้งตลกที่อยู่ดีๆ คนที่กูโทรมาเล่าให้มึงฟังทุกวันๆ ว่ากูเกลียดอย่างนั้น กูเกลียดอย่างนี้ แล้วก็กลับกลายมาเป็นแฟนกู มึงก็คงจะหัวเราะกูแบบที่มึงทำอยู่ตอนนี้แหละ" เต้เอ่ยตอบพลางมองตินที่กำลังหัวเราะในลำคออยู่

"และก็อีกอย่างหนึ่ง คือกูอยากให้ความสัมพันธ์ของกูกับพี่ไทม์เขามันชัดเจนก่อนน่ะ กลัวว่าถ้ากูเอ่ยปากบอกมึงไป แล้วเขาไม่ได้เป็นแฟนกูขึ้นมาจริงๆ กูคงรู้สึกอาย"

"อ๋อ! ตอนนี้มึงก็เลยกล้าบอกกู เพราะพี่ไทม์เขาพร้อมที่จะบอกคนอื่นว่าเขาเป็นแฟนมึงอย่างนั้นน่ะเหรอ"

ตินยังคงเอ่ยถามพลางเดินไปกับเต้เรื่อยๆ ในห้างโดยไม่มีจุดหมาย

"อืม" เต้ตอบกลับเพียงคำสั้นๆ

"แต่ก็ระวังนะเว้ยไอ้เต้ ถึงแม้ว่าพี่ไทม์เขาบอกมึงว่าเขาพร้อมจะบอกใครๆ แต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้บอกใครๆ ใช่ไหมล่ะ ฉะนั้นมึงก็ยังต้องเตรียมใจเผื่อไว้เยอะๆ นะ เผื่อเหตุการณ์ที่พี่ไทม์เขาพูดออกมานั้นมันอาจจะไม่เกิดขึ้นจริง ผู้ชายไม่ได้เหมือนกับพี่แชมป์ทุกคนนะที่จะกล้าเปิดเผยกับใครๆ อย่างนั้น"

เต้มองหน้าตินพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ เขารู้ว่าตินกำลังเป็นห่วง

"อืม ขอบคุณมึงนะเว้ย" เต้พยักหน้ารับเล็กๆ

"เออ! แล้วกูก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอโทษมึงด้วยน่ะ แต่มึงต้องสัญญากับกูก่อนนะ ว่ามึงจะไม่โกรธกู"

"เรื่องอะไรวะ?" เต้หยุดเดินพร้อมกับมองหน้าตินคิ้วขมวด

"คือ... เรื่องของพี่แชมป์อะ!"

การเปิดหัวเรื่องของตินทำให้เต้อยากจะรู้มากขึ้น

"ทำไมวะ? มีอะไร!"

"คือเรื่องที่พี่แชมป์เขารู้จักที่ทำงานของมึงน่ะ และก็รู้ว่ามึงอยู่คอนโดช่วงเวลาไหนด้วย กูเองแหละที่เป็นคนบอกพี่แชมป์" ตินเอ่ยสารภาพความผิดในสิ่งที่เต้นั้นสงสัยมันมาตลอด ว่าพี่แชมป์นั้นรู้เรื่องราวของเขามาจากที่ไหนกันแน่ จนทำเอาสีหน้าของเต้ ณ เวลานี้มีท่าทีที่ตกใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเขาได้รู้ว่าใครเป็นคนบอกที่ทำงานของเขาให้พี่แชมป์ได้รู้

"อ้าวไอ้ติน! นี่มึงเองเหรอที่บอกพี่แชมป์"

เต้มองหน้าตินด้วยท่าทีที่โกรธ ที่ตินนั้นเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องราวของพี่แชมป์ทั้งหมด

"อืม! กูขอโทษจริงๆ พี่แชมป์เขาโทรมาปรึกษากูเรื่องของมึงน่ะว่าจะต้องทำยังไง เขาถึงจะได้มึงกลับมา แล้วอีกอย่างหนึ่ง ช่วงนั้นกูก็คิดว่ามึงโสดและก็คิดว่ามึงอาจจะอยากกลับไปคบพี่แชมป์ กูก็เลยบอกที่อยู่ที่ทำงานให้พี่แชมป์ไป กูขอโทษจริงๆ นะ" ตินยกมือไหว้เพื่อขอโทษเต้ในทันที โดยที่เต้นั้นก็ยังยืนมองตินด้วยท่าทีที่ยังโกรธเหมือนเดิม

"มึงนี่นะไอ้ติน มีอะไรแบบนี้ทำไมไม่ปรึกษากับกูก่อนวะ" เต้เอ่ยว่าตินที่กำลังยืนพนมมือไหว้เขาด้วยความโกรธ แต่เต้เองก็เริ่มโกรธไม่ลงเพราะอย่างน้อยสิ่งที่ตินทำ มันก็ทำให้เขาได้มีเวลาเอ่ยลาพี่แชมป์แบบจริงๆ จังๆ

"เออๆ ช่างมันเถอะ แต่คราวหน้าคราวหลังไม่เอาแล้วนะมึง มีอะไรถามกันก่อน" เต้ใช้ประโยคเตือนตินแทน

"เออ! ต่อไปกูจะถามมึงทุกเรื่องเลย แล้วมึงก็ต้องบอกกูทุกเรื่องเหมือนกันนะ"

"เออ!" จากอารมณ์ที่โกรธๆ ของเต้ ก็กลับกลายมาเป็นตลกแทนแล้วที่ได้เห็นตินมีท่าทีที่กลัวเขาขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าภาพจำของเต้นั้นคือคนอารมณ์ร้อน ซึ่งตอนนี้เขาแทบไม่มีอารมณ์ร้อนแบบนั้นมาให้เห็นแล้ว

"ว่าแต่ว่าร้านไหนที่มึงจะซื้อของขวัญไปฝากไอ้เตยมันเนี่ย มึงพากูไปได้แล้ว กูเดินไปเดินมาจนกูจะปวดขาแล้วเนี่ย"

เต้เริ่มบ่นด้วยความเมื่อย ก่อนที่ตินจะยิ้มรับในทันทีที่รู้ว่าเต้ไม่โกรธแล้ว และตินนั้นก็เดินนำหน้าเต้ไปในทันที

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในเย็นวันอาทิตย์ วันพักผ่อนวันสุดท้ายของเต้ก่อนที่จะเริ่มทำงานในวันพรุ่งนี้ เขานั้นได้โทรหาพี่ไทม์เพื่อคุยเรื่องการเตรียมตัวไปดูงานที่ชลบุรีพรุ่งนี้ ซึ่งก็ดูเหมือนพี่ไทม์จะเตรียมตัวพร้อมในการเดินทางพรุ่งนี้แล้ว

"อย่าลืมพวกสายชาร์จแบตต่างๆ นะพี่ไทม์ เตรียมให้พร้อมนะ" เต้เอ่ยทวนรายการของที่เขานั้นจดไว้เพื่อไม่ให้พี่ไทม์ต้องลืมของสำคัญ

"อืม ใส่กระเป๋าหมดแล้ว" พี่ไทม์เอ่ยตอบ

"โอเค" เต้พยักหน้าเล็กๆ พลางเดินมานั่งที่โซฟาด้วยความรู้สึกที่มีความสุข ที่เขานั้นได้เข้ามาดูแลพี่ไทม์แบบนี้

"ครั้งนี้ดีกว่าครั้งก่อนเยอะเลย ครั้งที่แล้วพี่ต้องมาพะวงว่าจะลืมอะไร ไม่ลืมอะไรอยู่นั่นแหละ" พี่ไทม์เอ่ยขอบคุณเป็นนัยๆ ที่การลงไปต่างจังหวัดครั้งนี้ เขามีเต้คอยดูแล

"มันก็ต้องดีกว่าครั้งที่แล้วไหมล่ะพี่ไทม์ ครั้งที่แล้วพี่ไม่มีผม แต่ครั้งนี้พี่มีผมไง" เต้แอบพูดไปก็รู้สึกเขินไปจนพี่ไทม์นั้นหัวเราะออกมาเบาๆ

"ขอบคุณนะ เอาไว้พี่กลับมาแล้วจะพาไปหาอะไรกินนะ"

"ครับพี่ไทม์" เต้ยิ้มด้วยความรู้สึกดี ก่อนที่เขาจะนึกถึงเรื่องเที่ยวกับพี่ๆ ในแผนก ที่หลังจากพี่ไทม์กลับมาสัปดาห์หนึ่งก็ต้องไปเที่ยวกันแล้ว มันทำให้เต้แอบรู้สึกตื่นเต้นเล็กๆ เพราะวันนั้นอาจเป็นวันที่พี่ไทม์จะเอ่ยปากบอกทุกคนว่าเขาและพี่ไทม์เป็นอะไรกัน

"ขอบคุณนะครับพี่ไทม์ ขอบคุณที่รักผมนะ" เต้เอ่ยมันออกมาด้วยความรู้สึกดีที่มีให้พี่ไทม์

"อืม ดีใจที่เราได้อยู่ด้วยกันตรงนี้นะ" พี่ไทม์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน ทำเอาเต้รู้สึกดีและอยากจะทะลุเข้าสมาร์ตโฟนไปเพื่อกอดพี่ไทม์เดี๋ยวนี้เลย

 

꧁⊱ ⊰꧂

 

ในเช้าวันรุ่งขึ้น วันที่พี่ไทม์จะต้องลงไปดูงานที่ต่างจังหวัดอีกครั้ง เต้ได้มาถึงที่ทำงานตั้งแต่เช้าเพื่อรอพี่ไทม์มาเอาเอกสารที่เหลือที่บริษัทแล้วค่อยออกไป เต้มายืนรอพี่ไทม์ที่ด้านล่างของบริษัทเพื่อรอพี่ไทม์ออกมาจากลานจอดรถ ซึ่งไม่นานนักพี่ไทม์ก็เดินออกมาด้วยการแต่งตัวที่วันนี้พี่ไทม์แต่งตัวหล่อกว่าทุกๆ วันที่เป็นมา แถมเซตผมอย่างหล่อด้วย

"อะไรดลใจให้เซตผมเนี่ยพี่ไทม์!" เต้เอ่ยแซวพี่ไทม์เมื่อพี่ไทม์นั้นเดินจนมาถึงเขา

"ก็เซตไว้ไปอ่อยเด็กๆ ที่ชลบุรีน่ะ คนแถวนี้จะได้หึง" พี่ไทม์ตอบกลับพร้อมกับใบหน้าที่ชนะ จนทำให้สีหน้าของเต้มีสีหน้าที่บึ้งตึงด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด

"พี่ไทม์! อยากโดนผมว่าใช่ไหม!" เต้ใช้น้ำเสียงเข้มและดุใส่พี่ไทม์ ทำเอาพี่ไทม์หัวเราะออกมาในทันที

"โอ๊ย! ไม่กล้าหรอก" พี่ไทม์เอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มมุมปาก ก่อนที่เขานั้นจะค่อยๆ เอียงใบหน้ามากระซิบที่บริเวณใบหูของเต้

"แฟนพี่ดุจะตาย!"

คำพูดของพี่ไทม์ทำเอาเต้หน้าแดงขึ้นมาด้วยความเขินในทันที เขาอยากจะหอมแก้มพี่ไทม์ตรงนี้เลย ถ้าไม่ติดว่ามันอยู่ชั้นล่างของบริษัท ก่อนที่พี่ไทม์จะเอ่ยปากชวนเต้ขึ้นไปที่ออฟฟิศเพื่อไปเอาเอกสารที่ยังคงเหลืออยู่

เต้และพี่ไทม์ขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นที่ทั้งคู่ทำงานอยู่ โดยในจังหวะที่เขาและพี่ไทม์กำลังเดินมาที่แผนกซิสเต็มส์ เต้ได้มองเห็นพี่สรรและพี่ชานนท์ที่ก็นั่งอยู่โต๊ะทำงานอยู่แล้ว จนทำให้เต้แอบตกใจที่เขานั้นคิดว่ามาเช้ากว่าใครๆ แล้ว แต่ก็ยังมีพี่สรรและพี่ชานนท์ที่มาเช้ากว่าเขา

"สวัสดีครับพี่ชานนท์ สวัสดีครับพี่สรร" เต้ยกมือไหว้พร้อมเอ่ยปากทักทาย

"อ้าว! มาพร้อมกันเหรอเนี่ย" พี่ชานนท์หันหน้ามาถามเมื่อเขานั้นเห็นเต้และพี่ไทม์เดินมาถึงแผนกด้วยกัน

"ครับ ผมมาพร้อมกับพี่ไทม์ครับ" เต้ไม่ปฏิเสธกับสิ่งที่พี่ชานนท์เอ่ยออกมา พลางมองหน้ากึ่งชักชวนให้พี่ชานนท์ได้ถามออกมาอีก ตอนนี้เขากล้าที่จะเอ่ยปากตอบแบบไม่ปิดบังแล้ว

พี่ไทม์ยิ้มเล็กๆ ก่อนที่เขาจะเดินไปเอาเอกสารบางส่วนที่วางอยู่บนโต๊ะที่คุณนิพลเขาเตรียมไว้เมื่อวันศุกร์ พี่ชานนท์เริ่มเดินเข้าไปพูดคุยกับพี่ไทม์ถึงเรื่องที่จะฝากให้ดูแลแผนกในช่วงที่พี่ไทม์ไม่อยู่ในสัปดาห์นี้ โดยที่เต้นั้นก็ยืนฟังจนทั้งคู่นั้นมอบหมายงานกันเสร็จ

"งั้นผมไปแล้วดีกว่าครับ นัดไว้เก้าโมงเดี๋ยวจะไปสาย" พี่ไทม์เอ่ยพลางพลิกนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา

"ไม่ต้องห่วงที่นี่นะครับพี่ไทม์ เดี๋ยวผมกับพี่สรรจะคอยรับมือทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเอง อีกอย่างผมค่อนข้างรับมือกับคุณนิพลได้แล้วด้วย" พี่ชานนท์กำหมัดเหมือนจะต่อสู้ จนทำเอาทุกคนนั้นหัวเราะออกมา

พี่ไทม์ค่อยๆ หันหน้ามามองเต้ที่กำลังหัวเราะกับท่าทีของพี่ชานนท์อยู่ พลางยิ้มออกมาเล็กๆ

"พี่ไปแล้วนะ" พี่ไทม์เอ่ยลาเต้

"เดินทางปลอดภัยครับพี่ไทม์" เต้ตอบด้วยสีหน้าที่ให้กำลังใจพี่ไทม์ ซึ่งพี่ไทม์ก็พยักหน้ารับทราบกับความรู้สึกที่เต้นั้นส่งมาให้ ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับไปมองพี่ชานนท์และพี่สรรอีกครั้ง

"ไปแล้วนะครับ สวัสดีครับ" พี่ไทม์เอ่ยลาด้วยท่าทีที่อ่อนน้อม พลางหมุนตัวและเดินออกจากแผนกซิสเต็มไป

เต้ยืนมองพี่ไทม์ที่เดินออกจากแผนกไปด้วยหัวใจที่รู้สึกหวิวๆ ที่ในตลอดทั้งสัปดาห์นี้เขานั้นจะไม่ได้เจอพี่ไทม์เลย

 

แค่สัปดาห์เดียวน่า เดี๋ยววันศุกร์ก็กลับมาแล้ว

 

เต้เอ่ยบอกตัวเองพลางมองพี่ไทม์ที่กำลังเดินตรงไปยังลิฟต์อยู่อย่างนั้น โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของพี่ชานนท์กำลังมองเขาจากทางด้านหลังอยู่ด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กๆ

 

~ โปรดติดตามตอนต่อไป ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว