email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 ทำทุกอย่าง

ชื่อตอน : บทที่ 25 ทำทุกอย่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2564 12:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 ทำทุกอย่าง
แบบอักษร

บทที่ 25

 

ทำทุกอย่าง

 

.....ณ ร้านเจ้พลอย

 

ผมนั่งรอก๋วยเตี๋ยวที่โต๊ะอย่างใจเย็นโดยมีคนตัวโตเป็นคนนวดไหล่ให้ ผมไม่ได้บอกให้อีกฝ่ายเป็นคนนวดให้นะ อีกฝ่ายอยากทำเองซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร และแน่นอนว่าการที่อีกฝ่ายทำอะไรแบบนี้ย่อมเป็นจุดสนใจของคนทั่วไปอยู่แล้ว ถ้าถามผมว่าอายไหม? ผมตอบเลยว่า'มาก!' จะให้ว่ายังไงล่ะ ก็คนมองอยู่กันเต็มไปหมด ไม่รู้จะมองอะไรกันนักกันหนา

 

ร้านเจ้พลอยก็อะไรไม่รู้ไม่พัฒนาไปไหนสักที เป็นร้านข้างถนนที่มีโต๊ะนั่งมากมายให้เลือกนั่ง ควบคู่กับพัดลมเย็นๆตัวหนึ่ง ร้านนี้กว้างมากโต๊ะนั่งก็เป็นเหล็ก ซึ่งก็คือโต๊ะที่พับได้นั้นแหละครับ ซึ่งก็มีหลายโต๊ะที่จัดวางเอาไว้

 

แต่กลับมีใครหลายคนที่ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นพวกผู้หญิงในออฟฟิศที่มีเวลาพักเที่ยงมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่นี่ มานั่งข้างๆแล้วก็ใกล้ๆกับโต๊ะของผม นั่งอย่างเดียวไม่พอจ้องมองมาที่พวกผมสองคนแล้วกระซิบกระซาบกัน เหมือนมีอะไรบ้าง อย่างอยากจะพูดกับพวกเขา ที่จริงผมก็พอมองออกว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แถมยังทำท่าเขินอายด้วย

 

'แก~คนนั้นใช่ป่ะที่ข่าวอ่ะ เห้ย~มึง~ไม่ต่างอะไรจากคู่ของบริษัทเราเลยเนาะ อุ้ย!มึงกูเขิน'หญิงกระซิบหนึ่ง

 

'อร๊าย~มึงเขารักกัน มีความนวดไหล่ให้ด้วยอ่าาา'หญิงกระซิบสอง

 

'อะแฮ่ม! ใจเย็นพวกมึงอ่ะ ขากูช้ำหมดล่ะ'หญิงไม่กระซิบสาม

 

ผมหันไปมองเหล่าเสียงกระซิบนั้นเล็กน้อย แต่ก็ยังฟังไม่ออกว่าพวกนั้นคุยอะไรกัน แต่ที่แน่ๆไอ้ท่าทางที่มองมาแล้วทำท่าเขินๆ คงไม่พ้นคำว่า แอบปลื้มหรือแอบชอบหรอกมั้ง เห็นทำท่าฟาดง่วงฟาดง่าใส่เพื่อนตัวเองอยู่ แต่ผมไม่รู้จะทำยังไงนอกจากบอกให้คนที่นวดไหล่ให้ไปนั่งดีๆเพราะเจ้พลอยกำลังเอาก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟ

 

ตึก...ตึก..'....อุ้ยแก! คนนั้นงานดีอ่ะ'เสียงคนกำลังเดินมาพร้อมกับเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังเป็นจังหวะ

 

'เหอะ!....ถ้าเดินไปแล้วเขาต้องสนใจฉันแน่ๆคอยดูฉันนะ'เสียงเชิดๆดังมาแต่ไกล แต่ผมทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วนั่งปรุงก๋วยเตี๋ยวต่อ เหมันต์ที่กำลังใจจดใจจ่อกับการปรุงของบัดดี้ก็ไม่ได้ยินบทสนทนาที่ใกล้เข้ามาเท่าไหร่

 

"บัดดี้....อย่าใส่พริก"

 

"ไม่ใส่ก็ไม่อร่อยดิ เอามา~จะใส่!"

 

เหมันต์คว้าพริกที่วางอยู่บนโต๊ะให้ออกห่างจากคุณแม่ท้องอ่อน ที่ตัวเองก็ไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะกินได้ไหม เพื่อความปลอดภัยเลยต้องป้องกัน ไว้ก่อน บัดดี้ทำหน้าไม่พอใจใส่เหมันต์เพราะตัวเองโดนขัดใจแบบไม่มีเหตุผล เขาอ่านมาแล้วน้าท้องอยู่ก็กินเผ็ดได้ แค่ไม่ให้กินเยอะเกินไปก็พอแล้ว

 

เพราะมัวแต่สนใจอย่างอื่น เลยไม่ได้คิดจะสนใจหญิงสาวที่เดินผ่านโต๊ะของตนไป ทำให้หญิงสาวที่พูดไว้กับเพื่อนสาวของตนรู้สึกหน้าเสียขึ้นมานิดหน่อย ก่อนจะกลับหลังหันเดินมาหยุดที่โต๊ะของพวกผมสองคน แต่ผมกับเหมันต์ก็ยังไม่ได้สนใจอยู่ดี เหมันต์เอาแต่มองผม พร้อมกับทำ สายตาน่าสงสาร ส่วนผมก็มองเหมันต์ด้วยท่าทางไม่พอใจแต่ในใจรู้สึกอ่อนยวบลงยอมให้อีกฝ่ายทำตามใจตัวเอง

 

"เอ่อ....ขอโทษนะคะ"

 

"อะไร!อึก....ขอโทษนะ เธอช่วยขยับไปไกลอีกนิดได้ไหม"

 

บัดดี้เผลอตอบรับเสียงดุเพราะอารมณ์โกรธ ค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงปกติแล้วยกมือขึ้นมาปิดจมูก เพราะเหม็นน้ำหอมที่เธอฉีดมา เธอค่อนข้างใส่ชุดรัดรูปกระโปรงสั้น ปล่อยผมยาวใส่เสื้อแขนยาวที่เปิดอก แขนยาวแต่บาง รวมๆแล้วดูมีเสน่ห์เป็นคนที่สวยมาก จนคนมองเป็นแถบ เธอ เหมือนพวกดาราอะไรทำนองนั้น

 

"....พอดีว่าเราไม่มีที่นั่งเลยอ่ะ ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ"

 

เธอขยับออกไปตามที่ผมบอก แต่ขยับไปใกล้คนตัวสูงประโยคเมื่อกี้ก็พูดกับคนตัวสูง ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะมองรอบๆที่มีที่ว่างเยอะแยะมากมาย อะไรวะ...ที่นั่งเยอะแยะก็ไม่นั่ง อยากอ่อยก็บอกมาดีๆไม่เป็นรึไง ผมไม่ได้พูดตอบอะไร ไอ้คนตีวโตก็ไม่ได้พูดอะไรและไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

 

"ขอบคุณค่ะ"

 

หญิงสาวที่ไม่ได้รับคำตอบก็เดาเอาเองว่าอนุญาตแล้ว เธอบอกขอบคุณแล้วไปนั่งออเซาะอยู่กับคนตัวสูง เธอนั่งใกล้ชนิดที่ว่าคนตัวสูงต้อง ขยับหนี ผมมองเธอตาไม่กระพริบไม่รู้ทำไมเมื่อกี้ที่หิวจนตาลายถึงได้อิ่มขึ้นมาทันตาเห็น แต่เพื่อไม่ให้ถูกเข้าใจผิดว่าหึงคงต้องกินก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า โดยที่มันไม่ได้ใส่พริกลงไป เหมันต์ที่เห็นแบบนั้นก็เบาใจ ไม่ได้ลงมือกินแต่พยายามขยับ หนีผู้หญิงข้างๆ ที่ดูจะไร้มารยาทเกินไปนิดหน่อย

 

"คุณชอบมากินร้านนี้กับ'เพื่อน'เหรอคะ"

 

"เปล่าครับ..."

 

"ออ....เพิ่งมากินครั้งแรกกับ'เพื่อน'สินะคะ"

 

"มากับ'เมีย'ครับ"

 

"พรูด!....แค่กๆ"

 

ผมที่กำลังซดน้ำก๋วยเตี๋ยวถึงกับสำลักอย่างห้ามไม่อยู่ เหมันต์ที่เห็นแบบนั้นก็รีบยื่นน้ำให้ผมทันที ส่วนคุณผู้หญิงที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักค้างไปต่อไม่เป็น ผมไอออกไม่หยุดก่อนที่เหมันต์จะทำท่าเป็นห่วงแล้วเดินมาลูบหลังให้ ผมดันอีกฝ่ายให้ออกห่างเล็กน้อย ถึงจะรู้สึกดีที่อีกฝ่ายตอบออกไปแบบนั้น แต่ในความรู้สึกดีก็ยังมีความรู้สึกอายจนอยากมุดดินหนี

 

"แฮ่กๆ....อึก...กลับ"

 

ผมว่าออกมาเบาๆหลังจากที่ไอจนเหนื่อย เหมันต์ไม่ได้ว่าอะไรต่อ แค่กำลังจะมาพยุงผมแต่ผมดันตัวของอีกฝ่ายให้อยู่ห่างๆ ตอนแรกก็ไม่ได้อะไรหรอกนะครับ แต่ตอนนี้รู้สึกเขินเป็นบ้างเลย หน้าผมร้อนไปหมดแล้วเนี่ย กินก๋วยเตี๋ยวแค่สามคำเอง โธ่~เสียดายชะมัด!

 

"ยังไม่หายสำลักเหรอ....หน้านายแดงมาก"

 

"ยะ....อย่าจับ....ฉันไม่ได้เป็นอะไร"

 

บัดดี้จับมือของเหมันต์ให้ออกจากหน้าตน ก็พอรู้อยู่หรอกว่าตอนนี้หน้าผมมันแดงไปหมด ยิ่งมาทำแบบนี้มันก็ยิ่งแดงล่ามไปทั้งหน้าแล้วเนี่ย! พอเถอะขอร้อง ไอ้เจ้าบ้าโรคจิต! 

 

เหมันต์ไม่ได้เอามือออกแต่ลูบแก้มของบัดดี้ไปมา หวังให้อีกฝ่ายดีขึ้น แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลเพราะยิ่งจับยิ่งลูบหน้าของบัดดี้เบาๆก็เหมือนจะแดงล่ามไปจนถึงใบหู รึว่าอีกฝ่ายจะเขินกันนะ? ทำไมมันดูน่ารักแปลกๆ 

 

"พอใจรึยัง...."

 

"อะ.....อืม..."

 

เหมันต์เผลอจับหน้าของบัดดี้อยู่นานจนอีกคนพูดออกมาเสียงแข็ง ทำให้ได้สติขึ้นมาเลยเอามือออกแล้ว จ้องมองหน้าของบัดดี้ไม่ปล่อย บัดดี้รีบหันหน้าหนีเพราะไม่กล้าสบตา เดี๋ยวโดนจับได้ว่าเขิน ถ้าเป็นแบบนั้นอีกฝ่ายคงได้ใจแล้วกลายเป็นคนคุมเกมแน่ๆ ไม่ได้ๆ

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.......ณ คฤหาสน์ของเหมันต์

 

โครก~คราก~......เมื่อมาถึงได้ไม่นานนักเจ้าตัวน้อยในท้องก็คำรามออกมาทันที ผมไม่ได้พูดอะไรแค่จับท้องตัวเองแล้วหันไปเหมันต์ แล้วส่งสายตาที่บ่งบอกในๆว่าตอนนี้หิวมาก! ให้เหมันต์ได้รับรู้

 

"....เดี๋ยวฉันให้พ่อครัวทำกับข้าวให้"

 

"ไม่เอา" โครก~~

 

เหมันต์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจทันทีที่ บัดดี้ตอบปฏิเสธเจ้าตัวน้อยในท้องก็คำรามขึ้นมาอีกรอบ เหมือนกำลังประท้วงในคำตอบของแม่ตัวเอง บัดดี้ก้มหน้าลูบท้องตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นทำปากคว่ำสายตาคล้ายเด็กที่กำลังออดอ้อน ทำเอาเหมันต์ใจเต้นระรัวด้วยความหลงไหล ใบหูขึ้นสีเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ไม่วายเหลือบมองอย่างนึกสนใจ

 

"นาย....ทำกับข้าวให้หน่อย"

 

"อืม...นายอยากกินอะไรล่ะ"

 

"นายทำเป็นด้วยเหรอ?"

 

"นิดหน่อย"

 

บัดดี้ที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะทำกับข้าวเป็นกับเขาด้วย แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน ต่อให้ทำกับข้าวเป็นใช่ว่าจะอร่อยสักหน่อย ไหนๆก็ไหนๆแล้วขอชื่นชมดูการทำอาหารของไอ้คนบ้านี้หน่อยก็แล้วกัน

 

"ฉันรอที่โต๊ะในครัว นายทำอะไรที่คิดว่าอร่อยก็ทำมาเลย"

 

"ได้....เดี๋ยวฉันทำสุดฝีมือเลย เพื่อนายคนเดียว"

 

เหมันต์ว่าอย่างมั่นอกมั่นใจเพราะตัวเองตอนที่ยังไม่ได้รับตำแหน่งซีอีโอ เคยมีงานอดิเรกเป็นการทำอาหารที่หลากหลายสไตล์ เคยคิดเมนูไว้หลายเมนู ขนาดเชฟ 5 ดาว ยังชื่นชมเลย แต่ไม่รู้ว่าบัดดี้จะชอบไหม อันนั้นก็คงอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าอีกฝ่ายไม่ชอบผมก็พร้อมที่จะทำใหม่ให้เรื่อยๆ โดยที่ไม่อิดออด

 

......10 นาทีต่อมา

 

"ไม่รู้ว่านายจะชอบไหม อันนี้เป็นเมนูสำหรับคนท้องที่ฉันคิดเอง"

 

"...กึก...ไม่เห็นหย่อยเยย...อึก...ฮ๊า~ ไปทำมาใหม่ อันนี้ฉันจะกินแก้หิว"

 

"อืม....เดี๋ยวฉันทำให้"

 

บัดดี้ว่าออกไปทั้งที่ในปากเต็มไปด้วยของกิน ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะทำกับข้าวได้อร่อยขนาดนี้ เมนูแรกที่เหมันต์ทำออกมาเป็นเหมือนซุปเนื้ออะไรบางอย่างที่กินเข้าไปแล้วมันอร่อยชิบหายวายปวง  สัมผัสแรกที่กินเข้าไปคือรสเค็มสลับกลับหวาน พอกินเนื้อนุ่มๆที่ถูกต้มจนแทบไม่ต้องเคี้ยวยิ่งรู้สึกว่ามันพอดีกัน กลิ่นก็หอมเตะจมูกมาแต่ไกลเลย

 

ไม่นึกเลยว่าเหมันต์จะทำกีบข้าวอร่อยขนาดนี้แฮะ สงสัยต้องใช้งานให้หนักกว่านี้แล้ว แต่จานนี้มันอร่อยจริงๆแฮะ ไม่อยากวางเลย ดูสายตาที่เหมือนจะภาคภูมิใจของคนทำแล้วก็นึกโมโห แค่หิวเท่านั้นแหละน่า!แค่หิว!

 

.....10 นาทีต่อมา

 

"อันนี้เป็นเหมือนสเต็กเนื้อ แต่ฉันเอาไปต้มก่อนแล้วเอามาย่างจะได้นุ่มๆ "

 

"....งืม....ช่ายม่ายไย้เยย(ใช้ไม่ได้เลย)...อึก...ไปทำมา ใหม่!"

 

"หึหึ....."

 

เหมันต์อมยิ้มกับท่าทางของที่พูดทั้งที่มีเนื้ออยู่ในปาก รู้สึกว่าบัดดี้ตอนนี้กินไม่หยุดเลย ทั้งที่บอกว่าใช้ไม่ได้ แต่กลับสนใจอาหารมากกว่าตนเสียอีกแบบนี้คงต่องลองแกล้งสักหน่อยดีไหม จานที่แล้วบอกไม่อร่อย แต่ยกซดน้ำซะเกลี้ยเลยสงสัยคงแค่หิวเฉยๆล่ะมั้งเนาะ?

 

"อร่อยขนาดนั้นเชียว?"

 

"อะไร! แค่หิวเฉยๆ! ไม่อร่อยเลยสักนิ๊ดด"

 

บัดดี้ว่าเสียงลากยาวก่อนจะลุกไปลากมือดีๆ เมื่อกี้เจ้าบ้านั้นหันมาตอนที่เขาดูดนิ้วพอดี น่าอาย ชะมัด! อะไร!ผมไม่เด็กนะ แค่อยากลองทำดูแล้วอีกอย่างก็เพราะเสียดายของด้วยหรอก! ไม่ได้ติดใจฝีมือของเจ้าบ้านั้นหรอก! เชอะ!

 

......

 

"เฮ้อออ....ไม่ไหวแล้ว"

 

บัดดี้นั่งตีพุ่งตัวเองด้วยความอิ่มจนคับแน่นไปหมด จากพุ่งเล็กๆกลายเป็นพุ่งใหญ่ๆไปเลย ทำไมลูกผมโตเร็วจัง เมื่อกี้ยังตัวเล็กๆอยู่เลย เมื่อกี้ผมนั่งซัดจัดการกับข้าวทุกอย่างที่เหมันต์ทำให้โดยรวมแล้วก็ประมาณ 5 จาน กินจนหมดเกลี้ยเลย.....อะไร! ผมแค่เสียดายของไม่ใช่ว่ามันอร่อย อย่างเข้าใจผิดเชียว!

 

"หึหึ....นายกินเยอะขนาดนี้ ลูกฉันจะไปอยู่ตรงไหน"

 

"อยู่ในท้องฉันไง...ฮ่าฮ่าฮ่า"

 

บัดดี้หัวเราะอย่างอารมณ์ดีมองคนตัวโตที่กินข้าวทีหลังเพราะต้องทำกับข้าวให้ผม ผมมองไปที่ถ้วยจานที่กองอยู่อ่าง รอให้ใครสักคนมาล้าง ซึ่งพวกแม่ครัว พ่อครัวก็โดนไล่ออกไปหมดแล้ว ในห้องครัวกว้างๆตรงนี้เลยมีเพียงผมแล้วก็เหมันต์ เห็นมันไม่ได้ล้างแล้วขัดหูขัดตายังไงชอบกล

 

"อิ่มแล้วใช่ไหม"บัดดี้

 

"นายหายโกรธฉันรึยัง"เหมันต์

 

"ไปล้างถ้วยก่อน...เดี๋ยวฉันนั่งกินน้ำขิงตรงนี้"

 

"......."

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

5555เค้ามีแต่ใครกินก็ต้องล้าง  อันนี้ใครทำให้กินก็ต้องล้าง?(*∩ω∩)

 

น้องบอกมันไม่อร่อยเลยพี่อย่าไปทำให้คนอื่นกินเลย ทำให้น้องกินคนเดี๋ยวก็พอ5555(≧∇≦)/

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว