email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 เจ้านายหนุ่มผู้สูงศักดิ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 เจ้านายหนุ่มผู้สูงศักดิ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ม.ค. 2564 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 เจ้านายหนุ่มผู้สูงศักดิ์
แบบอักษร

ตอนที่ 10 เจ้านายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ 

 

“ทำไมนายไม่ให้ฉันเป่าหัวมันล่ะ?” 

“เขาแซ่เฉิน” 

“แซ่เฉินแล้วยังไง? ฉันก็แซ่เว่ย” 

“ไอ้โง่” 

“เสี่ยวหมิงหมิง นายไม่รักฉันแล้วเหรอ” 

“ไม่เคยรัก” 

“เสี่ยวหมิงหมิงทำฉันใจสลาย กระซิกๆ” 

หมิงจวงมองไปทางเว่ยเชียนเฉินอย่างเอือมระอา ก่อนจะผลักประตูเข้าไปในห้อง 

“เสี่ยวหมิงหมิง ฉันเจ็บ....” เว่ยเชียนเฉินกล่าวพร้อมกับกระโดดขึ้นหลังของหมิงจวง ใบหน้าของเว่ยเชียนเฉินเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ในขณะที่ขาเรียวยาวก็เกาะเอวหมิงจวงแน่นราวกับลูกลิง หมิงจวงกลอกตาแต่ก็ยอมแบกเจ้าเพื่อนสนิทของตนเข้าไปในห้องทั้งที่คนบนหลังยังคงบ่นพึมพำไม่หยุด  

“เสียงดังอะไรกัน?” 

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้เว่ยเชียนเฉินต้องรีบกระโดดลงมาจากหลังของหมิงจวงอย่างรวดเร็วและพยายามยืดตัวขึ้นให้ตรงมากที่สุด  

หมิงจวงชำเลืองมองไปทางเว่ยเชียนเฉินพร้อมเอ่ยถากถาง 

“นายหายเจ็บแล้วเหรอ?” 

“ครั้งหน้านายก็ลองเป็นแบบฉันบ้างสิ” 

“หึ ฉันไม่เคยรนหาที่ตายเหมือนนาย” 

“นาย!” 

เว่ยเชียนเฉินยังอยากลับฝีปากกับหมิงจวงต่อ แต่เมื่อเห็นลานเซลอตเดินออกมาจากห้อง เขาจึงรีบปิดปากสนิทพร้อมกับก้มหน้าลงและเรียกขานนายน้อยของตนด้วยความเคารพ 

“นายน้อย” 

“นายน้อยครับ” 

 หมิงจวงเองก็ก้มหน้าลงและไม่กล้าสบตานายของตนเช่นกัน 

นัยน์ตาสีดำสนิทชำเลืองไปทางคนทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้กล่าวอะไรออกมานอกจากหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ขึ้นมาสวมใส่ 

จนแล้วจนรอดก็ยังคงไม่มีสิ่งใดหลุดออกมาจากริมฝีปากได้รูปนั้น หมิงจวงและเว่ยเชียนเฉินเริ่มรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนศีรษะของพวกเขา...นั่นคือสัญญาณเตือนว่าผู้เป็นนายกำลังไม่พอใจ เว่ยเชียนเฉินลังเลเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าและกล่าวขึ้นเพื่อให้พวกเขาหลุดจากบรรยากาศกดดันนี้ 

“ไม่มีอะไรครับนายน้อย พวกเราแค่หยอกล้อกับไก่อ่อนตัวหนึ่งก็เท่านั้น” 

“เขาไม่ใช่ไก่อ่อนเขาเป็นสมาชิกของตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศนี้” หมิงจวงรีบชิงพูดต่อทันที 

“ตระกูลเฉิน?” ลานเซลอตพูดขึ้นก่อนจะหันไปทางเว่ยเชียนเฉินที่ยืนอยู่ข้างกายของหมิงจวง 

เว่ยเชียนเฉินที่ถูกลานเซลอตจ้องมองมาก็รู้สึกชาไปทั้งตัว เขาหันไปหาหมิงจวงแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา  

“อีกฝ่ายพักอยู่ในชั้นเฟิร์สคลาส และใช้แซ่เฉินครับ” 

“เฉินเจิ้นถิง?” 

“ไม่ใช่ครับ คนที่มาคราวนี้ไม่ใช่ผู้นำตระกูลเฉิน แต่เป็นวัยรุ่นคนหนึ่งเท่านั้นครับ” 

คำพูดของหมิงจวงทำให้ลานเซลอตนึกถึงเจ้าของดวงตาคู่นั้นที่เขาได้เห็นในตอนที่กำลังจะขึ้นเรือ...กร้าวแกร่งและเย็นยะเยือก ราวกับเข็มนับร้อยเล่มที่ทิ่มแทงเข้ามาในจิตใจ 

“เขาชื่อเฉินอันหลานครับ” 

เว่ยเชียนเฉินที่เห็นนายน้อยไม่พูดอะไรแต่ทำเพียงมองมาทางตนด้วยสายตาเรียบเฉย จึงรีบพูดเสริมขึ้นเพื่อชดเชยความผิดก่อนหน้าของตนโดยทันที 

ดวงตาคมกริบของผู้เป็นนายหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังใช้ความคิดกับเรื่องบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและเอ่ยกับผู้ติดตามของตน 

“ตระกูลเฉินมีคนชื่อนี้ด้วยเหรอ?” 

“ดูเหมือนจะไม่มีครับ เฉินเจิ้นถิงประกาศว่ามีลูกชายแค่สองคน ไม่มีคนที่ชื่อเฉินอันหลานครับ” 

“ไปตรวจสอบมาว่าตระกูลเฉินมีคนชื่อนี้อยู่จริงมั้ย” 

“ครับ นายน้อย” เว่ยเชียนเฉินรับรับคำสั่งแล้วออกไปทันที  

เมื่อเว้ยเชียนเฉินออกไปแล้ว หมิงจวงจึงพูดขึ้น “นายน้อยครับ นายน้อยรู้สึกว่าเฉินอันหลานที่ปรากฏตัวขึ้นมากะทันหันคนนี้แปลก ๆ ใช่ไหมครับ?” 

ลอนเซลอตกวาดตามองไปยังทิศทางที่เว่ยเชียนเฉินจากไป ก่อนที่เจ้าของน้ำเสียงทุ้มต่ำจะหันไปพูดกับหมิงจวง 

“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?” 

“เชียนเฉินอยากลองทดสอบวัยรุ่นคนนั้น แต่กลับถูกจู่โจมเสียเองครับ” 

“ทักษะล่ะ?” 

“ยังดูไม่ออก แต่เขาต้องไม่ธรรมดาแน่นอนครับ” 

“นายลองหาโอกาสทดสอบเขาดูก็แล้วกัน แต่จำไว้ ก่อนเจอเวลส์ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นเด็ดขาด” 

“ครับ นายน้อย” 

หลังจากที่ตอบรับแล้ว หมิงจวงกลับยังไม่ยอมออกไป เขายังคงยืนอยู่ในห้องเช่มเดิมราวกับรอคอยอะไรบางอย่าง 

ลานเซลอตปรายตามองแล้วก็พอเดาได้ว่าลูกน้องคนสนิทยังไม่หมดธุระกับเขา 

 “ยังมีเรื่องอะไรอีก?” 

“เมื่อคืนมีโอเมก้าเสียชีวิตครับ เขาเป็นคนของตระกูลเวลฟ์” 

จบคำนั้นสายตาของลานเซลอตก็พลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันใด 

ตระกูลเวลฟ์เป็นเครือข่ายที่แยกตัวออกมาจากตระกูลเอสเต ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นสมาชิกตระกูลเอสเตโดยตรงก็ตาม แต่โดยเชื้อสายแล้วก็ยังถือว่าเป็นคนของเอสเต และทั้งสองตระกูลต่างอยู่บนเรือลำเดียวกัน คนร้ายกล้าจัดการกับคนในตระกูลเวลฟ์ มิหนำซ้ำยังลงมืออยู่ใต้จมูกของเขา นี่เป็นการยั่วยุที่โจ่งแจ้งมากทีเดียว เรื่องนี้ทำให้ลานเซลอตไม่อาจอยู่เฉยได้  

“คนที่ตายเป็นใคร?” 

“เป็นลูกชายของเจสันครับ ชื่อว่าลูเทอร์” 

“ไปหามาว่าเป็นฝีมือของใคร” 

“ครับ นายน้อย” 

หมิงจวงน้อมรับคำสั่งแล้วออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว