email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 26 ให้อะไรก็เอาครับ

ชื่อตอน : บทที่ 26 ให้อะไรก็เอาครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2564 21:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26 ให้อะไรก็เอาครับ
แบบอักษร

บทที่ 26

 

ให้อะไรก็เอาครับ

 

.....2 วันต่อมา

 

บัดดี้นั่งมองผู้ใหญ่ทั้งสองท่านตรงหน้าอย่างเกร็งๆ ไม่รู้ต้องทำอะไรต่อดี ท่านทั้งสองคนดูท่าทางน่ากลัวทำเอาผมอยากร่องหนหายตัวออกไปจากตรงนี้เลย จะมาตอนไหนไม่มาดันมาตอนผมนอนตีพุงมองเจ้าของบ้านดูดฝุ่นอยู่ ท่านจะไม่ด่าที่ผมใช้งานลูกท่านใช่ไหมครับเนี่ย? เข้ามาได้จังหวะชิบ

 

"นาย...."

 

"ครับ"

 

ผมนั่งตัวตรงทันทีที่ได้ยินเสียงของผู้อาวุโส รู้สึกตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ สายตาของผู้อาวุโสจ้องมาที่ผมไม่ปล่อยเหมือนต้องการจับผิดอะไรสักอย่าง ผมก็จ้องกลับไปแบบสัญชาตญาณ คงเพราะแต่ก่อนเป็นบอดี้การ์ดมั้ง เวลาเจอศัตรูจะจ้องตาไม่กระพริบแม้แต่วิเดียว ด้วยความที่ถ้าพลาดแป๊บเดียวนั่นก็หมายถึงชีวิต เพราะฉะนั้นแม้แต่วิเดียวก็ห้ามหลบตาเด็ดขาด!

 

"นายสินะ...ที่เป็นข่าวกับลูกของฉัน ที่มาอยู่กับลุกชายของฉัน เธอต้องการอะไรกันแน่"

 

"เงินครับ!"

 

"......"

 

บัดดี้ตอบคำถามของคุณหญิงไปตามความจริง ปกติเห็นในละครเขาบอกว่าพวกคนรวยชอบเอาเงินฟาดหัวคนอื่น แถมเรายังสามารถเรียกเงินได้เท่าไหร่ก็ได้อีก งั้นก็ดีเลยชีวิตไอ้บัดดี้จะได้สบายกับเขาสักที ไม่ต้องมาอยู่กับไอ้โรคจิตบ้านี้ ไม่ต้องเป็นหนี้ด้วย! ก็ดีแฮะ ส่วนลูกเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง แต่คงต้องขอเรียกเงินเยอะๆหน่อย ถ้าทางนั้นหาที่อยู่ให้ก็ดีหน่อย จะได้ไม่ต้องยุ่งยาก ใช่ไหมครับ....

 

แต่ทำไมทางนั้นเงียบไปเลยวะ หรือเราพูดอะไรผิดไป หรือต้องทำแบบในละครหรือพวก นิยาย ต้องพูดแสดงถึงความรักที่แน่นแฝง ไม่ยอม ง่ายๆ แล้วก็ต้องหน้าด้านเข้าไว้ โอเคๆ เอาใหม่ๆ

 

"อะแฮ่มๆ....เมื่อกี้ผมพูดผิดน่ะครับ ขอโทษคุณหญิงแม่ด้วยนะครับ"

 

"นายคิดอะไรอยู่เนี่ย?"เหมันต์

 

"อะไร?....ก็เรียกร้องค่าเสียหายที่นายทำกับฉันไง"บัดดี้

 

ผมกระซิบตอบอีกฝ่ายไปตามความจริง เหมันต์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ บัดดี้ ที่พ่อกับแม่ผมมาคงไม่พ้นเรื่องข่าวภาพหลุดที่สวนสัตว์ ตอนนั้นผมกำลังจูบกับบัดดี้พอดี แล้วมีคนถ่ายไปลงในกลุ่มอะไรสักอย่าง แล้วรูปพวกนั้นก็บินว่อนไปทั่วโลกโซเชียล ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันให้ทั่วเลย บางกลุ่มก็ไม่ได้อะไร บางกลุ่มก็ว่าเสียๆหายๆกันไปหมด

 

พ่อแม่ของตนเลยโทรมาถามเรื่องนี้กับผมอยู่เรื่อยๆตั้งแต่มีข่าว และดูเหมือนจะกดดันให้ผมบอกความจริงทุกอย่าง ผมเลยบอกไปว่า ผมรักบัดดี้และตอนนี้อีกคนกำลังท้องหลานของพวกท่านอยู่ พวกท่านต่างพากันร้องโฮอย่างดีอกดีใจที่ในที่สุดผมก็จะได้เป็นฝั่งเป็นฝามีหลานให้เลี้ยงสักที พ่อแม่ของผมเป็นคนที่ไม่ได้อะไรมาก ถึงจะไม่แสดงออกตรงๆว่าอยากให้ผมมีคู่ แต่ก็รับรู้ได้ตลอดเวลาที่โทรมาหา หรือมาพบกัน

 

"สรุปแล้วนายต้องกาเท่าไหร่ละ"คุณผู้ชาย

 

"เห้อ~ผมคิดไว้แล้วต้องเป็นแบบนี้ พวกคุณต้องการให้ผมไปจากคุณเหมันต์สินะครับ...ที่จริงผมก็รักเขามาก แต่ถ้าคุณให้สัก 3 ล้าน ผมก็คงทำใจได้แล้ว"

 

บัดดี้ถอนหายใจเหมือนคนที่กำลังคิดหนัก ก่อนจะมองไปที่ท่านทั้งสองคนด้วยสายตาที่เศร้าหมองทั้งที่ในใจโลดแล่นเป็นลิงเป็นข่าง นี้ผมไม่ได้เห็นแก่เงินจริงๆนะ จริ๊งๆ ที่ทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อลูกของทั้งนั้นเลย รอก่อนนะลูกเดี๋ยวแม่ได้ตังค์แล้วเราไปหาที่อยู่ใหม่กัน แค่คิดก็สนุกแล้ว คริๆ

 

"ฉันให้นายมากกว่านั้นอีก"เหมันต์

 

"ยุ่งหน่า....เดี๋ยวฉันค่อยเอากับนายก็ได้"

 

"แต่ถ้าได้ตังคืกับฉันแล้วนายจะไปไหนไม่ได้เลยนะ"เหมันต์

 

"ฮึ!....นายมันเจ้าเล่ห์ ฉันไม่เอาตังค์กับนายก็ได้"

 

บัดดี้ว่าพรางทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย แต่เหมันต์ดูเหมือนจะทำตาเศร้าๆเพราะกลัวว่าบัดดี้จะหนีจากตนไป ทำเอาเผลอเอื้อมมือไปโอบเอวอีกฝ่ายเอาไว้ จนบัดดี้ถลึงตาใส่อยู่ต่อหน้าบุพการีแท้ๆ ยังทำอะไรแบบนี้มันน่าอายจะตายไป แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากลองเล่นบทนางเอกที่ทำตัวเหมือนคนที่รักพระเอกเอามากๆให้เท่าไหร่ก็ไม่เอาอยู่ เลยยอมให้อีกฝ่ายทำอยู่แบบนั้น

 

"คุณแม่ค่ะ เดี๋ยวหนูกลับมานะ"

 

คุณฟ้าที่นั่งดูอยู่ไม่ได้พูดอะไร ก็หันไปบอกคุณหญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ก่อนที่คุณฟ้าจะเดินหนีออกไป  คุณหญิงที่หันไปพยักหน้าให้คุณฟ้าก็หันหลับมาเผชิญหน้ากับผม  ผมยังคงนั่งยิ้มอ่อนให้คนตรงหน้า พยายามทำใจให้เย็นๆ ไม่เดินหนีออกไปตามคุณฟ้า ผมต้องใจร่มๆเจรจาเรื่องเงินๆทองๆให้ได้มากที่สุด 3-4 ล้านก็ยังบัดดี้

 

"เรื่องที่นายขอมา ฉันคิดเอาไว้แล้วเชียวว่านายหวังผลประโยชน์เอาไว้ ฉันจะให้นาย 5 ล้าน และยกที่ดินที่เกาะๆหนึ่งให้  ถือว่าเป็นค่าเสียหาย ก็แล้วกัน ว่าไง...สนใจข้อเสนอของฉันไหม"

 

"แม้ๆ คุณหญิงพูดถึงขนาดนี้แล้ว ไม่รับเอาไว้ก็คงเสียมารยาทเกินไป ยังไงถ้าทำเรื่องเสร็จแล้ว เดี๋ยวผมเก็บของรอเลยแล้วกันนะครับ"

 

"ไม่ให้ไป..."เหมันต์

 

ฟุบ..!"เฮ้ย! ปล่อย"บัดดี้

 

ผมตอบรับข้อเสนอสุดคุ้มกะจะเดินออกมาเก็บของเพื่อหลบความกดดันจากผู้อาวุโส  แต่ลุกออกขึ้นกำลังจะก้าวขาเดินก้าวหนึ่ง ก็เป็นอันว่าไอ้คนที่รั้งผมอยู่นี้สิ ดันดึงผมลงไปนั่งบนตักแล้วกอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทำเอาใบหน้าผมเห่อร้อนด้วยความอายอย่างเลี่ยงไม่ได้ คนที่ควรต้องอายมันต้องไม่ใช่ผมเปล่าว่ะ 

 

"เอ่อ.....คือ...."

 

"หึ หึ...แม่ครับ ลูกสะใภ้แม่น่ะ กำลังหาทาง พาลูกผมหนีแล้ว"

 

"แหมๆ ตาเห ลูกก็ว่าไปนั่น แต่แม่ก็ไม่คิดแปลกใจเท่าไหร่ที่หนูบัดดี้จะพาหลานหนี ก็ดูลูกสิ"

 

คุณหญิงว่าเหมือนเป็นเรื่องขบขัน พร้อมกับยิ้มให้ผมตาหยี่ ส่วนคุณผู้ชายที่นั่งทำหน้าเคร้งเครียดตอนแรกก็ทำท่าผ่อนคลายลง คล้ายกับว่าเรื่องที่พูดกันเมื่อกี้เป็นแค่เรื่องล้อเล่น ทำเอาผมรู้สึกเสียดายอย่างห้ามไม่อยู่ ผมไม่ได้เห็นแก่เงินนะ แค่โอกาสมีก็ต้องคว้าเอาไว้ แต่โอกาสจะได้ตังค์เมื่อกี้กำลังหายไปเพราะใครบางคน

 

"คุณจะไม่แปลกใจหน่อยเหรอครับที่ผมท้องได้ อีกอย่างผมไม่ค่อยมีญาติที่ไหนหรอกนะครับ ถ้าคุณหญิงจะให้ผมเลิกยุ่งกับลูกคุณ ผมก็ไม่ว่าอะไร"

 

บัดดี้อธิบายพยายามให้พวกท่านไม่คิดเชื่อง่ายๆ ก็คนรวยส่วนใหญ่เขาก็ชอบให้ลูกตัวเองได้คู่กับคนที่คู่ควรทั้งนั้นแหละครับ พวกท่านคงไม่คิดจะให้ความสำคัญกับผมอยู่แล้ว และอีกอย่างผมไม่อยากอยู่ให้คนอื่นดูถูกดูแคลนให้คนเปรียบเปรยเสมือนว่าผมเป็นกาที่มาคู่กับหงส์  พอคิดดูแล้วผมก็ไม่คู่ควรจริงๆนั้นแหละ จนก็จน แถมยังเป็นหนี้อีก ความสามารถก็งั้นๆ  ผมแม่งโคตรไม่คู่ควรเลย

 

"ฉันไม่ว่าอะไรหรอก หนูอยู่กับเจ้าเหก็น่าจะ รู้อยู่แล้ว ว่าไม่มีใครสามารถเจ้าเหมันได้เลย ก็มีเท่านั้นแหละที่เอาอยู่"

 

"เอาอยู่?....ยังไงเหรอครับ"บัดดี้

 

"แหมๆ ตอนที่แม่มาถึงก็เห็นอยู่ว่าเจ้าเหกำลังดูดฝุ่น ถ้าไม่หนูสั่ง แล้วใครจะสั่งได้กันล่ะ ฮุ ฮุ ฮุ"

 

"แม่หัวเราะเบาๆก็ได้ครับ"

 

เหมันต์ว่าเตือนผู้เป็นแม่ที่หัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนกำลังสะใจเอามากๆ พ่อเองก็เหมือนจะสะใจกว่าคนเป็นแม่แฮะ  คงจะเก็บกดมานานแล้วสิท่า ที่จริงผมเป็นคนไม่ยอมคนมาแต่ไหนแต่ไร เวลาพ่อบอกให้ผมทำอะไร ผมจะทำตรงกันข้ามตลอด ทำให้คนเป็นพ่อรู้สึกไม่พอใจในตัวเขาไปบ้าง เริ่มตั้งแต่บังคับให้ผมไปคุมคนในแก็งค์มังกรขาวที่ยุโรป แต่ผมไม่ยอมเลยหนีไปอยู่ที่อื่นพ่อผมตามหาผมเจอและให้มาทำงานที่บริษัทแทน แต่พอดีผมอยู่ในช่วงชอบทำอาหารเลยผันตัวไปเป็นเชฟแทน นี้เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมพ่อผมถึงได้ทำสายตานึกเอ็นดูบัดดี้ขนาดนี้

 

"สะใภ้ฉันนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เดี๋ยวฉันโอนที่ดินกับเงิน 10 ล้านให้ก็แล้วกัน"คุณชาย

 

"จริงเหรอครับ! เอ่อ....อะแฮ่มๆ ขอโทษครับ"

 

"ฮ่าฮ่าฮ่า....ไม่เป็นไรๆ ที่จริงหนูอยากได้เท่าไหร่ฉันก็จะให้ เป็นการตอบแทนบางอย่างก็แล้วกัน"

 

บัดดี้ทำตาแวววาวระยิบระยับไปมา ไม่สามารถปิดความรู้สึกดีใจไว้ได้ เหมันต์ที่เห็นแบบนั้นก็ทำหน้าเบะปากใส่พ่อตัวเองก่อนจะกอดบัดดี้รัดแน่นไปอีก คุณผู้ชายที่เห็นเหมันต์ทำหน้าแบบนั้นจึงกอดอกยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ไม่วายยักคิ้วหลิ่วตาใส่เหมันต์อย่างหยี่ยวน

 

"พ่อฉันให้แค่ 10 ล้านเอง ฉันให้นายเป็น 100 ล้านเลยยังได้เลย"เหมันต์

 

"นายให้ฟรีฉันก็เอา..."บัดดี้

 

"เห้อ~หนูบัดดี้จ๊ะ ถ้าหนูแต่งงานกับเหมันต์ หนูอาจจะได้เป็นคนคุมค่าใช้จ่าย อีกอย่างตาเหมันต์ก็มีเงินมากกว่าร้อยล้าน หนูใช้เท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอกจ๊ะ"

 

คุณผู้หญิงว่าพรางยิ้มให้อย่างใจดี ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างอดไม่ได้ นี้พวกท่านคิดจะให้ผมแต่งงานกับเจ้าบ้านี้เลยเหรอ มันจะไม่เป็นไรแน่ เหรอ

 

"แต่งงานเหรอครับ?"

 

"ใช่....นายต้องแต่งกับฉัน"

 

"แต่...."

 

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละหนูบัดดี้ ลูกต้องแต่งงานกันภายในเดือนหน้า แต่จัดเตรียมฤกษ์งามยามดีไว้เรียบร้อยแล้ว ส่วนชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาว แม่ให้พวกหนูไปเลือกเองนะ ส่วนค่าสินสอดทองหมั้น หนูอยากให้ใคร หรือจะเก็บเอาไว้ใช้แม่ก็ไม่ว่านะ โฮ่ๆๆ"

 

ผมทำท่ายิ้มค้างไปต่อไปเป็น อะไรครับเนี่ย! คุณหญิงเพิ่งจะมาแล้วมาบอกว่าผมต้องแต่งงานกับไอ้เจ้าบ้าคนข้างๆในเดือนหน้า มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอครับ!  แล้วทำไมเจ้าบ้านี้ไม่คัดค้านเลยล่ะ แล้วแบบนี้ผมควรพูดว่าอะไรดี

 

"เอ่อ....ผมยังไม่พร้อม"

 

"ถ้าไม่พร้อมตอนนี้จะพร้อมตอนไหนกันล่ะ ถ้าหากเราคลอดแล้ว เราคงไม่มีเวลาได้จัดงานกันง่ายๆ เอาแบบนี้ดีไหม ถ้าเจ้าเหทำอะไรไม่ดีให้มาหาแม่เลยนะลูก"(แม่จะยอมเป็นหมาให้หนูเอง)

 

"จะดีเหรอครับ?"

 

"ดีสิ...."เหมันต์

 

"ดีมากๆเลย"คุณชาย

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ก็ประมาณนี้ทุกคน(*´ω`*) เรื่องบางอย่างอาจจะไม่สมเหตุสมผลไปบ้างต้องขออภัยด้วยนะเพคะ(。>﹏<。)

รักรี้ดทุกคนน้าาา(ㆁᴗㆁ✿)

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว